ตอนที่ 79 ต้นสายปลายเหตุ

จางเหว่ยหยิบจดหมายขึ้นมาอ่านแวบหนึ่ง แล้ววางลงบนโต๊ะรับแขก

"จางเหว่ย คุณคิดว่าเรื่องนี้เป็นไงบ้าง?"

"ใช่แล้ว นายว่านี่เป็นเรื่องที่จื่อเฉียวทำหรือเปล่า!"

ในชั่วพริบตา สายตาของทุกคนก็จับจ้องไปที่ตัวจางเหว่ยเป็นจุดเดียว

ลฺหวี่จื่อเฉียวมองจางเหว่ยด้วยความคาดหวังอย่างเต็มเปี่ยม ตอนนี้จางเหว่ยคือฟางเส้นสุดท้ายของเขา หากแม้แต่จางเหว่ยยังคิดแบบเดียวกัน นั่นหมายความว่าความหวังของลฺหวี่จื่อเฉียวจะหมดสิ้นไปโดยสมบูรณ์

จางเหว่ยถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ก่อนจะพูดว่า "ทำไมพวกคุณไม่ไปแจ้งตำรวจล่ะ เรื่องแบบนี้พอแจ้งความปุ๊บ ตำรวจเช็กกล้องวงจรปิดปั๊บ ก็รู้เรื่องแล้วไม่ใช่เหรอ"

ทุกคนเงียบกริบ จะให้พวกเขาตอบยังไงได้ล่ะ บอกว่าไม่มีใครคิดถึงวิธีนี้เลยหรือไง!

"ไปกันเถอะ ไปสถานีตำรวจ ฉันต้องพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเอง"

ลฺหวี่จื่อเฉียวตื่นเต้นจนผิดปกติ เขาลุกขึ้นยืนแล้วตะโกนเสียงดัง

แต่ในใจเขากลับรู้สึกหวั่นไหว ถ้าเกิดเด็กคนนั้นเป็นลูกที่เกิดจากความสัมพันธ์ครั้งเก่าของเขาจริงๆ จะทำยังไง? หรือว่าต้องแบกภาระนี้ไปตลอดชีวิตเลยหรือ?

ทว่าเขานึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกว่าผู้หญิงคนไหนที่มาคลอดลูกให้เขา

ชื่อของผู้หญิงคนหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวของลฺหวี่จื่อเฉียวทันที แต่เขาก็ปัดความคิดนั้นทิ้งไป เธอไม่มีทางเป็นไปได้แน่ แต่ถ้าไม่ใช่เธอ แล้วจะเป็นใครกัน?

"ไปกันเถอะ จื่อเฉียว ถึงเวลาพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของนายแล้ว คิดอะไรอยู่ล่ะ"

จางเหว่ยตบหลังลฺหวี่จื่อเฉียวเบาๆ ดึงสติของคนที่กำลังเหม่อลอยกลับคืนมา

"ไม่ได้คิดอะไร โอเค โอเค"

ลฺหวี่จื่อเฉียวตั้งหลักได้ หันมามองหน้าจางเหว่ย

จากนั้น พวกเขาก็ช่วยกันเข็นรถเข็นเด็ก อุ้มทารกน้อยไปยังสถานีตำรวจชุมชนใกล้ๆ

นี่เป็นครั้งที่สองในรอบปีที่ผ่านมาที่พวกเขามาที่นี่ ครั้งก่อนหน้านั้นคือวันส่งท้ายปีเก่าพอดี

"สวัสดีครับ มีเรื่องอะไรให้ช่วยไหมครับ?"

ขณะนั้น เจ้าหน้าที่ส่วนใหญ่ในสถานีตำรวจต่างเลิกงานไปแล้ว เหลือเพียงเจ้าหน้าที่เวรไม่กี่คนที่ยังคงปฏิบัติหน้าที่อยู่

"เราพบทารกถูกทอดทิ้งไว้หน้าประตูห้องชุดของเรา จึงอยากมาแจ้งความครับ"

เมื่อจางเหว่ยพูดจบ ตำรวจชายที่นั่งอยู่ก็รีบลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที

การทอดทิ้งเด็กไม่ใช่เรื่องเล็กเลยนะ!

หลังจากสอบถามข้อมูลเบื้องต้นของเด็กทารกเรียบร้อยแล้ว ตำรวจก็มองกระดาษในมือด้วยสีหน้าสงสัย แล้วหันมามองกลุ่มคนเหล่านั้น

"พวกคุณแน่ใจนะครับว่าไม่รู้จักผู้หญิงคนนั้น?"

"ครับ แต่ตอนนั้นมีแค่สองคนที่เห็นหน้าผู้หญิงคนนั้น เราจึงยืนยันไม่ได้ เลยต้องมาที่นี่"

ตำรวจพยักหน้า การกระทำนี้ถูกต้องแล้ว

ตำรวจชายพาเพื่อนร่วมงานคนหนึ่ง เดินตามกลุ่มคนไปยังสำนักงานนิติบุคคลของอพาร์ตเมนต์รัก

จากการตรวจสอบกล้องวงจรปิด ตำรวจสามารถระบุตัวตนของหญิงสาวที่ทอดทิ้งทารกได้สำเร็จ

ตำรวจหันกลับมาบอกกับทุกคนว่า "ตอนนี้เราระบุตัวผู้ทอดทิ้งเด็กได้แล้ว ในเมื่อพวกคุณไม่มีใครรู้จักเธอเลย ส่งเด็กมาให้ผมเถอะ พอหาแม่ของเด็กเจอ เราจะทำการอบรมสั่งสอนเธอเอง"

ถังโยวโยวก้มตัวลง ยื่นหน้าเข้าไปใกล้รถเข็นเด็ก มองดูทารกน้อยในนั้น ความรู้สึกอาลัยก็พลันแล่นเข้าหัวใจ แม้จะเพิ่งผ่านไปได้เพียงไม่กี่ชั่วโมง แต่ถังโยวโยวก็หลงรักเด็กน้อยที่น่ารักคนนี้เสียแล้ว

แต่อย่างไรเสีย เด็กก็ต้องถูกส่งคืนให้กับแม่ของเขา ดังนั้นถังโยวโยวจึงจำใจตัดใจจากเด็กอย่างเด็ดขาด

......

ตำรวจเข็นรถเข็นเด็กออกจากบริเวณอพาร์ตเมนต์รัก

จางเหว่ยและเพื่อนๆ อีกหกคนก็กลับเข้ามาในอพาร์ตเมนต์เช่นกัน

วันนี้เดิมทีตั้งใจว่าจะจัดงานฉลองครบรอบสิบปีในวงการบันเทิงของถังโยวโยว แต่พอเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ท้องฟ้าก็มืดไปแล้ว

ไม่มีเวลาฉลองที่บ้านแล้ว คงต้องไปกินข้าวข้างนอกแทน

ทุกคนเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อย กวานกู่ถือเค้ก แล้วขับรถพาทุกคนไปยังร้านอาหารใกล้ๆ

ตลอดมื้ออาหาร อารมณ์ของถังโยวโยวไม่ดีเอาเสียเลย เธอมัวแต่เป็นห่วงเด็กน้อยที่สถานีตำรวจ

"โยวโยว คิดอะไรอยู่ มาอธิษฐานตัดเค้กได้แล้ว!"

หูอีเฟยโบกมือไปมาตรงหน้าถังโยวโยว จนอีกฝ่ายได้สติและเงยหน้าขึ้นมองคนที่นั่งอยู่บนโต๊ะอาหาร

"พี่อีเฟยคะ หนูขอไปดูหน้าเด็กคนนั้นอีกสักครั้งได้ไหมคะ"

"ได้สิ ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นเราค่อยกลับมาตัดเค้กที่บ้านตอนเย็นเลยดีกว่า!"

หูอีเฟยเห็นด้วยกับคำพูดของถังโยวโยว เธออ่านออกว่าความรู้สึกที่ปรากฏในดวงตาของอีกฝ่ายนั้นจริงใจเพียงใด เธอไม่ต้องการทำลายความรู้สึกดีๆ นั้น แม้ทั้งสองจะจัดการทุกอย่างที่ควรทำไปเรียบร้อยแล้วก็ตาม

"เจิงเสี่ยวเสียน ไปห่ออาหารกลับ ส่วนกวานกู่ถือเค้กไว้ให้ดีๆ แล้วไปกันเถอะ!"

อีกไม่กี่คนไม่มีใครคัดค้าน นี่เป็นครั้งแรกที่ถังโยวโยวเอ่ยปากขอร้องแบบนี้

ทั้งเจ็ดคนพากันมาถึงสถานีตำรวจ กำลังจะสอบถามเจ้าหน้าที่เกี่ยวกับสภาพของเด็กน้อย ก็พอดีเห็นผู้หญิงคนหนึ่งเดินออกมาจากห้องทำงาน ในอ้อมแขนมีเด็กคนนั้นอยู่

ตำรวจที่ตามมาทีหลังเห็นกลุ่มถังโยวโยวก็ยิ้มเข้ามาอธิบายว่า "นี่คือแม่ของเด็กครับ เป็นคุณผู้หญิงมาจากประเทศญี่ปุ่น"

"ญี่ปุ่น?! "

ทุกคนหันขวับไปมองกวานกู่ทันที

หรือว่าเด็กคนนี้เป็นลูกของกวานกู่จริงๆ?

"เป็นเธอ! "

ลฺหวี่จื่อเฉียวจำหน้าหญิงสาวชาวญี่ปุ่นคนนั้นได้ทันที

สมองของลฺหวี่จื่อเฉียวต่อภาพรวมทั้งหมดเข้าด้วยกันในชั่วพริบตา เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมเด็กคนนี้ถึงมาโผล่หน้าประตูห้องชุดของพวกเขา

"จื่อเฉียว นายรู้จักเหรอ?"

"เอ่อ! "

ลฺหวี่จื่อเฉียวเองก็ไม่รู้จะเล่าเรื่องนี้อย่างไร เพราะถ้าจะพูดกันตามตรง ต้นตอของเรื่องนี้มันอยู่ที่เขาจริงๆ

เจ้าหน้าที่ตำรวจเปิดปากอธิบายว่า "คุณผู้หญิงชาวญี่ปุ่นท่านนี้ตั้งใจจะนำลูกมาส่งที่ห้อง 3602 ของ 'ไอเซ็นอพาร์ตเมนต์' แต่ไม่รู้เกิดอะไรผิดพลาด ถึงได้ส่งลูกมาผิดที่ กลายเป็นห้อง 3602 ของ 'อพาร์ตเมนต์รัก' แถวนี้แทน

เธอไม่ได้ตั้งใจจะทิ้งลูก เพียงแค่อยากมอบเด็กให้กับพ่อของเขาเท่านั้นเอง"

กวานกู่เองก็ได้ทราบความจริงจากปากหญิงสาวชาวญี่ปุ่นเช่นกัน เขาหันมามองลฺหวี่จื่อเฉียว แววตาเริ่มดุดันขึ้นเล็กน้อย พร้อมกัดฟันพูดลอดไรฟันว่า "อ้อ... เข้าใจแล้ว ไอเซ็นอพาร์ตเมนต์! ชื่อนี้คุ้นหูจังนะ! "

"ฉันจำได้ว่าตอนที่มาจีนใหม่ๆ และเช่าที่พักแห่งแรก มันก็ดูเหมือนจะเป็นอพาร์ตเมนต์ชื่อนี้แหละ ลฺ...หวี่...จื่อ...เฉียว! "

คราวนี้ ทุกคนจึงเข้าใจสาเหตุของเรื่องราวทั้งหมดอย่างถ่องแท้

เรื่องวุ่นวายทั้งกองเมื่อช่วงบ่ายวันนี้ล้วนเกิดจากฝีมือของไอ้หมอนี่ ลฺหวี่จื่อเฉียว เจิงเสี่ยวเสียนมองลฺหวี่จื่อเฉียวที่พยายามจะชิ่งออกจากที่เกิดเหตุจนเกิดอารมณ์อยากฆ่าขึ้นมา ถ้าไม่ใช่เพราะไอ้หมอนี่ ตัวเขาจะยอมเปิดเผยความลับที่เก็บซ่อนไว้มาตลอดได้อย่างไร

แต่เมื่อตระหนักได้ว่าตอนนี้ยังอยู่ในสถานีตำรวจ เจิงเสี่ยวเสียนจึงจำต้องข่มอารมณ์โกรธเกรี้ยวในใจลง

หญิงสาวชาวญี่ปุ่นก้มหัวขอบคุณพวกเขาไม่หยุด ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเขาส่งลูกกลับมา วันนี้เธอคงต้องเสียใจไปตลอดชีวิต

เรื่องราวที่สถานีตำรวจได้ยุติลงอย่างสมบูรณ์แล้ว

ลฺหวี่จื่อเฉียวถูกกวานกู่และเจิงเสี่ยวเสียนจับตัวพาไปคนละข้าง กลับไปยังห้อง 3602

เมื่อทั้งสามคนเข้าไปแล้ว ประตูก็ถูกปิดล็อกทันที

"ลฺ...หวี่...จื่อ...เฉียว!"

"อ๊ากกก!!"