ตอนที่ 78 พ่อของเด็กคือใคร

"แต่โยวโยว เธอรู้ได้ยังไงว่าเด็กคนนั้นเกี่ยวกับเรา?"

เจิงเสี่ยวเสียนรู้สึกงุนงง จดหมายฉบับนั้นมีแค่ประโยคเดียว ไม่ได้บอกว่าพ่อของเด็กคือใคร แล้วทำไมถึงคิดว่าเกี่ยวข้องกับพวกเขาได้!

"เพราะอันนี้ต่างหาก"

กวานกู่ยกซองจดหมายในมือขึ้น ตอบข้อสงสัยของเจิงเสี่ยวเสียน

ทั้งสามคนมองไปที่ซองจดหมายพร้อมกัน บนซองเขียนเลขห้อง 3602 ชัดเจน

หูอีเฟยเห็นซองจดหมายแล้ว ชื่อของเจิงเสี่ยวเสียนก็แวบขึ้นมาในหัวทันที เธอหันไปชี้หน้าเจิงเสี่ยวเสียนแล้วตะโกนเสียงดังว่า "เจิงเสี่ยวเสียน ที่แท้ก็เป็นคนจากห้องนายนี่เอง!"

"อีเฟย ในห้องชุดของเรามีตั้งสามคน ทำไมต้องเจาะจงว่าเป็นฉันคนเดียวล่ะ!"

พอพูดจบ สายตาของหูอีเฟยและฉินอวี่ม่อก็เปลี่ยนไปจับจ้องที่กวานกู่ซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ แทน

ถังโยวโยวเห็นท่าไม่ดีจึงรีบอธิบายว่า "ไม่ใช่ลูกของกวานกู่หรอก ตอนนั้นฉันกับกวานกู่ช่วยกันเจอ ถ้าเป็นลูกของกวานกู่จริงๆ ผู้หญิงคนนั้นจะจำไม่ได้เหรอ!"

คราวนี้เป้าหมายของความสงสัยกลับมายังเจิงเสี่ยวเสียนอีกครั้ง

เจิงเสี่ยวเสียนโบกมือรัวๆ เมื่อเห็นสายตาจ้องมองทั้งสี่คน "ผมเป็นคนสาธารณะนะ จะเป็นไปได้ยังไง! ไม่ใช่ผมจริงๆ"

"แล้วนายจะพิสูจน์ยังไงว่าเด็กนั่นไม่ใช่ลูกของนาย!"

คำถามของฉินอวี่ม่อทำให้เจิงเสี่ยวเสียนเงียบกริบทันที สีหน้าดูอึดอัดใจ

ความอึดอัดของเจิงเสี่ยวเสียน ทำให้หัวใจของหูอีเฟยที่อยู่ข้างๆ เต้นระส่ำขึ้นมา

เจิงเสี่ยวเสียนกวาดตามองคนที่อยู่ในห้อง สุดท้ายก็ล็อกเป้าไปที่กวานกู่

"กวานกู่ มาตรงนี้หน่อย ผมจะบอกความลับให้"

กวานกู่ลุกขึ้นเดินไปหาเจิงเสี่ยวเสียน แล้วคุกเข่าลงครึ่งหนึ่ง

เจิงเสี่ยวเสียนกระซิบความลับที่ซ่อนเร้นมานานหลายปีเข้าหูของกวานกู่เบาๆ

สาว ๆ ทั้งสามคนแสดงสีหน้าสงสัยว่าเพราะเหตุใดกัน ทำไมถึงมีแค่กวานกู่เท่านั้นที่รู้เรื่องนี้?

ในชั่วขณะนั้น ความอยากรู้อยากเห็นของทั้งสามคนก็พุ่งขึ้นสูงไม่น้อย

หลังจากได้ยินความลับของเจิงเสี่ยวเสียน กวานกู่ก็ตกใจไม่แพ้กัน มองเจิงเสี่ยวเสียนแล้วอุทานออกมาโดยไม่รู้ตัว "อะไรนะครับ อาจารย์เจิง คุณยังบริสุทธิ์อยู่เหรอ!"

"เฮ้ย! กวานกู่เซินฉี ผมจะฆ่านาย!!"

เจิงเสี่ยวเสียนผลักกวานกู่ออกไปอย่างแรงด้วยความโกรธ แล้วทิ้งตัวลงนอนแผ่หลาบนโซฟา ตาค้างมองเพดาน เขารู้สึกว่าชีวิตในอนาคตหมดสีสันไปเสียแล้ว เหมือนเพดานสีขาวโพลนนั่นแหละ

ส่วนกวานกู่ก็ยืนอยู่ข้าง ๆ มองเจิงเสี่ยวเสียนด้วยสายตาที่ดูไม่รู้อิโหน่อิเหน่ อย่างช่วยไม่ได้

"ยังบริสุทธิ์อยู่!!"

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!"

สาวๆ ทั้งสามคนชี้หน้าเจิงเสี่ยวเสียนแล้วหัวเราะเยาะ โดยเฉพาะหูอีเฟยที่หัวเราะเสียงดังที่สุด แต่ไม่รู้ทำไม พอได้ยินคำพูดของกวานกู่ หัวใจของเธอกลับมีความหวังเล็กๆ แวบขึ้นมา

แต่ความรู้สึกนั้นถูกปิดบังไว้ภายใต้ท่าทางภายนอกของเธออย่างรวดเร็ว

"เจิงเสี่ยวเสียน นายอยู่กับลอร่ามาตั้งแปดปี นายยังบริสุทธิ์อยู่เลย... ฮ่าฮ่า"

"ลอร่าใครวะ! อีเฟย"

"เรื่องนั้นค่อยคุยกันยาวทีหลังเถอะ"

หูอีเฟยไม่อยากอธิบายเรื่องนี้อย่างไร เพราะสุดท้ายแล้วจุดจบของเหตุการณ์นี้ต้องแลกมาด้วยจูบแรกของเธอ ดังนั้นเรื่องนี้ยิ่งมีคนรู้น้อยยิ่งดี

เจิงเสี่ยวเสียนหยุดต่อต้าน ยอมให้คนอื่นล้อเลียนได้ตามสบาย

รอจนสาวๆ ทั้งสามคนเลิกหัวเราะแล้ว เจิงเสี่ยวเสียนจึงลุกขึ้นนั่งตัวตรง จ้องตากวานกู่แน่นิ่ง แล้วหัวเราะเบาๆ "คุณกวานกู่เซินฉีครับ ถามหน่อยสิ คุณยังบริสุทธิ์อยู่หรือเปล่า!"

เอ๋!

คำถามของเจิงเสี่ยวเสียนเปรียบเสมือนดาบแหลมคมที่แทงใส่กวานกู่ กวานกู่ไม่รู้จะตอบอย่างไร

สายตาของถังโยวโยวจ้องเขม็งมาที่กวานกู่ ทำให้จิตใจของเขาเริ่มหวั่นไหว

ถ้าตอบว่ายังบริสุทธิ์ จะโดนทุกคนหัวเราะเยาะไหม?

ถ้าตอบว่าไม่บริสุทธิ์ โดนโยวโยวซักถามว่าแฟนเก่าคนล่าสุดคือใครไหม?

ในชั่วขณะนั้น กวานกู่รู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออกกับคำถามนี้

เจิงเสี่ยวเสียนรู้สึกสะใจอย่างเต็มเปี่ยมจากการแก้แค้นสำเร็จ พูดมากสินะ พูดมากสินะ ได้ผลกรรมกลับมาแล้วไง!

โชคดีที่ถังโยวโยวมองออกว่ากวานกู่กำลังลำบากใจ จึงรีบเปิดปากเปลี่ยนหัวข้อสนทนาทันที

"ถ้าอาจารย์เจิงไม่ใช่ แล้วกวานกู่ก็ไม่ใช่ งั้นความเป็นไปได้ที่เหลือก็มีแค่อย่างเดียวแล้ว"

"ลฺหวี่จื่อเฉียว"

...

ลฺหวี่จื่อเฉียวกำลังตามหาเป้าหมายอยู่ข้างนอกพอดี พอได้ยินถังโยวโยวบอกว่ามีเซอร์ไพรส์รออยู่ที่บ้าน ก็ยกเลิกการตามหาทันที แล้วกลับมายังอพาร์ตเมนต์

"เซอร์ไพรส์อยู่ไหนล่ะ ป้าเล็ก"

ลฺหวี่จื่อเฉียวนั่งลงบนโซฟา รู้สึกตื่นเต้นกับเซอร์ไพรส์ที่กำลังจะมาถึง ไม่คิดเลยว่าตัวเองจะได้รับเซอร์ไพรส์ด้วย ช่างเป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนจริงๆ!

"จื่อเฉียว ในเมื่อเป็นเซอร์ไพรส์ นายก็หลับตาลงก่อนสิ"

ลฺหวี่จื่อเฉียวเชื่อฟังคำของถังโยวโยว จึงค่อยๆ หลับตาลง

ฉินอวี่ม่ออุ้มเด็กคนหนึ่งมาวางไว้ตรงหน้าลฺหวี่จื่อเฉียวอย่างช้าๆ

ลฺหวี่จื่อเฉียวที่ลืมตาไม่ขึ้นรู้สึกได้ว่ามีลมหายใจแผ่วเบามาปะทะด้านหน้า ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกตื่นเต้นหรือว่านี่คือ...

คิดถึงตรงนี้ ลฺหวี่จื่อเฉียวก็ค่อยๆ เปิดดวงตาขึ้นด้วยความดีใจสุดขีด

"เฮ้ย!"

ลฺหวี่จื่อเฉียวตกใจจนแทบช็อก เมื่อเห็นเด็กในอ้อมแขนของฉินอวี่ม่อ

เด็กน้อยในอ้อมแขนของฉินอวี่ม่อร้องไห้จ้าเพราะถูกลฺหวี่จื่อเฉียวทำให้ตกใจ ฉินอวี่ม่อทำตัวไม่ถูก มองไปทางคนอื่นด้วยสายตาตื่นตระหนก ถังโยวโยวจึงยื่นมือมารับเด็กไปปลอบโยน

สมัยก่อนตอนทำงานเป็นนักแสดง เธอเคยเจอเรื่องแบบนี้มาไม่น้อย เลยพอจะมีประสบการณ์บ้าง

ลฺหวี่จื่อเฉียวชี้ไปที่เด็ก แล้วพูดด้วยเสียงที่ยังไม่หายตกใจว่า "นี่มันอะไรกัน?"

"ก็เด็กไง! ตาไม่ได้บอดใช่มั้ย!"

"ฉันรู้ว่ามันคือเด็ก ฉันถามว่าเด็กคนนี้ใครเป็นเจ้าของต่างหาก?"

"เรื่องยุ่งที่นายก่อขึ้น ก็ต้องเป็นของนายอยู่แล้วสิ"

ถังโยวโยวเพิ่งจะกล่อมเด็กให้หยุดร้องได้สำเร็จ เธอมองลฺหวี่จื่อเฉียวด้วยสายตารังเกียจแล้วพูดว่า

เด็กถูกส่งมาจนถึงหน้าประตูบ้านของนายแล้ว ยังไม่อยากยอมรับอีกเหรอ!

"เป็นไปไม่ได้ ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด"

ลฺหวี่จื่อเฉียวปฏิเสธอย่างแข็งขัน ถ้าเขาไม่มีมาตรการป้องกันที่ปลอดภัยเพียงพอ จะกล้าท่องยุทธจักรได้อย่างไร!

"ดูนี่เองสิ"

กวานกู่ยื่นจดหมายให้ ลฺหวี่จื่อเฉียวรับมาแล้วรีบพลิกอ่าน

อ่านผ่านๆ ตาก็หัวเราะเบาๆ ว่า "แค่กระดาษแผ่นเดียว พวกเธอก็สงสัยว่าเป็นฝีมือฉัน ต้องมีหลักฐานพิสูจน์หน่อยไหม"

"หลักฐานก็อยู่ในมือของนายไม่ใช่เหรอ!"

ลฺหวี่จื่อเฉียวโบกจดหมายในมือ พูดอย่างไม่เชื่อถือ "แค่นี้มันจะบอกอะไรได้ ตัวอักษรพวกนี้ล้วนตัดมาจากหนังสือพิมพ์แล้วเอามาติดต่อกัน ไม่ได้พิสูจน์อะไรเลยสักนิด"

"ถ้าพูดแบบนี้ แสดงว่านายไม่คิดจะยอมรับสินะ?"

หูอีเฟยเพิ่งจะลุกขึ้นเตรียมจะพูดอะไร ก็ได้ยินเสียงประตูห้องดังขึ้น

ลฺหวี่จื่อเฉียววิ่งสามก้าวสองก้าวไปหลบหลังจางเหว่ยที่เพิ่งเข้ามา ชี้ไปที่คนบนโซฟาแล้วฟ้องด้วยความน่าสงสาร "พี่เหว่ย ช่วยผมด้วย พวกเขาพยายามบังคับให้ผมรับสารภาพผิด"

จางเหว่ยไม่สนใจท่าทีน่าเวทนาของลฺหวี่จื่อเฉียวเลย นั่งลงบนโซฟาแล้วถามว่า "พวกเธอเถียงอะไรกัน ผมเพิ่งกลับมา ได้ยินเสียงคุยกันดังออกมาจากในห้องตั้งแต่หน้าประตูแล้ว"

สายตาของจางเหว่ยกวาดไปทั่วห้อง แล้วมองไปที่เด็กในอ้อมแขนของถังโยวโยว

"เด็กคนนี้ได้มาจากไหน?"

"เด็กคนนี้ฉันกับโยวโยวเก็บได้ที่หน้าประตูห้องชุด แม่เด็กรับเด็กทิ้งไว้แล้วหนีไปพร้อมรถเข็นเด็ก"

กวานกู่เล่าเหตุการณ์ทั้งหมดโดยสังเขปอีกครั้ง จากนั้นก็ยื่นซองจดหมายและกระดาษแผ่นหนึ่งมาให้