ตอนที่ 77 จู่ ๆ ก็โผล่ ลูกนอกสมรส

มองตามหลังห้าคนที่จากไป ถังโยวโยวกวาดสายตามองรอบตัว แล้วหันกลับไปหากวานกู่ แววตาเต็มไปด้วยความดีใจ

"กวานกู่ ตั้งแต่ตอนนี้ไป คุณเป็นแฟนของฉันแล้วนะ!"

"อืม."

กวานกู่พยักหน้า ตอบรับอย่างจริงจัง

ในดวงตาของกวานกู่มีประกายร้อนแรง เขาทำสำเร็จแล้วในที่สุด เด็กสาวที่ราวกับหลุดออกมาจากหนังสือการ์ตูน กลายเป็นแฟนของเขาแล้ว

เขายังคงจำความรู้สึกตะลึงงันตอนที่ได้พบถังโยวโยวครั้งแรกที่บาร์ได้เสมอ เธอสวยงามเหลือเกิน ราวกับตัวละครในหนังสือการ์ตูนมีชีวิตขึ้นมา

"กวานกู่ ต่อไปเราทำอะไรกันดี!"

"ไปกินข้าวกันก่อน แล้วค่อยไปดูหนังด้วยกันนะ!"

ถังโยวโยวพยักหน้า เรื่องเหล่านี้คือสิ่งที่คู่รักควรทำด้วยกัน

เพียงแต่...

ถังโยวโยวหันไปมองเค้กบนโต๊ะข้าง ๆ แล้วถามว่า "กวานกู่ เค้กนี่จะทำยังไงดี!"

"เรานำรถไปส่งเค้กกลับอพาร์ตเมนต์ก่อนเถอะ ไว้รอพรุ่งนี้เย็นทุกคนมาฉลองพร้อมกันค่อยกิน!"

"ได้ ฉันเชื่อคุณ."

...

บ่ายวันถัดมา

ถังโยวโยวกับกวานกู่ นั่งดูหนังอยู่บนโซฟาในห้อง 3602 แต่เห็นได้ชัดว่าความสนใจของทั้งคู่ไม่ได้อยู่ที่หนังเลย

ถังโยวโยวตั้งใจจะรอกวานกู่พูดก่อน แต่ดูเหมือนกวานกู่จะไม่เข้าใจนัยของเธอ สุดท้ายจึงต้องเป็นฝ่ายเปิดปากเอง "กวานกู่ ทำไมคุณไม่ไปวาดรูปเล่า!"

"ฉัน... ยังไม่รีบหรอก พอดีว่าง เลยอยากจัดระเบียบความคิดหน่อย."

กวานกู่ได้ยินคำถามของถังโยวโยวก็ยืดตัวตรง จ้องมองเธอด้วยสายตาที่มีแววตื่นเต้นปรากฏขึ้น

"โยวโยว ผมอยากลองเป็นฝ่ายรุกบ้าง."

"รุก? รุกอะไร?"

เห็นได้ชัดว่าถังโยวโยวยังไม่เข้าใจสิ่งที่กวานกู่พูด กวานกู่จึงนั่งลงข้างๆ เธออย่างตื่นเต้น แล้วกล่าวว่า "ก็เมื่อวานไง ไม่ใช่เธอที่เริ่มก่อนเหรอ ครั้งนี้ฉันขอเป็นคนเริ่มบ้าง"

กวานกู่จ้องมองถังโยวโยวด้วยความหวัง สีหน้าของถังโยวโยวเริ่มแดงระเรื่อ การกระทำเมื่อวานก็เกิดขึ้นเพราะอารมณ์พลุ่งพล่านเท่านั้น

นั่นคือจูบแรกของเธอเลยนะ!

ถังโยวโยวไม่ได้ตอบ แต่ค่อย ๆ หันหน้าไปสบตากวานกู่

ความแดงระเรื่อบนใบหน้ายิ่งเพิ่มเสน่ห์ยั่วยวนให้ถังโยวโยวมากขึ้นไปอีกหลายส่วน

ตอนนี้กวานกู่เข้าใจท่าทีของถังโยวโยวแล้ว จึงค่อย ๆ ขยับเข้าใกล้ ส่วนถังโยวโยวก็หลับตาลงเล็กน้อย

ทันใดนั้น ขณะที่ทั้งสองกำลังจะจูบกัน เสียงร้องไห้ของเด็กทารกก็ดังขึ้น

ทั้งสองลืมตาขึ้นทันที ต่างมีความสงสัยในดวงตา

"กวานกู่ คุณได้ยินเสียงเด็กร้องไหม?" เหมียวเหมียวน้อยเล่า

"คุณก็ได้ยินด้วยเหรอ โยวโยว."

เสียงร้องของเด็กทารกดูเหมือนจะดังขึ้นเรื่อย ๆ และแหล่งที่มาของเสียงก็อยู่ใกล้มาก

ทั้งสองรีบวิ่งไปผลักประตูห้องออก พบหญิงสาวผมทองวิ่งหนีไปไกล กวานกู่พยายามจะไล่ตาม แต่ถูกรถเข็นเด็กที่ขวางอยู่หน้าประตูทางเข้าขัดขวางไว้

ทั้งสองมองรถเข็นเด็กที่เต็มไปด้วยของใช้สำหรับทารกด้วยความแปลกใจ

นี่หมายความว่าอะไร?

เพิ่งจะเริ่มคบกันได้ไม่นาน ก็มีใครเอารถเข็นและของใช้เด็กมาส่งถึงที่แล้ว เร็วไปหรือเปล่า?

ทันใดนั้น มีเสียงร้องไห้ของเด็กดังออกมาจากรถเข็น ถังโยวโยวค่อย ๆ เลื่อนผ้าคลุมออก เผยให้เห็นทารกน้อยคนหนึ่งข้างใน

ทารกน้อยคนนี้ดูอายุประมาณหนึ่งหรือสองขวบ

"กวานกู่ นี่ไม่ใช่ลูกของคุณใช่ไหม!"

ถังโยวโยวมองกวานกู่อย่างไม่เชื่อสายตา ถามขึ้น

สถานการณ์แบบนี้มันคล้ายละครโทรทัศน์เลยนะ!

พอเพิ่งเลิกกัน ผู้หญิงคนหนึ่งก็เอาเด็กมาให้ผู้ชาย อ้างว่าเป็นลูกที่ทิ้งไว้เมื่อสมัยก่อน จากนั้นเพราะเด็กคนนั้น ทั้งสองก็กลับมาคืนดีกัน

ภาพตรงหน้าทำให้สมองของถังโยวโยวสร้างฉากละครทั้งเรื่องขึ้นมาเองโดยอัตโนมัติ

ด้วยเหตุนี้ สายตาที่เธอมองกวานกู่จึงค่อย ๆ เปลี่ยนไป

"โยวโยว คุณคิดอะไรอยู่ จะเป็นลูกของผมได้ยังไง ถ้าเป็นลูกจริง ทำไมผู้หญิงคนนั้นเห็นผมแล้วถึงวิ่งหนีล่ะ!"

กวานกู่รีบอธิบายทันที เขาเพิ่งจะสมหวังกับโยวโยวได้ ไม่นึกอยากเลิกรากันเพราะเรื่องไร้สาระแบบนี้

พอได้ยินคำอธิบายของกวานกู่ ถังโยวโยวก็พยักหน้ารับ

จริงด้วย ถ้าเป็นลูกของกวานกู่ ผู้หญิงคนนั้นจะวิ่งหนีไปทำไมกัน!

"มีจดหมายอยู่ด้วย!"

จู่ๆ ถังโยวโยวก็เห็นซองจดหมายในรถเข็นเด็ก เธอหยิบขึ้นมาดู พบว่าบนหน้าซองเขียนตัวเลข "3602" ชัดเจน

กวานกู่เองก็เห็นตัวเลขบนซองเช่นกัน ในดวงตาปรากฏความตกใจเล็กน้อย

ชื่อสองคนผุดขึ้นในสมองของเขาทันที: เจิงเสี่ยวเสียน, ลฺหวี่จื่อเฉียว

ถังโยวโยวก็คิดมาถึงจุดนี้ ดูเหมือนคำตอบจะชัดเจนแล้วว่าเป็นหนึ่งในสองคนนี้ไปติดหนี้รักข้างนอกไว้

เพียงแต่ไม่คาดคิดว่าจะมีลูกกันไปแล้ว

"กวานกู่ ส่งข้อความในกลุ่มให้ทุกคนกลับมาเถอะ"

ความอยากรู้อยากเห็นของถังโยวโยวถูกกระตุ้นอีกครั้ง เธออยากดูจริงๆ ว่าพ่อของเด็กคนนี้เป็นใครกันแน่

จู่ๆ ถังโยวโยวก็นึกอะไรออก จึงกระซิบเบาๆ กับกวานกู่ว่า "อย่าเพิ่งบอกจื่อเฉียวนะ เราค่อยๆ สืบทีละคน"

ไม่กี่นาทีต่อมา เจิงเสี่ยวเสียน หูอีเฟย และฉินอวี่ม่อ ทั้งสามคนที่ได้รับข้อความก็พากันเข้ามาในห้อง 3602

ส่วนจางเหว่ยยังคงทำงานอยู่ที่สำนักงานกฎหมาย จึงไม่ได้กลับมา

"กวานกู่ มีเรื่องอะไรถึงเรียกพวกเรากลับมาด่วนขนาดนี้!"

เดิมทีทั้งสามกำลังนั่งคุยกันอยู่ในบาร์ พอได้รับข้อความจากกวานกู่ก็รีบวิ่งกลับมาจากที่นั่น

ทั้งสามนั่งลงบนโซฟา มองไปที่กวานกู่

"แน่นอนว่าต้องเป็นอันนี้สิ!"

ถังโยวโยวอุ้มเด็กเดินออกมาจากห้องด้านใน

เมื่อหูอีเฟยและอีกสองคนเห็นเด็ก ต่างก็สูดลมหายใจเย็นยะเยือกเข้าไป

"เด็ก... พวกคุณเร็วเกินไปหรือเปล่า!"

"ใช่เลย! เพิ่งจะตกลงคบกันเมื่อวาน วันนี้มีลูกกันเลยเหรอ"

"พวกคุณเป็นมนุษย์สายฟ้าหรือไง หรือว่าเวลาของเราหยุดนิ่งไป"

คำพูดของทั้งสามทำเอากวานกู่ที่นั่งอยู่ตรงข้าม และถังโยวโยวที่อุ้มเด็กอยู่ ถึงกับช็อกจนพูดไม่ออก ถังโยวโยวมองทั้งสามอย่างหมดคำพูด แล้วบอกว่า "พวกคุณคิดอะไรกันเนี่ย นี่คือเด็กที่ฉันกับกวานกู่เก็บได้ที่หน้าประตู พร้อมกับรถเข็นนี่แหละ"

คำอธิบายนี้เห็นได้ชัดว่าโน้มน้าวใจทุกคนได้สำเร็จ ทั้งสามคนจึงค่อยๆ ผ่อนคลายลง

"โยวโยว หมายความว่าเด็กคนนี้เป็นทารกที่ถูกทิ้งใช่ไหม!"

ฉินอวี่ม่อชี้ไปที่เด็กน้อยในอ้อมแขนของถังโยวโยว พูดด้วยความประหลาดใจ

ถังโยวโยวพยักหน้า จากนั้นก็พูดต่อว่า "ความจริงก็ไม่เชิง เพราะมีอันนี้อยู่ด้วย"

กวานกู่เปิดซองจดหมายที่อยู่ข้างมือแล้วยื่นให้ทั้งสามคน

หูอีเฟยรับกระดาษจดหมายมา เปิดดูพบว่ามีตัวอักษรขนาดใหญ่อยู่บนนั้น และตัวอักษรเหล่านี้ไม่ใช่ลายมือเขียน แต่เป็นชิ้นส่วนตัดมาจากหนังสือพิมพ์

หวังว่าคุณจะรับผิดชอบหน้าที่ของพ่อให้ได้นะ!

"คำว่า 'รับ' ที่เขียนผิดเป็นคำสะกดผิดนี่นา"

เจิงเสี่ยวเสียนพิงข้างหูอีเฟย ชี้ไปที่ตัวอักษร "รับ" บนกระดาษจดหมายแล้วพูด

"อาจารย์เจิง ถ้าไม่ยอมรับก่อน จะรับผิดชอบได้อย่างไร!"

ฉินอวี่ม่อพูดแก้ต่างให้ความผิดพลาดนั้นทันที และการตีความแบบนี้ก็ได้รับการยอมรับจากคนอื่นๆ