ตอนที่ 87 คู่หูแอบฟัง

พนักงานเสิร์ฟดูท่าทางตกใจกับคำพูดของจางเหว่ยอย่างเห็นได้ชัด

เขาถามกลับด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก "ถ้าไม่มีเรื่องอะไรจริง จะมาร้องเรียนพวกเราทำไม พวกเราแค่จัดปาร์ตี้ธรรมดาๆ เท่านั้นเอง"

"ผมก็แค่เตือนด้วยความหวังดี ส่วนหลังจากนี้พวกคุณจะทำยังไงต่อ ก็เป็นเรื่องของพวกคุณแล้วกัน"

จางเหว่ยไม่ได้ระบุรายละเอียดชัดเจน และเขาก็ไม่จำเป็นต้องยื่นมือเข้าไปยุ่งกับเรื่องนี้ เพียงแต่พฤติกรรมเมื่อครู่ของพนักงานเสิร์ฟทำให้เขารู้สึกไม่ค่อยสบอารมณ์สักเท่าไร

ยังไม่ได้เก็บเงินก็ไล่คนออก แบบนี้มันไม่ใช่การบังคับขายหรอกหรือ!

พนักงานเสิร์ฟได้สติ มองค้อนจางเหว่ยแวบหนึ่ง ก่อนจะเดินจากไป

ฉินอวี่ม่อเห็นพนักงานเสิร์ฟเดินห่างออกไปไกลแล้ว จึงหันมาถามจางเหว่ยด้วยท่าทีสงสัย "จางเหว่ย ที่นายพูดน่ะ จริงเหรอ?"

เธอรู้สึกว่าเรื่องแบบนี้ไม่น่าจะเป็นไปได้สักเท่าไร!

จางเหว่ยตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "จริงๆ แล้วเรื่องนี้จะเล็กจะใหญ่ก็ได้ แต่ถ้ามีคนจุดชนวนขึ้นมา มันก็เป็นปัญหาที่ไม่ใช่น้อยๆ เลยล่ะ เอาเป็นว่าผมแค่เตือนไว้ก่อน ทำหรือไม่ทำก็ขึ้นอยู่กับพวกเขาเอง"

ทั้งสามพยักหน้ารับ

...

บ่ายวันถัดมา

เจิงเสี่ยวเสียนเดินจากระเบียงเข้ามาในห้องพักแบบชุดของห้อง 3602 เขากำลังจะมุ่งหน้าไปหาอะไรกินในตู้เย็น แต่กลับพบว่าหูอีเฟยกำลังนั่งยองๆ อยู่หน้าประตูห้องของถังโยวโยว ดูท่าทางแล้วเหมือนกำลังแอบฟังอยู่อีกแล้ว

เอ๊ะ! ทำไมฉันต้องใช้คำว่า 'อีกแล้ว' ด้วยนะ?

เจิงเสี่ยวเสียนค่อยๆ ย่องเข้าไปเงียบๆ แล้วยืนด้านหลังหูอีเฟย ถามเบาๆ ว่า "อีเฟย นายทำอะไรน่ะ?"

หูอีเฟยสะดุ้งโหยงเมื่อได้ยินเสียงของเจิงเสี่ยวเสียน เกือบจะหันกลับไปด่าทออยู่แล้ว แต่พอฉุกคิดได้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรมีอยู่ จึงรีบข่มความตกใจและความโกรธลงทันที

"อย่าเข้าใกล้ฉันขนาดนั้น ฟังเอาเองสิ"

หลังพูดจบ หูอีเฟยก็แนบหูติดกับประตู แอบฟังเสียงที่อยู่ภายในห้องอีกครั้ง

ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เจิงเสี่ยวเสียนเลยขยับเข้าไปสมทบร่วมวงแอบฟังด้วยอีกคน

ภายในห้อง

ถังโยวโยวกำลังคุยโทรศัพท์อยู่

ถังโยวโยวพูดว่า "เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ เมื่อคืนฉันนัดเจอเธอ เธอก็ไม่ยอมมา"

หูอีเฟยที่อยู่นอกห้องพึมพำอย่างงุนงง "โยวโยวกำลังโทรหาใครกันแน่?"

"กวานกู่?"

ข้อสันนิษฐานของเจิงเสี่ยวเสียนถูกหูอีเฟยปฏิเสธทันทีในวินาทีต่อมา

"เป็นไปไม่ได้ แค่ระยะทางสั้นๆ แค่นี้ยังต้องโทรหาเลยหรือ! ปีนหน้าต่างข้ามไปก็เจอกันได้แล้ว"

ภายในห้อง

ถังโยวโยวเริ่มมีอารมณ์ฉุนเฉียวใส่ปลายสาย "อย่างน้อยเธอก็เป็นผู้ชายนะ ไม่ว่าเรื่องนี้จะใครผิดใครถูก เธอก็ต้องรับผิดชอบหน้าที่ของผู้ชายให้ได้"

พอประโยคนี้หลุดออกมา คนสองคนนอกห้องก็สบตากัน ต่างเต็มไปด้วยความตกตะลึง

"หน้าที่ของผู้ชาย? ไม่จริงใช่ไหม? หรือว่าโยวโยว... เป็นไปไม่ได้!"

เจิงเสี่ยวเสียนชี้ไปที่ท้องของหูอีเฟยด้วยความประหลาดใจ

หูอีเฟยตวัดมือปัดนิ้วของเจิงเสี่ยวเสียนทิ้ง เธอไม่เชื่อเด็ดขาดว่าถังโยวโยวจะทำเรื่องแบบนั้น

ถังโยวโยวที่ยังอยู่ในห้องพูดต่อว่า "ตอนนี้ฉันร้อนใจมาก ร้อนใจสุดขีด ทนดูสภาพของกวานกู่แบบนี้อีกต่อไปไม่ไหวแล้ว คืนนี้แปดโมง ที่ห้องของกวานกู่ ห้ามขาด ห้ามสาย"

"เฮ้ย ไม่จริงน่า หรือว่าโยวโยวจะประกาศข่าวดี? แถมยังประกาศต่อหน้ากวานกู่ด้วย?"

ทั้งสองคนคาดไม่ถึงเลยว่าถังโยวโยวจะตรงประเด็นขนาดนี้ แม้แต่หูอีเฟยที่เมื่อกี้ยังไม่เชื่อ ตอนนี้ก็เริ่มคลอนแคลนแล้ว

หรือว่าถังโยวโยวจะ...

ทั้งสองไม่กล้าคิดต่อไปมากกว่านี้แล้ว

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากภายในห้อง ทั้งสองจึงรีบถอยหลังไปยืนหน้าโต๊ะอาหารทันที

"พี่อีเฟย อาจารย์เจิง พวกคุณทำอะไรกันอยู่คะ?"

ถังโยวโยวเดินออกมาจากห้อง แล้วเห็นทั้งสองคนยืนอยู่หน้าโต๊ะอาหาร ไม่รู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่

"พวกเรา... พวกเรา..."

หูอีเฟยร้อนรนจนสมองขาวโพลน คิดหาเหตุผลมาอธิบายไม่ออกสักนิด

โชคดีที่เจิงเสี่ยวเสียนเหลือบเห็นหนังสือสูตรอาหารเล่มหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะ จึงหยิบขึ้นมาแล้วยิ้มบอกถังโยวโยวว่า "พวกเรากำลังศึกษาสูตรอาหารกันอยู่ไง ช่วงนี้อาหารที่จางเหว่ยทำอร่อยมาก พวกเราเลยอยากจัดทำเมนูพิเศษไว้สั่งกินในอนาคต!"

หูอีเฟยรีบรับจังหวะต่อทันที "ใช่ ใช่ ต่อไปเราจะสั่งอาหารตามเมนูนี้กินกัน"

ถังโยวโยวแม้จะรู้สึกแปลกๆ กับสิ่งที่ทั้งสองคนทำอยู่ แต่ก็ไม่สงสัยอะไรเพิ่มเติม

แต่กลับร่วมวงสนทนาของเจิงเสี่ยวเสียนทันที โดยพูดขึ้นว่า "แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน พอถึงเวลาเราก็จะได้ซื้อวัตถุดิบตามเมนูได้เลย"

ถังโยวโยวยิ่งพูดก็ยิ่งคึกคัก ไม่เพียงแต่วางแผนลงไปที่ตัวจางเหว่ย แม้แต่กวานกู่แฟนหนุ่มของเธอเองก็ไม่ถูกปล่อยไว้ ทุกคนล้วนถูกรับมือจัดสรรเรียบร้อยหมดแล้ว

กวานกู่ไม่เคยแม้แต่จะฝันเลยว่า เดิมทีเขาตั้งใจจะหนีจากมรดกเชฟที่บ้านมาทำอาชีพนักวาดการ์ตูน แต่สุดท้ายกลับต้องวนกลับมาอยู่บนเส้นทางพ่อครัวอีกครั้ง

เมื่อเห็นว่าถังโยวโยวไม่ได้สงสัยอะไรในตัวทั้งสองคน เจิงเสี่ยวเสียนและหูอีเฟยจึงค่อยๆ โล่งอกถอนหายใจออกมา

เพียงแต่ในใจลึกๆ ของทั้งคู่ยังคงมีความกังวลอยู่บ้าง แท้จริงแล้วถังโยวโยวนัดใครมากันแน่!

……

ค่ำคืนมาถึง

จางเหว่ยเพิ่งก้าวเข้าประตูอพาร์ตเมนต์ ก็เห็นลฺหวี่จื่อเฉียวกำลังยืนดื่มเหล้าคนเดียวอยู่ที่ระเบียง

จางเหว่ยเดินตรงเข้าไปหาลฺหวี่จื่อเฉียว หยิบขวดเหล้าจากชั้นวางด้านข้างแล้วจิบหนึ่งอึก ก่อนถามว่า "จื่อเฉียว ช่วงสองวันนี้เป็นอะไรไป?"

"ไม่มีอะไรหรอก แค่เพิ่งได้รับโทรศัพท์จากพ่อทูนหัวเมื่อครู่ เลยรู้สึกแย่ไปบ้างเท่านั้นเอง"

ลฺหวี่จื่อเฉียวเงยหน้าซดเหล้าในขวดจนหมดเกลี้ยง แล้วโยนขวดทิ้งไปด้านข้างอย่างไม่สนใจ

สายตามองออกไปไกลสุดตา ในดวงตาแฝงไปด้วยความเศร้าโศกและความทรงจำ

"พ่อทูนหัวของนาย?"

"ใช่ เขาป่วย ผมอยากจะไปเยี่ยมดูอาการสักหน่อย แต่คาดไม่ถึงว่าเขาจะปฏิเสธเสียก่อน"

ความผูกพันที่ลฺหวี่จื่อเฉียวมีต่อต้าจงหม่า พ่อทูนหัวของเขา เป็นสิ่งที่ไม่มีใครอื่นจะเข้าใจได้

นับตั้งแต่ที่เขาออกจากบ้านเกิดเมื่อหลายปีก่อน ก็ได้พบเจอกับต้าจงหม่า การเดินทางหลังจากนั้นล้วนผ่านพ้นมาด้วยกันทั้งคู

สำหรับลฺหวี่จื่อเฉียวแล้ว ต้าจงหม่าเปรียบเสมือนพ่อคนหนึ่ง สอนให้เขารอบรู้ในหลายสิ่ง แม้ทักษะส่วนใหญ่จะเป็นกลโกงหลอกลวง แต่ก็เป็นความสามารถที่ทำให้เขาดำรงชีวิตมาได้จนถึงทุกวันนี้

ไม่คาดคิดว่าตอนนี้เขาป่วยหนัก แต่ตัวเองกลับไม่สามารถไปเยี่ยมได้

ชั่วขณะนั้น ใจของลฺหวี่จื่อเฉียวสับสนวุ่นวายเหลือเกิน

"จื่อเฉียว ทำไมพ่อทูนหัวของนายถึงไม่ให้นายไปล่ะ?"

จางเหว่ยรู้สึกแปลกใจ ตามหลักการแล้วต้าจงหม่าไม่มีลูกแท้ๆ มีเพียงลฺหวี่จื่อเฉียวที่เป็นลูกทูนหัวเพียงคนเดียว เหตุใดจึงไม่ให้ไปเยี่ยม?

"ไม่รู้สิ เขาไม่ได้บอกเหตุผล แค่บอกว่าส่งจดหมายมาให้ฉบับหนึ่ง น่าจะมาถึงภายในสองสามวันนี้"

ลฺหวี่จื่อเฉียวเองก็ยังไม่รู้ว่าในจดหมายที่ต้าจงหม่าส่งมานั้นเขียนอะไรบ้าง บางทีอาจต้องรอรับจดหมายก่อน ถึงจะรู้สาเหตุแท้จริงที่ต้าจงหม่าไม่ยอมให้เขาไปเยี่ยม

"อ้อ จริงสิ จื่อเฉียว คำแนะนำที่ฉันเคยบอกไว้ก่อนหน้า คิดออกมาเป็นยังไงบ้างแล้ว"

พอพูดถึงเรื่องนี้ ลฺหวี่จื่อเฉียวก็เก็บสีหน้าเศร้าสร้อยบนใบหน้า เปลี่ยนกลับไปเป็นท่าทางยิ้มแฉ่งอย่างที่เคยเป็น

เขาโบกมือปัดแล้วพูดว่า "ช่างมันเถอะ จางเหว่ย ผมรู้ว่าคุณกับอวี่ม่อหวังดีกับผม แต่แบบนั้นมันไม่เข้ากับนิสัยของผมหรอก"

จากนั้น ลฺหวี่จื่อเฉียวหันหน้าเข้าหาขอบระเบียง กางแขนออกทั้งสองข้าง แล้วตะโกนประกาศลั่นฟ้าอย่างดังก้อง:

"ผมยังมีสิ่งต่างๆ อีกมากมายที่ต้องการไขว่คว้า อนาคตนั้นสวยงามเหลือเกิน ผมจะไม่ยอมถูกพันธนาการไว้เด็ดขาด!"

จางเหว่ยมองร่างของลฺหวี่จื่อเฉียว ยิ้มบางๆ แล้วส่ายหน้า

ใช่แล้ว นี่ต่างหากคือลฺหวี่จื่อเฉียวตัวจริง!