ตอนที่ 88 พี่ใหญ่

จางเหว่ยเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อย ก็เดินเข้าห้องครัวเพื่อเตรียมทำอาหาร

ทันใดนั้น สมุดเล่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในสายตาของจางเหว่ย

ปกสมุดเขียนคำว่า "เมนู" ตัวโตเด่นชัด

"นี่อะไรน่ะ โยวโยว?"

จางเหว่ยเช็ดน้ำที่ติดมือออก แล้วรับสมุดเมนูมาจากมือของถังโยวโยว

"จางเหว่ย นี่คือเมนูที่ฉัน พี่อีเฟย และอาจารย์เจิงร่วมกันคิดไว้ถึงตอนนั้นเราจะเป็นคนซื้อของเอง ส่วนนายกับกวานกู่ก็แค่ทำอาหารเท่านั้น"

จางเหว่ยพลิกดูเมนูอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเงยหน้ามองถังโยวโยว

"โยวโยว ฉันอยากรู้ว่าเธอเกลี้ยกล่อมให้กวานกู่มาเป็นเชฟได้ยังไง?"

เรื่องนี้ทำให้จางเหว่ยสงสัยอยู่บ้าง กวานกู่ไม่ใช่คนที่เกลียดการทำอาหารที่สุดหรอกหรือ? อาหารของพวกเขามักจะตกเป็นหน้าที่ของจางเหว่ยเสมอ ส่วนกวานกู่แทบไม่เคยจับตะหลิวเลยสักครั้ง

ถังโยวโยวเดินเข้ามาใกล้จางเหว่ย แล้วพูดเสียงเบาว่า "จริงๆ แล้วฉันก็คิดเผื่อสำหรับกวานกู่เหมือนกัน ครอบครัวเขาเป็นตระกูลเชฟดังมิใช่หรือ ถ้าสายเลือดตรงนี้ขาดตอนไปเพราะเขา เขาก็จะกลายเป็นคนอกตัญญูใหญ่หลวงเลยนะ"

"ตอนนี้ฉันขอแรงเขาให้ทำอาหารให้พวกเรา ก็เท่ากับเป็นการฝึกฝีมือไปในตัวไงล่ะ!"

ตั้งแต่รู้ว่าตระกูลของกวานกู่เป็นตระกูลเชฟที่มีชื่อเสียงโด่งดังในญี่ปุ่น ถังโยวโยวก็รู้ดีว่าวันหนึ่งกวานกู่ต้องกลับมายืนบนเส้นทางเชฟอย่างแน่นอน และการวาดการ์ตูนก็จะกลายเป็นเพียงงานอดิเรกเท่านั้น

การสืบทอดตระกูลบางครั้งก็สำคัญเหนือสิ่งอื่นใด เรื่องแบบนี้ไม่ได้มีแค่ในญี่ปุ่น แม้แต่ในประเทศจีนเองก็เห็นเป็นเรื่องปกติธรรมดา

ถังโยวโยวไม่อยากให้กวานกู่ตัดขาดจากตระกูลของเขาอย่างเด็ดขาด เพราะนั่นคือรากเหง้าที่แท้จริงของเขา

"เข้าใจแล้ว ดูท่าเธอจะห่วงใยอนาคตของกวานกู่ไม่น้อยเลยนะ"

จางเหว่ยเข้าใจความคิดของถังโยวโยวแล้ว เมื่อกวานกู่เริ่มคุ้นเคยกับการทำอาหารมากขึ้น เขาอาจจะตระหนักถึงคุณค่าที่แท้จริง ที่พ่อของเขายืนกรานให้เขาเรียนทำอาหารก็ได้

ในอนาคตเมื่อพ่อกับลูกได้พบกัน ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองฝ่ายก็คงจะดีขึ้นมาก

"แน่นอนสิ กวานกู่เป็นแฟนของฉันนี่นา!"

ถังโยวโยวพูดพลางยิ้มแก้มปริ สิ่งที่ทำอยู่ทั้งหมดนี้ก็เพื่อวางแผนล่วงหน้า แต่เธอก็ไม่แน่ใจว่าพ่อของกวานกู่เป็นคนแบบไหนกันแน่

ถังโยวโยวคบหากับกวานกู่มาเกินกว่าเดือนหนึ่งแล้ว แต่ไม่เคยเห็นเขาโทรหาที่บ้านเลยสักครั้งเดียว

เธอจินตนาการไม่ออกเลยว่าความแค้นระหว่างพ่อกับลูกชายคู่นี้จะลึกซึ้งขนาดไหน ถึงได้ทนไม่โทรหาได้นานขนาดนี้

"อ้อ จริงสิโยวโยว คืนนี้ที่บาร์มีปาร์ตี้ นายจะไปไหม?"

"ฉันไม่ไปแล้ว นัดคนอื่นไว้แล้ว"

"อืม"

จางเหว่ยหันกลับไปทำอาหารต่อตามเดิม

......

หลังมื้อเย็น

จางเหว่ยและฉินอวี่ม่อพากันไปที่บาร์เพื่อเข้าร่วมปาร์ตี้

"อวี่ม่อ อีเฟยกับอาจารย์เจิงล่ะ?"

จางเหว่ยกวาดตามองไปรอบๆ ไม่เห็นแม้แต่เงาของทั้งสอง จึงถามด้วยความสงสัยเล็กน้อย

ไม่ใช่จ่ายค่าเข้าพร้อมกันสี่คนหรอกหรือ สองคนนั้นหายไปไหน?

"อ้อ สองคนนั้นบอกว่าเสื้อผ้าไม่เหมาะกับปาร์ตี้ เลยกลับไปเปลี่ยนชุดแล้ว"

ฉินอวี่ม่อพูดพลางหยิบขนมชิ้นหนึ่งจากเคาน์เตอร์บาร์ส่งให้จางเหว่ย "ลองชิมดู รสชาติใช้ได้ทีเดียว"

"นี่อะไร?"

จางเหว่ยรับขนมมา แล้วมองไปที่โซนวางขนมบนเคาน์เตอร์ ซึ่งไม่มีป้ายระบุชื่อขนมเลยแม้แต่น้อย

"เอ่อ... แย่แล้ว นายกินอันนี้ไม่ได้!"

ฉินอวี่ม่อนึกขึ้นได้ว่ารสสัมผัสของอาหารทะเลยังค้างอยู่ในปาก เธอจึงจำได้ว่าจางเหว่ยแพ้ seafood ด้วยความใจเสีย จึงรีบแย่งขนมคืนมาจากมือของจางเหว่ย

"นี่เป็นพายกุ้งกับอาหารทะเล นายกินไม่ได้หรอก"

"จริงด้วย ฉันไม่อยากแพ้จนต้องวิ่งไปโรงพยาบาล"

ก่อนหน้านี้จางเหว่ยเคยใช้เวลางานว่างไปตรวจหาสารก่อภูมิแพ้ที่โรงพยาบาล ผลลัพธ์ที่ได้ค่อนข้างผิดคาด สารก่อภูมิแพ้ของเขามีไม่มากนัก ปลาไม่อยู่ในรายการแพ้ มีแค่กุ้ง หอย ปู เท่านั้น

เมื่อรู้เช่นนั้น จางเหว่ยจึงสั่งอาหารญี่ปุ่นประเภทปลาที่โรงพยาบาลทานทดสอบดู ผลปรากฏว่าหลังจากกินเสร็จก็ไม่มีอาการผิดปกติแต่อย่างใด

ด้วยวิธีนี้ จางเหว่ยจึงมีความเข้าใจอย่างถ่องแท้เกี่ยวกับสารก่อภูมิแพ้ของตนเอง

จางเหว่ยอยู่ในบาร์ได้สักพักก็ทนบรรยากาศอึกทึกแบบนี้ไม่ไหว จึงเอียงตัวไปบอกฉินอวี่ม่อที่ยังสนุกสุดเหวี่ยงอยู่ข้าง ๆ ว่า "อวี่ม่อ ผมขอกลับก่อนนะ"

"โอเค กลับไปก่อนเลย!"

ฉินอวี่ม่อเองก็เห็นความรำคาญใจที่ปรากฏบนใบหน้าของจางเหว่ย จึงไม่ได้พยายามรั้งไว้

ตั้งแต่รู้จักจางเหว่ยมา เธอก็รู้ดีว่าเขาไม่ใช่คนที่ชอบสถานที่เสียงดังจอแจแบบนี้

จางเหว่ยก้าวเดินออกจากบาร์ แล้วสูดอากาศบริสุทธิ์ข้างนอกเข้าปอดลึก ๆ สมองที่รู้สึกอึดอัดจึงค่อย ๆ ผ่อนคลายลงบ้าง

ระหว่างทางกลับอพาร์ตเมนต์ เขากลับบังเอิญเจอ กวานกู่ ที่กำลังเดินกลับเหมือนกัน

"กวานกู่ วันนี้ไปทำอะไรมา ทำไมถึงกลับดึกขนาดนี้ล่ะ!"

"ทีแรกผมกะจะไปที่สำนักพิมพ์เพื่อดูสถานการณ์การขายการ์ตูน แต่หลัง ๆ ก็ยกเลิกไปเสียแล้ว

เมื่อคืนผมทะเลาะกับโยวโยว เลยซื้อหนังเรื่องโปรดของเธอมา! อยากจะเซอร์ไพรส์เธอน่ะ"

จากนั้นจางเหว่ยกับกวานกู่ก็คุยกันไปเรื่อยเปื่อย ไม่เป็นสาระนัก จนเดินเข้ามาในโถงชั้นหนึ่งตึกอพาร์ตเมนต์

กวานกู่กดปุ่มลิฟต์ ประตูเปิดออกอย่างช้า ๆ

"กวานกู่!"

เจิงเสี่ยวเสียนและหูอีเฟยที่อยู่ภายในลิฟต์ พอเห็นกวานกู่ก็เหมือนตกใจแทบแย่ ต่างกระโดดถอยหลังครึ่งก้าวทันที ยืนชิดผนังทั้งสองด้านของลิฟต์

"อีเฟย อาจารย์เจิง พวกคุณยังอยู่ตรงนี้กันอีกเหรอ! ปาร์ตี้เริ่มไปแล้วนี่นา!"

คำพูดของจางเหว่ยจุดประกายความคิดให้ทั้งคู่ขึ้นมาทันที

ทั้งสองสบตากัน เจิงเสี่ยวเสียนวิ่งพรวดออกมาจากลิฟต์ด้วยความตื่นเต้น ผลักกวานกู่ให้ออกไปด้านนอก

"ไปเถอะ กวานกู่ มีปาร์ตี้ที่บาร์ ฟรีทั้งนั้น ไปร่วมงานด้วยกันสิ!"

"อาจารย์เจิง ผมไม่ไปหรอก ยังต้องกลับห้องไปหาโยวโยวอยู่นะ"

หูอีเฟยคว้าแขนจางเหว่ยที่ยืนหันกลับไปมองตรงประตูทางเข้าลิฟต์ ดึงเขาเข้าไปข้างใน กดปุ่มชั้น 6 อย่างแรงจนเต็มฝ่ามือ ประตูลิฟต์ปิดลง เริ่มลอยขึ้น หูอีเฟยจึงถอนหายใจยาว คลายความตึงเครียดลงได้บ้าง

"อีเฟย คุณกับอาจารย์เจิงคิดจะทำอะไรกันเนี่ย?"

"ค่อยว่ากันตอนถึงห้องแล้ว"

หูอีเฟยหอบหายใจหนัก ถ้าไม่มีไอเดียของจางเหว่ย เธอและเจิงเสี่ยวเสียนคงไม่รู้ว่าจะหลอกพาตัวกวานกู่ไปอย่างไร

ลิฟต์มาถึงชั้นหก ประตูเปิดออก

หูอีเฟยวิ่งปร๋อเข้าห้อง 3602 ทันที

จางเหว่ยเดินตามหลังไปด้วยจังหวะปกติ ไม่ได้รีบร้อนหรือเชื่องช้า

พอจางเหว่ยก้าวพ้นธรณีประตูห้อง 3602 เข้าไป ก็เห็นภาพที่ไม่เคยพบเห็นมาก่อน

ผู้ชายคนนั้นกล้าโอบเอวหูอีเฟย!

"เคยได้ยินวิชา 'ยิงแสงเดียว' ไหม!"

ช้ากว่านี้ไม่ได้แล้ว เพียงหนึ่งวินาทีต่อมา เสียงกรีดร้องโหยหวนอย่างน่าเวทนาของผีร้ายก็ดังก้องทั่วห้อง

"กล้าคิดลามปามกับแม่อย่างฉัน ช่างอยากตายจริงๆ"

จางเหว่ยเดินเข้าไปใกล้ มองต่ำลงไปยังผู้ชายที่กำลังนอนครวญครางอยู่บนพื้น รู้สึกสงสารจับใจ ช่างเป็นชะตากรรมที่แตกต่างกันจริง ๆ!

ต่างก็เป็นผู้ชายเหมือนกัน ทำไมแกถึงน่าเวทนาขนาดนี้เล่า!

พี่ใหญ่!

ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ทำให้จางเหว่ยนึกย้อนไปถึงเรื่องราวในอดีต ดูเหมือนเมื่อก่อนเขาเคยได้นอนหนุนต้นขาของหูอีเฟยด้วยซ้ำ!

แต่ทำไมเขากลับไม่เป็นอะไรเลยนะ!