ตอนที่ 89 โอย... เจ็บจัง

ก็บอกแล้วไงว่าอย่าเพิ่งขยับ!

ทำไมถึงดื้อรั้นนักเนี่ย

แล้วจึงเห็นตู้จุนนอนครวญครางอยู่บนพื้นไม่หยุด

"พี่ใหญ่ พี่ใหญ่เป็นอะไรไปคะ"

"ใครกันไอ้ขาวนั่น จิตใจชั่วร้าย โยวโยว เธอพาใครมาเนี่ย!"

"อะไรกันคะ พี่อีเฟย คุณเข้าใจผิดแล้ว เขาเป็นพี่ใหญ่ของกวานกู่ค่ะ"

ถังโยวโยวยื่นมือไปแตะแขนของตู้จุนที่ลอยอยู่ในอากาศเบาๆ แต่กลับได้เสียงกรีดร้องโหยหวนจากเขาแทน จากนั้นตู้จุนก็ครวญครางด้วยความเจ็บปวดไม่หยุด

"พี่ใหญ่? โยวโยว เธอนี่มันเลวจริง ๆ เลยนะ!"

หูอีเฟยมองชายคนนั้นที่นอนกองอยู่กับพื้นด้วยความตกตะลึง เขากลับเป็นพี่ใหญ่ของกวานกู่หรือ? หรือว่าคนวาดการ์ตูนไม่มีคนปกติสักคนเลยรึไง?

"อะไรกันคะ พี่อีเฟย คุณเข้าใจผิดแล้ว กวานกู่กับพี่ใหญ่ของเขาทะเลาะกันนิดหน่อย ฉันเชิญพี่ใหญ่มาเพื่อไกล่เกลี่ยเรื่องขัดแย้งระหว่างทั้งสองคนค่ะ"

"อีเฟย โยวโยว มีคนมาหน้าประตู"

จางเหว่ยได้ยินเสียงฝีเท้าจากด้านนอก จึงพูดเบา ๆ กับทั้งสองคน

หน้าประตู

กวานกู่จ้องเจิงเสี่ยวเสียนด้วยสายตาโกรธเคือง ทั้งที่เขาไม่อยากไปงานปาร์ตี้เลยสักนิด แต่เจิงเสี่ยวเสียนกลับบังคับให้เขาไป โชคดีที่ท้ายที่สุดเจิงเสี่ยวเสียนยอมถอยหลัง ทั้งสองคนจึงไม่ได้ไป

"กวานกู่ กุญแจอยู่ที่ไหน เปิดประตูสิ!"

เจิงเสี่ยวเสียนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เห็นกวานกู่หยิบกุญแจออกมาเตรียมจะเปิดประตู จึงตะโกนขึ้นกะทันหัน ทำให้กวานกู่ที่กำลังจะเปิดประตูตกใจจนตัวสั่น

กวานกู่หันกลับมามองเจิงเสี่ยวเสียนด้วยสายตาโมโห พูดอย่างหงุดหงิดว่า "อาจารย์เจิง คุณต้องการอะไรกันแน่! คืนนี้คุณแปลกมากจริง ๆ!"

เจิงเสี่ยวเสียนไม่สนใจกวานกู่ที่โกรธเกรี้ยวเลยแม้แต่น้อย เขาเบี่ยงตัวหลบทันที ผลักประตูให้แง้มออกเล็กน้อย แล้วยื่นหน้าเข้าไปสำรวจ พบว่าในห้องนั่งเล่นไม่มีใครอยู่ จึงค่อยวางใจผลักประตูเดินเข้ามาอย่างสบาย ๆ

กวานกู่ไม่รู้จะพูดอะไรอีกต่อไป เขาถูกเจิงเสี่ยวเสียนทำจนหมดคำจะพูดโดยสิ้นเชิง

กวานกู่เดินเข้าห้อง แล้วทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างแรง

สายตาของเขากลับถูกดึงดูดด้วยถ้วยชาบนโต๊ะกลาง

กวานกู่เงยหน้ามองเจิงเสี่ยวเสียน ถามว่า "วันนี้มีแขกมาที่บ้านเหรอ ทำไมถึงมีถ้วยช่าวางอยู่สองใบล่ะ!"

"ต้องเป็นหูอีเฟยกับจางเหว่ยแน่นอน สองคนนั้นดื่มเอง"

เจิงเสี่ยวเสียนถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกในใจ ใช้มือเช็ดเหงื่อที่ไม่มีอยู่จริงบนหน้าผาก

กวานกู่กวาดสายตามองไปรอบ ๆ ไม่พบร่างของทั้งสองคน คิดในใจว่าคงดื่มน้ำเสร็จแล้วกลับไปยังห้องชุดของตัวเองไปแล้ว

แต่ทำไมถึงต้องมาดื่มน้ำที่ห้อง 3602 ล่ะ?

ยังไม่ทันที่กวานกู่จะได้คิดต่อ ก็รู้สึกอยากปัสสาวะขึ้นมาอย่างกะทันหัน ไม่มีเวลาขบคิดเพิ่มเติม กวานกู่จึงตรงดิ่งไปที่ห้องน้ำทันที

เจิงเสี่ยวเสียนรีบตามมาติด ๆ เขาไม่แน่ใจว่าคนอื่น ๆ อยู่ที่ไหนกันแน่ แต่สรุปคืออย่าให้กวานกู่เห็นก็พอ

ขณะที่กวานกู่กำลังใช้ห้องน้ำอยู่ เจิงเสี่ยวเสียนทำได้เพียงรอคอยอย่างร้อนรนอยู่ที่หน้าประตู เขาไปดูห้องอื่น ๆ มาหมดแล้ว ไม่มีใครอยู่เลยสักคน

หรือว่าพวกเขาทั้งหมดหนีไปซ่อนตัวที่ห้อง 3601 กัน?

หรือว่าพวกเขาซ่อนตัวอยู่ในห้องน้ำนี่แหละ?

ความคิดนี้เพิ่งผุดขึ้นมาในหัว ก็ถูกเจิงเสี่ยวเสียนปฏิเสธตัวเองทันที ห้องน้ำเล็กแค่นั้นจะเป็นไปได้ยังไงที่จะจุคนได้!

พอกวานกู่ก้าวออกมาจากห้องน้ำ เจิงเสี่ยวเสียนก็พุ่งเข้าไปข้างในทันที แล้วปิดประตูลงกลอนแน่นหนา

เจิงเสี่ยวเสียนเพิ่งจะคิดว่าจะล้างหน้าเพื่อบรรเทาความตื่นเต้นในใจ ก็ได้ยินเสียงดังมาจากด้านข้าง คนสี่คนผลักม่านอาบน้ำออกมา เดินออกมาจากด้านหลัง

เจิงเสี่ยวเสียนหันกลับไปมองทั้งสี่คนด้วยอาการอ้าปากค้าง ไม่คาดคิดว่าพวกเขาจะซ่อนตัวอยู่ในห้องน้ำจริง ๆ

"เฮ้ย พวกเธอมาซ่อนที่นี่กันได้ยังไง!"

"โยวโยวบอกว่าอย่างน้อยที่นี่ก็จะไม่ทำให้เราตายเพราะขาดน้ำ"

หูอีเฟยยืดเส้นยืดสายแก้ความเมื่อยล้า พูดอย่างไม่ใส่ใจ

เจิงเสี่ยวเสียนถามเบา ๆ "ทำไมพวกเธอไม่ไปซ่อนที่ห้องชุดข้าง ๆ ล่ะ?"

"จางเหว่ยก็เสนอแบบนั้นเหมือนกัน แต่เวลาไม่ทันแล้ว เราถึงได้มาซ่อนที่นี่"

เจิงเสี่ยวเสียนมองไปที่จางเหว่ยซึ่งยืนอยู่ข้างหูอีเฟย จางเหว่ยยิ้มแหย ๆ อย่างช่วยไม่ได้

ตอนนั้นเขายืนยันแบบนั้นจริงๆ แต่ใครใช้ให้พวกเขาไม่ทำตามกันล่ะ ต้องวิ่งมาเข้าห้องน้ำให้ได้

"คนนี้เป็น... โยวโยวหาตัวมาเหรอ?"

เจิงเสี่ยวเสียนชี้ไปที่ตู้จุน แล้วหันไปถามหูอีเฟยด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย

หูอีเฟยตบไหล่เจิงเสี่ยวเสียนเบา ๆ แล้วอธิบายว่า "เราคิดมากไปน่ะ เขาเป็นพี่ใหญ่ของกวานกู่ โยวโยวเรียกเขามาเพื่อช่วยไกล่เกลี่ยปัญหาต่างหาก"

ถังโยวโยวพยักหน้ารับ

เจิงเสี่ยวเสียนจึงค่อย ๆ วางใจลงได้บ้าง

เขาเอ่ยทักทายพร้อมยื่นมือออกไป "ผู้ชายดี ๆ นี่เอง!"

ตู้จุนอดทนกับความเจ็บปวดจากข้อศอกที่หลุด ใช้แขนอีกข้างที่ยังใช้งานได้ตอบกลับอย่างสุภาพ "เสี่ยวหลงม่าน (มังกรขาว)"

"ในเมื่อเข้าใจผิดกันหมดแล้ว พวกเราจะมาหมกตัวอยู่ที่นี่ทำไมกัน!"

เจิงเสี่ยวเสียนเตรียมจะเปิดประตูเดินออกไป แต่ถังโยวโยวดึงเขาไว้ทันที พร้อมอธิบายเสียงต่ำ "เจิงเสี่ยวเสียน เรื่องมันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก ถ้ากวานกู่เห็นพี่ใหญ่อยู่ที่นี่ เขาต้องโกรธฉันแน่ ๆ"

"โยวโยว จริง ๆ แล้วเมื่อกี้เธอไม่ได้บอกว่าหาแฟนให้พี่ใหญ่แล้วหรือไง? ถ้าอย่างนั้นพี่ใหญ่ก็แค่ไปขอโทษกวานกู่ตรง ๆ ก็จบไม่ใช่เหรอ ทำไมเราต้องมาหลบซ่อนกันแบบนี้ด้วย?"

จางเหว่ยไม่ค่อยเข้าใจตรรกะความคิดของถังโยวโยวนัก ในเมื่อเรื่องทุกอย่างคลี่คลายไปแล้ว ทำไมพวกเขาถึงยังต้องหลบหน้ากวานกู่อยู่อีก?

คราวนี้ถังโยวโยวเริ่มสับสนอย่างหนัก เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะทำอย่างไรต่อไปดี

"อีเฟย ช่วยต่อแขนให้พี่ใหญ่ก่อนเถอะ"

จางเหว่ยนั่งฟังพี่ใหญ่ครวญครางด้วยความเจ็บปวดอยู่ที่นั่นตลอด ทำให้รู้สึกปวดหัวขึ้นมาบ้าง

หูอีเฟยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มือหนึ่งถือผ้าขนหนู เดินยิ้มกริ่มเข้าไปหาตู้จุน

"ไม่ต้องกลัว ไม่เจ็บหรอก ทุกครั้งที่เจิงเสี่ยวเสียนข้อหลุด ฉันเป็นคนต่อให้เขาเอง"

ตู้จุนมองเจิงเสี่ยวเสียนด้วยสีหน้าตกใจ ส่วนเจิงเสี่ยวเสียนแสดงท่าทีกระอักกระอ่วนออกมาทางสีหน้า

แขนของเขาเคยหลุดจริง และหูอีเฟยก็เป็นคนต่อให้ทุกครั้ง แต่ส่วนใหญ่ก็เพราะเธอทำให้มันหลุดนั่นแหละ

แม้จะดูน่าอายอยู่บ้าง แต่การกระทำของเธอก็ไม่หยุดลง มือหนึ่งล็อกแขนของตู้จุนไว้แน่น อีกมือหนึ่งเอาผ้าขนหนูอุดปากเขาไว้

หูอีเฟยดึงแขนของตู้จุนออก เสียงกระดูกดังกร๊อบเบา ๆ ผ่านไป แขนของตู้จุนก็กลับเข้าที่เรียบร้อย

จางเหว่ยเปิดประตูห้องน้ำ แล้วก้าวเดินออกไปด้านนอก

คนอื่น ๆ ก็พากันตามออกมาด้วย

ในห้องนั่งเล่น จุนโกะกำลังลูบผมของกวานกู่ด้วยความรู้สึกตื่นเต้นดีใจ ไม่คาดคิดว่าคนที่นัดเดทด้วยครั้งนี้จะหล่อเหลาเหมือนตัวละครจากการ์ตูนเลย

สีหน้าของกวานกู่ดูตึงเครียดเล็กน้อย เมื่อเห็นกลุ่มของจางเหว่ยเข้ามา ก็ลุกพรวดขึ้นจากโซฟาอย่างกะทันหัน

"โยวโยว..."

กวานกู่พูดด้วยน้ำเสียงที่ขาดความมั่นใจ การกระทำของจุนโกะเมื่อครู่นี้ โยวโยวต้องเห็นเข้าแน่ ๆ เขาควรอธิบายกับเธออย่างไรดี!

"พวกคุณคือ...?"

การลุกพรวดขึ้นของกวานกู่ ทำให้จุนโกะที่กำลังจินตนาการถึงความโรแมนติกสะดุ้งตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ

เธอมองตามสายตาของกวานกู่ไปยังด้านหลัง พบว่าภายในห้องนั่งเล่นมีผู้คนเพิ่มขึ้นมาอีกตั้งห้าคน

"ฉันชื่อถังโยวโยว เป็นคนเรียกคุณมาที่นี่ เพื่อแนะนำคนให้ออกเดทด้วยค่ะ"

ถังโยวโยวยืนอยู่หน้าสุดของกลุ่ม พูดจาอย่างเปิดเผยและตรงไปตรงมา

พูดตามตรง ตอนที่ถังโยวโยวเห็นจุนโกะลูบหัวกวานกู่ด้วยตาตัวเอง เธอโกรธมาก ส่วนความกลัวที่เคยมีตอนอยู่ในห้องน้ำ ตอนนี้หายไปจนหมดสิ้น