ตอนที่ 90 กรมธรรม์ประกันชีวิตหนึ่งฉบับ

"พี่โยวโยว ขอบคุณนะคะ ฉันเจอเขาแล้วค่ะ"

จุนโกะดูเหมือนจะไม่ได้ตระหนักถึงกลิ่นอายความตึงเครียดที่ลอยอยู่ในห้อง เธอ ลุกขึ้นจากโซฟาแล้วยิ้มขอบคุณโยวโยว

'คู่เดท' คนนี้ตรงสเปกสามีในอนาคตของเธอทุกประการ

นักเขียนการ์ตูน หน้าตาดี มีอารมณ์ขัน

กวานกู่จู่ ๆ ก็รู้สึกถึงไอสังหารเย็นยะเยือกที่จับจ้องมาที่เขาอย่างแน่นหนา

กวานกู่เหลียวมองอย่างระมัดระวัง เห็นถังโยวโยวกำลังจ้องเขาเขม็ง ดวงตาที่เคยอ่อนโยนตอนนี้เต็มไปด้วยเจตนาฆ่า เขารู้ว่าถ้ายังไม่ทำอะไรสักอย่าง คืนนี้เขาอาจซวยแน่

"จุนโกะ ขอแนะนำนะ นี่คือถังโยวโยว แฟนสาวของผมเอง"

กวานกู่เดินสองก้าวไปหาถังโยวโยว โอบไหล่เธอไว้ แล้วหันไปแนะนำตัวกับจุนโกะ

"อะไรนะคะ?"

จุนโกะมองกวานกู่ด้วยความตกใจ ไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง

"คุณเป็นแฟนของพี่โยวโยว แล้วทำไมพี่โยวโยวถึงเรียกฉันขึ้นมาล่ะ นี่มันหลอกกันนี่คะ"

ภาพฝันสวยหรูในหัวเมื่อครู่พังทลายลงจนหมดสิ้น น้ำตาคลอเบ้าอยู่ในดวงตาของจุนโกะ

"จุนโกะ ทำไมคุณถึงต้องอยากได้แฟนที่เป็นนักเขียนการ์ตูนด้วยล่ะ?"

"ฉันชอบอ่านการ์ตูนมากตั้งแต่เด็ก ฉันว่านักเขียนการ์ตูนเป็นคนโรแมนติก ดังนั้นฉันเลยอยากมีแฟนเป็นนักเขียนการ์ตูนมาตลอดค่ะ"

"ถ้าคุณไม่รังเกียจ ผมมีคนที่จะแนะนำให้คุณอยู่คนหนึ่ง"

กวานกู่ชี้ไปที่ตู้จุนซึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ แล้วแนะนำว่า "นี่คือศิษย์พี่ใหญ่ของผม ไม่เพียงแต่ฝีมือวาดการ์ตูนระดับเทพ แต่ยังเป็นคนดีมาก ๆ เคยเป็นไอดอลของผมมาก่อนด้วย"

ตู้จุนจัดปกเสื้อให้เรียบร้อย เดินเข้าหาจุนโกะด้วยความมั่นใจ

"สวัสดีครับ ผมชื่อตู้จุน ฉายา 'มังกรขาวน้อยแห่งคลื่นลม' เป็นศิษย์พี่ใหญ่ของกวานกู่ครับ"

"สวัสดีค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ ฉันชื่อจุนโกะค่ะ"

จุนโกะยื่นมือออกไปอย่างสุภาพ

จางเหว่ยเห็นดังนั้นจึงเดินเข้าไปหาทั้งสองคนแล้วพูดว่า "สองท่าน ไปเถอะครับ เดี๋ยวผมพาไปห้องหนึ่ง ให้พวกคุณคุยกันตามลำพัง"

"ขอบคุณค่ะ"

ตู้จุนไม่มีอาการตะกุกตะกักเลยสักนิด พูดจาฉะฉานลื่นไหลมาก

จางเหว่ยพาทั้งสองคนไปยังห้อง 3601 จากนั้นก็เดินกลับมา

ในห้องนั่งเล่น

ทั้งสามคนกำลังฟังกวานกู่อธิบายเรื่องราวเมื่อสักครู่

"...ก็ประมาณนั้นแหละ"

"อืม ห้ามมีครั้งหน้าอีกนะ"

สุดท้ายถังโยวโยวก็เลือกที่จะให้อภัยที่กวานกู่เฉยเมยเมื่อครู่นี้

กวานกู่ย่อตัวลงครึ่งหนึ่งข้าง ๆ ถังโยวโยว ยกนิ้วขึ้นสามนิ้วสาบานตนอย่างจริงจัง

"ผมสัญญา จะไม่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีกเด็ดขาด"

กวานกู่เพิ่งนึกได้ว่าตู้จุนเพิ่งแยกตัวไปเมื่อสักครู่ จึงถามด้วยความสงสัยว่า "โยวโยว ตู้จุนมาที่นี่ได้ยังไง?"

"เขารู้แล้วว่าพฤติกรรมของเขาเมื่อวานผิด เลยอาสาจะมาขอโทษไงล่ะ"

กวานกู่ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา มองไปยังทิศทางของห้อง 3601 ด้วยความดีใจ นี่เป็นครั้งแรกที่ตู้จุนยอมมาขอโทษก่อน ปกติแล้วต้องเป็นฝ่ายเขาที่ยอมประนีประนอมก่อนเสมอ ไม่นึกเลยว่าครั้งนี้จะเปลี่ยนไปได้

ดูท่าตู้จุนจะสำนึกผิดจริง ๆ แล้วสินะ!

ยังไม่ทันที่ความยินดีจะเต็มหัวใจกวานกู่ ก็ได้ยินเสียงประตูเปิดดังขึ้น ตู้จุนเดินเข้ามาจากทางระเบียงด้วยสีหน้าผิดหวังสุดขีด

ทั้งห้าคนเห็นสภาพของตู้จุนก็รู้ทันทีว่าผลลัพธ์เป็นอย่างไร

เดิมทีทั้งสองคุยกันพอใช้ได้ แต่พอจุนโกะรู้ว่าตู้จุนมีลูกชายอายุสามขวบ สีหน้าเธอก็เปลี่ยนไปทันที แล้วหาข้ออ้างตัดบทแยกย้ายกันไปเลย

จางเหว่ยเห็นบรรยากาศเริ่มอึดอัด จึงเอ่ยปากทำลายความเงียบ

"เอาล่ะ ๆ ไม่ต้องเสียใจไปนะพี่ตู้ เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของพี่หรอก"

"ใช่ ๆ น้องจุนโกะคงยังเด็กเกินไป ไม่เข้าใจเสน่ห์ของผู้ชายมีประสบการณ์แบบพี่ตู้หรอก" ลฺหวี่จื่อเฉียวเสริมพร้อมยิ้มกวนประสาท

"นายเงียบไปเลย ไอ้บ้า!" ถังโยวโยวตวัดสายตามองลฺหวี่จื่อเฉียวอย่างดุร้าย

หูอีเฟยที่นั่งกินขนมอยู่ข้าง ๆ พึมพำเบา ๆ ว่า " Drama ซะจริงเชียว"

เจิงเสี่ยวเสียนพยายามปรับน้ำเสียงให้ดูมีความรู้ "ในทางจิตวิทยา การถูกปฏิเสธอาจนำไปสู่..."

"พอเถอะอาจารย์เจิง ไม่มีใครอยากรู้หรอกน่า" เฉินเหม่ยเจียขัดจังหวะพลางโบกมือ

กวานกู่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ มองหน้าตู้จุนอย่างเห็นใจ "พี่ตู้... ผมขอโทษแทนน้องจุนโกะด้วยนะครับ"

"ช่างมันเถอะ ขอบใจพวกแกทุกคนมาก" ตู้จุนฝืนยิ้ม แม้แววตาจะหม่นแสงลงเล็กน้อย

จางเหว่ยมองสถานการณ์แล้วตัดสินใจเปลี่ยนหัวข้อสนทนา เพื่อไม่ให้บรรยากาศแย่ลงไปกว่านี้

จางเหว่ยไม่ได้เลือกเซ็นรับพัสดุทันที แต่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาลฺหวี่จื่อเฉียวแทน

สองวันมานี้ลฺหวี่จื่อเฉียวไม่เคยออกจากห้องเลย ดังนั้นป่านนี้เขาน่าจะยังอยู่บ้าน

ทันทีที่สายเชื่อมต่อกัน

"จื่อเฉียว มีจดหมายของนาย มาเซ็นรับหน่อย"

"ได้ เดี๋ยวฉันลงไปเดี๋ยวนี้"

วางสายปุ๊บ ไม่ถึงสิบวินาที ลฺหวี่จื่อเฉียวก็ปรากฏตัวขึ้นข้างกายจางเหว่ยแล้ว

เขารับปากกาจากมือพนักงานส่งเอกสาร เซ็นชื่อตัวเอง แล้วรับซองจดหมายมา

ปิดประตูห้อง ทั้งจางเหว่ยและลฺหวี่จื่อเฉียวนั่งลงบนโซฟา

"นี่สินะที่นายบอกว่าพ่อบุญธรรมส่งมาให้?"

"คงใช่ล่ะน่า แต่ในซองนี้มีซองเอกสารใส่มาด้วยอีกซอง!"

ลฺหวี่จื่อเฉียวควักซองเอกสารและจดหมายออกมาจากซองใหญ่

เขาไม่เปิดซองเอกสารก่อน แต่ฉีกซองจดหมายออกอ่านเสียก่อน

ในกระดาษจดหมายมีเพียงไม่กี่บรรทัดเท่านั้น

จื่อเฉียว ยินดีด้วยนะที่หานิวาสของตัวเองเจอแล้ว จริงๆ แล้วครึ่งชีวิตแรกของพ่อเร่ร่อนไปทั่ว ไม่มีที่อยู่เป็นหลักแหล่ง นายคือญาติที่พ่อหวงแหนที่สุดตลอดครึ่งชีวิตที่ผ่านมา แม้เราจะไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือด แต่ความรู้สึกที่เรามีให้กันนั้นแน่นแฟ้นยิ่งกว่าพี่น้องแท้ๆ เสียอีก

ในซองเอกสารคือกรมธรรม์ประกันชีวิตที่พ่อซื้อให้นาย เงินทุนหนึ่งล้านหยวนที่ใช้ซื้อนั้นมาจากเงินที่เอลิซาเบธให้มา ผู้รับผลประโยชน์คือนาย จะสามารถเบิกจ่ายได้หลังครบกำหนดสิบปี

พ่อหวังว่าในช่วงสิบปีนี้ นายจะหาผู้หญิงสักคนที่สามารถใช้ชีวิตร่วมกันในอนาคตได้

สุดท้ายแล้วผู้ชายทุกคนต่างต้องการอ้อมกอดที่เป็นของตัวเอง

นายไม่ต้องตามหาพ่อ อาการป่วยของพ่อหายดีแล้ว ตอนนี้พ่อกำลังท่องเที่ยวรอบโลก พ่อมีความสุขมาก ขอให้เจ้ามีความสุขเช่นกันในอนาคต

ลฺหวี่จื่อเฉียวยืนงงเป็นไก่ตาแตก มองกระดาษในมือ น้ำตาไหลพรากลงมาโดยไม่รู้ตัว

พ่อบุญธรรม! ขอบคุณครับ!

ลฺหวี่จื่อเฉียวหยิบซองเอกสารมาเปิดออก

เขายื่นมือไปดึงของข้างในออกมา เป็นกรมธรรม์ประกันชีวิตจริงๆ ด้วย

แต่ลฺหวี่จื่อเฉียวอ่านไม่เข้าใจ จึงยื่นมันให้จางเหว่ยที่นั่งอยู่ข้างๆ แทน

จางเหว่ยรับมาแล้วพลิกดูคร่าวๆ

"จื่อเฉียว นี่คือกรมธรรม์แบบชำระครั้งเดียว วงเงินชำระหนึ่งล้านหยวน ผู้รับผลประโยชน์คือนาย ระยะเวลาคือสิบปี หลังครบสิบปี นายจะได้รับเงินก้อนหนึ่งจำนวนหนึ่งล้านห้าแสนหยวน"

หนึ่งล้านห้าแสน!!!

ลฺหวี่จื่อเฉียวอ้าปากค้างมองหน้าจางเหว่ย เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าวันหนึ่งจะมีโอกาสทำเงินได้มากขนาดนี้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการที่จะได้เงินก้อนนี้โดยตรงหลังจากผ่านไปสิบปี

"ใจเย็นๆ สิ สิบปีเพิ่มขึ้นแค่ห้าแสนเอง ไม่ได้มากมายอะไรเลย"

"พี่เหว่ย พี่นั่นแหละที่ไม่รู้สึกว่าเยอะ"

ลฺหวี่จื่อเฉียวรู้สึกพูดไม่ออกกับคำพูดของจางเหว่ย ได้เงินฟรีๆ ห้าแสนในสิบปีไม่ดีตรงไหน?

"จื่อเฉียว เงินหนึ่งล้านหยวนถ้าคุณฝากธนาคารปีเดียวก็ได้ดอกเบี้ยสี่หมื่น ถ้าสิบปีก็สี่แสน ยังไม่รวมดอกทบต้นด้วย ลองคิดดูสิว่าห้าแสนมันเยอะไหม?"

ลฺหวี่จื่อเฉียวจิ๊ปาก "นั่นก็จริง มันไม่ได้เยอะเท่าไหร่"

"เก็บไว้ให้ดีเถอะ นี่ไม่ใช่ของขวัญชิ้นสุดท้ายที่พ่อบุญธรรมทิ้งไว้ให้นายหรอกเหรอ!"

จางเหว่ยเก็บกรมธรรม์กลับเข้าซองเอกสารแล้วยื่นคืนให้ลฺหวี่จื่อเฉียว

ลฺหวี่จื่อเฉียววางจดหมายและกรมธรรม์รวมกัน จากนั้นลุกขึ้นเดินกลับเข้าห้องไป

ความสำคัญของสิ่งของในมือนี้ไม่ต้องบอกก็รู้ เพราะนี่อาจเป็นเงินทุนก้อนใหญ่ที่สุดของเขาในอีกสิบปีข้างหน้า ลฺหวี่จื่อเฉียวจึงตัดสินใจหาที่ซ่อนที่ปลอดภัยไร้เทียมทาน