ตอนที่ 91 เช่าบ้าน

ช่วงวันหยุดวันแรงงานผ่านพ้นไป ทุกคนก็กลับเข้าสู่โหมดงานยุ่งอีกครั้ง

แต่มีบางคนกลับทำในสิ่งที่ตรงกันข้ามกับคนอื่น

เมื่อค่ำลง ก็ถึงเวลาอาหารเย็น

"อะไรนะ พวกเธอจะออกไปเที่ยวกันเหรอ?"

"เพิ่งจะผ่านช่วงหยุดยาวมาหมาดๆ ทำไมอยู่ๆ ถึงนึกอยากไปเที่ยวล่ะ"

"ป้าเล็ก ขอผมไปด้วยคนได้ไหม ผมก็อยากไปบ้าง"

บนโต๊ะอาหาร ทันทีที่ถังโยวโยวประกาศข่าวว่าจะออกเดินทางท่องเที่ยวกับกวานกู่ในวันพรุ่งนี้ ทุกคนต่างก็งุนงงไม่เข้าใจ

ถังโยวโยวอธิบายอย่างอดทน "ละครเรื่องก่อนหน้าเพิ่งปิดกล้องไป ฉันก็พอดีว่าช่วงนี้ไม่มีคิวถ่าย ส่วนกวานกู่เองก็ไม่ต้องวาดการ์ตูนในช่วงนี้ เราสองคนเลยตกลงกันว่าจะถือโอกาสที่วันหยุดวันแรงงานเพิ่งจบลง ออกไปเที่ยวด้วยกัน นี่เป็นครั้งแรกที่เราสองคนจะออกไปเที่ยวด้วยกันนะ"

กวานกู่เสริมว่า "ช่วงวันหยุดมีคนออกมาเที่ยวเยอะแยะเกินไป พวกเราเลยเลี่ยงช่วงนั้น แล้วเลือกออกมาตอนนี้แทน"

จางเหว่ยชูนิ้วโป้งขึ้นพลางพูดว่า "ฉลาดมาก"

ตลอดเจ็ดวันของช่วงหยุดยาว เขาไม่ได้สอนต้าลี่เล่นเปียโน ก็ฝึกเล่นหมากล้อม เขาไม่อยากออกไปแออัดในช่วงเวลานั้นเลยสักนิด

ไปเที่ยวช่วงวันหยุดยาวน่ะหรือ? นั่นไม่ใช่การไปเที่ยวหรอก มันคือการย้ายสถานที่ไปทรมานตัวเองชัดๆ!

"แล้วพวกเธอจะหายไปนานแค่ไหนล่ะ!"

หูอีเฟยถามด้วยความอยากรู้

ถังโยวโยวมองกวานกู่ ก่อนจะตอบว่า "เรายังไม่ได้กำหนดแน่ชัด ครั้งนี้จะไปญี่ปุ่น น่าจะราวๆ ครึ่งเดือนมั้ง!"

"ญี่ปุ่น? กวานกู่ นี่นายจะพาโยวโยวกลับบ้านเกิดสินะ!"

"ใช่สิ ไม่นึกเลยว่าความสัมพันธ์ของพวกเธอจะก้าวหน้าเร็วขนาดนี้ เตรียมตัวไปพบพ่อแม่ฝ่ายหญิงแล้วเหรอ"

ฉินอวี่ม่อชี้ไปที่ถังโยวโยวพลางยิ้มเยาะอย่างล้อเลียน

หูอีเฟยก็ร่วมโห่ร้องแซวอยู่ข้างๆ ด้วย

ลฺหวี่จื่อเฉียวมองถังโยวโยวแล้วพูดว่า "ป้าเล็ก ความสัมพันธ์ของป้ากับกวานกู่เร็วดีนี่ ดูท่าทางอีกไม่นานผมคงต้องเปลี่ยนคำเรียกแม่ยายแล้วละ!"

กวานกู่สีหน้าจริงจังรีบแก้ต่างว่า "ไม่ใช่ อย่างนี้นะ การไปเที่ยวครั้งนี้ผมไม่ได้กลับบ้าน เราแค่ไปเที่ยวเท่านั้นเอง"

คำตอบของกวานกู่ทำให้ทุกคนประหลาดใจ นี่มันหมายความว่ายังไง มาถึงญี่ปุ่นทั้งที กลับไม่ยอมกลับบ้านเนี่ยนะ?

ถังโยวโยวยักไหล่อย่างจนใจ "ทริปนี้เราไปญี่ปุ่นเพื่อเที่ยวจริงๆ กวานกู่ยังไม่อยากกลับบ้านตอนนี้ คือ... พวกเธอก็เข้าใจอยู่แล้วนี่"

คำพูดกำกวมของถังโยวโยว ทำให้เพื่อนๆ พอจะเดาสาเหตุที่กวานกู่ไม่อยากกลับบ้านออก

น่าจะเป็นเพราะความสัมพันธ์กับพ่อยังตึงเครียด ไม่ดีขึ้นเลย

"จริงด้วย โยวโยว พอเธอกลับมาจากเที่ยว ค่าเช่าห้องขึ้นราคานะ"

"หา! ทำไมล่ะ! อยู่ๆ จะขึ้นราคาทำไมกัน?"

ถังโยวโยวถามอย่างไม่เข้าใจ ค่าเช่าของอพาร์ตเมนต์รักแทบไม่เคยขึ้นราคาเลย อยู่ๆ จะมาขึ้นแบบไม่มีเหตุผลได้อย่างไร!

"ขึ้นราคาเหรอ? ทำไมฉันไม่เห็นได้ยินข่าวเลย?"

เจิงเสี่ยวเสียนก็สงสัยเช่นกัน ถ้าค่าเช่าขึ้น เขาย่อมต้องรู้ เพราะเขายังดำรงตำแหน่งรองประธานคณะกรรมการผู้เช่าของอพาร์ตเมนต์อยู่นี่นา!

พอลฺหวี่จื่อเฉียวได้ยินคำว่า 'ขึ้นราคา' ใจก็วูบตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม ช่วงนี้เขาเงินขาดมือ ถ้าค่าเช่าขึ้นจริง คงลำบากแน่

"ไม่เกี่ยวกับห้องของพวกเธอหรอก"

หูอีเฟยหันไปบอกเจิงเสี่ยวเสียน จากนั้นอธิบายต่อว่า "อีกสองวัน คนที่อยู่ห้อง 3603 จะย้ายออก จางเหว่ยจะเช่าทั้งชุดห้องนั้นแทน และเตรียมจะย้ายเข้าไปอยู่ ทีนี้ในชุดห้องของเราเหลือผู้หญิงแค่สามคน ค่าน้ำค่าไฟและค่าเช่าที่ต้องแบ่งจ่ายกันก็จะสูงขึ้นเป็นธรรมดา"

"พี่อีเฟย ทำเอาฉันหัวใจวายเกือบตาย ที่แท้ก็เรื่องนี้เอง เข้าใจแล้ว"

ถังโยวโยวลูบอกเบาๆ พลางถอนหายใจโล่งอก

เรื่องที่จางเหว่ยจะย้ายห้อง เธอทราบมาก่อนแล้ว นึกว่าเป็นการขึ้นค่าเช่าทั้งตึกเสียอีก

"จางเหว่ย นายจะย้ายไปอยู่ชุดห้อง 3603 เหรอ?"

เจิงเสี่ยวเสียนมองจางเหว่ยถาม กวานกู่ก็หันมามองเช่นกัน พวกเขาทั้งสองคือคนเดียวในกลุ่มที่ยังไม่รู้เรื่องนี้

"อือ เพราะหลังจากนี้ต้องซื้อของเยอะ ฉันเลยเช่าเป็นชุดไปเลย"

"อ้อ เข้าใจแล้ว"

กวานกู่กับเจิงเสี่ยวเสียนไม่ได้ถามจางเหว่ยถึงเหตุผลที่แท้จริงของการย้ายออก ก็ในเมื่อห้องชุดใหม่อยู่ข้างๆ กัน บนชั้นเดียวกัน ห่างกันแค่ไม่กี่ก้าว ทุกคนจะไปมาหาสู่กันได้ทุกเมื่ออยู่แล้ว

"จางเหว่ย นายคุยเรื่องค่าเช่ากับเจ้าของตึกหรือยัง?"

จะเรียกว่าเจ้าของตึกก็กระไรอยู่ ควรจะเรียกว่าฝ่ายบริหารอาคารมากกว่า เพราะอพาร์ตเมนต์รักส่วนใหญ่มีนโยบายให้เช่าเท่านั้น ไม่ขาย จึงมีฝ่ายบริหารอาคารแยกต่างหากคอยดูแลจัดการ

ประเด็นของฉินอวี่ม่อดึงดูดความสนใจของทุกคนได้ทันที ทุกคนพากันหันมองจางเหว่ยเป็นตาเดียว

จางเหว่ยไม่ปิดบังสายตาของใครเลย ตอบอย่างตรงไปตรงมาว่า "คุยเรียบร้อยแล้วครับ ถ้าจ่ายรายปี ภายในหนึ่งปีจะไม่มีการขึ้นค่าเช่าใดๆ ทั้งสิ้น"

"จ่ายรายปี? จ่ายทีเดียวทั้งปีเลยเหรอ?"

คำตอบของจางเหว่ยทำเอาทุกคนตกใจไม่น้อย ค่าเช่าห้องชุดแบบนี้ไม่ใช่เงินน้อยๆ ถ้าจ่ายรายปีล่ะก็ น่าจะปาเข้าไปเกือบแสนหยวนแล้ว

ส่วนจางเหว่ยกลับรู้สึกเฉยๆ ปีละแสน ตกเดือนละแปดพันกว่า เฉลี่ยห้องละสองพันกว่าต่อเดือน ถือว่าไม่แพงเลยจริงๆ

"อืม จริงๆ ก็โอเคอยู่นะครับ ผมยังไม่มีแผนจะซื้อบ้านตอนนี้ เลยคิดว่าการเหมารายปีคุ้มกว่าเยอะ"

คุ้มกว่า?

ที่แท้จางเหว่ยนี่แหละคือเศรษฐีตัวจริงในกลุ่มพวกเขาทั้งเจ็ดคน!

แต่พวกเขาก็พอจะเข้าใจ สำหรับจางเหว่ย เงินแสนหยวนเป็นเรื่องเล็กน้อย เขาตัดสูทสั่งตัดหลายชุดรวมกันก็เกินแสนไปแล้ว ไม่ต้องพูดถึงเสื้อผ้าอื่นๆ อีก

"สัญญาเซ็นเสร็จแล้ว เงินก็โอนไปเรียบร้อย แต่ผมคงต้องอยู่ที่นี่อีกสักหน่อย คิดว่ารอให้โยวโยวกลับมาเมื่อไหร่ ผมถึงค่อยย้ายไปเต็มตัว"

จางเหว่ยพูดด้วยท่าทีสบายๆ เหมือนเรื่องธรรมดา

"ทำไมล่ะ? ผู้เช่าเก่าเขาไม่ย้ายออกกันภายในสองวันนี้หรอกเหรอ?"

หูอีเฟยจำได้ชัดเจนว่าผู้เช่าห้อง 3603 ควรจะย้ายออกภายในสองวันนี้ แล้วทำไมจางเหว่ยถึงบอกว่าต้องรออีกหลายวัน?

"นายจะรีโนเวทห้องเหรอ?"

ฉินอวี่ม่อเดาถูกจุด สิ่งที่ทำให้จางเหว่ยต้องชะลอการย้ายออก น่าจะเป็นเรื่องการตกแต่งห้องใหม่เท่านั้น

"ใช่ครับ ผมสั่งทำของบางชิ้น และยังมีบางส่วนที่ต้องดัดแปลง เลยจ้างบริษัทออกแบบและรับเหมาตกแต่งภายในไป คาดว่าประมาณสิบวันก็น่าจะเสร็จ"

"แถมผมยังซื้อเครื่องใช้ไฟฟ้าและของใช้อื่นๆ มาด้วย ถึงได้ย้ายเข้าช้ากว่ากำหนดนิดหน่อย"

จางเหว่ยอธิบายคร่าวๆ เกี่ยวกับจุดที่ต้องการดัดแปลง เนื่องจากโครงสร้างพื้นฐานของแต่ละห้องชุดคล้ายกัน ทุกคนจึงพอจะจินตนาการภาพตามคำอธิบายของเขาได้

"จัดเต็มขนาดนี้ จางเหว่ยต้องใช้เงินเยอะมากเลยสินะ?"

หูอีเฟยเคยคุมงานรีโนเวทห้อง 3601 มาก่อน ตอนนั้นค่าใช้จ่ายสูงลิ่ว ถ้าไม่ได้พ่อของอวี่ม่อช่วยออกงบ พวกเขาคงไม่กล้าทุ่มทุนทำขนาดนั้น

"ก็ไม่เท่าไหร่ครับ รวมค่ารีโนเวทกับค่าเครื่องใช้ไฟฟ้า น่าจะยังไม่ถึงแสน"

"แค่ก... แค่ก..."

คำพูดของจางเหว่ยทำเอาคนกลุ่มนี้ถึงกับเงียบกริบ

เงินแสนหยวนหลุดออกมาจากปากจางเหว่ยได้อย่างเบาสบาย เหมือนกำลังพูดเรื่องเงินสิบบาทยังไงยังงั้น

แค่ประเดี๋ยวเดียวเอง เงินสองแสนหยวนก็หายวับไปจากกระเป๋าของจางเหว่ยเสียแล้ว