ตอนที่ 92 ช่วยด้วย

แท้จริงแล้วเงินเก็บในมือจางเหว่ยนั้นมากมหาศาลเกินกว่าที่ใครจะจินตนาการได้

ก่อนหน้านี้ สถานสงเคราะห์เด็กที่จางเหว่ยเติบโตมาจัดกิจกรรมรับบริจาค จางเหว่ยจึงแอบบริจาคเงินก้อนโตถึงหนึ่งล้านหยวนโดยไม่เปิดเผยตัวตน

เมื่อสถานสงเคราะห์ได้รับเงินก้อนนี้ ก็นำไปปรับปรุงอาคารเก่าให้ใหม่เอี่ยม พร้อมทั้งซื้อหนังสือและเสื้อผ้าชุดใหม่ให้เด็กๆ ส่วนที่เหลือก็ใช้จัดสรรอาหารเสริมโภชนาการสำหรับเด็กๆ ต่อไป

……

ทริปญี่ปุ่นของถังโยวโยวกับกวานกู่เริ่มต้นขึ้นแล้ว การหายไปพร้อมกันสองคนทำให้อพาร์ตเมนต์ดูโล่งแปลกตาจนคนอื่นๆ รู้สึกอึดอัดอยู่บ้าง

แต่ไม่นานทุกคนก็ปรับตัวชินกับบรรยากาศใหม่

อีกด้านหนึ่ง ผู้เช่าห้องชุด 3603 ย้ายออกไปแล้ว จางเหว่ยพาทีมงานจากบริษัทออกแบบเข้าสำรวจพื้นที่เพื่อยืนยันแบบตกแต่งภายในสำหรับห้อง 3603

"คุณจางครับ นี่คือแบบปรับปรุงห้องตามความต้องการของคุณ เชิญดูได้เลยครับ"

ทีมงานบริษัทออกแบบเปิดคอมพิวเตอร์ แล้วแสดงไฟล์แบบที่จัดทำเสร็จเรียบร้อยให้จางเหว่ยดู

เป็นจุดปรับปรุงที่จางเหว่ยระบุไว้ตั้งแต่แรก ดังนั้นทีมจึงเตรียมเอกสารเสร็จสรรพตั้งแต่อยู่ที่ออฟฟิศ

จางเหว่ยตรวจสอบผ่านหน้าจอคอมพิวเตอร์ เห็นว่าไม่มีปัญหาอะไร จึงอนุมัติแบบทันที

บ่ายวันเดียวกัน ทีมงานบริษัทออกแบบก็เริ่มเข้าหน้างานเพื่อลงมือทำงาน

เนื่องจากข้อกำหนดของจางเหว่ยไม่ได้เกี่ยวข้องกับการรื้อถอนหรือทุบผนัง โครงสร้างหลักจึงยังคงเดิม ทำให้งานง่ายขึ้นเยอะ

จางเหว่ยไม่ได้เฝ้าคุมงานตลอดทั้งวัน เขาแค่แวะมาดูหลังเลิกงานเท่านั้น

งานทาสีห้อง ปรับปรุงพื้นฐาน……

เพราะเนื้องานไม่ซับซ้อน แถมจางเหว่ยยังจ่ายค่าแรงสูงกว่ามาตรฐาน ทำให้ทีมทำงานเสร็จสิ้นครบทุกกระบวนการภายในเวลาไม่ถึงสัปดาห์

หลังจากทีมงานส่งมอบงานและจางเหว่ยตรวจรับเรียบร้อย เขาก็ชำระค่าจ้างส่วนที่เหลือทั้งหมด

เมื่อช่างกลับไปแล้ว จางเหว่ยเดินสำรวจแต่ละห้องอย่างละเอียด

ห้องนี้อาจจะเป็นที่อยู่อาศัยของเขาไปอีกหลายปีข้างหน้า

เพียงแต่ต้องเรียกแม่บ้านมาทำความสะอาดครั้งใหญ่ก่อน เพราะสภาพตอนนี้สกปรกมากจนแทบอยู่ไม่ได้

จางเหว่ยติดต่อฝ่ายจัดการอาคารเพื่อหาบริษัทบริการทำความสะอาด

ภายในเวลาไม่ถึงวัน ห้องทั้งห้องก็ดูสะอาดเอี่ยมเหมือนใหม่

จางเหว่ยจ่ายค่าบริการเสร็จ ก็เดินกลับเข้าห้อง 3601

"จางเหว่ย กลับมาแล้วเหรอ!"

ฉินอวี่ม่อได้ยินเสียงประตูเปิด หันมามองเห็นจางเหว่ยก็ตื่นเต้นดีใจจนลุกพรวดจากโซฟา

จางเหว่ยตกใจกับความกระตือรือร้นฉับพลันของฉินอวี่ม่อ มองเธอด้วยสายตาประหลาดใจเมื่อเธอเดินเข้ามาใกล้แล้วรับกระเป๋าถือไปถือให้

"อวี่ม่อ มีเรื่องอะไรก็พูดตรงๆ เถอะ อย่ามาทำท่าทางแบบนี้เลย!"

จางเหว่ยคิดวิเคราะห์ในใจทันที ว่าฉินอวี่ม่อต้องมีเรื่องขอร้องเขาแน่ ไม่อย่างนั้นคงไม่แสดงออกขนาดนี้

ทั้งคู่นั่งลงบนโซฟา ฉินอวี่ม่อขยับเข้ามาใกล้แล้วพูดว่า "ถ้าอย่างนั้นฉันขอพูดตรงๆ นะ!"

"ว่ามาสิ ว่ามา"

"ฉันอยากให้แกละเล่นเป็นแฟนฉัน แล้วกลับบ้านด้วยกันสักทริป!"

แค่ก... แค่ก...

จางเหว่ยเพิ่งดื่มน้ำเข้าไปคำหนึ่ง พอได้ยินคำขอของฉินอวี่ม่อก็ตกใจจนสำลักน้ำ

ฉินอวี่ม่อพยายามจะเข้ามาตบหลังช่วยจางเหว่ย แต่เขาโบกมือปัดออก

จางเหว่ยตั้งสติหายใจคล่องขึ้น แล้วถามว่า "ทำไมถึงเลือกผมล่ะ?"

"แล้วจะให้ไปหาใครอีกเล่า? จื่อเฉียว? หรืออาจารย์เจิง?"

ตอนเช้าขณะที่ฉินอวี่ม่อทำงานที่บ้านโทรมาสั่งว่า วันอาทิตย์นี้ต้องพาแฟนกลับมากินข้าวด้วยกัน ไม่งั้นก็ไม่ต้องกลับมา

เรื่องนี้ทำให้ฉินอวี่ม่อหนักใจมาก วันนี้คือวันศุกร์แล้ว จะไปหาแฟนมาจากไหนทัน!

เธอจึงเหลือทางเลือกเพียงผู้ชายไม่กี่คนในอพาร์ตเมนต์

เธอสนิทกับหูอีเฟยมาก จึงตัดเจิงเสี่ยวเสียนออกแน่นอน

เหลือตัวเลือกเพียงลฺหวี่จื่อเฉียวกับจางเหว่ยเท่านั้น

ฉินอวี่ม่อไม่ลังเลแม้แต่น้อย ตัดสินใจเลือกจางเหว่ยทันที

"ถึงฉันจะยอมไปด้วย แต่เธอก็ยังต้องรีบหาแฟนจริงๆ อยู่ดีไม่ใช่เหรอ!"

จางเหว่ยไม่ได้รังเกียจที่จะช่วยฉินอวี่ม่อสักเท่าไร แต่จะให้ทำแบบนี้ไปเรื่อยๆ ก็ไม่ใช่วิธีที่ดีนัก! จะให้เขาแกล้งเป็นแฟนไปตลอดก็ไม่ได้ เดี๋ยวก็ต้องโป๊ะแตกเข้าสักวัน!

เมื่อได้ฟังดังนั้น ฉินอวี่ม่อก็มองไปยังผลไม้บนโต๊ะด้วยสายตาเหม่อลอย

แฟน?

ตัวเองยังจะหาแฟนได้อีกหรือ?

"อวี่ม่อ อวี่ม่อ?"

จางเหว่ยโบกมือไปมาตรงหน้าฉินอวี่ม่อ จนเธอหลุดออกจากภวังค์ความคิดของตัวเอง

"ฉันยังไม่มีแผนจะหาแฟนในตอนนี้ ส่วนเรื่องอนาคต... ค่อยว่ากันในอนาคตแล้วกัน!"

พูดจบ ฉินอวี่ม่อก็หันมามองจางเหว่ย มุมปากยกยิ้มบางๆ "แต่ครั้งนี้ต้องรบกวนเธอก่อนนะ!"

"อืม แต่... อวี่ม่อ ถ้ามีเวลา เธอก็ควรพิจารณาเรื่องความรักของตัวเองบ้าง"

จางเหว่ยพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังและหนักแน่น

แม้ภายนอกฉินอวี่ม่อจะดูปกติดี แต่ลึกๆ ในใจยังคงมีความกลัวและความหวาดผวาจากความรักครั้งก่อน ความสัมพันธ์เก่าทิ้งรอยแผลไว้ให้ฉินอวี่ม่อมากเกินไป มันเหมือนถูกสลักลงไปในกระดูก

เรื่องแบบนี้ไม่มีใครสามารถเข้าไปแทรกแซงได้ มีเพียงปล่อยให้เวลาช่วยบรรเทาความเจ็บปวดจากอดีตเท่านั้น

ฉินอวี่ม่อหัวเราะเบาๆ ตอบกลับว่า "รู้แล้วน่า จางเหว่ย ฉันจะคิดทบทวนให้ดีๆ"

พูดจบ ฉินอวี่ม่อก็ลุกขึ้นเดินขึ้นบันไดกลับเข้าห้องไป

จางเหว่ยนั่งอยู่บนโซฟา หันกลับไปมองแผ่นหลังของฉินอวี่ม่อ ไม่รู้จะพูดอะไร เขาดูเหมือนจะขุดคุ้ยเรื่องเศร้าของเธอขึ้นมาอีกจนได้

……

หลังอาหารเย็น

จางเหว่ยกลับเข้าห้องแล้วก็โทรหาจูเก่อต้าลี่ทันที

"ต้าลี่ พรุ่งนี้เธอว่างไหม?"

"ว่างสิ! มีอะไรหรือเปล่า จางเหว่ย"

เสียงของต้าลี่ที่ปลายสายเจือไปด้วยความดีใจเล็กน้อย

"ฉันเช่าห้องชุดใหม่ อยากจะซื้อเครื่องใช้ไฟฟ้า เธออยากไปด้วยกันเพื่อเลือกดูไหม?"

"ได้เลย!"

ต้าลี่ตอบตกลงอย่างกระตือรือร้น แล้วถามต่อ "เธอไม่อยู่แล้วในห้องเดิมเหรอ ทำไมถึงไปเช่าห้องอื่นล่ะ?"

"เปล่า ยังอยู่ชั้นเดิม แค่เปลี่ยนห้อง"

จางเหว่ยอธิบายเหตุผลที่ย้ายออกไปอย่างอดทน "คือฉันอยากซื้อของหลายอย่าง แต่ห้องที่ฉันอยู่ตอนนี้เป็นแค่ห้องเดี่ยว พื้นที่มันไม่พอ"

"เลยต้องเช่าห้องชุดใหม่พอดีกับข้างๆ ที่ผู้เช่าคนเดิมไม่ต่อสัญญา ฉันก็เลยเหมาทั้งห้องเลย"

"อ๋อ เป็นแบบนี้นี่เอง! งั้นพรุ่งนี้เช้าเธอมารับฉันแล้วกัน เราไปซื้อของด้วยกัน"

"โอเค เจอกันพรุ่งนี้เช้า!"

พูดจบ จางเหว่ยก็วางสาย

จางเหว่ยเอื้อมมือไปหยิบปฏิทินบนโต๊ะข้างเตียง

บนปฏิทินที่สะอาดเรียบร้อย มีวงกลมสีแดงเด่นชัด ล้อมรอบตัวเลขวันที่ 'ยี่สิบสาม'

วันที่ 23 พฤษภาคม

วันนี้เป็นวันเกิดของจูเก่อต้าลี่พอดี

นี่ถือเป็นวันเกิดแรกตั้งแต่ที่จางเหว่ยรู้จักกับต้าลี่