ตอนที่ 75 เลิกงานรอบการแสดงรอบสอง

ทันทีที่เสิ่นเย่ไป๋ก้าวพ้นประตู เหล่าเย่อิงก็สังเกตเห็นทันที

"ออกมาแล้ว!!!!"

"ไป๋ไป๋! พวกเราอยู่นี่!"

"ไป๋ วันนี้นายหล่อมาก!"

ตอนนี้เสิ่นเย่ไป๋เปลี่ยนกลับมาเป็นผมสีชมพูตามปกติแล้ว แต่เมคอัพบนเวทียังคงอยู่ คิ้วและดวงตาจึงดูคมเข้มดุดันกว่าตอนหน้าสดเล็กน้อย

มีชั่วขณะหนึ่งที่เซิ่งซือเยี่ยนคล้ายจะเห็นเงาร่างอันเย็นชา เข้าถึงยากในอดีตของเสิ่นเย่ไป๋ซ้อนทับขึ้นมา

ทว่าวินาทีถัดมา เสิ่นเย่ไป๋กลับส่งยิ้มแล้วเอ่ยทักทายเหล่าเย่อิง

"สวัสดีครับทุกคน"

เซิ่งซือเยี่ยนส่ายหน้าเบา ๆ พลางหัวเราะตามไปด้วย ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้วจริง ๆ เขาไม่ได้วางมาดเย็นชาต่อหน้าพวกเย่อิงเลยสักนิด

"ไป๋ไป๋ วันนี้นายทำได้ยอดเยี่ยมมากจริง ๆ!"

"ฉันเริ่มตั้งตารอเวทีต่อไปแล้ว ทำยังไงดีเนี่ย"

"ยินดีด้วยนะไป๋ไป๋ที่ได้คะแนนโหวตเฉลี่ยของทีมเป็นอันดับหนึ่ง แถมยังได้คะแนนโหวตเดี่ยวอันดับหนึ่งด้วย!"

เสิ่นเย่ไป๋รู้สึกว่าเวลาที่พวกเย่อิงพูดเรื่องเกี่ยวกับเขา ดวงตาของพวกเธอจะเปล่งประกาย รอยยิ้มของเขาจึงยิ่งกว้างขึ้นโดยไม่รู้ตัว

"การแสดงรอบสองครั้งนี้ผมได้คะแนนโหวตมาสองแสนคะแนน ผ่านเข้ารอบต่อไปได้แน่นอนครับ"

"ทุกคนไม่ต้องลำบากโหวตกันหนักมากนะ"

คำพูดนี้ทำเอาพวกเย่อิงรู้สึกซาบซึ้งใจ

เด็กฝึกบ้านไหนกันที่เริ่มหาคะแนนโหวตเข้ากระเป๋าตัวเองได้แล้ว อ๋อ เด็กบ้านเรานี่เอง!

"ไป๋ไป๋ไม่ต้องห่วง เรื่องโหวตพวกเราไม่ได้ลำบากอะไรเลย!"

"ก็แค่งานขยับนิ้วจิ้มจอทุกวันเอง!"

"จริงสิไป๋ไป๋! ด้วยความงกของทีมงานรายการ พวกเขายอมให้ทีมพวกนายทำพร็อพได้ยังไงน่ะ"

เสิ่นเย่ไป๋นึกถึงวีรกรรมที่ตัวเองไปหลอกผีเด็กฝึกสี่สิบแปดคนในคืนเดียวแล้วก็พูดยาก จึงเอ่ยเพียงว่า

"...ทำงานรับจ้างให้ผู้กำกับหาเงินมาน่ะครับ"

เหล่าเย่อิงต่างเอ็นดูแกมสงสาร เพื่อหาเงินทำพร็อพ ไอดอลถึงกับต้องไปรับจ้างทำงานในรายการเลยทีเดียว

"จริงสิไป๋ไป๋ นี่ให้เธอนะ" หลินเวยเวยยื่นถุงสองใบในมือให้เสิ่นเย่ไป๋แล้วอธิบาย "พวกเราจัดแบ็กดร็อปเชียร์ที่เป็นซุ้มดอกไม้ไว้ เธอคงไม่ได้เห็นแล้ว พวกเราก็เลยอยากเอาดอกไม้บนซุ้มมาให้เธอจ้ะ"

"ส่วนอีกถุงเป็นจดหมายกับของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ"

"ส่วนอีกถุงเป็นจดหมายกับของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ ครับ"

เสิ่นเย่ไป๋รับถุงทั้งสองใบมา "ขอบคุณครับ ซุ้มดอกไม้สวยมากเลย"

พวกเย่อิงไม่ได้เอะใจ ต่างคิดว่าตัวเองคงฟังผิด เขาคงหมายถึงดอกไม้สวยมาก แบ็กดร็อปเชียร์อยู่ด้านหน้าอาคาร เสิ่นเย่ไป๋จะไปเห็นได้ยังไง

ในถุงที่ใส่จดหมายยังมีของอย่างอื่นอยู่อีกไม่น้อย

เสิ่นเย่ไป๋หยิบที่คาดผมไหมพรมถักมือชิ้นหนึ่งขึ้นมา ดูแวบเดียวก็รู้ว่าต้องใช้เวลาทำนานมาก

เขายื่นให้เย่อิงคนหนึ่งตรงหน้า "อันนี้ใส่ยังไงเหรอครับ"

เย่อิงคนที่ถูกทักตื่นเต้นสุดขีด เพราะที่คาดผมอันนี้เธอเป็นคนทำเองกับมือ เธอไม่เคยคิดเลยว่าเสิ่นเย่ไป๋จะหยิบมาใส่จริง ๆ วันนี้ช่างโชคดีเหลือเกิน

เธอจัดทรงที่คาดผมให้เข้าที่ แล้วยื่นมือจะช่วยใส่ให้เสิ่นเย่ไป๋ แต่ส่วนสูงกลับเอื้อมไม่ถึง

เสิ่นเย่ไป๋รู้ตัวทันที เขาก้มตัวลง ปรับระดับลงมาให้อยู่ในความสูงที่เธอเอื้อมถึง

พวกเย่อิงข้าง ๆ ต่างพากันอิจฉาเพื่อนคนนี้ยกใหญ่

ตัวที่คาดผมมีสองชั้น ชั้นล่างเป็นสีชมพู ชั้นบนเป็นสีขาว ด้านในมีดอกไม้เล็ก ๆ สีชมพูแซมอยู่

ที่พิเศษที่สุดคือ ด้านข้างทั้งสองฝั่งของที่คาดผมมีหูสุนัขเล็ก ๆ ห้อยตกลงมาด้วยสองข้าง

เสิ่นเย่ไป๋มองไม่เห็นสภาพตัวเอง จึงเอ่ยถามขึ้นมา "ดูดีไหมครับ"

พวกเย่อิงพากันยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมารัวชัตเตอร์ถ่ายรูปกันอย่างบ้าคลั่ง

"ดูดีมาก! ดูดีสุด ๆ!"

"น่ารักแบบไร้เทียมทานไปเลย!"

เสิ่นเย่ไป๋หลุดยิ้มขำกับคำชมของเหล่าเย่อิง

เซิ่งซือเยี่ยนที่ยืนอยู่ด้านหลังสุดก็ยิ้มจนตาหยี แอบถ่ายรูปอยู่เงียบ ๆ เช่นกัน

เขาตัวสูง เสิ่นเย่ไป๋จึงมองเห็นเขาได้ในทันที และสังเกตเห็นพวงกุญแจที่ห้อยอยู่บนตัวเขา แถมยังพบว่าพวกเย่อิงทุกคนก็ห้อยอยู่เหมือนกัน

เขาเปิดถุงดูก็พบว่าข้างในมีอยู่จริง ๆ

ตุ๊กตาพวงกุญแจมีผมสีชมพู เสิ่นเย่ไป๋หยิบขึ้นมาแล้วถามว่า

"นี่คือผมเหรอครับ"

พวกเย่อิงพลันค้นพบว่า เสิ่นเย่ไป๋ในตอนนี้ถอดแบบออกมาเหมือนพวงกุญแจหมาน้อยเสี่ยวไป๋เป๊ะ ๆ จึงยิ่งรัวชัตเตอร์ถ่ายรูปกันอย่างบ้าคลั่งต่อไป

"ใช่แล้ว!"

"นี่คือกู้ดส์ที่พวกเราทำกันเองจ้า!"

เขาถามต่อ "แล้วทำไมถึงมีหูสีขาวสองข้างล่ะครับ"

พวกเย่อิงชี้ไปที่ที่คาดผม "นายก็มีเหมือนกันไง!"

เสิ่นเย่ไป๋ลองลูบดูถึงได้รู้ว่า ที่คาดผมอันนี้ก็มีหูสองข้างเหมือนกัน

ใบหน้าของเขาพลันแดงวาบ อยากจะถอดออกแทบแย่ แต่ก็รู้ว่าพวกเย่อิงชอบที่เขาใส่ ลังเลอยู่นาน สุดท้ายก็ไม่ได้ถอดออก

ทีมงานคนหนึ่งเดินลงมาจากรถบัสแล้วตะโกนมาทางพวกเขา

"เสิ่นเย่ไป๋! เหลือแค่นายคนเดียวที่ยังไม่ขึ้นรถ!"

นอกจากเด็กฝึกทีมเพลง "จ้าวเย่สิง" เด็กฝึกคนอื่น ๆ ต่างก็นั่งรถบัสสองคันแรกกลับไปหมดแล้ว ทีมของพวกเขาจึงต้องนั่งรถคันเดียวกับทีมงานคนอื่น ๆ กลับไป

แม้จะยังอาลัยอาวรณ์ แต่ก็ถึงเวลาที่ต้องแยกย้ายกันแล้ว

"ผมต้องไปแล้วนะครับ ทุกคนเดินทางกลับปลอดภัยนะ! ไว้เจอกันใหม่ครับ!"

เสิ่นเย่ไป๋อุ้มดอกไม้และจดหมายไว้ในอ้อมแขน พลางหันหลังกลับมามองทุกสามก้าวและโบกมือลาพวกเย่อิง

บรรดาเย่อิงเองก็ยังไม่ยอมจากไปไหน ยืนโบกมืออยู่ที่เดิมจนกระทั่งประตูกระจกรถปิดลง

ไม่นาน รถบัสก็ค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกไป เลี้ยวโค้งทีเดียวก็ลับสายตาพวกเย่อิงไป

"เฮ้อ..."

ไม่รู้ว่าใครถอนหายใจออกมา

อารมณ์ของพวกเย่อิงซึมลงไปบ้าง ช่วงเวลาที่ได้เจอกันมันสั้นเกินไปจริง ๆ เหมือนเพิ่งตื่นเต้นกับการต่อแถวเข้าฮอลล์ไปหยก ๆ พริบตาเดียวก็จบลงแล้ว...

สถานที่มีกฎว่าต้องเก็บกวาดแบ็กดร็อปเชียร์ให้เรียบร้อยก่อนเที่ยงคืนของวันนี้ แม้จะเสียดายมากเพียงใด แต่ก็ต้องปฏิบัติตามกฎ

คนกลุ่มนั้นเดินมายังประตูใหญ่ ลงมือรื้อซุ้มดอกไม้แบ็กดร็อปเชียร์ที่ตัวเองจัดขึ้นมากับมือ

พอมีเซิ่งซือเยี่ยนมาช่วย การเก็บกวาดก็เบาแรงลงไปเยอะ

สแตนดี้ถูกห่อเก็บไว้ นำไปวางเก็บไว้ข้าง ๆ ก่อน เอาไว้ถึงเวลาค่อยส่งให้เย่อิงคนอื่นที่ไม่ได้มางาน

ยังมีดอกไม้เหลืออยู่อีกมาก หลินเวยเวยจึงเสนอขึ้นมา "ทุกคนหยิบดอกไม้กลับไปเป็นที่ระลึกคนละนิดสิคะ! ดอกไม้ยังสดอยู่มาก เอาไปปักแจกันเลี้ยงไว้น่าจะอยู่ได้อีกพักใหญ่เลย"

บางที วินาทีที่ได้มองดอกไม้ ทุกคนอาจจะนึกถึงช่วงเวลาที่มีความสุขในวันนี้ขึ้นมาได้

เย่อิงแต่ละคนแบ่งกันได้คนละประมาณสิบห้าถึงสิบหกดอก หลินเวยเวยยื่นส่วนของเซิ่งซือเยี่ยนให้เขา

"พี่คะ นี่ของพี่ค่ะ"

เซิ่งซือเยี่ยนชะงักไป ปกติไม่เคยมีใครเอาดอกไม้เหลือมาให้เขา จึงยังไม่ทันมีปฏิกิริยาตอบรับ

"ให้ฉันเหรอ"

หลินเวยเวยพยักหน้า "เย่อิงที่อยู่ที่นี่ได้ทุกคนค่ะ ฉันคำนวณไว้พอดีเลย!"

เซิ่งซือเยี่ยนก้มมองดอกไม้ในมือ แล้วมองพวงกุญแจหมาน้อยเสี่ยวไป๋ที่ห้อยอยู่ตรงอกตัวเอง

จู่ ๆ ก็รู้สึกว่า การตามดารามันดูมีความสุขดีจริง ๆ

ตอนที่โจวเฉินมารับเซิ่งซือเยี่ยน ก็เห็นเขายืนอยู่ข้างทางคนเดียว กำลังมองดอกไม้พลางยิ้มโง่ ๆ อยู่

เขาไม่เข้าใจเลยจริง ๆ เจ้านายยอมควักเงินซื้อดอกไม้ไปตั้งสี่ร้อยกว่าดอก แต่สุดท้ายได้กลับมาแค่สิบกว่าดอก กลับยังดีอกดีใจขนาดนี้

โจวเฉินส่ายหน้า เจ้านายแบบนี้ บริษัทของพวกเขาจะไม่เจ๊งจริง ๆ ใช่ไหมเนี่ย

เป็นอีกวันที่คิดถึงลูกพี่เหลือเกิน

ส่วนลูกพี่ของเขา ในเวลานี้กำลังนั่งอยู่ริมหน้าต่างบนรถบัส ก้มมองดอกไม้แบบเดียวกัน และกำลังยิ้มไม่ต่างจากเซิ่งซือเยี่ยน

เสิ่นเย่ไป๋หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา ถ่ายรูปดอกไม้ไว้รูปหนึ่ง แล้วก็ถ่ายรูปพวงกุญแจหมาน้อยเสี่ยวไป๋อีกรูป

จากนั้นก็ส่งรูปทั้งหมดที่ถ่ายในวันนี้เข้าอีเมลตัวเองเพื่อบันทึกเก็บไว้

หลินหรั่นที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เบิกตากว้าง ถามเสียงเบา

"พี่ พี่เอาโทรศัพท์มาจากไหนน่ะ"

"ขอยืมทีมงานฝ่ายดูแลเด็กฝึกมา" เสิ่นเย่ไป๋ไม่ได้หันไปมองเขา มือยังคงกดโทรศัพท์ต่อไป

หลินหรั่นถามซักไซ้ "ใช้เหตุผลอะไรยืมเหรอ"

เสิ่นเย่ไป๋ตอบน้ำเสียงเรียบเฉย "ฉันบอกว่าจะถ่ายรูป เขาก็ให้ยืมแล้ว"

หลินหรั่น : ?

ยืมง่ายขนาดนี้เลยเหรอ

เขาส่ายหัว คิดว่าถ้าเป็นตัวเองไปขอยืม คงไม่มีทางได้มาง่าย ๆ แบบนี้แน่

เสิ่นเย่ไป๋ลุกขึ้นยืนกะทันหันแล้วเดินไปทางด้านหลัง ตอนขึ้นรถมาเมื่อกี้เขาเห็นแล้วว่าทีมงานที่ให้เขายืมโทรศัพท์ก็นั่งอยู่บนรถคันนี้ด้วย

เขาเดินไปหยุดอยู่ตรงที่นั่งแถวกลาง

"คุณเซี่ย คืนโทรศัพท์ครับ ขอบคุณนะ"

เหนื่อยมาทั้งวัน หญิงสาวเดิมทีกำลังสะลึมสะลือ พอเงยหน้าเห็นเสิ่นเย่ไป๋ ความง่วงก็หายเป็นปลิดทิ้ง

"ม...ไม่เป็นไรค่ะ"

เธอยื่นมือไปรับโทรศัพท์ เสิ่นเย่ไป๋ก็เดินกลับไปที่นั่งของตัวเอง

หญิงสาวปลดล็อกโทรศัพท์ ดูแล้วก็พบว่ามีรูปเพิ่มขึ้นมาสองสามรูปจริง ๆ แต่พอย้อนดูไปข้างหน้าไม่กี่รูปก็พบความผิดปกติ!

เสิ่นเย่ไป๋แอบออกไปข้างนอกมาเองนี่นา!

เธอไม่ได้บอกทีมงานคนอื่น แค่แอบหยิบโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมาเงียบ ๆ แล้วส่งข้อความหาเศร้าซึมสวิสโรล

[กรี๊ดดดดดดด!]

อีกฝ่ายยังคงตอบกลับมาในเสี้ยววินาทีเหมือนเดิม

[พี่ เธอแปลก ๆ ไปนะ!]

[คราวก่อนที่ส่ง กรี๊ด มาให้ฉันเยอะขนาดนี้ ก็เพราะเสิ่นเย่ไป๋นี่แหละ!]

เธอพิมพ์ข้อความตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว

[วันนี้เสิ่นเย่ไป๋มายืมโทรศัพท์ฉันไปถ่ายรูป]

[ตอนที่เขาคืนโทรศัพท์ให้ฉัน เขาไม่ได้ลบรูปพวกนั้นทิ้ง]

[เธอรู้ไหมว่าฉันเห็นอะไร?]

คำพูดกำกวมแบบนี้ทำให้อีกฝ่ายขึ้นสถานะกำลังพิมพ์อยู่นานสองนาน แต่ก็ไม่ได้ส่งอะไรมา คงเพราะกลัวว่าจะได้ยินเรื่องไม่ดี ในที่สุดก็ส่งมาแค่เครื่องหมายเดียว

[?]

หญิงสาวหัวเราะออกมาเบา ๆ แล้วส่งข้อความสองคำกลับไปให้น้องสาว

[ความลับ]

อีกฝ่ายตอบกลับมาว่า:

[กรี๊ดดดดดดด!]