ตอนที่ 74 แบ็กดร็อปดอกไม้เชียร์

หลังจากที่พวกเด็กฝึกทยอยลงจากเวทีไปหมดแล้ว ผู้ชมต่างก็พากันหลั่งไหลไปที่ทางออก

ทว่าเหล่าเย่อิงกลับยังคงนั่งอยู่กับที่ ไม่ได้รีบร้อนจะออกไป

เซิ่งซือเยี่ยนถามด้วยความสงสัย "วันนี้ไม่ไปรอส่งเสิ่นเย่ไป๋เลิกงานเหรอครับ"

"ไปสิคะ! แต่เสื้อผ้าหน้าผมของไป๋ไป๋แบบนั้นไม่มีทางเสร็จเร็วแน่ ไม่ต้องรีบหรอกค่ะ"

หลินเวยเวยยื่นถุงใบหนึ่งให้เขา "นี่ของแจกสำหรับเชียร์วันนี้ค่ะ"

เซิ่งซือเยี่ยนรับมาเปิดดู ข้างในมีของอยู่ไม่น้อย นอกจากสโลแกนผ้า พัดอันเล็ก ขนมเพิ่มพลังอย่างลูกอมกับช็อกโกแลตแล้ว ก็ยังมีพวงกุญแจหมาน้อยเสี่ยวไป๋อีกหนึ่งชุด

พวงกุญแจชิ้นนี้เขาเคยเห็นแค่ในรูป ยังไม่เคยเห็นของจริงมาก่อน

เซิ่งซือเยี่ยนหยิบพวงกุญแจออกมา นิ้วบีบใบหูสีขาวเบา ๆ มุมปากยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว

"น่ารักมากครับ"

เย่อิงคนอื่น ๆ ต่างเอาหมาน้อยเสี่ยวไป๋ไปห้อยไว้ที่กระเป๋าของตัวเองกันหมด แต่กระเป๋าเอกสารของเขาไม่มีห่วงให้คล้อง

เขาก้มลงมองเสื้อผ้าตัวเอง เห็นว่าเสื้อเชิ้ตที่ใส่มาวันนี้มีสายโซ่ประดับอยู่พอดี จึงลองดู แล้วก็เอาหมาน้อยเสี่ยวไป๋มาห้อยติดตัวได้สำเร็จ

"ดูดีไหมครับ" เซิ่งซือเยี่ยนถาม

หลินเวยเวยลูบคางพลางจ้องคนตรงหน้าตาเขม็ง "พี่คะ หมาน้อยเสี่ยวไป๋อยู่บนตัวพี่แล้วไม่ดูขัดตาเลยสักนิด"

"จริงสิพี่ ครั้งนี้ได้เตรียมจดหมายมาให้ไป๋ไป๋ไหมคะ"

หลินเวยเวยหยิบถุงอีกใบขึ้นมา ข้างในเต็มไปด้วยจดหมาย แล้วก็ยังมีของขวัญแฮนด์เมดชิ้นเล็ก ๆ อีกจำนวนหนึ่ง

เซิ่งซือเยี่ยนหยิบซองจดหมายสีดำออกมาจากกระเป๋าเอกสาร แล้วใส่ลงไป

ท่ามกลางจดหมายทั้งหมด จดหมายของเขาสะดุดตาเป็นพิเศษ

พวกเย่อิงเห็นเข้าก็พากันแซว

"พี่คะ! แผนสูงมาก!"

"จดหมายของทุกคนเป็นโทนสีอ่อนหมดเลย ซองของพี่ดันเป็นสีดำซะงั้น"

แววตาของเซิ่งซือเยี่ยนดูไร้เดียงสา ซองจดหมายนี้โจวเฉินเป็นคนซื้อมาให้ เขาหยิบมาก็ใช้เลย ไม่ได้คิดอะไรมากขนาดนั้น ไหงจู่ ๆ กลายเป็นหนุ่มเจ้าแผนการไปได้ล่ะเนี่ย

ผู้ชมในสนามกีฬาทยอยออกไปกันเกือบหมดแล้ว พวกเย่อิงจึงลุกขึ้นเดินมุ่งหน้าไปทางออกเช่นกัน

ทางเดินตอนเด็กฝึกเลิกงานอยู่ที่ประตูด้านข้าง แฟนคลับส่วนใหญ่จึงไปปักหลักรอกันตรงนั้น

ส่วนหลังเวทีในเวลานี้ พวกเด็กฝึกกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้ากันอยู่ และยังมีอีกหลายคนที่ต้องเติมหน้าเพราะเดี๋ยวจะต้องออกไปเจอแฟนคลับ

ทีม "จ้าวเย่สิง" จะยุ่งยากกว่าหน่อยตรงที่ต้องถอดวิกผมโบราณ ในขณะที่เด็กฝึกคนอื่น ๆ เตรียมตัวจะออกไปกันแล้ว พวกเขายังคงรอช่างแต่งหน้าอยู่ในห้องพัก

หลังจากเสิ่นเย่ไป๋เปลี่ยนกลับมาใส่เสื้อผ้าของตัวเองเสร็จ เขาก็นำชุดโบราณไปคืนให้ทีมงานรายการ

แม้การแสดงรอบสองจะจบลงแล้ว แต่ยังมีงานเก็บกวาด ทุกคนหลังเวทีจึงยังยุ่งกันมาก

เสิ่นเย่ไป๋กวาดตามองรอบ ๆ เจอคนที่คุ้นหน้าแค่คนเดียว คือผู้หญิงที่เคยไปแจ้งเรื่องไลฟ์สดที่หอพักของพวกเขาคราวนั้น

"สวัสดีครับ"

อีกฝ่ายได้ยินเสียง พอเงยหน้าขึ้นมามองก็ถึงกับชะงักไป

เด็กหนุ่มตรงหน้ามีเครื่องหน้าประณีตหมดจด ผมยาวขลับมัดรวบเป็นหางม้าสูง แต่เสื้อผ้ากลับเป็นเสื้อยืดแขนสั้นกางเกงขายาว ให้ความรู้สึกเหมือนคนยุคโบราณทะลุมิติมายังโลกปัจจุบันไม่มีผิด

เสิ่นเย่ไป๋เห็นเธอไม่พูดอะไร จึงเอ่ยถามอีกคำรบ "สวัสดีครับ?"

"เสิ่น... เสิ่นเย่ไป๋!"

ในที่สุดหญิงสาวก็ได้สติ รีบขานชื่อเขาออกมา

"ครับ ผมเสิ่นเย่ไป๋เอง" เสิ่นเย่ไป๋พยักหน้า ก่อนจะเอ่ยถามอย่างเกรงใจเล็กน้อย

"ขอยืมมือถือหน่อยได้ไหมครับ พอดีอยากถ่ายรูปสักสองสามรูป"

หญิงสาวคิดว่าเสิ่นเย่ไป๋คงอยากเซลฟี่เก็บไว้ตอนที่ยังไม่ได้ล้างหน้าทำผม จึงไม่ได้ระแวงอะไรแล้วส่งโทรศัพท์สำรองสำหรับทำงานให้เขาไป

เสิ่นเย่ไป๋เหลือบมองป้ายพนักงานของเธอ "ขอบคุณครับคุณเซี่ย เดี๋ยวผมรีบเอามาคืนให้นะครับ"

พูดจบเขาก็ถือโทรศัพท์หมุนตัวเดินจากไป การเคลื่อนไหวรวดเร็วมากจนหญิงสาวยังไม่ทันตั้งตัว คนก็หายลับไปแล้ว

เสิ่นเย่ไป๋เดินผ่านโถงทางเดิน มุ่งหน้าออกจากหลังเวที

เพื่อป้องกันไม่ให้แฟนคลับหรือคนที่ไม่เกี่ยวข้องแอบเข้ามาหลังเวที และเพื่อกันไม่ให้เด็กฝึกเพ่นพ่าน ประตูใหญ่กับประตูด้านข้างจึงมีรปภ. เฝ้าอยู่หลายคน ส่วนประตูด้านหลังก็ถูกล็อกตาย

เด็กฝึกที่จะออกไปได้มีแค่ทางประตูด้านข้างเท่านั้น แต่ประตูนี้ให้ออกได้อย่างเดียว ห้ามเข้า

หลังจากเดินสำรวจทั่วอาคารอย่างรวดเร็วรอบหนึ่ง เสิ่นเย่ไป๋ก็เลือกจุดที่กล้องวงจรปิดส่องไม่ถึง เขาเปิดหน้าต่างบานหนึ่งที่ชั้นหนึ่ง กะระยะความสูงด้วยสายตา ก่อนจะพลิกตัวปีนข้ามออกไปอย่างคล่องแคล่ว

อาศัยขั้นบันไดเล็ก ๆ ช่วยผ่อนแรงกระแทก สองเท้าก็แตะพื้นได้อย่างราบรื่น

เขาปัดฝุ่นตามตัว แล้วสาวเท้าเดินไปยังเป้าหมายอย่างรวดเร็ว

ตอนนี้แฟนคลับส่วนใหญ่ไปรวมตัวกันอยู่ที่ประตูด้านข้าง บริเวณประตูใหญ่จึงไม่มีใครอยู่เลยแม้แต่คนเดียว

เสิ่นเย่ไป๋วิ่งมาถึงจุดที่เห็นซุ้มแบ็กดร็อปเชียร์ตั้งเรียงรายตอนนั่งอยู่บนรถบัสเมื่อวาน

ท้องฟ้าเริ่มมืดสลัวลงแล้ว ทว่าเขากลับมองเห็นซุ้มดอกกุหลาบสีชมพูสลับขาวได้ในทันที

ด้านบนติดป้ายชื่อเสิ่นเย่ไป๋สามพยางค์ ด้านล่างเขียนว่า ขอให้การแสดงรอบสองราบรื่น!

ยังมีสแตนดี้ขนาดใหญ่พิเศษรูปเขาอีกสองอัน ตั้งอยู่บนดงดอกไม้สดและตกแต่งด้วยองค์ประกอบน่ารักสารพัดอย่าง

แบ็กดร็อปเชียร์ที่ประดับด้วยดอกไม้นี้ทำออกมาได้สวยงามมาก เห็นได้ชัดว่าเหล่าเย่อิงทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจและเสียเวลาไปกับการออกแบบรวมถึงการติดตั้งมากแค่ไหน

ที่สำคัญคือ แบ็กดร็อปเชียร์นี้เป็นสิ่งที่เหล่าเย่อิงตั้งใจทำให้เขาโดยเฉพาะ มีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น

เขาสาวเท้าวิ่งไปข้างหน้าสองก้าว แล้วก็ชะงักหยุดลง

การออกแรงแค่นิดหน่อยไม่มีทางทำให้เขาเหนื่อยได้เลย แต่ในวินาทีนี้ เขากลับได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเองอย่างชัดเจน และสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเร็วขึ้น

มันกระแทกกระทั้นซี่โครงครั้งแล้วครั้งเล่า ราวกับจะทะลวงร่างของเขาออกมาให้ได้

เขายกโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เล็งไปที่แบ็กดร็อปเชียร์ดอกไม้แล้วกดถ่ายไปหลายรูป

พลางคิดเล็กน้อย ก่อนจะพลิกกล้องกลับมาเป็นกล้องหน้า แล้วถ่ายรูปคู่ระหว่างตัวเองกับแบ็กดร็อปเชียร์

เนื่องจากแสงเริ่มหมด ภาพจึงค่อนข้างมืดและความละเอียดก็ต่ำจนเบลอไปบ้าง ทว่าเสิ่นเย่ไป๋ก็ยังคงเก็บรูปนี้เอาไว้

พอถ่ายรูปเสร็จ เขาจึงเดินเข้าไปดูรายละเอียดบนแบ็กดร็อปเชียร์ใกล้ ๆ มีโซนหนึ่งที่แปะข้อความจากเหล่าเย่อิงเอาไว้

เพียงแต่เวลาที่เขาแอบออกมามีจำกัด ต้องรีบกลับไปให้ทันก่อนที่ช่างแต่งหน้าจะมาถึง

เสิ่นเย่ไป๋เร่งอ่านข้อความให้จบอย่างรวดเร็ว แล้วก็รีบผละจากไปทันที

ในจังหวะนั้นเอง หลินเวยเวยก็ถือถุงเดินมาแถวแบ็กดร็อปเชียร์พอดี

เธอมองเห็นเงาดำตะคุ่ม ๆ อยู่ตรงบริเวณโซนข้อความแต่ไกล

"มีคนเหรอ"

ทว่าพอยิ่งวิ่งเข้าไปดูเพื่อความแน่ใจ คนตรงนั้นก็หายไปแล้ว

แบ็กดร็อปเชียร์ยังอยู่ในสภาพสมบูรณ์ดี โซนข้อความก็ไม่ได้ถูกทำลายแต่อย่างใด หลินเวยเวยถอนหายใจด้วยความโล่งอก คิดเพียงว่าคงเป็นคนเดินผ่านไปมาที่อยากรู้อยากเห็นเลยแวะเข้ามาดู

เธอหยิบถุงสีชมพูสำหรับใส่ของแจกออกมา แล้วเด็ดดอกไม้สดใส่เข้าไปข้างในจำนวนหนึ่ง

ปากก็พึมพำไปเรื่อย "ไม่รู้ว่าไป๋ไป๋จะแพ้เกสรดอกไม้หรือเปล่า... หวังว่าจะไม่นะ..."

พวกเย่อิงคิดว่าเสิ่นเย่ไป๋คงไม่มีโอกาสได้เห็นแบ็กดร็อปเชียร์ดอกไม้นี้แล้ว จึงมีคนเสนอให้เอาดอกไม้ไปมอบให้เขาสักหน่อย จะได้ถือว่าได้เห็นแล้วเหมือนกัน

หลินเวยเวยจึงรับหน้าที่สำคัญในการมาเอาดอกไม้นี้ เธอถึงได้วิ่งย้อนกลับมาตอนนี้นี่เอง

เธอกลัวว่าจะคลาดกับตอนที่เสิ่นเย่ไป๋เลิกงาน มือไม้จึงทำงานอย่างรวดเร็ว ชั่วพริบตาก็ยัดดอกไม้ใส่ลงไปจนเต็มถุง

อีกด้านหนึ่ง เสิ่นเย่ไป๋ย้อนกลับมาทางเดิม และปีนข้ามกำแพงกลับเข้าไปในอาคาร

ทว่าพอมาถึงหลังเวที เขากลับหาเด็กสาวจากฝ่ายดูแลเด็กฝึกคนนั้นไม่เจอแล้ว จึงทำได้เพียงกลับไปที่ห้องพักก่อน

ยังดีที่ในห้องพัก ช่างแต่งหน้าเพิ่งมาถึงเช่นกัน ไม่ได้ทำให้งานของพวกเธอต้องล่าช้า

หลังจากถอดวิกผมเสร็จ เด็กฝึกคนอื่น ๆ ต่างก็ทยอยกันกลับไปจนเกือบหมดแล้ว หลังเวทีเหลือเพียงทีมงานไม่กี่คนเท่านั้น

ด้านนอกฟ้ามืดสนิทลงเรื่อย ๆ รถบัสหน้าประตูก็แล่นออกไปแล้วสองคัน แฟนคลับเองก็เริ่มบางตาลง

เย่อิงยืนรออยู่ข้างนอกมาร่วมชั่วโมงแล้ว หลายคนเริ่มมีสีหน้าเหนื่อยล้า

"เมื่อไหร่ไป๋ไป๋จะออกมาเนี่ย"

"น่าจะใกล้ออกมาแล้วละมั้ง"

"ต้องรอให้เจอนะ จดหมายกับของขวัญยังไม่ได้ให้เลย"

"มีใครหิวไหม ฉันพกขนมมาด้วยนะ"

"ฉันขอด้วย"

เสิ่นเย่ไป๋เดินมาถึงประตูด้านข้าง บังเอิญได้ยินบทสนทนาของเหล่าเย่อิงพอดี เขาจึงก้มหน้าลงแล้วอมยิ้มออกมา

จากนั้นก็ก้าวเท้าเดินออกไปข้างนอกอย่างไม่ลังเล