ตอนที่ 78 เต้นไม่เป็น ไม่เคยเรียน

แปดโมงเช้า คนอื่นในหอพักยังคงนอนหลับอยู่

เสิ่นเย่ไป๋วิ่งออกกำลังกายตอนเช้าเสร็จแล้วกลับมาที่ห้องพัก เขาเอาเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนใส่ลงในกระเป๋าเป้สีดำแล้วรูดซิปปิด

ตอนที่เตรียมจะออกไปก็ชะงักฝีเท้า รู้สึกเหมือนลืมอะไรไปบางอย่าง

สายตาเขาเหลือบไปเห็นถุงสองใบที่เอากลับมาเมื่อวาน นิ่งคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบหมาน้อยเสี่ยวไป๋ออกมาจากถุง แล้วเอาไปแขวนไว้ข้างกระเป๋าเป้

พอมั่นใจว่าหมาน้อยเสี่ยวไป๋จะไม่หล่นและติดแน่นหนาดีแล้ว ถึงค่อยสะพายเป้ออกจากหอพัก

ท้องฟ้าหน้าร้อนมักจะสว่างเร็ว แต่วันนี้กลับมัวซัวและอึมครึม ความชื้นในอากาศก็สูงกว่าสองสามวันก่อนมากทีเดียว

เมื่อเสิ่นเย่ไป๋เดินมาถึงจุดนัดรวมพล หลินหรั่นกับสวี่จืออวี้ยนก็มาถึงแล้ว

"พี่ อรุณสวัสดิ์ครับ!" หลินหรั่นโบกมือทักทาย พอเห็นว่าเสิ่นเย่ไป๋สะพายแค่กระเป๋าเป้ใบเดียวโดยไม่มีกระเป๋าเดินทาง จึงเอ่ยถามขึ้นมา

"ทำไมสัมภาระพี่น้อยจังล่ะครับ"

เสิ่นเย่ไป๋ไม่เข้าใจ "ไม่ใช่ไปแค่สามสี่วันหรอกเหรอ"

แต่ก่อนเวลาเขาไปทำงานต่างจังหวัด สัมภาระก็เอาไปแบบเรียบง่ายที่สุดอยู่แล้ว ขาดเหลืออะไรค่อยไปซื้อเอาดาบหน้า

"แต่เป้ใบเดียวมันไม่พอนี่ครับ" หลินหรั่นแบมือแล้วค่อย ๆ นับนิ้ว "เสื้อผ้าอย่างน้อยต้องเตรียมไปสี่ห้าชุด ไหนจะรองเท้า หมวก เครื่องประดับ สกินแคร์ เครื่องสำอาง น้ำหอม..."

เสิ่นเย่ไป๋ "..."

เสื้อผ้าเขาเอามาแค่สามชุด รองเท้าก็มีแค่คู่เดียวที่สวมอยู่ นอกนั้นไม่มีอะไรเลยสักอย่าง

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนที่เขามีเงินเยอะแยะ เขายังไม่เคยใช้ชีวิตประณีตพิถีพิถันขนาดนี้มาก่อนเลย

"อรุณสวัสดิ์!"

"อรุณสวัสดิ์ครับ! พวกนายมาถึงกันหมดแล้วเหรอเนี่ย!"

สองเสียงดังขึ้นพร้อมกัน

หอพักของจี้เยี่ยนโจวกับเหอเจียซู่อยู่ใกล้กัน ทั้งคู่เลยเดินมาด้วยกัน

ด้านหลังยังมีทีมงานเดินตามมาคนหนึ่ง เสิ่นเย่ไป๋เงยหน้ามอง ก็พบว่าเป็นคุณเซี่ยจากฝ่ายดูแลเด็กฝึกที่เคยให้เขายืมโทรศัพท์คราวก่อน

เมื่อเห็นว่าทุกคนมากันครบแล้ว เธอก็เอ่ยทักทายขึ้นมา

"สวัสดีทุกคนค่ะ ฉันชื่อเสี่ยวเซี่ย เป็นผู้ช่วยที่จะเดินทางไปกับพวกคุณในครั้งนี้นะคะ"

"ถ้าต้องการอะไรสามารถบอกฉันได้เลยค่ะ"

รถตู้สีดำคันหนึ่งค่อย ๆ แล่นเข้ามาหาพวกเขา เสี่ยวเซี่ยโบกมือ รถก็จอดลงตรงหน้า

เสี่ยวเซี่ยเปิดประตูรถ "รถมาแล้ว ทุกคนขึ้นไปก่อนเลยค่ะ"

ด้านในรถกว้างขวางมาก ด้านหลังคนขับมีเบาะนั่งสามแถว แต่ละแถวนั่งได้สองคน

หลินหรั่นกับสวี่จืออวี้ยนขึ้นไปเป็นกลุ่มแรก แล้วนั่งที่แถวหลังสุด

จากนั้นจี้เยี่ยนโจวกับเหอเจียซู่ก็นั่งแถวกลาง

เสิ่นเย่ไป๋กับเสี่ยวเซี่ยขึ้นรถเป็นคู่สุดท้าย นั่งตรงแถวหน้าใกล้กับประตูรถ

ประตูปิดลง รถตู้ก็เคลื่อนตัวมุ่งหน้าไปยังทางออกของค่ายเก็บตัว

พอนั่งประจำที่กันเรียบร้อยแล้ว เสี่ยวเซี่ยก็หยิบแซนด์วิชออกมาหลายชิ้น

"ไม่รู้ว่าพวกคุณกินมื้อเช้ากันหรือยัง ก็เลยติดมือมาฝากนิดหน่อยค่ะ"

เธอเก็บไว้ให้ตัวเองชิ้นหนึ่ง นอกนั้นแจกจ่ายให้ทุกคนจนครบ แถมยังใส่ใจหยิบเผื่อให้เสิ่นเย่ไป๋เพิ่มอีกชิ้นด้วย

พอหลินหรั่นเห็นเข้าก็รีบโวยวายเป็นคนแรก "ผู้ช่วยเซี่ย ลำเอียงนี่ครับ!"

เสี่ยวเซี่ยชะงักไปเล็กน้อยด้วยความเกรงใจ "หลินหรั่น นายไม่อิ่มเหรอ ตรงฉันยังมีอีกชิ้นนะ"

เสิ่นเย่ไป๋เหลือบมองหลินหรั่นไปข้างหลัง

"ถ้านายไม่อิ่ม ชิ้นที่เกินมานี่ฉันให้นาย แต่ต้องรับปากนะว่าจะกินให้หมดไม่ทิ้งขว้าง"

"อิ่มแล้วครับ... อิ่มแล้ว พี่ ผมล้อเล่นน่ะ" หลินหรั่นรีบแกะแซนด์วิชงับไปคำหนึ่ง แล้วส่งยิ้มแหะ ๆ ให้เสิ่นเย่ไป๋

พอทุกคนกินมื้อเช้าเสร็จ เสี่ยวเซี่ยก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเลื่อนดูข้อมูล

"ระหว่างที่ทุกคนยังไม่งีบหลับ ฉันขอแจ้งตารางงานของทริปนี้ก่อนนะคะ"

"เช้าวันนี้เราจะบินไปเมือง S ที่อยู่ติดกัน คาดว่าจะถึงช่วงเที่ยง พอไปเช็กอินเก็บสัมภาระที่โรงแรมแล้วก็จะตรงไปที่ฮอลล์จัดคอนเสิร์ตเลยค่ะ"

"ช่วงบ่ายหลัก ๆ คือทำความคุ้นเคยกับพื้นที่หลังเวทีและบล็อกกิ้งบนเวที"

"พรุ่งนี้ซ้อมใหญ่เต็มวัน มะรืนนี้แสดงจริงค่ะ"

"พอแสดงเสร็จจะกลับไปพักที่โรงแรมหนึ่งคืน แล้วช่วงเช้าของวันที่สี่ค่อยเดินทางกลับค่ายเก็บตัวค่ะ"

หลินหรั่นชะโงกหัวมาจากเบาะหลัง

"พวกเราจะได้ขึ้นเวทีร่วมกับ ASTRA ไหมครับ หรือว่าไม่มีสเตจร่วมกันเลย"

"มีโอกาสได้ร่วมเวทีกันค่ะ" เสี่ยวเซี่ยก้มเลื่อนดูเอกสารในโทรศัพท์ต่อ

"พวกคุณจะขึ้นแสดงเพลง 'จ้าวเย่สิง' เป็นเพลงลำดับที่หกค่ะ"

"แล้วก็ช่วงทอล์กคั่นรายการจะมีกิจกรรมร่วมกันเล็กน้อย พวกคุณต้องเต้นเพลง 'จู๋ซิง' ซึ่งเป็นเพลงประจำรายการซีซั่นแรกไปพร้อมกับสมาชิกวง ASTRA ด้วยค่ะ"

"หา?"

ทุกคนต่างตกตะลึง พรุ่งนี้ก็ต้องซ้อมใหญ่แล้ว วันนี้กลับต้องมาหัดเต้นเพลงประจำรายการของซีซั่นแรกเนี่ยนะ

โดยปกติแล้วเด็กฝึกที่มาแข่งรายการนี้มักจะเคยดู "โครงการซิงเหยา" ซีซั่นแรกกันทั้งนั้น จึงทึกทักเอาเองว่าเด็กฝึกทุกคนต้องเต้นเป็นอยู่แล้ว

เสี่ยวเซี่ยเองก็ตกใจกับสีหน้าของทุกคน "พวกคุณเต้นไม่เป็นเหรอคะ"

เหอเจียซู่ "เต้นเป็นครับ"

จี้เยี่ยนโจว "พอได้ครับ"

สวี่จืออวี้ยน "เคยเรียนครับ"

หลินหรั่น "เคยเรียนครับ แต่ไม่ค่อยคล่อง"

เสิ่นเย่ไป๋ "ไม่เป็นครับ ไม่เคยเรียน"

ทุกสายตาหันขวับไปมองเสิ่นเย่ไป๋ ความประหลาดใจย้ายเป้าหมายทันที

ที่หลินหรั่นบอกว่าไม่ค่อยคล่อง ก็คืออยู่ในระดับที่เคยเรียนมา ซ้อมสักสามสี่รอบก็ต่อท่าได้จนจบ

คนอื่นยิ่งไม่ต้องพูดถึง ดูรอบหนึ่งแล้วเต้นตามอีกสองรอบก็เต้นจบเพลงได้สบาย

แต่การที่เสิ่นเย่ไป๋เต้นไม่เป็นเลยแม้แต่น้อย ทำเอาคนอื่นตกใจกันจริง ๆ

ภายในรถเงียบกริบไปสองวินาที

เสี่ยวเซี่ยหยิบโทรศัพท์มือถือหลายเครื่องออกมาจากกระเป๋าอีกใบ

"เสิ่นเย่ไป๋ คุณจะเริ่มหัดตอนนี้เลยไหมคะ"

เขายื่นมือไปรับโทรศัพท์

"ครับ"

ความยากของเพลง "จู๋ซิง" ไม่ได้ด้อยไปกว่า "พั่วเจี่ยน" ซึ่งเป็นเพลงประจำรายการซีซั่นสองเลย คนอื่นต่างลุ้นระทึกแทนเขา แต่เจ้าตัวกลับยังคงนิ่งสงบเหมือนเดิม

เสิ่นเย่ไป๋ขอยืมสายชาร์จบนรถ แล้วเปิดเครื่องได้สำเร็จ

ข้อความแรกที่เด้งขึ้นมากลับเป็นของเฮ่อเหยียน

[เฮ่อผู้หล่อเหลาไร้เทียมทานเหยียน: คอนเสิร์ต ASTRA ระวังตัวด้วยนะ แฟนคลับพวกเขาไม่ชอบพวกนาย]

เสิ่นเย่ไป๋ตอบกลับไปว่า [โอเค ขอบใจนะ]

จากนั้นก็กดออกจากหน้าต่างแชต

ในรายการข้อความยังมีคำขอเป็นเพื่อนจากชื่อบัญชี S.Y อยู่อีกหนึ่งคน เสิ่นเย่ไป๋กดยินยอมแล้วก็ออกจากแอปพลิเคชันสนทนา

แล้วหันไปค้นหาวิดีโอเพลง "จู๋ซิง" เพื่อเปิดดู

เสิ่นเย่ไป๋ดูคลิปเต้นไปได้ราวสามรอบ รถก็มาถึงประตูผู้โดยสารขาออกภายในประเทศ

ค่ายเก็บตัวอยู่ไม่ไกลจากสนามบินเท่าไรนัก การเดินทางใช้เวลาราวครึ่งชั่วโมงเศษ

พอลงจากรถ ทุกคนต่างก็ถือกระเป๋าเดินทางของตัวเอง เสิ่นเย่ไป๋มีแค่กระเป๋าใบเดียว จึงช่วยเสี่ยวเซี่ยยกกระเป๋าเดินทางไปด้วย

เธอรู้สึกเกรงใจอยู่บ้าง "ขอบคุณค่ะ"

"ไม่เป็นไรครับ" เสิ่นเย่ไป๋พูดจบก็เข็นกระเป๋าเดินไปข้างหน้า

หลังจากเช็กอินเสร็จ ยังเหลือเวลาอีกยี่สิบนาทีก่อนที่เครื่องบินจะออก ทั้งกลุ่มจึงนั่งพักกันตรงบริเวณที่นั่งรอใกล้ประตูขึ้นเครื่อง

เสิ่นเย่ไป๋หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง เข้าสู่ระบบอีเมลของตัวเอง แล้วบันทึกรูปถ่ายเมื่อวานทั้งหมดลงในเครื่อง

จู่ ๆ เขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้ ยิ้มมุมปากพลางเปิดแอปพลิเคชันโซเชียลมีเดีย

บัญชีของเขามีผู้ติดตามเกินสี่แสนคนแล้ว ข้อความส่วนตัวในกล่องข้อความก็มีอยู่มากมาย

เขาค้นหาบัญชีของเพจแฟนคลับเดี่ยว @WHITE NIGHT｜เสิ่นเย่ไป๋ ก่อน แล้วกดติดตาม

จากนั้นก็เลือกรูปถ่ายมาสี่รูป แล้วโพสต์อัปเดตแรก

รูปแรกเป็นรูปซุ้มดอกไม้ที่แฟนคลับทำให้ รูปที่สองเป็นรูปเซลฟี่ของเขากับซุ้มดอกไม้ ส่วนรูปที่สามและสี่เป็นรูปดอกกุหลาบกับพวงกุญแจหมาน้อยที่ถ่ายบนรถบัสตามลำดับ

หลังจากโพสต์สำเร็จ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นตรงหน้าเขา

"คนหล่อคะ ขอวีแชตหน่อยได้ไหมคะ"

เสิ่นเย่ไป๋เงยหน้าขึ้นมอง เห็นหญิงสาวสองคนยืนอยู่ตรงหน้า

พวกเธอถอยหลังไปหนึ่งก้าว น้ำเสียงเจือความตื่นเต้น

"เสิ่นเย่ไป๋!"

"พระเจ้า! เจอตัวจริงเสิ่นเย่ไป๋ด้วย"

"ฉันว่าแล้วเชียว ทำไมจู่ ๆ ที่สนามบินถึงมีคนหล่อขนาดนี้โผล่มาได้"

หนึ่งในนั้นเริ่มพูดจาวกวนจนจับต้นชนปลายไม่ถูก พร้อมกับชูพวงกุญแจหมาน้อยเสี่ยวไป๋บนกระเป๋าของตัวเองออกมาให้ดู

"พวก...พวกเราคือเย่อิงค่ะ"

แววตาระแวดระวังของเสิ่นเย่ไป๋ผ่อนคลายลง "สวัสดีครับ"

สองสาวพูดต่อว่า

"พวกเราก็จะบินไปเมือง S เหมือนกันค่ะ ไปดูคอนเสิร์ตของ ASTRA"

"พอยูมีตารางงานนี้ เย่อิงในกลุ่มหลายคนก็พากันซื้อบัตรเลยค่ะ"

เสิ่นเย่ไป๋ชะงักไปเล็กน้อย

เดิมทีเขานึกว่าเป็นเพียงตารางงานธรรมดา ไม่คิดเลยว่าเย่อิงจะตามเขาไปด้วย

"ผมได้ขึ้นเวทีแค่นิดเดียวเองครับ พวกคุณไม่จำเป็นต้อง..."

ยังไม่ทันพูดจบก็เห็นหญิงสาวทั้งสองโบกไม้โบกมือ

"พวกเราเต็มใจไปกันเองค่ะ ไม่ต้องกดดันนะคะ"

"ใช่ค่ะ! แค่มีโอกาสได้เจอนาย เย่อิงทุกคนก็ดีใจมากแล้ว"

พวกเธอเหลือบมองเวลา รู้สึกร้อนใจขึ้นมานิดหน่อย

"ไป๋ไป๋ ขอถ่ายรูปคู่ด้วยได้ไหมคะ"

เสิ่นเย่ไป๋พยักหน้า แล้วเขาก็นึกถึงคำบ่นของพี่ฉินเรื่องที่เขาถ่ายเซลฟี่ขึ้นมาได้

"พวกคุณถือโทรศัพท์เถอะครับ"

ตอนนั้นเอง เสียงประกาศจากประตูทางออกขึ้นเครื่องก็ดังขึ้น เริ่มตรวจตั๋วแล้ว

หญิงสาวทั้งสองยิ่งร้อนใจขึ้นไปอีก มือที่ยกโทรศัพท์ขึ้นมาเริ่มสั่นเล็กน้อย

เสิ่นเย่ไป๋เอ่ยปลอบว่า "ไม่ต้องรีบครับ" เขาหันไปคุยกับเสี่ยวเซี่ยสองสามประโยค แล้วจึงเดินกลับมาข้างหญิงสาวทั้งสอง

"พวกเราถ่ายรูปเสร็จแล้วค่อยขึ้นเครื่องพร้อมกันครับ"

อีกด้านหนึ่ง

เหล่าเย่อิงที่เห็นโพสต์ต่างตื่นเต้นดีใจ พากันเข้ามาคอมเมนต์กันยกใหญ่

เพียงแต่เสิ่นเย่ไป๋กลับคล้ายหายตัวไป ไม่ปรากฏตัวออกมาเลยแม้แต่น้อย