ตอนที่ 79 ASTRA

ทีมงานรายการจองตั๋วชั้นประหยัดให้พวกเด็กฝึก พอพวกเขาปรากฏตัวขึ้นมาไม่กี่คน ก็ดึงดูดสายตาของผู้คนไปไม่น้อย

โดยเฉพาะหลังจากเสิ่นเย่ไป๋ก้าวขึ้นเครื่อง เสียงกระซิบกระซาบก็ยิ่งดังขึ้นเรื่อยๆ

หลินหรั่นตบไหล่เขาเบาๆ "พี่ วันหลังพี่ออกข้างนอกใส่หมวกกับแมสก์ไว้เถอะ มันเด่นเกินไปจริงๆ"

"ได้"

เสิ่นเย่ไป๋เองก็ไม่ชอบให้สายตาสำรวจพวกนั้นจ้องมองมาที่ตัวเองมากขนาดนี้เหมือนกัน

เครื่องบินพุ่งผ่านม่านเมฆหนาทึบ บินมุ่งหน้าไปยังทิศทางของเมือง S

ตอนที่พวกเขาร่อนลงจอด ก็เป็นเวลาสองชั่วโมงให้หลังแล้ว

ทางฝั่ง ASTRA ส่งรถมารับพวกเขา

ทันทีที่ขึ้นรถ เสิ่นเย่ไป๋ก็เปิดโทรศัพท์มือถือทันที คอมเมนต์พุ่งทะลุ 99+ ไปแล้ว กล่องข้อความส่วนตัวก็เพิ่มขึ้นมาอีกเพียบ

เขาเลื่อนคอมเมนต์ลงไปเรื่อยๆ

มีคนนำภาพเซลฟี่รูปที่สองของเขาไปปรับเพิ่มความสว่าง แล้วใส่แคปชันว่า:

[กดปุ่มเดียวช่วยกอบกู้ความหล่อให้ไป๋ไป๋]

พอรูปถ่ายชัดเจนขึ้น เขาถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าตอนนั้นตัวเองเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

คอมเมนต์นี้ได้ยอดไลก์สูงมาก เสิ่นเย่ไป๋จึงตอบกลับใต้โพสต์นั้นว่า: [ขอบคุณครับ]

คอมเมนต์ยอดไลก์สูงถัดมาคือ:

ชั้นที่ 5

[ทำไมไป๋ไป๋โพสต์เสร็จปุ๊บก็หายตัวไปเลยล่ะ? เมื่อไหร่จะกลับมาเหรอ? (ร้องไห้โฮ.jpg)]

เสิ่นเย่ไป๋ตอบกลับด้านล่างเช่นกัน:

[เมื่อกี้อยู่บนเครื่องบิน เปิดโหมดเครื่องบินไว้ ตอนนี้กลับมาแล้วครับ]

เขาเลื่อนลงไปดูต่อ

ชั้นที่ 23:

[ไป๋ไป๋นายแอบไปดูซุ้มดอกไม้เชียร์ด้วยเหรอเนี่ย! ไม่รู้ว่าเห็นข้อความที่เขียนไว้ให้บ้างไหมนะ?]

เขาตอบกลับ:

[เห็นข้อความของทุกคนหมดแล้วครับ น่ารักมากเลย]

พอเขาเริ่มตอบกลับเยอะขึ้นเรื่อยๆ เหล่าเย่อิงก็สังเกตเห็นว่าในที่สุดเขาก็กลับมาออนไลน์แล้ว คอมเมนต์จึงทยอยเพิ่มขึ้นมาไม่หยุด

ชั้นที่ 108:

[อยากรู้จังว่าไป๋ไป๋แอบหนีออกไปได้ยังไง?]

ในคอมเมนต์นี้มีเย่อิงจำนวนมากที่แสดงความสงสัยใคร่รู้

เสิ่นเย่ไป๋นึกถึงวิธีการหนีออกมาของตัวเองครู่หนึ่ง แล้วตอบกลับไปว่า:

[ชู่ว์! ภาพลักษณ์ไม่ค่อยน่าดูเท่าไหร่ครับ]

ชั้นที่ 156:

[ไป๋ไป๋ชอบพวงกุญแจหมาน้อยเสี่ยวไป๋ไหม? จะพกติดตัวไปด้วยหรือเปล่า?]

มุมปากของเสิ่นเย่ไป๋ยกยิ้มขึ้น:

[ชอบครับ มันกำลังไปทำงานต่างจังหวัดเป็นเพื่อนผมอยู่]

หลังจากตอบกลับ เขาก็ถ่ายรูปเจ้าหมาน้อยบนกระเป๋าเป้สะพายหลังอีกหนึ่งรูป แล้วส่งลงไปในช่องคอมเมนต์

ไม่นาน รูปนี้ก็ถูกยอดไลก์ที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ดันขึ้นไปอยู่ด้านบนสุด

เสิ่นเย่ไป๋อ่านคอมเมนต์ต่อไป

ชั้นที่ 237:

[เมื่อกี้เห็นมีเย่อิงบังเอิญเจอไป๋ไป๋ที่สนามบินด้วย! ฉันดันจองตั๋วเครื่องบินไฟลต์ดึกกว่า คลาดกันแบบสมบูรณ์แบบเลย (เศร้าจัง.jpg)]

เสิ่นเย่ไป๋ค้นหาอยู่ครู่หนึ่ง อยากจะตอบกลับด้วยอิโมจิน่ารักๆ สักตัว สุดท้ายเขาก็ตอบกลับไปว่า:

[เจอกันมะรืนนี้นะครับ (ลูบหัว.jpg)]

ชั้นที่ 319:

[เจอกันที่เมือง S นะ!]

เสิ่นเย่ไป๋ยิ้มบางๆ พลางตอบกลับไปว่า:

[เดินทางปลอดภัยนะครับ]

เสี่ยวเซี่ยที่นั่งอยู่ข้างๆ เสิ่นเย่ไป๋ก็ได้รับข้อความจากน้องสาวของเธอ ซึ่งก็คือเศร้าซึมสวิสโรลเช่นกัน

[พี่!!!!!]

[รูปพวกนั้นที่ไป๋ไป๋โพสต์ ยืมมือถือพี่ยืมถ่ายใช่ไหมล่ะ?]

เสี่ยวเซี่ยรีบตอบกลับไปทันที:

[ทายถูกแล้วจ้า!]

[ตอนนั้นไม่ได้บอกเธอ เพราะกะว่าพอเสิ่นเย่ไป๋โพสต์เองแล้ว เธอจะได้เซอร์ไพรส์กว่าเดิมไง]

น้องสาวของเธอตอบกลับแทบจะในวินาทีต่อมา

[พี่ ดีที่สุดเลย!]

[ไม่รู้เหมือนกันว่าตอนนี้ไป๋ไป๋กำลังทำอะไรอยู่ ยังนั่งอ่านคอมเมนต์อยู่ไหมนะ]

เสี่ยวเซี่ยส่งสติกเกอร์หัวเราะคิกคักกลับไปก่อน

[เขากำลังอ่านข้อความส่วนตัวอยู่น่ะ]

เศร้าซึมสวิสโรลแค่ถามไปเรื่อยเปื่อย ไม่คิดเลยว่าพี่สาวจะตอบกลับมาจริงๆ เธอจึงรีบถามสวนกลับไปทันควัน

[พี่รู้ได้ยังไงอะ?]

สติกเกอร์หัวเราะคิกคักแบบเดิมปรากฏขึ้นในกรอบข้อความอีกครั้ง

[ก็เพราะตอนนี้เขานั่งอยู่ข้างๆ พี่นี่ไงล่ะ]

พอประโยคนี้หลุดออกไป ก็โดนเครื่องหมายคำถามรัวใส่เป็นชุดทันที

เสี่ยวเซี่ยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจบอกความจริงกับน้องสาว

[พูดไปแล้วปวดใจชะมัด ทีมงานรายการไม่ได้ให้ความสำคัญกับทริปนี้เลย บอกว่าให้ฝ่ายดูแลเด็กฝึกส่งใครไปสักคนก็ได้]

[งานผู้ช่วยติดตามทริปนี้ มันถึงได้ตกมาอยู่ที่พนักงานใหม่อย่างพี่นี่ไง]

เธอยังส่งสติกเกอร์กัดฟันกรอดตามไปด้วย

[ทีมงานรายการนี้ไม่ได้เรื่องจริงๆ เลย! พวกเด็กฝึกโดนแฟนคลับ ASTRA ด่าว่าไม่โผล่หัวมา ที่แท้ก็กะจะทำส่งๆ ไปงั้นเองเหรอเนี่ย!]

[พี่ ช่วยดูแลไป๋ไป๋ของเราดีๆ ด้วยนะ! (ขอร้องล่ะ.jpg)]

เสี่ยวเซี่ยตอบกลับด้วยสติกเกอร์โอเค

[มันต้องอย่างนั้นอยู่แล้ว การดูแลเด็กฝึกคืองานของพี่ และเป็นหน้าที่ของพี่ด้วย]

ทิวทัศน์นอกหน้าต่างรถถอยร่นไปด้านหลังอย่างต่อเนื่อง เมื่อแล่นเข้าสู่เขตตัวเมือง คนเดินถนนก็เริ่มหนาตาขึ้นเรื่อยๆ

โรงแรมที่ทีมงานรายการจองให้พวกเขาอยู่ใกล้กับสถานที่จัดงานมาก จองไว้ทั้งหมดเป็นห้องเตียงคู่สองห้อง และห้องเดี่ยวสองห้อง

เสี่ยวเซี่ยเป็นผู้หญิง ย่อมต้องนอนห้องเดี่ยวคนเดียวอยู่แล้ว

หลินหรั่นงอแงจะนอนห้องเดียวกับเสิ่นเย่ไป๋ สุดท้ายจี้เยี่ยนโจวกับเหอเจียซู่จึงนอนด้วยกันหนึ่งห้อง ส่วนสวี่จืออวี้ยนได้ห้องเดี่ยวที่เหลือไป

หลังจากกินมื้อเที่ยงเสร็จ ทั้งหมดก็มุ่งหน้าไปยังสถานที่จัดคอนเสิร์ตของ ASTRA

ทว่ากลับถูกขวางไว้ที่หน้าประตู เพราะไม่มีบัตรผ่าน รปภ. จึงไม่ยอมให้เข้าไป

เสี่ยวเซี่ยโทรหาทีมงานที่ประสานงานทางฝั่งนั้น รอไปเกือบสิบนาทีกว่าจะได้คนมารับพวกเขาเข้าไปข้างใน

"ขอโทษทีนะครับที่ให้รอนาน วันนี้ยุ่งมากจริงๆ"

คนที่มารับพวกเขาอายุราวๆ สามสิบสี่สิบปี ป้ายคล้องคอระบุว่าเป็นผู้จัดการวง ASTRA ปากพูดว่าขอโทษ แต่สีหน้ากลับไม่มีความรู้สึกผิดแม้แต่น้อย

"ผมพาพวกคุณเดินดูรอบๆ ก่อนแล้วกันนะครับ"

ภายในอาคารจัดงานกว้างขวางมาก ตอนนี้ยังคงว่างเปล่า ที่นั่งคนดูทอดยาวเป็นชั้นๆ สูงขึ้นไป จุดที่สูงที่สุดอยู่ห่างจากเวทีไกลลิบ

แม้จะยังไม่มีผู้ชม แต่แค่ยืนอยู่ข้างเวที ก็สัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่โถมเข้าใส่แล้ว

เหนือศีรษะแขวนด้วยโครงไฟและอุปกรณ์เครื่องเสียง โครงสร้างเหล็กกล้าพาดสลับซับซ้อน สะท้อนประกายเย็นยะเยือกใต้แสงไฟ

กลางเวทีกำลังปรับจูนจอภาพขนาดใหญ่ ทีมงานเดินขวักไขว่ไปมา มีเสียงคลื่นแทรกจากวิทยุสื่อสารดังขึ้นเป็นระยะ

ที่นี่ใหญ่กว่าเวทีการแสดงของพวกเด็กฝึกมากนัก พวกเขาพากันเบิกตากว้างด้วยความทึ่ง

"นี่มัน... ใหญ่เกินไปแล้ว"

หลินหรั่นแหงนหน้ามองไปไกลๆ จนรู้สึกเวียนหัวขึ้นมานิดๆ

สวี่จืออวี้ยนกำมือแน่นโดยไม่รู้ตัว เริ่มตื่นเต้นขึ้นมาแล้ว

จี้เยี่ยนโจวสูดหายใจเข้าลึก

เหอเจียซู่ทำเพียงมองดูเงียบๆ ไม่ได้ส่งเสียงอะไร

นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาสัมผัสได้ตรงๆ ว่าในฐานะผู้แสดง การต้องอยู่บนเวทีที่ใหญ่ขนาดนี้จะมีแรงกดดันมากเพียงใด

เสิ่นเย่ไป๋กวาดสายตามองที่นั่งคนดู พลางเหม่อไปเล็กน้อย

เขาไม่รู้ว่าจะมีเย่อิงมาสักกี่คน ไม่รู้ว่าถึงตอนนั้นพวกเธอจะนั่งตรงไหน และจะมองเห็นเขาหรือเปล่า

ผู้จัดการของ ASTRA มองท่าทางตกตะลึงของพวกเด็กฝึก แววตาฉายประกายดูแคลนวูบหนึ่ง ทว่าก็รีบเปลี่ยนกลับเป็นรอยยิ้มอย่างรวดเร็ว

"พวก ASTRA อยู่ในห้องพักผ่อน เดี๋ยวผมพาไปทักทายกันหน่อยนะครับ"

ห้องพักผ่อนอยู่บริเวณหลังเวที โครงสร้างภายในตรงนี้เรียบง่ายกว่าสถานที่จัดงานการแสดงรอบสองอยู่บ้าง มีเพียงทางเดินกว้างสายเดียว

ประตูถูกผู้จัดการผลักเปิดออก ด้านในมีคนหกคนนั่งกระจายกันอยู่ ต่างคนต่างทำธุระของตัวเอง

เสียงเปิดประตูดึงดูดความสนใจของพวกเขา ทุกคนเงยหน้ามองมาทางประตู

วินาทีถัดมา ในนั้นสามคนก็ก้มหน้าลงไปอีกครั้ง ราวกับมองไม่เห็นพวกเด็กฝึกเสียอย่างนั้น

"พวกนายมากันแล้วเหรอ" ซูนั่วซวินเป็นคนแรกลุกขึ้นมาต้อนรับ

ในฐานะพีดีของ "โครงการซิงเหยา 2" เขาย่อมคุ้นเคยกับพวกเด็กฝึกมากกว่าคนอื่นอยู่บ้าง

ผู้จัดการนำทุกคนเดินเข้ามาในห้อง พวกเด็กฝึกเอ่ยทักทายซูนั่วซวิน

"สวัสดีครับ ซูพีดี"

ซูนั่วซวินเห็นเสิ่นเย่ไป๋ ตาพลันเป็นประกาย "เย่ไป๋ ไม่เจอกันนานเลยนะ ฉันรู้อยู่แล้วว่านายมีศักยภาพ นึกไม่ถึงเลยว่าการแสดงรอบสองจะได้ที่หนึ่งของกลุ่มไปเลย"

เสิ่นเย่ไป๋จำไม่ได้ว่าเขาเคยสนิทชิดเชื้ออะไรกับพีดีคนนี้มากมาย การที่อีกฝ่ายทำตัวสนิทสนมขึ้นมากะทันหันแบบนี้ ทำให้เขาไม่ค่อยชินเท่าไร

ได้แต่เอ่ยทักทายตามคนอื่นๆ ไป:

"สวัสดีครับ ซูพีดี"

ผู้จัดการยืนอยู่ตรงนั้น ไม่มีท่าทีจะแนะนำใครให้รู้จักกันเลย บรรยากาศจึงกระอักกระอ่วนขึ้นมาเล็กน้อย

ซูนั่วซวินจึงจำต้องรับหน้าที่นี้แทน

เขาชี้ไปที่คนที่กำลังนั่งดูโทรศัพท์มือถืออยู่บนโซฟาแล้วบอกว่า:

"นี่คือหัวหน้าวง ASTRA ฉินเยวี่ย"

ฉินเยวี่ยได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้นมายิ้มให้พวกเขา พลางเอ่ยทักทาย

"สวัสดีครับ"

จากนั้นซูนั่วซวินก็ชี้ไปที่คนที่ใส่หูฟังอยู่ข้างๆ ฉินเยวี่ย

"นี่คือนักเต้นหลักของวงเรา ต้วนเซียว"

คนผู้นั้นไม่ได้เงยหน้าขึ้นมา สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่หน้าจอโทรศัพท์ของตัวเอง

หลินหรั่นกดเสียงต่ำลง "จืออวี้ยน ไอดอลของนายดูเหมือนจะไม่ค่อยชอบพวกเราเท่าไรนะ"

สวี่จืออวี้ยนเงียบไป

เดิมทีการได้เจอไอดอลควรจะเป็นเรื่องน่ายินดี ทว่าตอนนี้เขาเพิ่งค้นพบว่า ต้วนเซียวดูเหมือนจะไม่เหมือนกับคนที่เขารู้จักเลยสักนิด

ซูนั่วซวินยิ้มแห้งๆ อย่างเก้อเขินเล็กน้อย ก่อนจะแนะนำต่อ

"คนที่นั่งอยู่ตรงนั้น คือนักร้องนำ หลินซูเหยียน, น้องเล็ก โจวเหอ ส่วนคนที่นั่งอยู่ตรงมุมในสุดคือเวินสือ"

หลินซูเหยียนเงยหน้าขึ้นมองพวกเขาแวบหนึ่ง "เด็กฝึกที่ทีมงานรายการจัดมาให้ ก็คือพวกนี้เหรอ"

"ดูก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษนี่"

น้ำเสียงไม่ได้เกรงอกเกรงใจเลยสักนิด แถมยังแฝงความเปี่ยมด้วยความเปี่ยมไปด้วยความมุ่งร้ายอยู่อีกต่างหาก

ซูนั่วซวินขมวดคิ้ว "ซูเหยียน"

หลินซูเหยียนยักไหล่ "ผมก็แค่พูดความจริง"