ตอนที่ 80 สวดมนต์เอาดาบหน้า

บรรยากาศภายในห้องพักผ่อนพลันกระอักกระอ่วนขึ้นมาทันที

สีหน้าของซูนั่วซวินเองก็เริ่มดูไม่ค่อยดีเช่นกัน

จังหวะนั้นเอง ฉินเยวี่ย หัวหน้าวงก็ลุกขึ้นยืน "ขอโทษด้วยนะพวกนาย หลินซูเหยียนเขาเป็นคนตรงๆ พูดจาอาจจะไม่ค่อยเข้าหู อย่าถือสากันเลยนะ"

มุมปากของหลินหรั่นกระตุกยิกๆ

แบบนี้มันดูถูกคำว่าคนตรงๆ ชัดๆ เห็นอยู่ชัดเจนว่าหมอนี่แค่ไม่ชอบพวกเขาก็เท่านั้น

ซูนั่วซวินแนะนำชื่อของเหล่าเด็กฝึกให้สมาชิกคนอื่นใน ASTRA รู้จัก ซึ่งก็มีเพียงฉินเยวี่ยกับโจวเหอเท่านั้นที่มีท่าทีเป็นมิตรหน่อย

อีกสามคนที่เหลือล้วนทำเมินเฉย หลินซูเหยียนกับเวินสืออย่างน้อยก็ยังพอมีปฏิกิริยาตอบรับบ้าง ส่วนต้วนเซียวไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาเลยด้วยซ้ำ

โจวเหอเปิดตู้เย็นในห้องพักผ่อน หยิบน้ำเปล่าออกมาหลายขวดแล้วส่งให้พวกเด็กฝึก

"ทุกคนดื่มน้ำกันก่อนนะ"

ตอนยื่นน้ำให้หลินหรั่น เขาเอ่ยถามขึ้นว่า

"นายอายุเท่าไหร่เนี่ย ดูเด็กจัง"

จู่ๆ ก็โดนถาม หลินหรั่นจึงออกอาการลนลานเล็กน้อย "ผมอายุสิบเจ็ดครับ"

"ว้าว นายอายุน้อยกว่าฉันตั้งสามปี ตอนนี้กลายเป็นน้องเล็กไปแล้วนะเนี่ย"

หลินหรั่นรีบโบกไม้โบกมือเป็นพัลวัน

คนที่ปกติเป็นพวกเข้าสังคมเก่งอย่างเขากลับไม่กล้าพูดอะไรขึ้นมาดื้อๆ ในเวลานี้

สุดท้าย โจวเหอก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเด็กหนุ่มผมสีชมพูเพียงคนเดียวในห้อง

"เสิ่นเย่ไป๋ ตัวจริงนายดูดีกว่าในจออีกนะ"

เขายื่นขวดน้ำในมือให้เสิ่นเย่ไป๋

"น้องสาวฝาแฝดของฉัน ไถดูคลิปนายได้ทั้งวี่ทั้งวัน" โจวเหอทำหน้าเหมือนมีเรื่องน้อยใจ "ก่อนหน้านี้ฉันชวนเธอมาดูคอนเสิร์ตยังโดนปฏิเสธเลย"

"พอเมื่อวานรู้ว่านายจะมาคอนเสิร์ตของ ASTRA ก็ส่งข้อความมาหาฉันยี่สิบกว่าข้อความ รบเร้าให้ฉันหาบัตรญาติแถวหน้าสุดให้ได้"

เสิ่นเย่ไป๋รับน้ำมา "ขอบคุณครับ"

"ตอนนี้นายแทบจะกลายเป็นพี่ชายของเธอไปแล้ว ส่วนพี่ชายแท้ๆ อย่างฉันกำลังจะตกกระป๋องอยู่รอมร่อ"

โจวเหอยังพูดไม่ทันจบก็มีเสียงแทรกขึ้นมาขัดจังหวะ

ผู้ช่วยคนหนึ่งผลักประตูห้องพักผ่อนเข้ามา "ช่างแต่งหน้ามาถึงแล้ว ASTRA ไปลองแต่งหน้ากันก่อนได้เลยครับ"

สมาชิกวง ASTRA ทุกคนลุกขึ้นยืน โจวเหอยิ้มให้เสิ่นเย่ไป๋

"ไว้ค่อยคุยกันใหม่นะ"

หลังจากพวกเขาออกไป ในห้องพักผ่อนก็เหลือเพียงเสี่ยวเซี่ยกับพวกเด็กฝึก ทุกคนต่างหาที่นั่งลงพักผ่อน

จี้เยี่ยนโจวถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

"เมื่อกี้ทำเอาฉันแทบหัวใจวายตาย"

"รุ่นพี่ ASTRA ดูเป็นปฏิปักษ์กับพวกเราจัง พวกเราทำอะไรผิดไปหรือเปล่าเนี่ย"

เหอเจียซู่ส่ายหน้า "นี่ไม่ใช่ว่าเพิ่งเจอกันครั้งแรกหรอกเหรอ"

"หรือว่าจะเป็นเพราะพวกเราแย่งเวลาไปหนึ่งเพลงจริงๆ แต่ปกติคอนเสิร์ตก็ต้องเผื่อเวลาไว้ให้แขกรับเชิญอยู่แล้วนี่นา"

หลินหรั่นยกมือเท้าคางตัวเอง "หรือว่าจะเป็นเพราะพวกเราหล่อเกินไป กลัวพวกเราจะแย่งแฟนคลับไปกันนะ"

จี้เยี่ยนโจวหรี่ตามองอย่างเอือมระอา "แนะนำให้ไปส่องกระจกดูบ่อยๆ นะ ASTRA จะมากลัวนายหล่อกว่าพวกเขาเนี่ยนะ"

"คำพูดนี้ถ้าเอาไปใช้กับเสิ่นเย่ไป๋คนเดียวถึงจะฟังดูสมเหตุสมผล"

คนอื่นต่างพากันแสดงความคิดเห็น มีเพียงสวี่จืออวี้ยนที่เอาแต่ก้มหน้า นั่งซึมกะทืออยู่คนเดียว

หลินหรั่นเอื้อมมือไปโอบไหล่เขา "จืออวี้ยน อย่าคิดมากเลยน่า"

สวี่จืออวี้ยนเม้มปากแน่น ไม่ยอมพูดจา

ช่วงเวลาที่เขารู้จักต้วนเซียว เป็นตอนที่โครงการซิงเหยาซีซั่นแรกเพิ่งเริ่มออกอากาศได้ไม่นานพอดี

เพื่อนของเขาส่งคลิปการแสดงรอบแรกของซิงเหยามาให้ดู ความรักที่ต้วนเซียวมีต่อเวทีในรายการ รวมถึงนิสัยที่สดใสร่าเริงของอีกฝ่าย ดึงดูดสวี่จืออวี้ยนเข้าอย่างจัง

ในตอนนั้นเขาเพิ่งถูกทางค่ายเรียกเข้าไปคุย บอกว่าโควตาเดบิวต์ไม่ได้เป็นของเขา และสั่งให้เขารอต่อไปอีกสองสามปี

หลังจากต้วนเซิวเดบิวต์ สวี่จืออวี้ยนก็นับถืออีกฝ่ายเป็นไอดอลมาโดยตลอด เป็นดั่งแรงผลักดันให้เขายังคงฮึดสู้ต่อไป

ทว่าสิ่งที่ได้เห็นในวันนี้ กลับเป็นคนที่แตกต่างจากในรายการอย่างสิ้นเชิง...

หลินหรั่นเห็นท่าทางของสวี่จืออวี้ยนเหมือนจวนเจียนจะร้องไห้อยู่รอมร่อก็เริ่มทำตัวไม่ถูก จึงพูดจามั่วซั่วออกไปเพื่อปลอบใจ

"ที่ต้วนเซียวเอาแต่ก้มหน้า อาจจะเป็นเพราะ...เมื่อยคอบ่าไหล่ก็ได้นะ..."

"ใช่แล้ว! ซ้อมเต้นหนักเกินไป กระดูกคอคงไม่ค่อยดี..."

สวี่จืออวี้ยนอดไม่ได้ที่จะหันไปมองหลินหรั่นแวบหนึ่ง

คำอธิบายที่ไร้สาระพรรค์นี้ยังอุตส่าห์คิดออกมาได้อีก ด้วยจินตนาการที่ล้ำเลิศขนาดนี้ ถ้าทีมงานฝ่ายพีอาร์รู้เข้าคงอยากส่งข้อเสนอจ้างงานมาให้ข้ามคืนเลยมั้ง

"ฉันไม่เป็นไร"

สวี่จืออวี้ยนยื่นมือไปห้ามปากของหลินหรั่นที่ทำท่าจะปั้นน้ำเป็นตัวต่อ

"พี่ผู้ช่วยเสี่ยวเซี่ย ช่วงบ่ายพวกเราไม่มีตารางงานอื่นแล้วใช่ไหมครับ" เหอเจียซู่หาวหวอด

เสี่ยวเซี่ยก้มมองเช็กหน้าจอโทรศัพท์มือถือแล้วพยักหน้า "ใช่แล้วจ้า"

"ตอนนี้พวกเรามาลองซ้อม 'จู๋ซิง' ดูก่อนไหม" จี้เยี่ยนโจวเสนอขึ้นมา

"จริงด้วยสิ" หลินหรั่นลุกพรวดขึ้นยืนทันที "ต้องรีบซ้อมแล้ว คนดูเยอะขนาดนี้ จะขายหน้าไม่ได้เด็ดขาด"

ห้องพักมีขนาดกว้างขวาง มีพื้นที่ว่างเหลือเฟือให้พวกเขาใช้ซ้อมเต้น

เนื่องจากไม่มีกระจก ทุกคนจึงทำได้เพียงใช้วิดีโอจากโทรศัพท์มือถืออัดคลิปเพื่อเช็กดูว่าตัวเองเต้นท่าไหนผิดไปบ้าง

เหอเจียซู่ดูวิดีโอรอบหนึ่ง พอเต้นตามไปสองรอบก็ไม่มีปัญหาอะไรมากแล้ว

ความคืบหน้าของสวี่จืออวี้ยนกับหลินหรั่นพอๆ กัน เต้นไปสามสี่รอบก็เริ่มเข้าที่เข้าทาง

จี้เยี่ยนโจวคืบหน้าช้ากว่าเล็กน้อย พอเริ่มซ้อมถึงได้พบว่าตัวเองลืมไปค่อนข้างเยอะ จำเป็นต้องเต้นเพิ่มอีกสักสองสามรอบ

ด้วยความช่วยเหลือของเหอเจียซู่ ไม่นานจี้เยี่ยนโจวก็พัฒนาจนถึงระดับที่สามารถขึ้นเวทีได้

เสี่ยวเซี่ยมองเสิ่นเย่ไป๋ที่ยังคงนั่งนิ่งไม่ไหวติงด้วยความสงสัย พลางเอ่ยถาม

"เย่ไป๋ ทำไมนายไม่ซ้อมล่ะ"

เสิ่นเย่ไป๋ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง "ผมขอดูพวกเขาก่อนครับ"

หลังจากได้รับการชี้แนะจากครูฝึกสอนเต้นอย่างเหยาเสวี่ยเอ๋อร์ในคราวก่อน ตอนนี้เขาจึงรู้แล้วว่าการดูคลิปวิดีโออาจเก็บรายละเอียดได้ไม่หมด ต้องอาศัยการสังเกตท่าทางของคนจริงเป็นหลัก

เมื่อเทียบกับ "พั่วเจี่ยน" แล้ว เพลง "จู๋ซิง" ต้องใช้พลังระเบิดทางร่างกายมากกว่า และมีข้อเรียกร้องด้านความสามารถในการร้องและเต้นไปพร้อมกันสูงกว่าเล็กน้อย

แต่คราวนี้คงไม่ต้องให้พวกเขาร้อง ดังนั้นท่าเต้นบางท่าจึงไม่จำเป็นต้องยั้งแรงเอาไว้

เสี่ยวเซี่ยรับโทรศัพท์จากผู้จัดการของ ASTRA ซึ่งบอกมาว่าการซ้อมรันคิวบนเวทีเริ่มขึ้นแล้ว และชวนให้พวกเขาไปดู

หลินหรั่นยกมือขึ้นทันควัน "ผมไป! ผมอยากไปดูสังเกตการณ์หน่อยว่ามันต่างจากการซ้อมรันคิวรอบการแสดงของพวกเรายังไงบ้าง!"

คนอื่นๆ ก็บอกว่าอยากไปดูเช่นกัน ต่างพากันเดินไปที่ประตู มีเพียงเสิ่นเย่ไป๋ที่ยังคงก้มหน้ามองโทรศัพท์มือถืออยู่

เสี่ยวเซี่ยถามขึ้น "เย่ไป๋ นายไม่ไปเหรอ"

เสิ่นเย่ไป๋มองพวกเขาพลางส่ายหน้าเบาๆ "ผมขอหัดเต้นเพลง 'จู๋ซิง' ให้เป็นก่อนครับ"

เธอรู้สึกขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุว่าเสิ่นเย่ไป๋ดูจะให้ความสำคัญกับโอกาสการขึ้นเวทีในครั้งนี้มากเป็นพิเศษ

"ได้จ้ะ ถ้าเดี๋ยวอยากตามไปก็โทรหาพี่นะ"

พลันที่ห้องพักเหลือเพียงเสิ่นเย่ไป๋คนเดียว บรรยากาศก็พลันเงียบสงบลงอย่างยิ่ง

เขาเปิดไฟล์เสียงเพลง "จู๋ซิง" จากโทรศัพท์มือถือ ด้วยเสียงสะท้อนภายในห้อง มันจึงดังกังวานก้องอยู่ข้างหูราวกับใส่เอฟเฟกต์รีเวิร์บ

ร่างกายของเขาเริ่มขยับซ้อมไปตามจังหวะเพลง ไม่นานนัก ประตูห้องพักก็ถูกผลักเปิดออก

เป็นเวินสือที่นั่งอยู่ตรงมุมห้องสุดเมื่อครู่ เขาผลักประตูเดินเข้ามา คล้ายกำลังมองหาอะไรบางอย่าง

ท่าเต้นของเสิ่นเย่ไป๋ไม่ได้หยุดชะงัก สายตาเพียงแต่ปรายไปมองเขาแค่หนึ่งวินาทีแล้วละออกมา

หลังจากเวินสือหยิบอินเอียร์มอนิเตอร์ขึ้นมา เดิมทีเตรียมจะเดินออกไป แต่หางตากลับเหลือบไปเห็นเด็กหนุ่มผมสีชมพูที่กำลังซ้อมเต้นอยู่ สองเท้าจึงชะงักหยุดลง

เขาอยากรู้ว่าคนที่ซูนั่วซวินบอกว่ามีศักยภาพนั้น แท้จริงแล้วมีของจริง หรือแค่มีชื่อเสียงโคมลอยกันแน่

ดังนั้นเขาจึงนั่งลงบนโซฟาตัวที่อยู่ใกล้ที่สุดตามสบาย

จังหวะการเคลื่อนไหวของเด็กหนุ่มดีมาก ลงจังหวะได้เป๊ะอย่างยิ่ง สายตาของเวินสือจับจ้องมองตลอดเวลาโดยไม่ได้ละไปไหน

เมื่อเพลงจบลง เสิ่นเย่ไป๋ก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูคลิปวิดีโอที่เพิ่งอัดไว้

ใช้ได้

เต้นรอบแรกก็จำท่าได้ทั้งหมดแล้ว เพียงแต่บางจุดยังไม่ไหลลื่นพอ

เขาวางโทรศัพท์มือถือลง เตรียมจะเริ่มซ้อมใหม่อีกรอบ

ทันใดนั้นก็มีเสียงดังแว่วมาจากทางโซฟา

"มาติวเข้มเอาตอนไฟลนก้นงั้นเหรอ"

เสิ่นเย่ไป๋ปรายตามองเขา "ครับ"

เวินสือคาดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะยอมรับออกมาตรงๆ แบบนี้

แม้ว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าจะสามารถเต้นออกมาจนจบเพลงได้ แต่หากเอาไปเทียบกับการสอบคัดเกรดแยกคลาสในรุ่นของพวกเขา อย่างมากที่สุดก็คงให้ได้แค่เกรด B

เขาไม่รู้เลยว่านี่เป็นครั้งแรกที่เสิ่นเย่ไป๋เพิ่งเคยเต้นเพลงนี้ ทุกคนย่อมคิดเอาเองเป็นธรรมดาว่าเด็กฝึกที่เข้าร่วมรายการ "ซิงเหยา 2" ย่อมต้องเคยฝึกซ้อมเพลงประจำรายการซีซั่นแรกกันมาบ้างไม่มากก็น้อย

ด้วยเหตุนี้เวินสือจึงเอ่ยปากขึ้นอีกครั้ง

"ทีมงานรายการใจกล้าจริงๆ ที่กล้าปล่อยให้นายขึ้นเวที มะรืนนี้งานก็จะเปิดแล้ว ไม่กลัวนายโดนพวกแฟนคลับเยาะเย้ยเอาหรือไง"

เสิ่นเย่ไป๋ดึงสายตากลับมา

เขาไม่ได้สนใจจะตอกกลับคำเหน็บแนมนั้น เพียงแต่จับใจความสำคัญของข้อมูลได้ว่า ตอนนี้ที่ตัวเองเต้นยังใช้ไม่ได้ หากเทียบกับ ASTRA แล้วยังห่างชั้นกันมาก

อีกประเดี๋ยวก็จะได้เจอกับเหล่าเย่อิงแล้ว ท่าเต้นนี้เขาต้องเต้นให้ออกมาดีให้ได้

เสิ่นเย่ไป๋กดปุ่มเล่นเพลง ท่วงทำนองของเพลง "จู๋ซิง" ดังขึ้นมาอีกครั้ง

เวินสือเห็นว่าเขาไม่สนใจตัวเอง จึงลุกขึ้นยืน

แม้เขาจะคิดว่าเหลือเวลาแค่นี้ เด็กหนุ่มผมสีชมพูตรงหน้าขึ้นเวทีไปก็คงมีฝีมือไม่ต่างจากตอนนี้เท่าไร แต่กับคนที่พยายาม เขาก็ยังยอมปรานีปากพูดให้กำลังใจสักคำ

"นายสู้ๆ แล้วกัน"

จากนั้นก็ผลักประตูห้องพักผ่อนแล้วเดินจากไป

สองชั่วโมงถัดมา เสิ่นเย่ไป๋วนเวียนอยู่กับการซ้อม ตรวจเช็ก และศึกษารายละเอียดของท่าเต้น เวลานี้เพลง "จู๋ซิง" ที่เขาแสดงออกมา แตกต่างไปจากก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิงแล้ว...

หลังจากพวกเด็กฝึกดูการซ้อมใหญ่จบครบทั้งรอบ เสี่ยวเซี่ยก็พาพวกเขากลับมาที่ห้องพักผ่อน

ตอนที่เปิดประตูเข้าไป เสิ่นเย่ไป๋กำลังซ้อมท่อนฮุกอยู่พอดี

พอดูไปได้ไม่กี่วินาที หลินหรั่นก็ยืนอึ้งค้างอยู่กับที่

"เชี่ยไรเนี่ย"