ตอนที่ 81 ช่วยฉันขึ้นเป็นเทพ

เสียงดนตรียังคงดังต่อเนื่อง เด็กหนุ่มผมสีชมพูหมุนตัวอย่างลื่นไหลตามจังหวะกลองสุดท้าย ดูไม่ออกเลยสักนิดว่าเพิ่งเริ่มเรียนวันนี้

คนกลุ่มที่เพิ่งเปิดประตูเข้ามาพากันยืนอึ้งไปแล้ว

หลินหรั่นวิ่งเข้ามาหาเป็นคนแรก

"พี่ แอบใช้โปรโกงลับหลังพวกเราปะเนี่ย"

"พี่มีระบบเดบิวต์สู่การเป็นเทพอะไรทำนองนั้นใช่ไหม มีห้องซ้อมแยกต่างหาก พอพี่เข้าไปแล้วเวลาข้างในจะเดินไม่เท่ากับข้างนอกใช่ปะ"

เสิ่นเย่ไป๋ "..."

"เอามือถือนายมานี่"

หลินหรั่นงุนงง "พี่ เอาไปทำไมอะ"

วินาทีถัดมา เขาก็ตบหัวตัวเองทีหนึ่ง

"เข้าใจละ! ระบบติดตั้งอยู่ในมือถือ พี่จะช่วยให้ผมเป็นเทพด้วยใช่ไหม"

เสิ่นเย่ไป๋ "เปล่า"

"ฉันแค่อยากเช็กดูว่านายโหลดแอปเตือนภัยแก๊งคอลเซ็นเตอร์ไว้หรือยัง"

เขาเชื่อเลยว่า ถ้ามีโฆษณาเขียนว่าดาวน์โหลดแอปนี้แล้วจะได้บรรลุเป็นเทพ เด็กคนนี้ต้องสแกนคิวอาร์โค้ดแน่ๆ แล้วก็จะโดนพวกต้มตุ๋นโอนเงินไปจนเกลี้ยงบัญชี

หลินหรั่นได้ยินแบบนั้นก็หัวเราะร่า รีบซ่อนมือถือตัวเองไว้อย่างมิดชิด

"พี่ ผมโหลดไว้แน่นอน อย่าสงสัยสิ!"

เสี่ยวเซี่ยก็อดขำไม่ได้เหมือนกัน เธอเองก็อยากรู้เหลือเกินว่าหลินหรั่นได้โหลดแอปไว้จริงไหม แต่เธอก็ไม่กล้าไปค้นมือถือของเด็กฝึกจริงๆ หรอก

เธอส่งเสียงกระแอมเบาๆ

"พวกเราไปกันได้แล้วล่ะ เดี๋ยวแวะกินข้าวก่อนค่อยกลับโรงแรมนะ"

"ทุกคนอยากกินอะไรกันคะ"

พอพูดถึงเรื่องนี้ หัวข้อสนทนาก็เปลี่ยนไปทันที ทุกคนต่างช่วยกันปรึกษาว่าแถวนี้มีร้านไหนที่อร่อยและไขมันต่ำบ้าง

ในที่สุดก็เลือกร้านอาหารญี่ปุ่นใกล้ๆ ที่ราคาค่อนข้างเป็นมิตร สำหรับพวกเขาแล้ว ในร้านมีของที่กินได้อยู่เยอะพอสมควร

แต่พอเดินเข้าไปในร้าน ถึงได้พบว่าปริมาณอาหารแต่ละจานค่อนข้างน้อย

เสี่ยวเซี่ยยิ้มเจื่อนๆ "งบที่ทีมงานรายการให้มามีจำกัด ถ้ากินร้านนี้ เย่ไป๋อาจจะกินไม่อิ่มเอานะ..."

"อ้าว" หลินหรั่นคอตก "ทีมงานรายการใจร้ายกับพวกเราจัง!"

"พี่ ครั้งก่อนตอนคลาส A ออกไปทำงานนอกสถานที่ได้กินอะไรกันบ้างเหรอ อิ่มไหมอะ"

เสิ่นเย่ไป๋นึกถึงมื้อกลางวันที่เป็นอาหารลดน้ำหนักกับมื้อค่ำที่เป็นงานเลี้ยงฉลอง จึงสรุปไปสั้นๆ ว่า "หิวไปมื้อ อิ่มไปมื้อ"

หลินหรั่นถอนหายใจ "งั้นก็แปลว่าเป็นปัญหาความงกของทีมงานรายการสินะ ไม่ได้จงใจแกล้งพวกเราหรอก"

เมื่อเห็นว่าทุกคนอยากกินร้านนี้กันจริงๆ เสิ่นเย่ไป๋จึงเอ่ยขึ้น "งั้นก็ร้านนี้แหละ"

"ผู้ช่วยเซี่ย ส่วนที่เกินเดี๋ยวผมจ่ายเองครับ"

"นี่มัน..." เสี่ยวเซี่ยลังเลเล็กน้อย

"เงินที่ทีมงานให้มามีไม่มาก อย่าให้คนอื่นต้องกินไม่อิ่มเพราะผมเลย"

จากการเกลี้ยกล่อมของเสิ่นเย่ไป๋ ทุกคนจึงยอมตกลงตามข้อเสนอนี้ อย่างแย่ที่สุดค่าอาหารหลังจากนี้ก็ค่อยผลัดกันออกเงินช่วยสมทบเอา

ซาชิมิถูกยกมาเสิร์ฟพร้อมการจัดจานที่สวยงาม ทุกคนต่างหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูป

เสิ่นเย่ไป๋นึกถึงเรื่องที่นัดกินข้าวกับเจียงสิงโจวล่มไปเมื่อคราวก่อน เขาจึงถ่ายรูปแล้วส่งไปให้เฮ่อเหยียน

[เฮ่อคนหล่อไร้เทียมทานเหยียน: ????????]

[อะไรเนี่ย จะแกล้งให้ฉันน้ำลายสอเหรอ เสียใจด้วยนะ ฉันไม่ชอบกินของดิบ วะฮ่าฮ่า!]

เสิ่นเย่ไป๋ตอบกลับ

[ผมไม่มีคอนแทกต์เจียงสิงโจว ช่วยเอารูปให้เขาดูหน่อยได้ไหม]

ฝั่งนั้นไม่ได้ตอบกลับทันที แต่วิดีโอคอลก็ดังขึ้นในเวลาไม่นาน

พอกดรับสาย เสียงของเจียงสิงโจวก็ดังออกมาทันที

"พี่! นัดอาหารญี่ปุ่นที่เราตกลงกันไว้ พี่แอบหนีไปกินคนเดียวลับหลังผมเหรอ?!"

"พี่ใจร้ายมาก! ผมต้องมานั่งเขียนวิทยานิพนธ์กินข้าวแกงโรงอาหารอยู่ในหอนี้ แต่พี่ยังส่งรูปซาชิมิมาเยาะเย้ยผมอีกเนี่ยนะ!"

เสิ่นเย่ไป๋อดหัวเราะไม่ได้

หลินหรั่นรีบเดินมาด้านหลังเสิ่นเย่ไป๋เพื่อทักทายคนในจอทันที

"โทษทีนะ วันนี้ฉันมาเป็นเพื่อนกินข้าวกับพี่ไป๋น่ะ"

มุมปากของเจียงสิงโจวตกลงทันที เขามองเสิ่นเย่ไป๋ด้วยสายตาตัดพ้อ

"พี่ พี่ยังไปกินกับคนอื่นอีก พี่ไม่รักผมแล้ว"

เฮ่อเหยียนที่อยู่ข้างๆ เลียนแบบสีหน้าของเจียงสิงโจวได้เหมือนเป๊ะ

"ไป๋ นายก็ไม่รักฉันเหมือนกัน"

"ใช้แอ็กเคานต์ฉันส่งข้อความหาเจียงสิงโจว ที่แท้ก็เพื่อจะอวดเรื่องไปกินข้าวกับคนอื่นนี่เอง"

ทั้งสองคนเบียดกันอยู่ในห้องพัก จนดึงดูดให้เซี่ยเจิ่นเดินเข้ามาดูด้วย

"พวกนายทำอะไรกันน่ะ"

พอเดินเข้ามาใกล้ เขาก็เห็นเสิ่นเย่ไป๋กับหลินหรั่นกำลังนั่งกินซาชิมิกันอยู่ในจอ

"ดูท่าเย่ไป๋จะมีความสุขดีนะตอนที่ไม่มีพวกเรา"

เฮ่อเหยียนรีบผสมโรง "ใช่เลย!"

เจียงสิงโจวช่วยสำทับตาม "ถูก! แถมยังจงใจส่งรูปมายั่วให้น้ำลายไหลอีก"

เสิ่นเย่ไป๋ยิ้ม "คราวหน้าไปกินด้วยกัน"

เซี่ยเจิ่นอาศัยจังหวะที่ยังไม่วางสายวิดีโอคอลถามขึ้นมาอีกประโยค

"ตารางงานราบรื่นดีไหม"

เสิ่นเย่ไป๋นึกย้อนดูเล็กน้อยแล้วตอบสั้น ๆ สองพยางค์ "ก็ดี"

"งั้นก็ดีแล้ว พวกเรารอนายกลับมานะ"

เมื่อเห็นว่าทางฝั่งเสิ่นเย่ไป๋ดูครึกครื้นดี เซี่ยเจิ่นก็วางใจแล้วกดวางสายไป

มื้อนี้จบลงก็ตอนที่เสิ่นเย่ไป๋ซ้อนจานซูชิสูงเป็นเนินเขาลูกย่อม ๆ

พอกลับถึงโรงแรม ทุกคนก็ซ้อมเพลง "จ้าวเย่สิง" กับ "จู๋ซิง" กันอีกคนละสองสามรอบแล้วจึงแยกย้ายไปพักผ่อน

วันรุ่งขึ้นซึ่งเป็นวันซ้อมใหญ่ เหล่าเด็กฝึกตื่นแต่เช้าตรู่มานัดรวมตัวกัน

หลังจากกินมื้อเช้าที่โรงแรมเสร็จ ทั้งหมดก็ออกเดินทางมุ่งหน้าไปยังสถานที่จัดคอนเสิร์ต

เมื่อไปถึง ทีมงานก็พาพวกเขาไปยังห้องพักขนาดค่อนข้างเล็กห้องหนึ่ง ซึ่งห้องนี้ใช้เป็นห้องแต่งหน้าของพวกเขาไปในตัวด้วย

เสื้อผ้าและอุปกรณ์การแสดงที่ส่งมาถึงตั้งแต่เมื่อวานก็ถูกวางเก็บไว้ในห้องนี้เช่นกัน

เสี่ยวเซี่ยบอกว่าช่างแต่งหน้าของพวกเขาเป็นทางทีมงานรายการจัดหามาให้ ตอนนี้เหล่าอาจารย์ยังอยู่ระหว่างเดินทาง จะมาถึงก็ช่วงบ่าย

ช่วงเช้าพวกวง ASTRA ยังมาไม่ถึง เด็กฝึกจึงไปที่เวทีก่อนเพื่อจำเส้นกึ่งกลางเวทีและซ้อมการแปรแถวกันอีกรอบ

แม้พวกเขาจะมีแค่เพลงเดียว แต่ก็ไม่มีใครกล้าหย่อนยานเลยสักคน

พอได้ขึ้นไปยืนบนเวทีจริง ความรู้สึกช่างต่างจากตอนยืนอยู่ด้านล่างโดยสิ้นเชิง เวทียิ่งใหญ่เกินไป คนที่อยู่บนนั้นดูตัวเล็กจิ๋วไปถนัดตา หากแสดงได้ไม่ดีพอก็คงคุมเวทีไม่อยู่เลย

เรื่องนี้ทำให้เด็กฝึกใจคอไม่ค่อยดีอยู่บ้าง แต่เมื่อได้ซ้อมบนเวทีบ่อยรอบขึ้น ความรู้สึกหวาดกลัวก็ค่อย ๆ จางหายไป

หลังจากซ้อมไปได้ราวสองชั่วโมง พวกวง ASTRA ก็เดินทางมาถึง

มีเพียงซูนั่วซวิน โจวเหอ และฉินเยวี่ยเท่านั้นที่ทักทายพวกเด็กฝึก ส่วนอีกสามคนที่เหลือยังคงมีท่าทีไม่สนใจไยดีเหมือนเดิม

เมื่อวานนี้การซ้อมทางเทคนิครอบแรกเสร็จสิ้นไปแล้ว ทั้งจอยักษ์ แสงไฟ และอุปกรณ์ประกอบฉากได้รับการตรวจสอบเรียบร้อย ตำแหน่งยืนและอุปกรณ์ของสมาชิกทุกคนก็คอนเฟิร์มเสร็จสรรพ

วันนี้จึงเป็นการซ้อมใหญ่แบบเต็มรูปแบบพร้อมแต่งหน้าทำผม

สมาชิกวง ASTRA ทบทวนคิวการแสดงอย่างคร่าว ๆ รอบหนึ่ง จากนั้นก็กลับไปหลังเวทีเพื่อเตรียมแต่งหน้า

เสี่ยวเซี่ยพาพวกเด็กฝึกกลับมาที่หลังเวทีเช่นกัน

ทันใดนั้น หญิงสาวหน้าตาสะสวยที่แต่งหน้ามาอย่างประณีตคนหนึ่งก็เดินเข้ามา การแต่งตัวของเธอแตกต่างจากทีมงานอย่างสิ้นเชิง

ฉินเยวี่ยเป็นคนแรกที่ทักทายเธอ "เธอมาแล้วเหรอ"

เธอยกถุงในมือขึ้นมา "ฉันซื้อกาแฟมาฝากพวกนายน่ะ" จากนั้นก็หยิบแก้วหนึ่งส่งให้ฉินเยวี่ย

"อเมริกาโนเย็นไม่หวานไม่ใส่นมของนาย"

ฉินเยวี่ยรับมา "ขอบใจนะ"

เขาหยิบถุงในมือหญิงสาวมาส่งต่อให้โจวเหอ

โจวเหอรับกาแฟไปด้วยความคุ้นเคย แล้วแจกจ่ายให้สมาชิกคนอื่นทีละแก้ว

"เธอคือใครเหรอครับ" หลินหรั่นกระซิบถามเสี่ยวเซี่ยเสียงเบามาก

แต่เสี่ยวเซี่ยเองก็ไม่รู้เช่นกัน ได้แต่ส่ายหน้าตอบ

หญิงสาวเพิ่งจะสังเกตเห็นว่าที่หลังเวทียังมีคนอื่นอยู่ด้วย จึงหันไปถามฉินเยวี่ย

"พวกเขาคือใครเหรอ"

ฉินเยวี่ยก้มหน้าจิบกาแฟแล้วตอบสั้น ๆ ประโยคเดียว "เด็กฝึกน่ะ"

"อ๋อเหรอ" แววตาของหญิงสาวเจือความอยากรู้อยากเห็น "เด็กฝึกมาทำอะไรที่นี่ล่ะ มาดูงานเหรอ"

ซูนั่วซวินเดินเข้ามาตรงกลางแล้วผายมือแนะนำ "พวกเขาเป็นเด็กฝึกจาก 'โครงการซิงเหยา 2' แล้วก็เป็นแขกรับเชิญของคอนเสิร์ตครั้งนี้ด้วยครับ"

หญิงสาวพยักหน้ารับ "สวัสดีจ้ะ ฉันเป็นเพื่อนสนิทของฉินเยวี่ย ชู่อวิ๋นหนิงนะ"

สายตาของเธอปรายมองไปรอบหนึ่ง ก่อนจะหยุดลงที่เสิ่นเย่ไป๋ ดวงตาเป็นประกายขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

"ว้าว"

"น้องชายผมชมพูชื่ออะไรเหรอจ๊ะ"

ซูนั่วซวินเหลือบมองฉินเยวี่ยแวบหนึ่งแล้วถึงเอ่ยปาก

"เสิ่นเย่ไป๋ครับ"

ชู่อวิ๋นหนิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นเล็กน้อย "น้องเย่ไป๋ หน้าน้องหล่อมากเลยนะเนี่ย!"

พอได้ยินประโยคนี้ คนอื่น ๆ ต่างก็หันมามองทางพวกเขากันหมด

หลินซูเหยียนเป่าปากหวีดหวิว

"กัปตันฉินเยวี่ย ท่าทางจะตกกระป๋องซะแล้วมั้ง"

ฉินเยวี่ยเงยหน้าขึ้นมาถลึงตาใส่ "กาแฟยังอุดปากนายไม่ได้อีกเหรอ"

ชู่อวิ๋นหนิงหันไปยิ้มให้ฉินเยวี่ย แล้วพูดต่อ

"ฉันยังไม่ได้ดู 'โครงการซิงเหยา 2' เลย ไว้เดี๋ยวกลับไปโหวตให้น้องเย่ไป๋ดีกว่า"

"เหอะ"

ฉินเยวี่ยส่งเสียงหึในลำคออย่างเย็นชา

สวี่จืออวี้ยนพึมพำเสียงเบา

"ความสัมพันธ์ของพวกเขาดูแปลกจังแฮะ"