ตอนที่ 82 สู้พี่ไป๋ของเขาก็ไม่ได้

บ่ายโมงตรง ช่างแต่งหน้าที่ทางทีมงานรายการจัดเตรียมไว้ก็มาถึงหลังเวทีคอนเสิร์ตในที่สุด

บรรดาเด็กฝึกเริ่มทยอยแต่งหน้าตามลำดับ

ผ่านไปไม่กี่นาที จู่ๆ โทรศัพท์มือถือของเสี่ยวเซี่ยก็ดังขึ้น เธอรับสายแล้วไม่ได้พูดอะไรมากก่อนจะเดินออกจากห้องพักไป

สิบนาทีผ่านไป เธอก็ยังไม่กลับมา

หลินหรั่นอดไม่ได้ที่จะถามขึ้นมาประโยคหนึ่ง "พี่เสี่ยวเซี่ยหลงทางหรือเปล่าครับ"

เสิ่นเย่ไป๋เพิ่งแต่งหน้าเสร็จพอดีและยังไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้า เขาลุกขึ้นยืน

"เดี๋ยวผมไปดูเอง"

เด็กหนุ่มผมสีชมพูก้าวเดินอย่างรวดเร็ว ลัดเลาะผ่านหลังเวทีอย่างคล่องแคล่ว

ในที่สุด เขาก็พบเสี่ยวเซี่ยนั่งยองๆ อยู่ตรงทางออกแห่งหนึ่ง ข้างกายเธอยังมีชานมกล่องใหญ่วางอยู่อีกสองกล่อง

เมื่อเสี่ยวเซี่ยเห็นเสิ่นเย่ไป๋ ก็ราวกับเห็นพระผู้ช่วยให้รอด

"ในที่สุดก็มีคนมาสักที"

"เกิดอะไรขึ้นครับ" เสิ่นเย่ไป๋ถาม

เสี่ยวเซี่ยลุกขึ้นยืนแล้วถอนหายใจออกมา "เมื่อกี้ผู้จัดการของ ASTRA บอกว่าหว่านหนิงซื้อชานมมาเลี้ยงทุกคน เลยบอกให้ฉันไปรับค่ะ"

"ฉันนึกว่าซื้อมาแค่ไม่กี่แก้ว ใครจะไปรู้ว่าพอมาเซ็นรับแล้วมันจะมีเยอะขนาดนี้"

"พวกเธอแต่งหน้าทำผมกันอยู่ฉันเลยไม่กล้าโทรหา พอโทรไปหาทางผู้จัดการเขาก็สายไม่ว่างอีก"

"ฉันกลัวว่าถ้าเดินออกไป เดี๋ยวชานมจะหาย ก็เลยรออยู่ตรงนี้ เผื่อจะมีทีมงานคนอื่นผ่านมาบ้าง แต่รอนานขนาดนี้แล้ว ไม่เห็นมีใครเดินผ่านเลยสักคน"

เสี่ยวเซี่ยถอนหายใจออกมาอีกครั้ง

ชานมน่าจะมีราวๆ หนึ่งร้อยแปดสิบแก้วได้ คงสั่งมาเผื่อทีมงานทุกคนจริงๆ

ด้านนอกรั้วกั้นมีกลุ่มเด็กสาวกลุ่มหนึ่งยืนอยู่ เสิ่นเย่ไป๋จับสังเกตสายตาที่กำลังกวาดมองมาได้ในทันที

ในมือของพวกเธอถือสินค้าออฟฟิเชียลของ ASTRA ไว้นานาชนิด น่าจะเป็นแฟนคลับที่มารอดูลาดเลาล่วงหน้า

เสิ่นเย่ไป๋ไม่ได้สนใจ เขาหยิบออกมาแก้วหนึ่งยื่นให้เสี่ยวเซี่ย จากนั้นก็ก้มตัวลงยกกล่องใส่ชานมขึ้นมาแล้วเดินตรงเข้าไปด้านในทันที

บรรดาแฟนคลับยังคงส่งเสียงคุยกันจ้อกแจ้ก

"คอนเสิร์ตของ ASTRA แม้แต่ทีมงานยังหล่อขนาดนี้เลยเหรอ"

"เขายกกล่องใหญ่ตั้งสองกล่องคนเดียวเลยอะ แรงแขนน่าทึ่งมาก!"

"เมื่อกี้มีใครถ่ายวิดีโอไว้ทันไหม ฉันอยากเห็นหน้าคนหล่ออีกรอบจัง"

"ฉันถ่ายทัน! กะว่าจะได้เจอ ASTRA บังเอิญๆ ฉันเลยเปิดกล้องถ่ายวิดีโอค้างไว้ตลอดเลย"

หญิงสาวก้มหน้าเปิดดูวิดีโอที่เพิ่งถ่ายมาได้ แล้วก็ต้องชะงักไป

"เดี๋ยวนะ ผมสีชมพูเหรอ ฉันจำได้ว่าในบรรดาเด็กฝึกที่มาจาก 'ซิงเหยา 2' มีคนผมสีชมพูอยู่คนหนึ่งไม่ใช่เหรอ"

"เหมือนจะมีอยู่คนหนึ่งนะ ขอนึกก่อน... รู้สึกจะชื่อเสิ่นเย่ไป๋"

"ในเน็ตไม่ได้บอกกันหรอกเหรอว่าเด็กฝึกไม่มีใครหน้าตาดีเลยสักคน"

"พรุ่งนี้ก็ได้เห็นแล้ว ถ้าความสามารถไม่ดี หน้าตาดีไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก"

"นั่นก็จริง..."

เสิ่นเย่ไป๋ไม่รู้เลยว่าตัวเองได้ดึงดูดความสนใจของแฟนคลับบางคนเข้าให้แล้ว พอเขายกชานมมาถึงหลังเวที คนที่นี่ก็อยู่กันค่อนข้างพร้อมหน้า

หว่านหนิงเห็นเสิ่นเย่ไป๋แล้วก็ประหลาดใจเล็กน้อย "ทำไมถึงเป็นน้องเย่ไป๋ที่ยกมาล่ะคะ"

"ฉันบอกผู้จัดการไปแล้วนี่นาว่าสั่งชานมมา บอกให้เขาไปเอาน่ะค่ะ"

เสี่ยวเซี่ยเอ่ยเสียงเรียบ "ผู้จัดการบอกให้ฉันไปเอาชานมค่ะ"

หว่านหนิงรู้สึกเกรงใจอยู่บ้าง "ฉันอาจจะพูดกับเขาไม่เคลียร์เองค่ะ ฉันสั่งเผื่อทีมงานทุกคนเลย เขาเลยนึกว่าฉันสั่งมาแค่ให้พวกคุณ"

เสิ่นเย่ไป๋วางชานมลงแล้วเริ่มแจกจ่ายให้กับทีมงานรอบๆ

หว่านหนิงขยับเข้ามาใกล้เขาไปสองก้าว "น้องเย่ไป๋ เธอดูผอมขนาดนี้ ไม่นึกเลยว่าจะมีแรงเยอะขนาดนี้"

"ยกของหนักขนาดนี้ เดินมาตั้งไกล ไม่เห็นจะหอบเลยสักนิด"

"เมื่อกี้ตอนฉันดูเพจแฟนคลับเดี่ยวของเธอ เห็นแฟนคลับบอกว่าเธอวิ่งออกกำลังกายตอนเช้าทุกวัน ฉันยังไม่อยากจะเชื่อเลย..."

ฉินเยวี่ยตัดบทเธอขึ้นมาทันที "หว่านหนิง"

"วันนี้เธอมาที่นี่เพื่อมาดู ASTRA หรือมาดูเด็กฝึกกันแน่"

สายตาของโจวเหอดูออกชัดเจนเลยว่ากำลังรอเผือก

หลินซูเหยียนแอบกลั้นขำอยู่ข้างๆ

"มีคนร้อนรนแล้วสิครับ"

ซูนั่วซวินทำเป็นมองไม่เห็น

อีกสองคนที่เหลือต่างก็ทำธุระของตัวเองไป ไม่ได้สนใจเลยจริงๆ ว่าตรงนี้เกิดอะไรขึ้น

ทันใดนั้น วิทยุสื่อสารบนตัวทีมงานหลังเวทีก็ดังขึ้นพร้อมกัน

"ครูๆ วง ASTRA เตรียมตัวด้วยครับ อีกห้านาทีจะเริ่มซ้อมใหญ่แบบจัดเต็มหน้าผม"

หลังเวทีกลับมาวุ่นวายอีกครั้ง ต่างคนต่างแยกย้ายกลับไปประจำตำแหน่งของตัวเองเพื่อเตรียมตัวสำหรับการซ้อมรอบถัดไป

ตอนที่เสิ่นเย่ไป๋กับเสี่ยวเซี่ยกลับมาถึงห้องพัก เสียงดนตรีกระหึ่มก็ดังก้องไปทั่วทั้งฮอลล์แล้ว

ครึ่งชั่วโมงต่อมา การแต่งหน้าทำผมของเด็กฝึกทุกคนก็เสร็จเรียบร้อย ทั้งหมดเปลี่ยนมาใส่ชุดโบราณกันครบแล้ว

ยังเหลือเวลาอีกพักใหญ่กว่าจะถึงคิวขึ้นเวที ทีมงานจึงพาพวกเขาไปนั่งรอคิวตรงที่นั่งคนดูแถวที่อยู่ใกล้เวที

ระบบเสียงของเวทีทำออกมาได้ดีทีเดียว ไม่บาดหู การออกแบบแสงไฟที่เปลี่ยนไปตามจังหวะก็ยอดเยี่ยมมาก เมื่อผสานเข้ากับฉากและพร็อพบนเวทีแล้วจึงดูโดดเด่นสะดุดตาเป็นพิเศษ

การซ้อมเมื่อวานเป็นแค่การซ้อมบล็อกกิ้ง ส่วนการซ้อมในวันนี้ ถึงจะถือเป็นครั้งแรกที่เหล่าเด็กฝึกได้เห็นโชว์ของ ASTRA แบบเต็มตาจริงๆ

ในฐานะรุ่นพี่ของพวกเขา สมาชิก ASTRA เองก็ฝ่าฟันจากเด็กฝึกร้อยคนจนกลายเป็นหกคนที่ได้เดบิวต์ด้วยคะแนนโหวตสูงสุดเช่นกัน

เด็กฝึกทุกคนต่างตั้งตารอคอย

เสียงเพลงที่ดังขึ้น เป็นเพลงไตเติลจากการคัมแบ็กล่าสุดของพวกเขา

ฉินเยวี่ยในฐานะลีดโวคอลมักจะรับหน้าที่ร้องท่อนอินโทรเปิดเพลง ทักษะการร้องไม่มีปัญหาใหญ่โตอะไร แต่อารมณ์กลับไม่เข้ากับเพลง แถมยังร้องเพี้ยนต่ำไปครึ่งเสียง

ถึงขั้นส่งผลกระทบไปถึงโจวเหอที่ต้องร้องต่อ แต่ฝ่ายหลังก็ดึงจังหวะกลับมาได้อย่างรวดเร็ว

ในท่อนฮุก ซูนั่วซวินสมกับที่เดบิวต์มาด้วยอันดับหนึ่ง ฝีมือแข็งแกร่งมากจริงๆ ทั้งร้องทั้งเต้นได้อย่างมั่นคง

แต่ท่อนของเขากลับน้อยเกินไป เพลงยาวสามนาที แต่เขาได้ร้องรวมกันไม่ถึงยี่สิบวินาทีด้วยซ้ำ

ท่อนเด่นส่วนใหญ่ที่เหลือ กลับตกไปอยู่ที่ต้วนเซียวกับหลินซูเหยียน

การแสดงของพวกเขาก็ไม่ได้แย่ เพียงแต่บางจุดดูแข็งทื่อ และบางท่อนก็ไม่เหมาะกับพวกเขาเอาเสียเลย

แม้เวินสือจะเดบิวต์มาด้วยอันดับหก แต่ฝีมือของเขานั้นหนักแน่นมาก ดูโดดเด่นสะดุดตาบนเวที

การเต้นเปี่ยมไปด้วยพลัง เหมาะกับท่อนแดนซ์เบรกของเพลงนี้มาก แต่น่าเสียดายที่ท่อนนี้เขาไม่ได้ยืนตรงกลาง

ทั้งเพลงเวินสือได้ร้องแค่สองประโยค ยืนอยู่แต่ตำแหน่งริมขอบมาตลอด

หลินหรั่นที่เดิมทีกระตือรือร้นมากเริ่มขมวดคิ้ว "ทำไมรู้สึกแปลกๆ ชอบกล"

จี้เยี่ยนโจวเองก็ดูออก แวบแรกโชว์ดูเหมือนไม่มีปัญหาอะไร แต่การจัดสรรท่อนและการจัดวางตำแหน่งกลับให้ความรู้สึกที่ไม่ถูกต้อง

เสิ่นเย่ไป๋ไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่มองดูการแสดงของพวกเขาเงียบๆ

เพลงถัดมา สถานการณ์ก็ยังคงเป็นเช่นเดิม

เวลาที่ซูนั่วซวินได้อยู่ตำแหน่งเซ็นเตอร์นั้นสั้นมาก โจวเหอยังคงทำผลงานได้คงเส้นคงวา ส่วนเวินสือรับหน้าที่ร้องประสานเป็นแบ็กกราวนด์

อีกสามคนที่เหลือรับหน้าที่เหมาท่อนเด่นไปหมด

หลินหรั่นบ่นอุบอิบเสียงเบา "ซูพีดีเดบิวต์ตำแหน่ง C ไม่ใช่เหรอครับ ทำไมแบ่งท่อนให้น้อยขนาดนั้นล่ะ"

"พอเดบิวต์แล้วมันไม่เหมือนเดิมน่ะสิ" เหอเจียซู่กดเสียงต่ำตอบกลับ "ท่อนร้องบริษัทเป็นคนแบ่ง ไอดอลตัดสินใจเองไม่ได้หรอก"

การซ้อมยังคงดำเนินต่อไป แสงไฟบนเวทีมืดลง บนจอยักษ์ปรากฏ VCR ของต้วนเซียวขึ้นมา

ต่อไปน่าจะเป็นสเตจเดี่ยวของต้วนเซียว

สวี่จืออวี้ยนอดไม่ได้ที่จะมองดูไอดอลของตัวเอง แม้นิสัยตัวจริงของอีกฝ่ายจะไม่เหมือนในรายการ และจะไม่ชอบแขกรับเชิญอย่างเขาก็ตาม

ทว่าสวี่จืออวี้ยนก็ยังคงเปี่ยมไปด้วยความคาดหวังต่อสเตจของต้วนเซียว คนที่รักเวทีการแสดงยังคงมีค่าให้เขาได้เรียนรู้อยู่เสมอ

ในฐานะเมนแดนซ์ของวง สเตจเดี่ยวของต้วนเซียวจึงเป็นการแสดงเต้นตามที่ออกแบบไว้

จังหวะดนตรีเร้าอารมณ์มาก เสียงกลองรัวเร็ว ระดับความยากของการเต้นก็สูงลิ่ว ช่วงแรกคนที่อยู่บนเวทียังทำออกมาได้พอใช้ได้

เพียงแต่ยิ่งเข้าสู่ช่วงครึ่งหลังก็ยิ่งเปลืองแรง คนบนเวทีเริ่มแรงตกจนคุมไม่อยู่ หอบหายใจอย่างหนัก ท่าหมุนตัวแล้วกลับมาเซ็ตตำแหน่งก็เกือบจะทรงตัวไม่อยู่

สวี่จืออวี้ยนขมวดคิ้ว เดิมทีเขาคิดว่าเป็นแค่เพราะสภาพร่างกายไม่พร้อม แต่พอลองวิเคราะห์ดูดีๆ ก็จะพบว่า รายละเอียดหลายจุดถูกเก็บไปแบบลวกๆ

ท่าเต้นจำได้หมดก็จริง แต่พละกำลังของต้วนเซียวตามไม่ทันเลยสักนิด เขาประเมินตัวเองสูงเกินไป และประเมินความยากของท่าเต้นนี้ต่ำเกินไป

เป็นครั้งแรกที่สวี่จืออวี้ยนเริ่มสงสัย ว่าไอดอลที่เคยเป็นแรงผลักดันให้แก่ตน ใช่คนตรงหน้านี้จริงๆ หรือ

เขาหันไปมองเสิ่นเย่ไป๋ แล้วจมดิ่งสู่ห้วงความคิด

จู่ๆ เขาก็พบว่า คนบนเวทีนั่น ดูเหมือนจะสู้พี่ไป๋ของเขาไม่ได้ด้วยซ้ำ...