ตอนที่ 83 แฟนคลับไม่ยอมรับงั้นเหรอ

วันจัดคอนเสิร์ตของ ASTRA เวลาบ่ายสามโมง บริเวณด้านนอกฮอลล์คอนเสิร์ตก็มีแฟนคลับมารวมตัวกันเนืองแน่นแล้ว

ทุกคนแทบไม่ต้องเอ่ยปาก แค่มองของห้อยกระเป๋า โฟโต้การ์ด หรือของเชียร์บนตัวของอีกฝ่ายแวบเดียว ก็แยกแยะได้ทันทีว่าเป็นพวกเดียวกันหรือไม่

แฟนคลับของ ASTRA รวมกลุ่มยืนด้วยกันตั้งแต่หัววัน จับจองพื้นที่ตรงกลางด้านนอกฮอลล์คอนเสิร์ตเอาไว้

ส่วนแฟนคลับของเหล่าเด็กฝึกนั้นทำตัวโลว์โปรไฟล์กว่ามาก

หลินเวยเวยเองก็โพสต์อัปเดตในเพจแฟนคลับเดี่ยว ว่าเย่อิงที่ไปดูคอนเสิร์ตเมื่อถึงแล้ว ทางที่ดีควรเกาะกลุ่มไปด้วยกันและทำตัวเรียบๆ ไว้

พยายามอย่ามีเรื่องกระทบกระทั่งกับแฟนคลับของ ASTRA

ดังนั้นเย่อิงส่วนใหญ่พอมาถึงฮอลล์คอนเสิร์ต ก็เริ่มจากการมองหาพวกเดียวกันที่ห้อยตุ๊กตาหมาน้อยเสี่ยวไป๋ไว้บนตัวก่อน

เมื่อผู้คนเริ่มหนาตาขึ้นเรื่อยๆ เส้นแบ่งระหว่างกลุ่มแฟนคลับก็ยิ่งชัดเจนตามไปด้วย

นอกจากแฟนคลับของ ASTRA ที่นานๆ ทีจะเอ่ยแซะประชดประชันประโยคแปลกๆ ขึ้นมาเบาๆ แล้ว แฟนคลับทั้งสองฝั่งต่างก็แค่ชำเลืองมองอีกฝ่ายเป็นครั้งคราว โดยไม่เปิดฉากชวนคุยก่อน

เวลาห้าโมงเย็นเริ่มเปิดตรวจบัตรอย่างเป็นทางการ

อากาศช่วงนี้อบอ้าวอย่างยิ่ง ทุกคนต่างก็รู้สึกร้อนรุ่มกระวนกระวาย อยากรีบเข้าไปข้างในฮอลล์คอนเสิร์ตให้เร็วขึ้น

ทันใดนั้นก็มีเสียงทะเลาะถกเถียงดังมาจากในแถว

"โปสเตอร์ของซูนั่วซวินถูกติดไว้ริมสุดอีกแล้ว ต้วนเซียวได้ติดตรงกลางเป๊ะ เห็นแล้วตลกจนโมโหจริงๆ"

"ทั้งที่เขาเดบิวต์ด้วยตำแหน่งเซ็นเตอร์แท้ๆ ตอนนี้แบ่งทรัพยากรงานกันอย่างสมเหตุสมผลแล้วเหรอ?"

หญิงสาวคนหนึ่งถือสโลแกนผ้าของซูนั่วซวินไว้ น้ำเสียงไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด

คนข้างๆ รีบสวนกลับทันควัน:

"พรีเซนเตอร์ของต้วนเซียวเป็นสปอนเซอร์ให้คอนเสิร์ต เขาจะติดตรงกลางแล้วมันมีปัญหาอะไร? ทรัพยากรนี้เขาใช้ความสามารถหามาเอง พวกเธอยังคิดจะแย่งอีกเหรอ?"

"น่าเสียดายที่ทางแบรนด์เขาไม่เอาไอ้ตำแหน่งเซ็นเตอร์เดบิวต์ของพวกเธอไงล่ะ"

หญิงสาวคนนั้นหัวเราะเยาะ:

"ใช้ความสามารถหามาเองเหรอ? บริษัทเฮงซวยเป็นคนป้อนให้ทั้งนั้น มันไม่ชัดเจนพออีกหรือไง?"

"ยังจะกล้าอวยไส้แตกอีก"

แฟนคลับที่ถือพัดไซส์ยักษ์รูปต้วนเซียวทำสีหน้าไม่ยี่หระ:

"อิจฉาไปเถอะ บ้านพวกเธอก็ขี้อิจฉาไปเถอะ"

"มีเวลาว่างมาทะเลาะตรงนี้ สู้ไปโวยวายกับบริษัท หรือไม่ก็บอกให้พี่ชายบ้านเธอไปคลินิกความงามทำหน้าเพิ่มดีกว่ามั้ง"

แฟนคลับบ้านอื่นที่ต่อคิวอยู่ใกล้ๆ ต่างพากันเงี่ยหูเผือกเงียบๆ

แม้จะรู้ว่าแฟนคลับภายในวง ASTRA มีความขัดแย้งกันอยู่บ้าง แต่คนที่กล้าเปิดศึกปะทะกันในที่สาธารณะก็มีแค่สองบ้านนี้แหละ

นับตั้งแต่บริษัทดันต้วนเซียวอย่างออกนอกหน้า ความขัดแย้งของทั้งสองบ้านก็นับวันยิ่งบาดลึก

เสียงของทั้งสองฝั่งดังขึ้นเรื่อยๆ ดูท่าเหมือนจะลงไม้ลงมือกันอยู่รอมร่อ

เจ้าหน้าที่ทีมงานรีบเข้ามาห้ามปรามและจัดระเบียบได้ทันเวลา

เหล่าเย่อิงยืนมุงดูเรื่องเผือกอยู่ห่างๆ

มีคนอดสงสัยไม่ได้ "พวกเขาไม่ได้อยู่วงเดียวกันหรอกเหรอ?"

หญิงสาวที่ตามติ่งมาหลายปีข้างๆ ตอบอย่างใจเย็น "เธอเพิ่งเคยตามไอดอลครั้งแรกเหรอ?"

"แฟนเดี่ยวของเมมเบอร์คนละคนในวงเดียวกันเนี่ย การแย่งซีนแย่งตำแหน่ง แซะเหยียบกันไปมามันเป็นเรื่องธรรมดามาก"

หญิงสาวข้างๆ อีกคนที่ไม่รู้ว่าเป็นแฟนคลับใครเอ่ยเสริมขึ้นมา:

"สองบ้านนี้น่ะ เจอกันหน้างานทีไรเป็นต้องทะเลาะกันทุกที"

"คราวก่อนตีกันจริงๆ เลยนะ รปภ. กว่าจะดึงสองคนนั้นแยกออกจากกันได้แทบแย่"

ขณะกำลังคุยกัน หญิงสาวคนนี้ก็เหลือบไปเห็นสโลแกนผ้าเชียร์ของเหล่าเย่อิงเข้าพอดี จึงหัวเราะเบาๆ:

"ที่แท้พวกเธอก็เป็นแฟนคลับของเด็กฝึกจาก 'โครงการซิงเหยา 2' นี่เอง"

"คนผมชมพูนี่หน้าตาดีใช้ได้เลย หวังว่าวันนี้คงไม่ถ่วงแข้งถ่วงขานะ"

หลินเวยเวยขมวดคิ้ว รู้สึกว่าประโยคนี้ฟังแล้วขัดหูอยู่บ้าง แต่เธอก็ไม่ได้เถียงกลับ

เพียงแค่เอ่ยขึ้นเสียงเรียบ:

"รอคุณได้ดูเวทีของเขาแล้วจะรู้ค่ะ ว่าเขามีความสามารถมากแค่ไหน"

เด็กฝึกคนหนึ่งจะไปเทียบกับรุ่นพี่ที่เดบิวต์แล้วได้ยังไง? หญิงสาวคนนั้นคิดเพียงว่าหลินเวยเวยคงติดฟิลเตอร์แฟนคลับหนาเตอะ จึงไม่ได้พูดอะไรต่อ

ภายในฮอลล์คอนเสิร์ตกว้างใหญ่มาก ระยะห่างระหว่างที่นั่งก็กว้างขวางทีเดียว

แฟนคลับของ ASTRA ส่วนใหญ่กระจุกตัวอยู่ในโซนติดเวทีและโซนตรงกลางที่มองเห็นได้ชัดเจน แท่งไฟ ASTRA ในมือของพวกเขาโดดเด่นสะดุดตาเป็นพิเศษ

ส่วนเย่อิงและแฟนคลับคนอื่นๆ จะอยู่ทางฝั่งริมทั้งสองข้างเสียมากกว่า แท่งไฟที่ถือเป็นแบบธรรมดาที่ผู้จัดงานแจกให้ ความสว่างจึงค่อนข้างดรอปกว่าเล็กน้อย

เวลาหกโมงเย็น คอนเสิร์ตเปิดฉากขึ้นตรงเวลา

แสงไฟบนเวทีดับลงทั้งหมด จอภาพขนาดใหญ่สว่างวาบขึ้นมา บนนั้นฉายภาพช่วงเวลาที่ ASTRA รวมตัวก่อตั้งวง รวมถึงภาพบางส่วนหลังเดบิวต์แล้ว

แฟนคลับของ ASTRA ต่างรู้สึกซาบซึ้งใจ เพราะพวกเขานี่แหละที่คอยเคียงข้างไอดอลของตัวเองทีละก้าว จนก้าวมาถึงสถานที่จัดคอนเสิร์ตครั้งแรกแห่งนี้

เหล่าเย่อิงเองก็พลอยสะเทือนใจไปด้วย พวกเธอไม่รู้ว่าต้องรอนานแค่ไหนกว่าจะถึงคอนเสิร์ตหลังเดบิวต์ของเสิ่นเย่ไป๋ ได้แต่หวังว่าวันนั้นจะมาถึงในอีกไม่ช้า

พอ VCR เล่นจบ จอภาพขนาดใหญ่ก็ดับลง วินาทีถัดมาไฟบนเวทีสว่างวาบ เสียงเพลงเดบิวต์ของ ASTRA ดังขึ้น สมาชิกทุกคนค่อยๆ เลื่อนขึ้นมาจากใต้เวที

แฟนคลับต่างกรีดร้องพลางโบกแท่งไฟในมือไม่หยุด

ถึงแม้เย่อิงจะไม่ใช่แฟนคลับของวงนี้ แต่บรรยากาศในฮอลล์ดีมาก พวกเธอจึงร่วมโบกแท่งไฟรุ่นธรรมดาในมือตามไปด้วย

เมื่อเพลงเดบิวต์จบลง เพลงที่สอง... เพลงที่สาม... ก็ตามมา

ASTRA แสดงติดต่อกันหลายเพลง บรรยากาศภายในฮอลล์ยิ่งทวีความร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ

ทว่าอารมณ์ตื่นเต้นในตอนแรกของหลินเวยเวยกลับค่อยๆ สงบลง

เวทีคึกคักมาก แสงไฟยอดเยี่ยม เสียงเชียร์อย่างกระตือรือร้นของแฟนคลับก็ช่วยเติมสีสันให้คอนเสิร์ตครั้งนี้ไม่น้อย

แต่ไม่รู้ทำไม เธอถึงรู้สึกว่าการแสดงของ ASTRA มีความขัดหูขัดตาบางอย่างที่บอกไม่ถูกแฝงอยู่ตลอดเวลา

จู่ๆ แสงไฟก็ดับมืดลงทั้งหมด เสียงดนตรีที่เคยอึกทึกพลันเงียบหาย มองเห็นลางๆ ว่าสมาชิกวง ASTRA กำลังเดินลงจากเวที

เสียงสงสัยดังขึ้นระงมจากที่นั่งฝั่งคนดู

"จะไปเปลี่ยนชุดเหรอ"

"แล้วต้องรอนานไหมเนี่ย"

"เป็นสเตจเดี่ยวหรือเปล่า"

"อาจจะเป็นสเตจของแขกรับเชิญก็ได้นะ"

"เกือบลืมเรื่องนี้ไปเลย"

"เด็กฝึกพวกนั้นมีอะไรน่าดูตรงไหน"

"พวกเราปิดแท่งไฟกันก่อนเถอะ ไม่ต้องไปเชียร์ให้พวกนั้นหรอก"

"ไอเดียดี"

"ในเมื่อกล้ามา ก็ต้องทำให้รู้ตัวซะบ้างว่าตัวเองน่ารังเกียจแค่ไหน"

แสงไฟจากแท่งไฟที่เคยส่องประกายระยิบระยับทั่วอัฒจันทร์ ค่อยๆ ดับหายไปถึงสองในสาม

เหลือเพียงที่นั่งฝั่งริมๆ เท่านั้นที่ยังคงมีแสงสว่างอยู่

ในตอนนั้นเอง เสียงกู่เจิงและขลุ่ยก็พลันแว่วดังขึ้น สะกดแฟนคลับทั้งฮอลล์ให้เงียบกริบในพริบตา

"เพลงสไตล์โบราณเหรอ"

"ฉันรู้จักเพลงนี้ เป็นเพลงประกอบซีรีส์นี่"

"ถึงคิวสเตจของเด็กฝึกพวกนั้นจริงๆ เหรอ"

หลินเวยเวยยืดตัวตรงทันที เพราะเธอรู้ว่าเพลงจ้าวเย่สิงกำลังจะมาแล้ว

สปอตไลต์ดวงหนึ่งส่องตรงลงมายังกึ่งกลางเวที ด้านข้างพอมองเห็นฉากจำลองรูปทิวเขาอยู่รำไร ควันจากน้ำแข็งแห้งเริ่มลอยฟุ้งกระจายไปทั่วเวที

"ฉากเวทีสวยใช้ได้เลยนะ"

"ทุ่มเงินไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก สุดท้ายก็ต้องวัดกันที่ฝีมืออยู่ดี"

"ถือโอกาสพักเสียงคอช่วงนี้พอดีเลย"

ทันทีที่เสียงของสวี่จืออวี้ยนดังขึ้น ก็สะกดแฟนคลับที่กำลังคุยเล่นกันอย่างไม่ใส่ใจเมื่อครู่ได้อยู่หมัด

ราวกับมีแรงดึงดูดมหาศาล เชื้อเชิญให้คนดูหลุดเข้าไปในเรื่องราวบทนี้

เสียงดนตรีดำเนินต่อไป เด็กฝึกทยอยเปล่งเสียงร้องออกมาทีละคน

เสียงวิพากษ์วิจารณ์ในฝั่งคนดูเริ่มเบาบางลงเรื่อยๆ

กระทั่งถึงท่อนฮุค แฟนคลับทุกคนในสถานที่จัดงานต่างจ้องมองไปที่เวที ไม่อาจละสายตาไปได้อีกต่อไป

วินาทีที่ทั้งห้าคนชักกระบี่ออกมา แฟนคลับที่ไม่เคยเห็นมาก่อนถึงกับอึ้งตะลึง ทั้งยังโดนความหล่อเท่ของเหล่าเด็กฝึกตกเข้าอย่างจัง

พอเสียงของเสิ่นเย่ไป๋ดังขึ้น หลายคนถึงกับสูดหายใจเข้าลึก เด็กหนุ่มบนเวทีดูราวกับจอมยุทธ์พเนจรผู้เปี่ยมไปด้วยความสง่างามและเป็นอิสระเสรีอย่างแท้จริง

หลังจากท่อนฮุคแรกจบลง ท่อนเวิร์สสองก็เริ่มต้นขึ้น ตามด้วยท่อนพรีฮุค อารมณ์เพลงถูกส่งต่อและไต่ระดับขึ้นไปทีละชั้น

เสิ่นเย่ไป๋ในท่อนฮุคที่สอง แม้จะร้องเนื้อเพลงท่อนเดิม แต่คนดูกลับสัมผัสได้ว่าเขาไม่ใช่คนเดิมในตอนแรกอีกต่อไปแล้ว

ทั้งที่หลินเวยเวยเคยดูสเตจเพลงจ้าวเย่สิงรอบการแสดงรอบสองมาแล้วรอบหนึ่ง แต่ในนาทีนี้เธอก็ยังคงดำดิ่งไปกับการแสดงนี้อย่างสมบูรณ์แบบ

แฟนคลับที่เพิ่งค่อนขอดว่าเด็กฝึกไร้ฝีมือเมื่อครู่ ต่างพากันยืนนิ่งอึ้ง

สายตาจับจ้องเหล่าเด็กหนุ่มที่กำลังร่ายรำกระบี่อยู่บนเวทีตาไม่กระพริบ ด้วยกลัวว่าจะพลาดรายละเอียดแม้แต่เพียงนิดเดียว

ในท้ายที่สุด เสิ่นเย่ไป๋ก็ถือโคมไฟที่สว่างขึ้นเดินออกมาจากความมืด พร้อมขับร้องเนื้อเพลงท่อนสุดท้าย

แสงไฟบนเวทีค่อยๆ สว่างขึ้น เด็กหนุ่มทั้งห้าคนบนเวทีถือโคมไฟในมือและก้าวออกมาพร้อมหน้ากัน

เมื่อเสียงดนตรีสงบลง ทั้งฮอลล์ก็เงียบสงัดอย่างน่าประหลาด

สมาชิกวง ASTRA เพิ่งเปลี่ยนชุดเสร็จและเดินมายังโซนสแตนด์บายหลังเวที

หลินซูเหยียนล้วงกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้าง

"คนดูเงียบกริบเลยแฮะ"

"คงไม่ใช่ว่าแฟนคลับไม่ยอมรับหรอกนะ"

เขาเชิดคางขึ้นเล็กน้อย

"ฉันบอกแล้วไงว่าพวกนั้นก็ดูไม่มีอะไรพิเศษ เวทีประกวดกับเวทีหลังเดบิวต์มันคนละเรื่องกันเลย"

ไม่มีใครต่อบทสนทนา ซึ่งเห็นได้ชัดว่าทุกคนก็เห็นด้วยกับคำพูดของเขาไปโดยปริยาย

อย่างไรเสีย ตอนที่พวกเขาอยู่บนเวทีเมื่อครู่ เสียงกรี๊ดของคนดูดังกระหึ่มขนาดไหน ทุกคนล้วนได้ยินกันอย่างชัดเจน

ทว่าตอนนี้ กลับไม่มีทั้งเสียงโห่ร้องและเสียงกรีดร้อง กระทั่งเสียงปรบมือก็ยังไม่ได้ยินสักแอะ