ตอนที่ 84 จู๋ซิง

หลินซูเหยียนกระหยิ่มใจอยู่ได้ไม่นาน

วินาทีถัดมา เสียงเฮก็ระเบิดกึกก้องขึ้นอย่างฉับพลัน

คลื่นเสียงซัดกระหน่ำไปทั่วทั้งฮอลล์ ตั้งแต่อัฒจันทร์ไปจนถึงโซนยืนด้านล่าง พุ่งกระแทกเข้าใส่เวทีเป็นระลอก แล้วสะท้อนส่งต่อไปถึงหลังเวที

เสียงกรี๊ดดังทับซ้อนกันระลอกแล้วระลอกเล่า

ถึงขั้นร้อนแรงยิ่งกว่าตอนที่ ASTRA แสดงบนเวทีเมื่อครู่เสียอีก

"กรี๊ดดดดด!!!!"

"สุดยอดมาก!!!"

"ขออีกรอบ!!!!"

รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินซูเหยียนแข็งค้างไปทันที

"เกิดอะไรขึ้นน่ะ"

เมมเบอร์คนอื่น ๆ ของ ASTRA ต่างหันไปมองจอมอนิเตอร์พร้อมกัน

แฟนคลับบนอัฒจันทร์แทบจะลุกขึ้นยืนกันหมด แท่งไฟเชียร์ที่เคยมอดดับไปเกินครึ่งก็สว่างไสวขึ้นมาใหม่อีกครั้งตั้งนานแล้ว

ส่วนใจกลางเวที เหล่าเด็กฝึกกำลังโค้งคำนับให้ผู้ชม

ทว่ายังไม่ทันที่พวกเขาจะได้ส่งเสียง ไฟทั้งหมดก็ดับวูบลง เวทีกลับคืนสู่ความมืดมิดอีกครั้ง

เสียงกรี๊ดของเหล่าแฟนคลับเงียบสงบลง

"เกิดอะไรขึ้น ทำไมมืดไปล่ะ"

"น่าจะเป็นเพลงต่อไปแล้วมั้ง"

"ฉันยังไม่รู้ชื่อพวกเขาสักคนเลยนะ! ไม่รู้ว่าเดี๋ยวจะออกมาอีกไหม"

หลังเสียงจอแจผ่านพ้นไปครู่หนึ่ง ไฟก็สว่างขึ้นอีกครั้ง คนบนเวทีเปลี่ยนกลับมาเป็นเมมเบอร์ของ ASTRA แล้ว

ตามหลักแล้ว ตัวเอกของคอนเสิร์ตขึ้นเวทีมาใหม่อีกรอบ เสียงกรี๊ดของแฟน ๆ ก็น่าจะยิ่งร้อนแรงขึ้น

แต่ทุกคนใน ASTRA สัมผัสได้ชัดเจนว่า เสียงของแฟน ๆ แผ่วลง แววตาที่มองพวกเขาก็ลดทอนความคลั่งไคล้ลงไปส่วนหนึ่ง

พวกเขาเองก็นึกไม่ถึงว่าเวทีของตัวเองจะโดนพวกเด็กฝึกบดบังรัศมีไปได้

ที่หลังเวที รอยยิ้มบนใบหน้าของผู้จัดการจางลงไปหลายส่วน เขาจ้องแฟนคลับในจอมอนิเตอร์อยู่สองสามวินาที

จากนั้นก็กระซิบสั่งทีมงานข้าง ๆ สองสามประโยค

ทีมงานชะงักไป "ทำแบบนี้จะดีเหรอครับ"

ผู้จัดการเอ่ยเพียงสองคำสั้น ๆ

"ทำตามนั้น"

พวกลงจากเวทีแล้ว เหล่าเด็กฝึกก็ตรงไปยังห้องพัก พวกเขาต้องถอดหน้ากากออก เปลี่ยนเป็นเสื้อยืดแขนสั้นสกรีนโลโก้ ASTRA เพื่อรอขึ้นเวทีอีกครั้งในช่วงพูดคุยคั่นรายการ

พวกเขาไม่รู้เลยว่าสถานการณ์บนเวทีหลังจากนั้นเป็นอย่างไร รู้เพียงแค่จากปฏิกิริยาของคนดูเมื่อครู่ พวกเขาก็น่าจะทำผลงานได้ไม่เลวเลยทีเดียว

เมื่อกี้เสิ่นเย่ไป๋ตั้งใจจะมองหาพวกเย่อิง แต่ยังไม่ทันเจอตัวก็โดนต้อนลงจากเวทีเสียก่อน ในใจจึงยังคงพะวงเรื่องนี้อยู่ตลอด

พองานเรียกให้พวกเขาขึ้นเวทีอีกรอบ เขาจึงลุกขึ้นเป็นคนแรกแล้วเดินตามทีมงานไปทันที

เด็กฝึกคนอื่นแทบจะก้าวตามจังหวะของเขาไม่ทัน

เวลานี้ทางฝั่ง ASTRA เพิ่งจะเล่นเกมสั้น ๆ เสร็จ บรรยากาศนับว่าใช้ได้ทีเดียว

ซูนั่วซวินเอ่ยถามแฟน ๆ ตรงหน้า "โชว์ของน้อง ๆ เด็กฝึกเมื่อกี้ ทุกคนชอบกันไหมครับ"

ด้านล่างเวทีส่งเสียงตอบรับกลับมาอย่างพร้อมเพรียง

"ชอบค่ะ!"

ซูนั่วซวินยิ้มบาง ๆ "งั้นตอนนี้ ขอเชิญพวกเขากลับขึ้นมาบนเวทีอีกครั้งครับ!"

สิ้นเสียงของเขา เด็กฝึกที่ติดไมค์หูฟังและเข้าแถวเรียบร้อยแล้วก็ก้าวขึ้นสู่เวทีตามลำดับคิว

เสียงตื่นเต้นฮือฮาดังมาจากฝั่งที่นั่งคนดู

ซูนั่วซวินมองเสิ่นเย่ไป๋ที่ยืนอยู่ใกล้เขาที่สุด "ทุกคนเริ่มแนะนำตัวกันก่อนเลยครับ"

"สวัสดีครับทุกคน ผมเด็กฝึกเสิ่นเย่ไป๋ จากโครงการซิงเหยา 2 ครับ"

เสียงของเหล่าเย่อิงดังเข้าหูเขาอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง

"ไป๋ไป๋!!!!"

"เสิ่นเย่ไป๋!!"

"ไป๋ไป๋! พวกเราอยู่นี่!"

"ไป๋ วันนี้นายก็หล่อมากเหมือนกันนะ!"

เสิ่นเย่ไป๋เงยหน้าขึ้นมอง แล้วโบกมือให้กับพวกเย่อิงที่นั่งอยู่บนอัฒจันทร์

ผลปรากฏว่า คนที่นั่งอยู่โซนยืนด้านล่างจำนวนไม่น้อยก็เริ่มตะโกนเรียกชื่อเขาเช่นกัน

"เสิ่นเย่ไป๋!!!"

"เสิ่นเย่ไป๋ มองทางนี้ด้วยสิ!"

เสิ่นเย่ไป๋หันหน้าไป แล้วส่งสัญญาณทักทายพวกเด็กสาวที่ถือแท่งไฟเชียร์ของ ASTRA เหล่านั้นด้วย

เด็กฝึกทยอยแนะนำตัวกันทีละคน ส่วนเสิ่นเย่ไป๋ตั้งอกตั้งใจดูว่าพวกเย่อิงกำลังทำท่าทางอะไรกันอยู่

อาจเป็นเพราะระยะห่างไกลเกินไป พวกเธอเลยทำได้แค่ใช้ภาษากายสื่อสารสิ่งที่อยากพูด

พอมีเย่อิงคนหนึ่งยกมือขึ้นมาทำท่ามินิฮาร์ตเหนือหัว พวกเย่อิงด้านหลังก็รวมกลุ่มกันติด ทำท่าหัวใจตามอย่างรวดเร็ว

เสิ่นเย่ไป๋ยิ้มออกมา แล้วยกมือขึ้นทำท่ามินิฮาร์ตแบบเดียวกันตอบกลับไป

แม้การสื่อสารระหว่างพวกเขาจะยากลำบาก ทว่าเสิ่นเย่ไป๋ก็พยายามทำความเข้าใจความหมายที่พวกเย่อิงต้องการสื่ออย่างตั้งใจ

เขาทำแฟนเซอร์วิสตามท่าทางบอกใบ้ไปหลายท่า ในนั้นยังได้เรียนรู้ท่าเอามือทำเป็นหูหมาน้อยมาท่าหนึ่งด้วย

แฟนคลับบ้านอื่นข้าง ๆ ที่มองอยู่ต่างก็อิจฉาตาร้อนที่เห็นเสิ่นเย่ไป๋แจกแฟนเซอร์วิสอย่างกระตือรือร้นขนาดนี้

เมมเบอร์ ASTRA บนเวทียังคงพูดคุยกันต่อ

ทว่าแฟนคลับโซนอินฟิลด์จำนวนไม่น้อยกลับอดไม่ได้ที่จะหันไปมองทางฝั่งเสิ่นเย่ไป๋

นี่มันเข้าข่ายแอบนอกใจอย่างเปิดเผยต่อหน้าเมนตัวเองชัด ๆ

หลินซูเหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย ปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้ ต้องรีบผ่านช่วงของเด็กฝึกไปให้เร็วที่สุดเพื่อส่งพวกเขาลงจากเวที

ไม่อย่างนั้นแฟนคลับของตัวเองคงได้ถูกเจ้าหัวชมพูนี่ฉกไปหมดแน่

เขาจึงพูดขึ้นประโยคหนึ่งว่า "ดูเหมือนพวกเด็กฝึกจะเตรียมโชว์สั้น ๆ มาด้วยนะครับ"

"อะไรเหรอครับ"

ฉินเยวี่ยรับมุกต่อตามน้ำ "ถ้าอย่างนั้นให้พวกเขาแสดงให้พวกเราดูตอนนี้เลยดีกว่าครับ"

เด็กฝึกทั้งหลายยืนเรียงหน้ากระดานทางฝั่งซ้ายของเวทีตามตำแหน่งที่ซ้อมไว้

ดนตรีอินโทรเพลง "จู๋ซิง" ดังขึ้น แฟนคลับจำนวนมากส่งเสียงกรี๊ดด้วยความประหลาดใจ

ทั้งห้าคนเริ่มขยับเต้นไปตามจังหวะเพลง

ท่าเต้นของทุกคนลงจังหวะกลองได้อย่างสมบูรณ์แบบ ทั้งพร้อมเพรียงและเป็นระเบียบ มองปราดเดียวก็รู้ว่าซ้อมมาอย่างจริงจัง

เสิ่นเย่ไป๋โดดเด่นสะดุดตาเป็นพิเศษในบรรดาคนทั้งห้า แกนกลางลำตัวของเขานิ่งมาก ในขณะเดียวกันการเชื่อมต่อท่าเต้นก็ลื่นไหลเป็นธรรมชาติ ควบคุมร่างกายตัวเองได้อย่างช่ำชองถึงขีดสุด

แฟนคลับข้างล่างเวทีต่างมองตาค้าง เมมเบอร์วง ASTRA บนเวทีก็ตกตะลึงเช่นกัน

โดยเฉพาะเวินสือ การแสดงของเด็กฝึกผมสีชมพูคนนี้แตกต่างจากที่เขาเห็นเมื่อวันก่อนโดยสิ้นเชิง ราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน

จู่ ๆ เขาก็ตระหนักได้ว่า บางทีเสิ่นเย่ไป๋อาจไม่ได้เป็นอย่างที่เขาคิด ไม่ได้เป็นเด็กเส้นที่นายทุนยัดเข้ามาเกาะกระแส แต่เป็นเพราะบนเวทีการแสดงทำได้เหนือกว่าเด็กฝึกคนอื่น ๆ จริง ๆ ถึงได้มาปรากฏตัวที่คอนเสิร์ตของพวกเขา

ทันใดนั้น ลำโพงก็ส่งเสียงช็อตที่ไม่น่าฟังออกมา ก่อนที่เสียงดนตรีจะดับวูบลงกะทันหัน

เด็กฝึกทุกคนจำต้องหยุดชะงัก หันไปมองหลังเวทีและทีมงาน

แต่ทีมงานทำเพียงส่ายหน้าเพื่อบอกว่าตนเองก็ไม่รู้เรื่อง

เดิมทีพวกเด็กฝึกต้องเต้นจนจบฮุกแรก ทว่าตอนนี้ยังไม่ทันถึงท่อนฮุกดนตรีก็หายไปแล้ว

เครื่องเสียงมีปัญหา การแสดงดำเนินต่อไปไม่ได้ โชว์เล็ก ๆ ย่อมไม่มีทางให้โอกาสแขกรับเชิญที่ไร้ความสำคัญอย่างพวกเขากลับมาเล่นใหม่อีกรอบแน่

เสียงกระซิบกระซาบเริ่มดังขึ้นจากที่นั่งผู้ชม

ในจังหวะที่ทุกคนคิดว่าพาร์ตนี้คงต้องผ่านไป เสิ่นเย่ไป๋ก็ก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าว

เขาร้องเนื้อเพลงท่อนถัดไปต่อจากจุดที่เพิ่งสะดุดทันที

คนในงานเงียบลงพร้อมกันและหันไปมองเขา

ต่อด้วยท่อนที่สอง ร่างกายของเสิ่นเย่ไป๋ก็เริ่มขยับเต้นอีกครั้งตามเสียงร้องของตัวเอง

พวกหลินหรั่นดึงสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว รีบเต้นตามทันที

เย่อิงที่ร้องเพลง "จู๋ซิง" เป็นเริ่มส่งเสียงร้องตามเขา

ไม่นาน แฟนคลับบริเวณใกล้เคียงก็เริ่มร้องตามด้วย

ซูนั่วซวิน เวินสือ และโจวเหอก็ร่วมร้องตาม ส่วนอีกสามคนกลับอ้าปากร้องอย่างไม่เต็มใจนัก

สำหรับ ASTRA แล้วเพลงนี้คือจุดเริ่มต้น และสำหรับแฟนคลับของ ASTRA เพลงนี้ก็คือจุดที่ความฝันเริ่มต้นขึ้นเช่นกันมิใช่หรือ

แฟนคลับส่วนใหญ่ในฮอลล์ร้องเพลงนี้เป็น พอถึงท่อนฮุก มันก็ค่อย ๆ กลายเป็นการร้องประสานเสียงพร้อมกันทั้งงานไปแล้ว

ผู้จัดการจ้องหน้าจอมอนิเตอร์เขม็ง สีหน้าย่ำแย่ถึงขีดสุด

เดิมทีเขาต้องการตัดจบโชว์ของเด็กฝึกให้เร็วขึ้น นึกไม่ถึงเลยว่าจะกลายเป็นการส่งสายตาทุกคู่ไปรวมอยู่ที่ตัวพวกเด็กฝึกแทน

เมื่อท่อนฮุกจบลง พวกเด็กฝึกก็หยุดเต้น

เสียงปรบมือดังกึกก้องประดุจฟ้าร้องดังขึ้นจากใต้เวที

"เชี่ย! รู้สึกเหมือนน้ำตาจะไหลเลย"

"จู่ ๆ ก็นึกถึงความรู้สึกตอนดู 'ซิงเหยา' ซีซั่นแรกขึ้นมาเลย"

"ใช่ ๆ ๆ!"

"มันคือความรู้สึกแบบที่ทุกคนตั้งใจทุ่มเทให้กับทุกเวทีจริง ๆ"

"ไม่ได้ละ คืนนี้ฉันจะกลับไปดู 'ซิงเหยา 2' ย้อนหลัง"

"ก่อนหน้านี้มีอคติกับพวกเด็กฝึกมากเกินไปจริง ๆ พวกเขาไม่ได้แย่เลยนะ"

"คนผมชมพูนั่นชื่ออะไรนะ เมื่อวานยังว่าเขาไร้ความสามารถอยู่เลย วันนี้โดนตบหน้าฉาดใหญ่ ขอลงโทษตัวเองด้วยการไปโหวตให้เขาสักคะแนนแล้วกัน"

"เหมือนจะชื่อเสิ่นเย่ไป๋นะ"

"รีบไปกดติดตามด่วน ๆ เลย!"

หลายคนก้มหน้าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ค้นหา "โครงการซิงเหยา 2" ค้นหาชื่อเด็กฝึก และค้นหาชื่อเสิ่นเย่ไป๋

ในเวลาเดียวกัน ณ ฐานการถ่ายทำของ "โครงการซิงเหยา 2"

ทีมผู้กำกับกำลังประชุมกันอยู่ในห้องประชุมเพื่อหารือเรื่องแผนการตัดต่อเทปบันทึกภาพการแสดงรอบสองตัวเต็ม

รองผู้กำกับพลันลุกพรวดขึ้นมาทันที

"ผู้กำกับครับ!"

เสียงนี้ดึงดูดสายตาของทุกคนให้หันมามอง

รองผู้กำกับแชร์หน้าจอแล็ปท็อปของตัวเองขึ้นบนจอโปรเจกเตอร์

"ยอดค้นหาแบบเรียลไทม์ของ 'ซิงเหยา 2' จู่ ๆ ก็พุ่งสูงขึ้นครับ!"

ผู้กำกับสงสัย

"ตอนนี้เนี่ยนะ?"

วันนี้ไม่มีทั้งคลิปตัวอย่างและไม่มีไลฟ์สด ของแจกหรือประกาศอะไรก็ไม่ได้ปล่อยออกไปสักอย่างนี่นา?

ตามหลักแล้วสถานการณ์แบบนี้ไม่มีทางเกิดขึ้นได้เลย

เสียงของรองผู้กำกับเริ่มจะสั่นลอยอยู่บ้าง

"ตอนนี้เลยครับ แถมยังพุ่งขึ้นเรื่อย ๆ ด้วย"

"นอกจากนี้ยอดค้นหาคีย์เวิร์ดเดี่ยวของเสิ่นเย่ไป๋ก็กำลังพุ่งขึ้นเหมือนกันครับ..."

ทุกคนในห้องประชุมต่างจ้องมองข้อมูลตัวเลข พลางรู้สึกว่าเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อจริง ๆ