ตอนที่ 85 บุฟเฟต์

คอนเสิร์ตยังไม่จบลง

หลังจากพวกเด็กฝึกเดินลงมาจากเวที ทีมงานก็พาพวกเขากลับไปที่ห้องพัก

หลินหรั่นทิ้งตัวลงนอนแผ่บนโซฟาทันที

"เมื่อกี้ตกใจแทบตาย"

"ตอนดนตรีดับวูบไปกะทันหัน ฉันนึกว่าจะโดนไล่ลงจากเวทีแล้วซะอีก"

สวี่จืออวี้ยนเอามือทาบอก "จนถึงตอนนี้ขาฉันยังสั่นอยู่เลย"

คนอื่น ๆ ต่างก็ยังคงเหม่อลอยอยู่บ้างเช่นกัน

โทรทัศน์ในห้องพักเชื่อมต่อกับสัญญาณภาพตัดต่อสดจากในฮอลล์

เสิ่นเย่ไป๋นั่งอยู่ตรงมุมห้อง เพียงแค่เงยหน้าขึ้นเล็กน้อยก็มองเห็นภาพคอนเสิร์ตแล้ว

บนหน้าจอ ASTRA เริ่มร้องเพลงถัดไปแล้ว ลำดับขั้นตอนดำเนินไปตามที่ซ้อมไว้ทุกประการ

พวกหลินหรั่นคุยกันไปคุยกันมา เสียงก็ค่อย ๆ เงียบลง

ทุกคนถ้าไม่เล่นมือถือ ก็นอนหลับอยู่บนโซฟา

เวลาผ่านไปหนึ่งชั่วโมงโดยไม่รู้ตัว

เพลงสุดท้ายดังขึ้น แฟนคลับด้านล่างเวทีร้องไห้กันน้ำตาท่วม เมมเบอร์ของ ASTRA กำลังกล่าวความรู้สึกส่งท้าย

พวกเขาผลัดกันพูดทีละคนตามลำดับอันดับตอนเดบิวต์

พอซูนั่วซวินพูดจบ ก็ถึงคิวของฉินเยวี่ยในฐานะลีดเดอร์ เขายืนอยู่ใต้แสงสปอตไลต์ แววตาคลอน้ำตา

"วันนี้ที่ผมได้มายืนอยู่ตรงนี้ ต้องขอบคุณมากจริง ๆ สำหรับการเคียงข้างของพวกคุณ"

"ฉันอยากให้เธอรู้ว่า ฉันรักเธอมากจริง ๆ"

...

หลินหรั่นเอ่ยปากชื่นชม

"เขาพูดเก่งจริง ๆ"

"ถ้าฉันเป็นแฟนคลับ ฉันก็คงซึ้งจนน้ำตาไหลเหมือนกัน"

หลังจากฉินเยวี่ยพูดประโยคสุดท้ายจบ กล้องก็ตัดภาพไปยังที่นั่งผู้ชม ตรงแถวที่สอง หว่านหนิงกำลังนั่งอยู่อย่างเงียบสงบ

เสิ่นเย่ไป๋พลันนึกขึ้นได้ว่า ตั้งแต่ตอนที่ฉินเยวี่ยเริ่มอ้าปากพูด สายตาของเขาก็ดูเหมือนจะจับจ้องไปทางทิศนั้นมาตลอด

เสิ่นเย่ไป๋ละสายตากลับมา เขาไม่รู้ว่าคำพูดเหล่านั้นที่ฉินเยวี่ยเพิ่งพูดไปน่ะ ตั้งใจพูดให้ใครฟังกันแน่

แต่เขารู้ว่าถ้าไม่ได้พูดให้แฟนคลับฟัง ฉินเยวี่ยก็คงไม่คู่ควรที่จะมายืนอยู่ใต้แสงสปอตไลต์นี้แล้ว

เสียงปรบมือและเสียงกรีดร้องกึกก้องในฮอลล์ดำเนินต่อเนื่องไปเป็นเวลานาน พวกเด็กฝึกที่อยู่ในห้องพักก็ได้ยินอย่างชัดเจน

เมื่อเพลงสุดท้ายจบลง เมมเบอร์วง ASTRA ก็โค้งคำนับให้ผู้ชมอย่างสุดซึ้ง คอนเสิร์ตปิดฉากลงอย่างเป็นทางการ

สิบนาทีต่อมา มีทีมงานผลักประตูเดินเข้ามา

"เด็กฝึกทุกคน เตรียมตัวกันหน่อยครับ"

"ผู้จัดการเหมาห้องส่วนตัวไว้ เลี้ยงข้าวทีมงานทุกคนด้วยกันครับ"

หลินหรั่นกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาในพริบตา

"จะได้กินข้าวแล้ว!"

เสิ่นเย่ไป๋ยืดตัวนั่งหลังตรงเงียบ ๆ ในที่สุดก็จะได้กินข้าวเสียที!

สามทุ่มตรง ภายในร้านอาหารแทบจะเต็มทุกที่นั่ง

ทั้งเมมเบอร์ ASTRA เด็กฝึก ทีมงานคอนเสิร์ต ตากล้อง รวมถึงเพื่อน ๆ ฝั่งผู้สนับสนุนต่างก็พากันมาจนครบ

พอพวกเด็กฝึกมาถึง ก็หาที่นั่งตรงมุมค่อนข้างสงบมุมหนึ่งแล้วนั่งลง

พนักงานเสิร์ฟของร้านรินน้ำให้ทุกคนอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเอ่ยแนะนำ

"สวัสดีครับคุณลูกค้า ทางนี้เป็นแบบบุฟเฟต์ สามารถใช้แท็บเล็ตบนโต๊ะกดสั่งอาหารได้เลยครับ"

"ส่วนอาหารที่อยู่นอกเมนูจะอยู่ตรงนู้น สามารถเดินไปตักได้ตามสบายเลยครับ"

เสิ่นเย่ไป๋มองตามทิศทางที่พนักงานเสิร์ฟชี้ ตรงนั้นมีผลไม้กับของหวานวางเรียงรายอยู่ และยังมีอาหารทะเลปรุงสดใหม่อีกส่วนหนึ่งด้วย

เขาเอ่ยกับพนักงานเสิร์ฟประโยคหนึ่ง "เข้าใจแล้วครับ ขอบคุณครับ"

หลินหรั่นกระซิบเสียงเบา "ผู้จัดการของ ASTRA รวยขนาดนี้เลยเหรอ ที่นี่ดูแพงมากเลยนะ!"

"น่าจะบริษัทกับสปอนเซอร์ออกเงินให้แหละ" จี้เยี่ยนโจวได้แต่เอามือบังปากคาดเดาเสียงเบา

เหอเจียซู่กับสวี่จืออวี้ยนไม่ได้พูดอะไร ได้แต่พยักหน้าเห็นด้วย

หลินหรั่นจิบน้ำไปอึกหนึ่งแล้วลุกขึ้นยืน "วันนี้ต้องกินให้อิ่มแปล้ให้ได้!"

"ไปกินพวกโปรตีนสูงก่อนเลย!"

พวกหลินหรั่นต้องควบคุมปริมาณแคลอรีที่รับเข้าร่างกาย จึงพากันเดินไปสั่งอาหารที่โซนซีฟู้ดกันหมด

เสิ่นเย่ไป๋ไม่มีความเคยชินแบบนั้น เขายังคงนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ตามเดิม

เขาหยิบแท็บเล็ตส่งให้หญิงสาวฝั่งตรงข้าม "ผู้ช่วยเซี่ย คุณสั่งก่อนสิครับ"

เสี่ยวเซี่ยกินไม่เยอะ กดสั่งไปไม่กี่ทีก็ส่งแท็บเล็ตคืนให้

เสิ่นเย่ไป๋ก้มหน้าศึกษาอยู่สามสิบวินาทีแล้วลงมือกดรัว ๆ เขากดสั่งเมนูทุกอย่างยกเว้นพวกอาหารจานหลักไปรอบหนึ่ง แล้วรีบกดยืนยันออเดอร์ทันที

เสี่ยวเซี่ยเบิกตากว้าง

"เย่ไป๋ มันเยอะไปหน่อยหรือเปล่าคะ"

เสิ่นเย่ไป๋ไม่แม้แต่จะเงยหน้า "อาหารบุฟเฟต์จานไม่ใหญ่หรอกครับ ผมกินหมด" เขาพูดจบก็วางแท็บเล็ตกลับที่เดิมอย่างนิ่งสงบ

เนื่องจากมีคนมาเยอะมาก อาหารจึงเสิร์ฟค่อนข้างช้า

ผ่านไปสิบนาที ในที่สุดก็มีคนเดินผ่านโต๊ะของพวกเขา

นึกว่าบริกรจะมาเสิร์ฟอาหาร แต่พอเสิ่นเย่ไป๋เงยหน้าขึ้นกลับพบว่าเป็นซูนั่วซวิน แววตาจึงฉายความผิดหวังออกมาทันที

ซูนั่วซวินยิ้มบางๆ "ไม่ต้อนรับผมเหรอครับ"

เสิ่นเย่ไป๋ใช้น้ำเสียงราบเรียบ

"เปล่าครับ สวัสดีครับซูพีดี"

ซูนั่วซวินนั่งลงข้างเสิ่นเย่ไป๋ "วันนี้ทำได้ดีมากเลยนะ การแสดงบนเวทียอดเยี่ยมมาก"

เสิ่นเย่ไป๋ไม่ได้ถ่อมตัว ตอบรับอย่างผ่าเผย "ขอบคุณครับ"

ซูนั่วซวินนึกย้อนไปถึงภาพเสิ่นเย่ไป๋ที่ยืนอยู่บนเวทีในวันนี้แล้วรู้สึกทึ่งอยู่บ้าง

"ผมไม่ได้เห็นโชว์ที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้มานานแล้ว หวังว่าในอนาคตจะมีโอกาสได้ร่วมงานกับคุณนะ"

พอพูดจบเขาก็มองไปที่เสิ่นเย่ไป๋ แต่กลับพบว่าสายตาของคนข้างๆ ไม่ได้อยู่ที่ตัวเขาเลยสักนิด

ซูนั่วซวินมองตามสายตาคู่นั้นไป พนักงานเสิร์ฟคนหนึ่งกำลังถือจานอาหารเดินผ่านพอดี

"คุณหิวแล้วเหรอครับ"

เสิ่นเย่ไป๋ตอบตามความจริง "นิดหน่อยครับ"

ซูนั่วซวินหลุดขำแล้วลุกขึ้นยืน

"งั้นผมไม่กวนคุณกินข้าวแล้ว ไว้เจอกันครับ"

หลังจากเขาเดินจากไป บริกรก็เดินเข้ามาในที่สุด แล้ววางจานอาหารจนเต็มโต๊ะในพริบตา

เสิ่นเย่ไป๋เพิ่งคีบไก่ต้มใส่ชามไปหนึ่งชิ้น ที่นั่งข้างๆ ก็มีคนนั่งลงอีกครั้ง

เขานึกว่าหลินหรั่นกลับมาแล้ว พอหันไปมองถึงได้พบว่าไม่ใช่คนที่คุ้นเคย

เวินสือนั่งอยู่ตรงนั้นด้วยท่าทางกระอักกระอ่วนเล็กน้อย

เสิ่นเย่ไป๋สงสัย ทำไมคนคนนี้ถึงมาหาเขาได้

หลังจากทั้งสองเงียบกันไปสองสามวินาที เวินสือก็เป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อน "เรื่องที่ห้องพักก่อนหน้านี้ ผมมีอคติไปเอง ขอโทษด้วยนะ"

"เรื่องอะไรครับ"

เสิ่นเย่ไป๋ไม่เข้าใจว่าเขาต้องการจะสื่อถึงอะไร

เวินสือรู้สึกเก้อเขินอยู่บ้าง "ตอนนั้นผมคิดว่านายเข้ามาได้เพราะใช้เส้นสาย ท่าทีก็เลยไม่ค่อยดีเท่าไหร่"

เสิ่นเย่ไป๋ไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้เลย ถ้าอีกฝ่ายไม่พูดขึ้นมาเขาก็คงลืมไปนานแล้ว

"อ๋อ ไม่เป็นไรครับ"

"การแสดงของนายในวันนี้ยอดเยี่ยมมาก นายต้องได้เดบิวต์แน่ๆ"

พอเวินสือพูดจบ เขาก็เงยหน้ามองผู้จัดการและสมาชิกคนอื่นๆ ของวง ASTRA ที่กำลังชนแก้วกันอยู่ไกลๆ

แต่เดิมเขาคิดว่าหลังจากเดบิวต์แล้วจะมีอนาคตและเวทีที่ดีกว่านี้ ใครจะรู้ว่าการปฏิบัติที่ได้รับกลับเป็นการยืนขอบเวทีและการถูกบริษัทเมินเฉย

วงโปรเจกต์มีเวลาสองปี ตอนนี้ผ่านไปครึ่งทางแล้ว เขารู้สึกเคว้งคว้างกับหนทางข้างหน้าเหลือเกิน

เวินสือสูดหายใจเข้าลึก เอ่ยคำอวยพรทิ้งไว้ให้รุ่นน้องตรงหน้า "หวังว่าในอนาคตนายจะไม่เป็นเหมือนฉัน และมีเวทีที่ดีให้แสดงต่อไปเรื่อยๆ นะ"

เสิ่นเย่ไป๋มองไปยังวง ASTRA แล้วเข้าใจความหมายของอีกฝ่ายทันที เป็นใครก็คงไม่ยอมรับสภาพที่ตัวเองมีความสามารถดีแต่กลับไม่ได้แอร์ไทม์และทรัพยากรงานที่ดี

เสิ่นเย่ไป๋นึกถึงซ่งอวี่ชวนขึ้นมาโดยไม่มีสาเหตุ คนนั้นมีความสามารถไม่เลวแต่ก็ติดแหง็กอยู่ที่เดิมมาตลอดเหมือนกัน

เขาจึงพูดกับเวินสือไปประโยคหนึ่ง "ถ้ามีปัญหาอะไร มาหาผมได้นะ"

เวินสือหัวเราะออกมา

เสิ่นเย่ไป๋ที่เป็นแค่เด็กฝึกที่ยังไม่ได้เดบิวต์คนหนึ่ง กลับพูดจาแบบนี้ออกมาได้

แม้ในใจเวินสือจะไม่เชื่อว่าเสิ่นเย่ไป๋จะช่วยอะไรเขาได้ แต่เขาก็ยังพูดออกไป

"ขอบใจนะ"

หลังจากเวินสือเดินจากไป ในที่สุดเสิ่นเย่ไป๋ก็ได้เอาอาหารเข้าปากเสียที

เขาเคี้ยวตุ้ยๆ แล้วพยักหน้า รสชาติใช้ได้ทีเดียว

เพิ่งจะหยิบซี่โครงเนื้อขึ้นมาชิ้นหนึ่ง วินาทีต่อมาข้างกายเขาก็มีคนนั่งลงอีกแล้ว

เสิ่นเย่ไป๋คิดว่าคราวนี้ต้องเป็นหลินหรั่นแน่ จึงไม่ได้สนใจแล้วก้มหน้ากัดเนื้อไปคำหนึ่ง

ปรากฏว่าคนข้างๆ กลับส่งเสียงเรียกขึ้นมา

"น้องเย่ไป๋"

เสิ่นเย่ไป๋ชะงักการเคี้ยวไปชั่วครู่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้น

คนที่นั่งอยู่ข้างเขาไม่ใช่หลินหรั่น แต่เป็นหว่านหนิง เพื่อนของฉินเยวี่ย

เธอสวมเสื้อยืดแขนสั้นเปิดไหล่ ปล่อยผมยาวสยาย ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้ม

"สวัสดีครับ" เสิ่นเย่ไป๋พูดจบก็กินซี่โครงเนื้อในมือต่อไป

หว่านหนิงเพิ่งเคยเจอผู้ชายที่มีปฏิกิริยาแบบนี้เป็นครั้งแรก ปกติผู้ชายคนอื่นเวลาเจอเธอ ถ้าไม่ถึงกับกระตือรือร้น อย่างน้อยก็ต้องหันมามองซ้ำอีกสองสามที

แต่พอมาอยู่ตรงหน้าเสิ่นเย่ไป๋ เธอกลับสู้ซี่โครงเนื้อในมือเขาไม่ได้ด้วยซ้ำ

หว่านหนิงเท้าคางมองเขาแล้วอดหัวเราะไม่ได้

"การแสดงบนเวทีของเธอเหนือความคาดหมายของพี่มากเลยนะ เท่จนพี่ใจละลายเลยจริงๆ"

"เรามาแอดเพื่อนกันเถอะ วันหลังพี่จะได้ไปเชียร์เธอด้วย"

มือของเสิ่นเย่ไป๋ชะงักไป "ขอบคุณครับ แต่คงไม่ต้องหรอก"

หว่านหนิงนึกไม่ถึงว่าเขาจะปฏิเสธได้เด็ดขาดขนาดนี้

"ทำไมล่ะ"

"เราไม่สนิทกันครับ"

เสิ่นเย่ไป๋ตอบกลับอย่างหนักแน่นและตรงไปตรงมา

หว่านหนิงอึ้งไป นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเป็นฝ่ายขอแอดเพื่อนก่อนแล้วโดนปฏิเสธ

ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมาจากด้านหลังของทั้งสองคน

"ฉันไม่ยักรู้ว่า ตอนนี้เธอหันมาชอบสเปกเด็กหนุ่มรุ่นน้องแล้ว?"

หว่านหนิงหันกลับไปมอง ฉินเยวี่ยกำลังยืนอยู่ข้างหลังเธอพอดี