ตอนที่ 92 ขอโทษ

เด็กฝึกทั้งสามสิบห้าคนเดินเรียงแถวกันอย่างกระจัดกระจาย มุ่งหน้าไปยังห้องซ้อมหลังจากออกจากสตูดิโอ สองที่นี้อยู่ไม่ไกลกัน ใช้เวลาเดินเพียงสิบนาทีเท่านั้น

ทุกคนต่างคาดเดากันว่ามีอะไรรอพวกเขาอยู่ในห้องซ้อม

"เกี่ยวกับเรื่องการแสดงจริง ๆ เหรอ จะเป็นพวกสัมภาษณ์อะไรทำนองนั้นหรือเปล่า"

"ปกติการสัมภาษณ์ไม่น่าจะเรียกทุกคนไปพร้อมกันแบบนี้นะ"

"พวกนายคิดว่าการแสดงรอบสามจะมีเพลงแนวไหนบ้าง"

"ขอร้องล่ะ อย่ามีเพลงแปลก ๆ เลยนะ"

"ต้องมีเพลงมันส์ ๆ ระเบิดเวทีแน่ แล้วก็มีเพลงหวาน ๆ อีกสักหน่อย"

เสิ่นเย่ไป๋เดินอยู่รั้งท้ายขบวน มองเห็นห้องซ้อมอยู่ตรงหน้าไม่ไกล

ทันใดนั้นก็มีเสียงดังขึ้นมาจากด้านหลัง

"เสิ่นเย่ไป๋!"

เขาชะงักฝีเท้า หันกลับไปมองก็เห็นจ้าวหมิงอวี่ยืนอยู่ไม่ไกล

จ้าวหมิงอวี่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหา

"ฉันกำลังจะไปแล้ว ขอคุยด้วยสักสองสามคำได้ไหม"

เมื่อเสิ่นเย่ไป๋หยุดเดิน เซี่ยเจิ่นกับกู้ซิงเฉินที่อยู่ข้างหลังเขาก็พลอยหยุดตามไปด้วย

จ้าวหมิงอวี่มองทั้งสองคนแล้วเอ่ยเสริมขึ้นมา "ฉันอยากคุยกับนายตามลำพัง"

เซี่ยเจิ่นขมวดคิ้ว มองจ้าวหมิงอวี่อย่างระแวดระวัง

เสิ่นเย่ไป๋ตบไหล่เขาเบา ๆ แล้วพูดกับสองคนที่อยู่ข้างหลัง "พวกนายไปก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันตามไป"

เมื่อเห็นท่าทีผ่อนคลายของเสิ่นเย่ไป๋ ทั้งคู่จึงพยักหน้าแล้วเดินตามกลุ่มใหญ่ไป

"ว่ามา มีเรื่องอะไร" เสิ่นเย่ไป๋เป็นฝ่ายถามก่อน

จ้าวหมิงอวี่มองซ้ายมองขวาอย่างระมัดระวัง เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้นจริง ๆ จึงเอ่ยปาก

"ฉันได้ยินลู่จื่ออางโทรหาพี่อัน ให้ลู่ซื่อมีเดียซื้อข่าวโจมตีเพื่อป้ายสีนาย กะจะขุดเรื่องที่นายแต่งผีหลอกเด็กฝึกขึ้นมาปั่นกระแส"

เสิ่นเย่ไป๋คิดดูแล้วก็เห็นว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร จึงตอบกลับไปเพียงสั้น ๆ

"รู้แล้ว"

จ้าวหมิงอวี่อึ้งไป "นายเปลี่ยนไปจริง ๆ ด้วย"

"เมื่อก่อนพอนายได้ยินชื่อลู่ซื่อมีเดีย นายก็จะกลัวจนลนลาน แต่ตอนนี้พวกเขาจะเล่นงานนาย นายกลับไม่กลัวเลยสักนิด"

"เพราะว่า...ฉันไม่ใช่คนเดิมในตอนนั้นแล้วยังไงล่ะ"

สายตาที่เสิ่นเย่ไป๋มองจ้าวหมิงอวี่มีเพียงความเย็นชา ทำเอาอีกฝ่ายรู้สึกหนาวสะท้านขึ้นมาจนยืนนิ่งแข็งทื่ออยู่กับที่ไม่กล้าขยับ

เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้านิ่งเงียบไปนาน เสิ่นเย่ไป๋จึงพูดขึ้น "ถ้านายไม่มีเรื่องอื่นแล้ว ฉันก็จะไปล่ะ"

คนอื่น ๆ เข้าห้องซ้อมกันไปหมดแล้ว เขาเองก็ต้องไปเสียที

"เดี๋ยวก่อน!" จ้าวหมิงอวี่รั้งเขาไว้ "ฉัน...อยากจะขอโทษนาย"

"ขอโทษนะ เมื่อก่อนฉันเอาแต่ฟังคำสั่งลู่จื่ออางมารังแกนาย กลั่นแกล้งนาย แถมยังอิจฉาที่นายหน้าตาดีเลยไปพูดจาให้ร้ายนาย ขอโทษจริง ๆ นะ!"

"นายยกโทษให้ฉันได้ไหม ถ้านายอยากให้ฉันทำอะไร ฉันยอมทำทุกอย่างเลย"

ขอบตาของจ้าวหมิงอวี่แดงก่ำ น้ำตาหยดลงมาทีละหยด แววตาของเขาเต็มไปด้วยความสำนึกผิดอย่างจริงใจ

สีหน้าของเสิ่นเย่ไป๋ยังคงเรียบเฉย "ฉันยกโทษให้นายไม่ได้"

เขาไม่มีสิทธิ์จะยกโทษให้ เสี่ยวไป๋คนที่ถูกนายรังแกน่ะ ได้หายไปแล้ว

เสิ่นเย่ไป๋หันหลังเดินจากไป ด้านหลังมีเสียงสะอื้นไห้ที่พยายามกลั้นไว้ดังตามมา จ้าวหมิงอวี่ยังคงพร่ำพูดคำว่าขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่า

น่าเสียดายที่คำพูดเหล่านี้ มันสายเกินไปแล้ว

ตอนที่เสิ่นเย่ไป๋ผลักประตูเดินเข้าไปในห้องซ้อม เด็กฝึกคนอื่น ๆ ก็มากันครบหมดแล้ว ทุกคนนั่งล้อมวงอยู่บนพื้น

หลินหรั่นกวักมือเรียกเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย

"พี่! ทางนี้!"

ไม่เพียงแต่เขา เจียงสิงโจวก็อยู่ข้าง ๆ รวมถึงเฮ่อเหยียนและเซี่ยเจิ่นด้วย

พอพี่ใหญ่อย่างเขาไม่อยู่ ลูกน้องสองคนดันเข้ากันได้ดีขึ้นมาเสียอย่างนั้น

เสิ่นเย่ไป๋เดินไปนั่งตรงที่ว่างซึ่งเว้นไว้ให้เขาโดยเฉพาะ

"พี่ เมื่อกี้ไปไหนมา ทำไมมาช้าจัง" เจียงสิงโจวเอ่ยถามขึ้นมาก่อน

เสิ่นเย่ไป๋ไม่อยากพูดอะไรมาก จึงตอบไปว่า "ไม่มีอะไร จ้าวหมิงอวี่มาคุยด้วยนิดหน่อย"

เจียงสิงโจวรู้สึกไม่ดีกับจ้าวหมิงอวี่อยู่แล้ว กำลังจะซักไซ้ต่อ

ทว่าจอใหญ่ตรงกลางห้องก็สว่างวาบขึ้นมา พร้อมข้อความที่ปรากฏอยู่บนนั้น

เปิดเผยเดโมเพลงออริจินัลสำหรับการแสดงรอบสาม!

ทั่วทั้งห้องซ้อมพลันเงียบกริบลงทันตา ทุกคนต่างจ้องมองไปที่จอใหญ่ด้วยความกลัวว่าจะพลาดข้อมูลสำคัญ

วินาทีถัดมา ภาพบนจอก็ตัดไป พร้อมกับเสียงดนตรีจังหวะหนักแน่นที่ดังกระหึ่มขึ้น

ครูสอนเต้นในวิดีโอเริ่มขยับเคลื่อนไหวร่างกายตามจังหวะเพลง ท่วงทำนองไพเราะจับใจเป็นอย่างยิ่ง

ด้านล่างของวิดีโอมีชื่อเพลงระบุไว้ว่า NO LIMIT

บรรดาเด็กฝึกต่างตื่นเต้นกันยกใหญ่ เพลงนี้เป็นสไตล์ฮิปฮอป ฟังดูก็รู้ทันทีว่าเป็นเพลงที่ทำเอาคนดูต้องกรี๊ดคอแตกแน่นอน

"ฉันจะเลือกเพลงนี้!"

"โคตรเพราะเลย! สไตล์ฉันชัด ๆ!"

"เพลงข้างหลังไม่อยากฟังแล้ว จะเอาเพลงนี้แหละ!"

เดโมมีแค่ท่อนฮุกสั้น ๆ ยี่สิบกว่าวินาที ไม่นานก็ตัดเข้าสู่เพลงถัดไป

เพลงนี้ต่างจากเพลงแรกโดยสิ้นเชิง มีชื่อเพลงว่า "เฉินนี (จมดิ่ง)" มาสายเซ็กซี่ ใช้เนกไทเป็นพร็อป

ครูฝึกในจอดัดตัวอ่อนทิ้งตัวลงแล้วลุกขึ้นอย่างลื่นไหลสุด ๆ แถมยังมีท่าเต้นเซ็กซี่อยู่อีกเพียบ

"ซี๊ด..."

"เต้นสวยมาก แต่ยากชะมัด"

"ฉันไม่ไปทีมนี้แน่ ฉันไม่เหมาะกับแนวเซ็กซี่"

ไม่นานก็วนมาถึงเพลงที่สาม สไตล์ก็ฉีกออกจากสองเพลงแรกอีกครั้ง ชื่อเพลงว่า Summer มาในแนวเด็กหนุ่มสดใส

เดโมเพลงนี้มีจังหวะสนุกสนานเบาสบาย ครูออกแบบท่าเต้นต่างสวมชุดนักเรียนเสื้อเชิ้ตสีขาว เปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายวัยรุ่นอย่างเต็มเปี่ยม

"เพลงนี้ก็เพราะดีนะ ใช้ได้เลย"

"ให้ฟีลหน้าร้อนสุด ๆ"

"ตัดสินใจเลือกนายแล้ว! ฉันจะเลือกเพลงนี้แหละ"

วิดีโอยังคงเล่นต่อไป บรรยากาศเปลี่ยนไปอีกครั้ง เพลงต่อไปเป็นเพลงที่ค่อนข้างเน้นอารมณ์ มีชื่อว่า "เวยกวง (แสงรำไร)"

นอกจากจะเรียกร้องทักษะ vocal ไม่น้อยแล้ว การเต้นก็ไม่ง่ายเลยเช่นกัน

ในที่สุดก็ถึงเพลงสุดท้าย ซึ่งแตกต่างจากเพลงก่อน ๆ หน้าทั้งหมดอีกครั้ง มันมีชื่อว่า Villain

เพลงนี้ฟังดูพิศวงและแปลกประหลาดอยู่บ้าง ท่าเต้นมีความเป็นเรื่องเล่า แต่ระดับความยากของทั้งเพลงสูงมาก การจะถ่ายทอดออกมาให้ดีไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

"แค่ท่อนสั้น ๆ แค่นี้ ทำเอาฉันขนลุกซู่ไปหมดแล้ว"

"เพลงนี้มันติดหูแปลก ๆ แฮะ"

"ฉันว่าไม่แน่อาจทำให้เหล่าโปรดิวเซอร์แห่งดวงดาวตาโตตื่นตะลึงก็ได้นะ"

"ถ้าทำออกมาดี มันต้องเป็นสเตจที่ยอดเยี่ยมมากแน่ ๆ"

หลังจากเปิดเดโมทั้งห้าเพลงจบลง หน้าจอก็ดำมืดลงอีกครั้ง

เด็กฝึกทั้งหลายต่างพากันถกเถียงถึงจุดเด่นของแต่ละเพลง ทั้งยังแอบวางแผนในใจเงียบ ๆ ว่าตัวเองอยากเลือกเพลงไหน

"พี่ นายจะเลือกเพลงไหนเหรอ" หลินหรั่นถามขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น

"เพลงไหนก็ได้"

เสิ่นเย่ไป๋กับเจียงสิงโจวตอบขึ้นมาพร้อมกัน

"ฉันกะไว้แล้วเชียว!" เจียงสิงโจวยิ้มกริ่มอย่างภูมิอกภูมิใจ

ในตอนนั้นเอง ครูฝึกเหยาเสวี่ยเอ๋อร์ก็เดินเข้ามาจากประตูด้านข้าง

"ดูเหมือนทุกคนจะดูเดโมเพลงออริจินัลสำหรับการแสดงรอบสามกันไปรอบหนึ่งแล้วนะคะ สเตจรอบสามจะมีทั้งหมดห้าเพลง สมาชิกเพลงละเจ็ดคนค่ะ"

"คราวนี้ครูจะมาประกาศกติกาการเลือกเพลงค่ะ"

จอใหญ่ในห้องซ้อมสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง บนนั้นแสดงหน้าเพจโหวตสำหรับการแสดงรอบสามของสถานีหยางเถา

"เพลงที่เด็กฝึกจะได้แสดง จะตัดสินจากผลโหวตของเหล่าโปรดิวเซอร์แห่งดวงดาวหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์เต็มค่ะ"

"โปรดิวเซอร์แห่งดวงดาวจะทำการโหวตให้เด็กฝึกที่ตนชื่นชอบภายในเวลาที่กำหนด เพื่อระบุว่าอยากให้เขาขึ้นแสดงในเพลงไหน"

"หลังสิ้นสุดการโหวต แต่ละเพลงจะเรียงลำดับตามคะแนนโหวต เด็กฝึกที่มีคะแนนอยู่ลำดับท้ายสุดจะต้องถูกโยกย้ายไปเพลงอื่นค่ะ"

พอเหยาเสวี่ยเอ๋อร์พูดประโยคนี้ออกมา เด็กฝึกทั้งหลายก็เริ่มฮือฮากันทันที

"อะไรนะ แฟนคลับเป็นคนตัดสินเหรอ"

"ฉันอยากเลือก NO LIMIT ไม่รู้เลยว่าแฟน ๆ จะเข้าใจฉันหรือเปล่า"

"NO LIMIT ตัวเต็งกระแสแรงแน่นอน แย่งพวกเด็กฝึกอันดับท็อปไม่ไหวหรอก"

"เอาเถอะ ทำใจยอมรับชะตากรรมโดนโยกย้ายไว้ล่วงหน้าแล้วกัน"

ก่อนที่จะปล่อยแยกย้าย เหยาเสวี่ยเอ๋อร์ก็เอ่ยเตือนพวกเด็กฝึกว่า

"เช้าวันมะรืนตอนเก้าโมง เจอกันที่ห้องซ้อมนะคะ ถึงเวลานั้นจะประกาศผลโหวต ทุกคนตั้งตารอคอยกันได้เลยค่ะ"

ตอนที่เด็กฝึกเดินออกจากห้องซ้อม ก็ยังคงคุยกันไม่หยุดเรื่องเพลงสำหรับการแสดงรอบสาม

ในอีกด้านหนึ่ง

หน้าเพจโหวตเลือกเพลงการแสดงรอบสามของ ซิงเหยา 2 ได้เปิดให้โหวตกันตั้งแต่ตอนที่เทปการแสดงรอบสองออนแอร์ไปแล้ว

เหล่าโปรดิวเซอร์แห่งดวงดาวนับไม่ถ้วน ต่างก็ได้เลือกตัวเลือกของตัวเองกันไปเรียบร้อยแล้ว