ตอนที่ 94 ผู้จัดการ

ยังเหลือเวลาอีกหนึ่งวันก่อนจะประกาศผลโหวตเพลงสำหรับการแสดงรอบสาม ตารางชีวิตของเสิ่นเย่ไป๋ยังคงเหมือนเดิม ถึงเวลาออกกำลังกายก็ออก ถึงเวลากินข้าวก็กิน

เมื่อเทียบกับเด็กฝึกคนอื่นที่กระสับกระส่าย เขากลับสงบนิ่งราวกับเป็นคนนอก

โรงอาหารของสถานที่ถ่ายทำ ต่อให้ถึงช่วงเที่ยงก็ไม่มีคนนั่งกินเยอะอยู่ดี เด็กฝึกส่วนใหญ่เลือกที่จะใส่กล่องกลับไปกินที่หอพัก จะได้แอบเล่นมือถือไปด้วยกินไปด้วยได้

ในโรงอาหารจึงมีคนนั่งอยู่แค่ประปรายไม่กี่โต๊ะ

เสิ่นเย่ไป๋วางถาดอาหารที่เพิ่งตักมาจนพูนลง แล้วนั่งกินข้าวร่วมกับเจียงสิงโจว เฮ่อเหยียน และเซี่ยเจิ่นตามปกติ

ทั้งสามคนกินอาหารลดไขมัน หลังจากออกกำลังกายมาช่วงนี้ เจียงสิงโจวก็เริ่มมีกล้ามเนื้อบาง ๆ ขึ้นมาบ้างแล้ว

"พี่ ดูกล้ามแขนผมหน่อยเป็นไงบ้าง" เขาม้วนแขนเสื้อขึ้น โชว์กล้ามแขนท่อนบนของตัวเอง

เสิ่นเย่ไป๋เงยหน้าขึ้นมองแวบหนึ่ง "ก็ใช้ได้"

แต่มองดูกล้ามแบบนี้แล้วต่อยคนคงไม่เจ็บเท่าไร แน่นอนว่าประโยคหลังนี้เขาไม่ได้พูดออกไป

เจียงสิงโจวยิ้มกริ่ม ไม่เสียแรงที่เขาวิ่งไปฟิตเนสทุกวันช่วงนี้ ในที่สุดก็ไม่ได้เหนื่อยเปล่า

ทีมงานที่คล้องบัตรประจำตัวของรายการเดินเข้ามาในโรงอาหาร กวาดสายตามองรอบหนึ่งแล้วล็อกเป้าตำแหน่งของเสิ่นเย่ไป๋ได้อย่างรวดเร็ว

"เสิ่นเย่ไป๋ครับ"

"สะดวกตามผมมาสักครู่ไหมครับ"

เสิ่นเย่ไป๋คีบเนื้อขึ้นมาหนึ่งชิ้น ช้อนสายตาขึ้นมองเขาโดยไม่ได้วางตะเกียบลง

ทีมงานเช็ดเหงื่อบนหน้าผากตัวเองด้วยความกระอักกระอ่วนเล็กน้อย

"คุณกินก่อนก็ได้ครับ เดี๋ยวผมรอคุณกินเสร็จ"

เสิ่นเย่ไป๋ถาม "มีธุระอะไรหรือครับ" เรื่องนี้ขึ้นอยู่กับความเร็วในการกินข้าวต่อจากนี้ของเขา

"มีคนอยากพบคุณครับ"

จังหวะนั้นเจียงสิงโจวก็แทรกขึ้นมา "ใครเหรอ"

ทีมงานส่ายหน้า "เรื่องนี้...ผมไม่รู้จักคนคนนี้ครับ"

เสิ่นเย่ไป๋เปลี่ยนวิธีถามใหม่ "อีกฝ่ายได้พูดอะไรไว้ไหมครับ"

ทีมงานยังคงส่ายหน้าบอกว่าไม่มี

พอเสิ่นเย่ไป๋ได้ยินแบบนี้ก็กินตามปกติได้ ถ้ามีเรื่องด่วนจริงย่อมต้องทิ้งข้อมูลไว้

ในเมื่อไม่มี นั่นก็แสดงว่าอีกฝ่ายไม่ได้รีบร้อนอะไร

"คุณนั่งลงก่อนเถอะครับ รอผมสักครู่"

สิบห้านาทีต่อมา เสิ่นเย่ไป๋กินข้าวคำสุดท้ายหมด นำถาดอาหารไปวางไว้ที่จุดกำหนดเรียบร้อยแล้ว ถึงได้เดินตามทีมงานออกไป

พวกเขาเดินมายังอาคารสำนักงานที่อยู่ติดกับตึกซ้อม ขึ้นลิฟต์ไปที่ชั้นสาม จากนั้นทีมงานก็เคาะประตูห้องรับแขกเบา ๆ

เมื่อประตูเปิดออก ด้านในมีผู้ชายวัยสามสิบกว่า ๆ สวมสูทผูกไทดูภูมิฐานนั่งอยู่

เขาลุกขึ้นยืน แม้จะรอจนเริ่มหงุดหงิดอยู่บ้าง แต่ก็ยังคงส่งยิ้มตามมารยาทการทำงาน

"สวัสดีครับ เสิ่นเย่ไป๋"

"ผมเป็นผู้อำนวยการฝ่ายดูแลศิลปินของเฉิงซินสือไต้ แล้วก็เป็นผู้จัดการของอิ่นซือด้วยครับ"

หลังจากอีกฝ่ายบอกสถานะ เสิ่นเย่ไป๋ก็ไม่ได้มีสีหน้าตื่นเต้นหรือประหลาดใจแต่อย่างใด เพียงแค่มองเขาอย่างเรียบเฉย

"สวัสดีครับ"

ชายคนนั้นพยักพเยิดหน้าไปทางโซฟาฝั่งตรงข้าม "พวกเรานั่งคุยกันเถอะครับ"

หลังจากเสิ่นเย่ไป๋นั่งลง ทีมงานก็นำชาร้อนแก้วหนึ่งมาเสิร์ฟ วางลงบนโต๊ะน้ำชาแล้วก็เดินออกจากห้องรับแขกไป

ชายคนนั้นเอ่ยปากต่อ

"เวทีการแสดงรอบสองของคุณยอดเยี่ยมมาก ทางเฉิงซินสือไต้เล็งเห็นถึงศักยภาพของคุณเป็นอย่างยิ่งครับ"

"ผมรู้มาว่าสัญญาของคุณกับลู่ซื่อมีเดียหมดลงแล้ว ที่ผมมาครั้งนี้ก็เพื่อจะถามว่าคุณสนใจมาร่วมงานกับเฉิงซินสือไต้ไหม"

เมื่อเห็นว่าเสิ่นเย่ไป๋ไม่พูดอะไร ชายคนนั้นจึงเสริมต่อ

"ขอแค่คุณเซ็นสัญญากับบริษัทเรา พวกเรารับประกันได้เลยว่าคุณจะได้เดบิวต์แน่นอน"

"คุณไม่ต้องกังวลเรื่องงานหลังเดบิวต์เลย ไม่ว่าจะเป็นงานพรีเซนเตอร์หรืองานรายการวาไรตี้ พวกเราจะคว้ามาให้คุณเอง"

"คุณรู้จักกลุ่มทุนเซิ่งเทียนไหมครับ บริษัทของเรามีความร่วมมือกับกลุ่มทุนเซิ่งเทียน แถมบอสของเราก็รู้จักกับประธานเซิ่ง เซิ่งซือเยี่ยน ของเซิ่งเทียนด้วย"

พอได้ยินถึงตรงนี้ เสิ่นเย่ไป๋ก็เริ่มสนใจขึ้นมานิดหน่อย

ทำไมเขาถึงไม่รู้เลยว่าเซิ่งเทียนมีความร่วมมือกับเฉิงซินสือไต้ด้วย เซิ่งซือเยี่ยนยังไปรู้จักบอสของคนอื่นเขาตั้งแต่เมื่อไรกัน

ชายคนนั้นเห็นว่าในที่สุดเขาก็มีปฏิกิริยาตอบรับ ก็นึกว่าถูกดึงดูดด้วยข้อเสนอที่ตนยื่นให้ จึงหยิบเอกสารฉบับหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเอกสารแล้วยื่นให้เสิ่นเย่ไป๋

"นี่คือสัญญาครับ คุณลองดูคร่าว ๆ ก่อนได้"

เสิ่นเย่ไป๋รับมาแล้วเปิดพลิกดูผ่าน ๆ

สัญญาเขียนไว้ผิวเผินดูดีมาก มองแวบแรกเหมือนจะแบ่งรายได้กับศิลปินคนละครึ่งห้าสิบห้าสิบ แต่ภายใต้ข้อจำกัดและเงื่อนไขยิบย่อยต่าง ๆ สิ่งที่ตกถึงมือศิลปินจริง ๆ มีแค่ประมาณ 30% เท่านั้น

ข้อที่เจ็ด ศิลปินห้ามติดต่อประสานงานความร่วมมือทางธุรกิจใด ๆ เป็นการส่วนตัว ข้อที่สิบ ศิลปินต้องปฏิบัติตามการจัดแจงของบริษัทโดยไม่มีเงื่อนไข

เสิ่นเย่ไป๋เปิดไปจนถึงหน้าสุดท้าย ตัวหนังสือขนาดเล็กระบุไว้ว่าระยะเวลาสัญญาคือสิบปี หากยกเลิกสัญญาต้องจ่ายค่าเสียหายห้าสิบล้าน

เขาวางสัญญาลง "สัญญานี้ใครเป็นคนร่างครับ"

ชายคนนั้นชะงักไปเล็กน้อย

"ฝ่ายกฎหมายของบริษัทครับ"

เสิ่นเย่ไป๋ยกชาที่ยังอุ่นขึ้นมาจิบ "แนะนำให้แก้ใหม่นะ ตะกละเกินไปหน่อย"

ชายตรงหน้าสืบประวัติของเสิ่นเย่ไป๋มาอย่างละเอียดเป็นการส่วนตัวตั้งนานแล้ว ตอนที่เจ้าตัวเซ็นสัญญากับลู่ซื่อมีเดียในตอนนั้นก็เป็นสัญญาขูดรีดเอาเปรียบมากเช่นกัน

เด็กคนนี้น่าจะเป็นคนที่หลอกง่ายมากคนหนึ่ง ถึงได้รับสัญญาขั้นต่ำสุดมาแบบนั้น

นึกไม่ถึงเลยว่าเด็กฝึกตรงหน้า พอเคยโดนงูกัดครั้งเดียวก็กลัวเชือกกล้วยไปสิบปี ตอนนี้ถึงขั้นหัดตรวจดูสัญญาเป็นแล้ว

"ถ้าไม่พอใจเงื่อนไขในสัญญา ทางเราแก้ให้ได้หมดเลยครับ"

"ขอแค่คุณยอมเซ็นเข้าบริษัทเรา เราให้สัญญาในระดับศิลปินเบอร์ท็อปได้เลย อยู่ในระดับเดียวกับอิ่นซือครับ"

แม้ชายคนนั้นจะพูดเกลี้ยกล่อมยืดยาว แต่เสิ่นเย่ไป๋ก็ยังคงไม่สะทกสะท้าน เขาลุกขึ้นยืน

"ขอโทษด้วยครับ ผมไม่มีความคิดจะเซ็นสัญญา"

เมื่อเห็นว่าเขากำลังจะไป ชายคนนั้นก็รีบลุกขึ้นยืนตามทันที

"คุณค่อย ๆ คิดดูได้นะครับ ประตูของบริษัทเราจะเปิดต้อนรับคุณเสมอจนกว่า 'ซิงเหยา 2' จะจบลง"

เสิ่นเย่ไป๋เปิดประตูออกไป ทีมงานคนเมื่อครู่ยืนรออยู่ข้างนอก

"เสิ่นเย่ไป๋ นายรอเดี๋ยวก่อนนะ"

"คนจากลู่ซื่อมีเดียมาน่ะ ผู้หญิงคนนั้นบอกว่าเป็นผู้จัดการของนาย อยากจะขอพบนายหน่อย"

เสิ่นเย่ไป๋พยักหน้า แล้วถอยกลับเข้าไปในห้องรับแขก

สองนาทีหลังจากชายคนก่อนหน้าเดินออกไป เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทีมงานจึงเปิดประตูห้องรับแขกออก

และคนที่เดินตามหลังเข้ามา ก็คือเฉิงอัน ผู้จัดการที่ลู่ซื่อมีเดียจัดหาให้เขานั่นเอง

รองเท้าส้นสูงเหยียบลงบนพื้นส่งเสียงดังก้องอย่างชัดเจน

"เย่ไป๋" เฉิงอันเอ่ยทักด้วยรอยยิ้ม "ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ"

"เวทีการแสดงรอบสองของเธอฉันดูแล้วนะ น่าทึ่งมากจริง ๆ! ทำได้ดีมากเลย"

ท่าทีของเธอในตอนนี้ช่างแตกต่างจากตอนที่เจอเมื่อสองเดือนก่อนลิบลับ ตอนนั้นเธอยังข่มขู่เขาอยู่ที่โรงพยาบาลให้เข้าร่วมรายการ "ซิงเหยา 2" อยู่เลย ตอนนี้กลับส่งยิ้มประจบประแจงออกมาแทน

เสิ่นเย่ไป๋ไม่ได้ลุกขึ้นยืน เพียงแค่ยกชาอุ่นขึ้นมาจิบอีกคำ

"พูดมาเถอะ มีธุระอะไรกับผม"

เฉิงอันนั่งลงตรงข้ามกับเสิ่นเย่ไป๋

"จริง ๆ แล้ววันนี้ฉันมาในฐานะตัวแทนของบริษัท สัญญาเดิมหมดอายุไปแล้ว ทางเราหวังว่าจะได้ร่วมงานกับเธอต่อไป เลยส่งฉันมาถามความเห็นของเธอเป็นพิเศษ"

"บริษัทตัดสินใจแล้ว ขอแค่เธอต่อสัญญา หลังจาก 'ซิงเหยา 2' จบลงก็จะผลักดันเธออย่างเต็มที่"

การวาดฝันแบบนี้เสิ่นเย่ไป๋เพิ่งจะได้ยินมาหยก ๆ

"พวกคุณเอาอะไรมาคิดว่าผมจะยอมต่อสัญญากับลู่ซื่อมีเดียอีกล่ะครับ"

สีหน้าของเฉิงอันชะงักค้างไปวูบหนึ่ง แต่ก็ยังคงรักษารอยยิ้มเอาไว้

"ครั้งนี้ไม่เหมือนเดิมแล้วนะ ท่านประธานลู่ออกปากเองเลยว่าจะปั้นเธอให้ดี ต่อไปทรัพยากรทุกอย่างลู่จื่ออางยังต้องต่อคิวหลังเธอด้วยซ้ำ"

"หึ"

เสิ่นเย่ไป๋รู้สึกขบขันขึ้นมาอย่างกะทันหัน นี่มันช่างสมกับเป็นวิธีคิดของพวกนักธุรกิจจริง ๆ ขอแค่ทำเงินได้ แม้แต่น้องชายต่างแม่ก็ยังต้องถอยไปอยู่ข้างหลัง

"ผมไม่ต่อสัญญาครับ"

เฉิงอันนึกไม่ถึงว่าเขาจะปฏิเสธได้เด็ดขาดขนาดนี้ ในใจจึงเริ่มร้อนรนขึ้นมาบ้างแล้ว

ท่านประธานลู่ออกคำสั่งเด็ดขาดกับเธอไว้ ว่าต้องรั้งตัวเสิ่นเย่ไป๋ไว้ให้ได้ ไม่อย่างนั้นชามข้าวของเธอก็คงรักษาไว้ไม่อยู่แล้วเหมือนกัน

แต่เธอก็ยื่นข้อเสนอที่ดีที่สุดเท่าที่ลู่ซื่อมีเดียจะให้ได้ไปแล้ว เสิ่นเย่ไป๋ก็ยังคงนิ่งเฉยไม่สะทกสะท้าน

เฉิงอันที่รู้วิธีจัดการกับเสี่ยวไป๋มาโดยตลอดจึงเปลี่ยนท่าทีในการเจรจา น้ำเสียงเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นเชือดเฉือนคมคายขึ้นมา

"เสิ่นเย่ไป๋ เธอคงไม่ได้คิดจริง ๆ ใช่ไหมว่าแค่กระแสความนิยมกระจิริดในตอนนี้จะทำให้เธอเดบิวต์ได้น่ะ"

"บอกความจริงให้เอากระบุงโกยเลยนะ ตำแหน่งเดบิวต์น่ะถูกพวกค่ายบันเทิงจองกันไปหมดตั้งนานแล้ว"

ใบหน้าของเสิ่นเย่ไป๋ยังคงไร้ระลอกคลื่นอารมณ์เช่นเดิม

"ไม่มีลู่ซื่อมีเดีย ผมก็เดบิวต์ได้เหมือนกัน"

เฉิงอันปรายตามองสัญญาที่เฉิงซินสือไต้ทิ้งไว้ แล้วแค่นยิ้มเยาะออกมา

"ต่อให้เธอเซ็นกับบริษัทอื่น วันนี้เขาดันเธอได้ พรุ่งนี้เขาก็ดันคนอื่นได้เหมือนกัน เธอเอาอะไรไปสู้กับกลุ่มทุนพวกนั้นกัน"

"ข้อเสนอที่ลู่ซื่อมีเดียเปิดให้เธอ ถือว่าดีที่สุดในบรรดาทุกบริษัทอย่างแน่นอน"

เสิ่นเย่ไป๋ไม่อยากพัวพันยืดเยื้อกับเธออีก จึงลุกขึ้นยืน

"อ้อ"

"แต่ผมก็ยังปฏิเสธอยู่ดี"

พูดจบเขาก็เดินออกจากห้องรับแขกไป

เฉิงอันมองแผ่นหลังของเขา สีหน้าย่ำแย่ถึงขีดสุด เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดโทรออก

"ประธานลู่คะ เขาปฏิเสธค่ะ"

ปลายสายมีเสียงผู้ชายดังขึ้น

"งั้นก็ทำตามที่เสี่ยวอวี่บอก ปล่อยข่าวโจมตีออกไป"

"ถ้าเขายอมเซ็นสัญญาก็ปล่อยเขาไป ถ้าไม่ยอมก็กดให้จมดินไปเลย"

"คนที่ลู่ซื่อเราไม่ได้มา ก็อย่าหวังว่าจะตกไปอยู่ในมือคนอื่น"