ตอนที่ 95 ผลคะแนนโหวต

แปดโมงกว่าในตอนเช้า บรรดาเด็กฝึกต่างทยอยมาถึงห้องซ้อมใหญ่กันแล้ว ทุกคนยืนออพูดคุยกันจอแจ

วันนี้เป็นวันประกาศผลโหวตเลือกเพลง

เมื่อวานมีหลายคนแอบจับตาดูหน้าผลคะแนนโหวตอยู่เงียบๆ จึงพอจะรู้ผลลัพธ์คร่าวๆ บ้างแล้ว ทว่าข้อมูลของวันสุดท้ายกลับไม่ยอมอัปเดตเสียที ใครก็เลยยังไม่รู้แน่ชัดว่าจะมีความเปลี่ยนแปลงในโค้งสุดท้ายหรือไม่

หลายคนเริ่มคิดเผื่อไว้แล้วว่า ถ้าตนเองโดนปรับเปลี่ยนโยกย้ายทีมขึ้นมาจริงๆ จะต้องย้ายไปอยู่เพลงไหนดี

บรรยากาศต่างจากการแสดงรอบแรกและการแสดงรอบสอง ตรงที่ในห้องซ้อมใหญ่ไม่มีอุปกรณ์อะไรวางอยู่เลย ทั้งยังไม่มีเหล่าครูฝึก มีเพียงทีมงานไม่กี่คนกับพี่ๆ ตากล้องเท่านั้น

ทีมงานบนเวทีเล็กถือตารางรายชื่อไว้ในมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกมือยกไมโครโฟนขึ้นมา

"เด็กฝึกทุกคนครับ รบกวนเข้าแถวเรียงตามลำดับอันดับก่อนนะครับ จากนั้นผมจะบอกหมายเลขห้องซ้อมให้แต่ละคนทราบ เมื่อเข้าไปด้านในแล้ว ทุกคนจะได้เห็นผลการโหวตจากโปรดิวเซอร์แห่งดวงดาวครับ"

"แต่นี่ยังไม่ใช่ผลสุดท้ายนะครับ เพราะหลังจากเด็กฝึกทุกคนแยกย้ายไปยังห้องซ้อมเรียบร้อยแล้ว เราจะเริ่มประกาศรายชื่อคนที่ต้องถูกปรับเปลี่ยนโยกย้ายทีมครับ"

พอได้ยินกติกา บรรดาเด็กฝึกก็เริ่มบ่นอุบกับความช่างคิดของทีมงานรายการ

"จัดแบบนี้มันเชือดกันชัดๆ เลยนี่หว่า!"

"ให้เข้าไปอยู่ในเพลงที่แฟนคลับอุตส่าห์โหวตให้แท้ๆ แล้วค่อยมาโดนย้ายทีมทีหลังเนี่ยนะ"

"บอกผลสรุปมาตรงๆ เลยยังจะดีซะกว่า!"

แน่นอนว่าบ่นไปก็ไร้ประโยชน์ กู้ซิงเฉินซึ่งครองอันดับที่ 1 จึงเป็นคนแรกที่ต้องเริ่มเคลื่อนย้ายตำแหน่ง

พอทีมงานกระซิบข้างหูเสร็จ เขาก็เริ่มออกเดินทาง โดยมีตากล้องตามถ่ายประกบติดหลังไปหนึ่งคน

หลังจากเขาออกไป คนถัดไปก็คือเซี่ยเจิ่น ซึ่งก็ผ่านขั้นตอนเดียวกัน

ไม่นานก็ถึงคิวอันดับที่ 3 อย่างเสิ่นเย่ไป๋ เมื่อเขาเดินขึ้นไปบนเวที ทีมงานก็กระซิบเบาๆ ข้างหูเขา "ห้องซ้อมของคุณคือห้อง 407 ชั้น 4 ครับ"

เสิ่นเย่ไป๋พยักหน้า ก่อนจะเดินออกจากห้องซ้อมใหญ่ผ่านทางประตูด้านข้างแล้วขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นสี่ ตลอดทางมีพี่ๆ ตากล้องคอยตามเก็บฟุตเทจอยู่ไม่น้อย

พอเปิดประตูห้อง 407 เข้าไป เขาก็พบว่ามีคนอยู่ข้างในแล้วหนึ่งคน เซี่ยเจิ่นกำลังนั่งนิ่งอยู่บนพื้น จ้องตากับกล้องวงจรปิดในห้องซ้อมตาแป๋ว

เมื่อเห็นเสิ่นเย่ไป๋เดินเข้ามา เขาก็ตื่นเต้นจนผุดลุกขึ้นยืนทันที สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

เมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่ยอมพูดอะไร เสิ่นเย่ไป๋จึงเป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อน "ห้องนี้คือเพลงอะไรเหรอ"

เซี่ยเจิ่นชี้ไปยังป้ายเล็กๆ ด้านข้าง "เหมือนจะเป็นเพลง Villain ครับ"

เสิ่นเย่ไป๋พยักหน้ารับรู้

ไม่นานประตูห้องก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง เด็กฝึกคนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมกับเอ่ยทักทายพวกเขา

"Hi~"

เสิ่นเย่ไป๋จำเขาได้ คนคนนี้ก็คือเฉินจิ่งหราน คนที่มีปัญหากับหลินหรั่นและเคยถูกหลินหรั่นบ่นให้เขาฟังนั่นเอง

บนใบหน้าของเฉินจิ่งหรานประดับด้วยรอยยิ้ม ดูสดใสร่าเริงสุดๆ จนมองไม่ออกเลยแม้แต่น้อยว่าจะเป็นคนที่ชอบขัดแข้งขัดขารูมเมตตัวเอง

พวกเขาสามคนเพิ่งนั่งลงได้ไม่นาน ประตูห้องก็เปิดออกอีกหน

เฮ่อเหยียนเดินเข้ามา พอเห็นเสิ่นเย่ไป๋กับเซี่ยเจิ่นก็ตื่นเต้นดีใจยกใหญ่ แทบจะอยากคว้ามือทั้งคู่มาหมุนตัวเต้นระบำรอบห้อง

"พวกนายก็อยู่ด้วยเหรอ ดีจังเลย!"

"หรือว่าแฟนคลับพวกเราจะจงใจโหวตให้มารวมกันแบบนี้นะ"

หลังจากคาดเดาไปเรื่อยเปื่อยอยู่นาน เฮ่อเหยียนถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่ายังมีคนอื่นอยู่ในห้องอีกคน จึงพยักหน้าทักทายอีกฝ่ายอย่างเก้อเขินเล็กน้อย

เฉินจิ่งหรานที่โดนเมินในตอนแรกไม่ได้มีท่าทีโกรธเคืองแต่อย่างใด เขาเพียงพยักหน้าตอบรับอย่างมีมารยาท

ผ่านไปครู่หนึ่ง หลินหรั่นก็เข้ามา เขากระโดดโลดเต้นอย่างมีความสุขอยู่สองสามทีก่อนจะพุ่งเข้ามากอดเสิ่นเย่ไป๋ทันที

"พี่ครับ เหมือนผมจะได้อยู่ทีมเดียวกับพี่อีกแล้ว"

จนถึงตอนนี้มีคนเข้ามาแล้วห้าคน ตามหลักแล้วควรจะเหลือที่ว่างอีกแค่สองที่ ทว่าประตูห้องกลับถูกผลักเปิดออกครั้งแล้วครั้งเล่า

ซ่งอวี่ชวน เจียงสิงโจว สวี่จืออวี้ยน หลี่เจ๋อข่าย ทยอยเดินเข้ามาทีละคน

เมื่อเสียงตามสายประกาศว่าเด็กฝึกทุกคนย้ายเข้าห้องซ้อมเรียบร้อยแล้ว ในห้องนี้ก็มีสมาชิกรวมกันถึง 12 คน

เมื่อเทียบกับห้องเพลง "จมดิ่ง" ที่อยู่ข้างๆ ต้องบอกเลยว่าห้องนี้คึกคักจนเกินพอดี สามารถแบ่งแสดงเป็นสองทีมย่อยได้สบายๆ เลยทีเดียว

แต่เนื่องจากแต่ละเพลงถูกกำหนดโควตาไว้ที่ 7 คน ดังนั้นในห้องนี้จึงต้องมีเด็กฝึก 5 คนที่ต้องโดนปรับเปลี่ยนโยกย้ายทีม

เสียงตามสายเริ่มประกาศรายชื่อเด็กฝึกจากเพลง NO LIMIT ที่ต้องย้ายทีมเป็นอันดับแรก ซึ่งมีทั้งหมดสามคน

ทีมเพลง "จมดิ่ง" ไม่มีสมาชิกต้องย้ายทีม จึงข้ามไปทันที

ทีมเพลง summer มีคนต้องย้ายหนึ่งคน

ทีมเพลง "ประกายแสงริบหรี่" ไม่มีสมาชิกคนไหนต้องย้ายทีม จึงข้ามไปเช่นกัน

ในที่สุดก็ถึงคราวของเด็กฝึกทีม Villain สีหน้าของทุกคนดูตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด กลัวจับใจว่าจะมีชื่อตัวเองโผล่ออกมา

ชื่อแรกที่เสียงตามสายขานออกมาก็คือ

"หลินหรั่น ขอให้ย้ายไปยังโซนรอกำหนดทีมครับ"

พอได้ยินชื่อตัวเอง หลินหรั่นก็รู้สึกเหมือนฟ้าถล่มลงมาตรงหน้า สมองพลันขาวโพลนไปหมด

เขาคิดไม่ถึงเลยว่า คนแรกที่ต้องโดนย้ายทีมจะเป็นตัวเอง ที่สำคัญที่สุดคือ คนที่ได้อยู่ต่อดันมีเฉินจิ่งหรานอยู่ด้วย นั่นยิ่งทำให้เขารู้สึกทรมานใจขึ้นไปอีก

หลินหรั่นยื่นมือไปทางเสิ่นเย่ไป๋ "พี่ครับ! ผมไม่อยากแยกกับพี่เลย..." ทว่ายังพูดไม่ทันจบก็โดนทีมงานลากตัวออกไปเพราะมัวแต่อ้ำอึ้งชักช้า

หลังจากหลินหรั่นออกไปแล้ว สายตาของเด็กฝึกที่เหลืออยู่ในห้องก็เริ่มเลิ่กลั่ก บรรยากาศยิ่งทวีความตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ

ถัดจากนั้นไม่นาน ชื่อของสวี่จืออวี้ยนก็ดังขึ้นตามมา

ด้วยความที่คนในห้องเยอะมาก สวี่จืออวี้ยนเดินเข้ามาทักทายเสิ่นเย่ไป๋เสร็จก็ไปยืนก้มหน้าเงียบๆ อยู่มุมหนึ่ง พอถูกเรียกชื่อให้ย้ายออกจากห้อง เขาก็เดินก้มหน้าออกไปแบบนั้นเช่นกัน

หลังจากมีเด็กฝึกเดินออกไปอีกสองคน ในห้องก็เหลือเพียงเซี่ยเจิ่น เสิ่นเย่ไป๋ เฉินจิ่งหราน เฮ่อเหยียน ซ่งอวี่ชวน เจียงสิงโจว และหลี่เจ๋อข่าย รวมทั้งหมด 7 คนพอดี

เสิ่นเย่ไป๋เห็นว่าคนในห้องพักของเขาอยู่กันครบถ้วน จึงเดาได้ทันทีว่านี่ต้องเป็นผลลัพธ์จากการนัดแนะพูดคุยกันของเหล่าแฟนคลับอย่างแน่นอน

ขั้นตอนหลังจากนั้นก็เหมือนกับรอบก่อนๆ ทีมงานแจกกระดาษเนื้อเพลงและตารางเวลาการเทรนของครูฝึกให้ถึงมือทุกคน

ส่วนไฟล์เพลงและท่าเต้นเวอร์ชันสมบูรณ์ถูกบันทึกไว้ในแท็บเล็ตและส่งมอบให้พวกเด็กฝึกเช่นเดียวกัน

เฮ่อเหยียนรู้สึกตื่นเต้นมาก "พวกเรามาดูคลิปเต้นเวอร์ชันเต็มกันก่อนสักรอบเถอะ!" เขาเชื่อมต่อแท็บเล็ตเข้ากับคอมพิวเตอร์ในห้องซ้อม หน้าจอขนาดใหญ่จึงสว่างวาบขึ้นมาทันที

คนอื่นๆ พากันล้อมวงนั่งลงบนพื้นหน้าจอใหญ่

ทันทีที่เฮ่อเหยียนกดปุ่มเล่นวิดีโอ เสียงผิวปากในช่วงอินโทรก็ดึงดูดสายตาทุกคู่ให้จับจ้องไปที่หน้าจออย่างเหนียวแน่น

ท่วงทำนองอันพิลึกพิลั่นค่อยๆ คลี่คลายออกมาช้าๆ จังหวะถูกกดให้ทุ้มต่ำ บรรยากาศรอบตัวราวกับจมดิ่งลง และให้ความรู้สึกเย็นยะเยือกจับขั้วหัวใจอย่างประหลาด

เมื่อเสียงดนตรีดำเนินไป จังหวะกลองพลันถี่กระชั้นขึ้น การแปรแถวเริ่มเปลี่ยนไปอย่างต่อเนื่อง คนทั้ง 7 ราวกับกำลังหยั่งเชิงกันและกัน และในขณะเดียวกันก็เหมือนพยายามจับจุดอ่อนของอีกฝ่ายให้อยู่หมัด

เมื่อท่อนฮุคเริ่มต้นขึ้น อารมณ์ที่เคยกดทับเอาไว้ก็ระเบิดออกมาในพริบตา

ทุกครั้งที่มีการสลับตำแหน่งเซ็นเตอร์ ออร่าที่ครูฝึกบนเวทีส่งออกมานั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ทั้งที่เต้นท่าชุดเดียวกันแท้ๆ แต่กลับดูออกชัดเจนว่ากำลังสวมบทบาทที่ต่างกัน

ทำให้คนดูแยกไม่ออกเลยว่า ใครกันแน่ที่เป็น Villain ตัวจริง

ช่วงท้ายของเพลงมีการใส่เสียงไซเรนของรถตำรวจเข้ามา ราวกับตรึงทุกคนให้ถูกขังอยู่กับที่

เมื่อคลิปวิดีโอเล่นจนจบและเสียงดนตรีเงียบลง ห้องซ้อมก็ตกอยู่ในความเงียบงันไปราวสองวินาที

เฮ่อเหยียนเป็นคนแรกที่ได้สติกลับมา เขาอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมาว่า

"เพลงนี้...โคตรเท่เลยว่ะ"

เจียงสิงโจวพยักหน้าหงึกๆ รัวๆ เพื่อแสดงความเห็นด้วยสุดตัว

เฉินจิ่งหรานก็เอ่ยความเห็นของตัวเองออกมาเช่นกัน "เพลงนี้ถ้าเต้นออกมาได้ดี เวทีต้องลุกเป็นไฟแน่"

ซ่งอวี่ชวนไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงก้มมองกระดาษเนื้อเพลงในมือ แววตาแฝงความจริงจังขึ้นมาหลายส่วน

หลี่เจ๋อข่ายเองก็ไม่ได้เอ่ยปากเช่นกัน สีหน้าดูเหมือนกำลังขบคิดอะไรบางอย่างอยู่

เซี่ยเจิ่นเดินไปข้างๆ เฮ่อเหยียนแล้วลากแถบความยาววิดีโอกลับไปที่จุดเริ่มต้นอีกครั้ง

"เปิดอีกรอบเถอะ ทุกคนดูอย่างละเอียดกันอีกสักที"

เสิ่นเย่ไป๋มองหน้าจอพลางยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เขาเองก็ถูกใจเวทีนี้มากเช่นกัน

ในการดูรอบที่สอง ทุกคนต่างจดจ้องหน้าจออย่างตั้งอกตั้งใจ

ทันใดนั้น เสียงระบบสั่นของโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นแว่วๆ

เฉินจิ่งหรานเบี่ยงตัวไปด้านข้าง เมื่อแน่ใจว่ากล้องจับภาพไม่ถึง เขาก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วกดทำอะไรอยู่สองสามที

เสิ่นเย่ไป๋เหลือบมองเขาแวบหนึ่งด้วยหางตา ก่อนจะละสายตากลับมาอย่างรวดเร็วโดยไม่ได้เก็บมาใส่ใจ

หลังจากคลิปรอบที่สองจบลง ในที่สุดห้องซ้อมก็เริ่มกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง

"ท่านี้ยากเป็นบ้าเลย แต่วินาทีที่แอ่นเอวขึ้นมานั่นคือเท่จัดๆ"

"ยากชะมัด ฉันจะทำเวทีนี้ออกมาได้ดีไหมเนี่ย"

เซี่ยเจิ่นกดปิดแท็บเล็ต "เอาล่ะ ดูคลิปเต้นจบแล้ว"

"ใครอยากเป็นลีดเดอร์บ้าง"