ตอนที่ 96 ตัวถ่วง

สิ้นเสียงเซี่ยเจิ่น เฉินจิ่งหรานก็ยกมือขึ้นทันที

"ฉันอยากเป็น"

"ฉันยังไม่เคยเป็นลีดเดอร์เลย อยากลองดูสักครั้ง"

เฮ่อเหยียนผายมือ "ฉันไม่มีปัญหา"

จากนั้นเจียงสิงโจวกับซ่งอวี่ชวนก็บอกว่าไม่มีปัญหาเช่นกัน

เสิ่นเย่ไป๋ปรายตามองเฉินจิ่งหรานแวบหนึ่ง แล้วก็ไม่ได้คัดค้านอะไร

เฉินจิ่งหรานจึงได้รับคะแนนเสียงเป็นเอกฉันท์ ได้เป็นลีดเดอร์ของทีม "Villain"

ต่อไปก็มาถึงขั้นตอนสำคัญที่สุดอย่างการแบ่งพาร์ต

เพลงนี้แบ่งออกเป็นเจ็ดพาร์ตซึ่งมีสัดส่วนพอๆ กัน เนื่องจากมีการเปลี่ยนบล็อกกิ้งบ่อย เนื้อเพลงจึงถูกซอยย่อยมาก ไม่มีใครเป็นตำแหน่งเซ็นเตอร์แบบชัดเจน

ทุกคนถือแผ่นเนื้อเพลงมานั่งล้อมวงกัน ตอนจะนั่งลง หลี่เจ๋อข่ายอยากจะเข้าไปนั่งข้างเสิ่นเย่ไป๋ ทว่าเจียงสิงโจวกับเฮ่อเหยียนกลับเกาะติดเสิ่นเย่ไป๋แน่นเหมือนตังเม

หลี่เจ๋อข่ายพยายามลองหยั่งเชิงอยู่หลายครั้ง แต่ก็ยังแทรกตัวเข้าไปไม่สำเร็จ

เฮ่อเหยียนกวาดตามองรอบวง

"ฉันว่าทีมเราลงตัวเป๊ะเลยนะ มีทั้งนักร้องนำ เมนแดนซ์ แล้วก็มี rap สองคน ace สองคน กับเด็กหัวกะทิอีกหนึ่งคน"

เจียงสิงโจวคว่ำมุมปากลง หรี่ตาพูด "ฉันสงสัยว่านายกำลังเหน็บแนมฉันอยู่"

เฮ่อเหยียนหัวเราะจนตัวหงาย "นายน่ะเป็น ace ส่วนเด็กหัวกะทิคือไป๋ไป๋ ผลลัพธ์แบบนี้นายพอใจไหมล่ะ"

เฉินจิ่งหรานกระแอมเบาๆ วางแผ่นเนื้อเพลงลงบนพื้น "เรามาแบ่งตามหน้าที่ของแต่ละคนกันก่อนดีกว่า"

"ฉันอยากรับท่อน E ท่อนนี้มี rap ค่อนข้างเยอะ"

"ใครที่คิดไว้แล้ว ตอนนี้ก็บอกมาก่อนได้เลยนะ"

เฮ่อเหยียนยกมือขึ้นทันควัน "ฉันอยากได้ท่อน G มีแดนซ์เบรกตั้งสิบห้าวินาทีแน่ะ"

ซ่งอวี่ชวนก้มมองแผ่นเนื้อเพลงแล้วยกมือขึ้นบ้าง

"ฉันรับท่อน B ท่อนฮุกครึ่งหลัง ประสานเสียงท่อนบริดจ์ แล้วก็ไฮโน้ต"

ห้องซ้อมเงียบลงไปสองสามวินาที

เซี่ยเจิ่นขมวดคิ้วอย่างลังเลใจ ท่อน A กับท่อน C ต่างก็มีท่อนฮุกทั้งคู่ แต่ท่อน A เป็นท่อนเปิดเพลง แถมยังต้องร้องประสานท่อนบริดจ์คู่กับซ่งอวี่ชวนด้วย

ส่วนที่เจียงสิงโจวไม่พูดอะไร เป็นเพราะเลือกไม่ถูกล้วนๆ เขาไม่รู้ว่าตัวเองเหมาะกับท่อนไหน

หลี่เจ๋อข่ายก้มหน้ามองแผ่นเนื้อเพลง ท่อน F เป็นเนื้อซับ rap ถึงจะสั้นกว่าท่อน E ที่เป็นเมน rap อยู่บ้าง แต่ก็มีจุดเด่นไม่แพ้กัน

"ฉันเลือกท่อน F ละกัน"

เฉินจิ่งหรานพยักหน้า แล้วทำเครื่องหมายลงบนแผ่นเนื้อเพลง

ตอนนี้เหลือแค่ท่อนเปิดอย่างท่อน A กับท่อน C และ D ซึ่งเป็นซับโวคอลที่ยังไม่ได้เคาะ

เจียงสิงโจวขยับเข้าไปใกล้เสิ่นเย่ไป๋

"พี่ นายอยากเลือกท่อนไหน"

"ฉันได้หมด" เสิ่นเย่ไป๋ไม่ได้ละสายตาไปจากแผ่นเนื้อเพลง เขาจำเนื้อเพลงได้เกือบหมดแล้ว

เซี่ยเจิ่นกวาดตามองท่อน A ใหม่อีกรอบ ท่อนเปิดต้องดึงคนดูให้เข้าถึงอารมณ์เพลง ยิ่งเสียงในท่อนนี้ใสและกังวานมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งสร้างบรรยากาศได้ง่ายขึ้นเท่านั้น

ซึ่งเสียงของเขาทุ้มกว่าเสิ่นเย่ไป๋อยู่หน่อยๆ

เซี่ยเจิ่นเงยหน้าขึ้นมองเสิ่นเย่ไป๋ "เย่ไป๋ นายลองร้องประโยคแรกดูก่อนได้ไหม"

เสิ่นเย่ไป๋หันไปมองเขา "ได้สิ"

เสียงของเขาดังขึ้นในห้องซ้อม ดึงดูดสายตาของทุกคนให้หันมามองในทันที

พอเขาร้องจบ เซี่ยเจิ่นก็ร้องตามอีกรอบเพื่อยืนยันว่าความคิดของตัวเองถูกต้อง

"ยกท่อน A ให้เย่ไป๋เถอะ เสียงเขาเหมาะกับท่อนเปิดมากกว่า"

เจียงสิงโจวยังคงทำหน้างง "แล้วฉันล่ะ ฉันได้ท่อนไหน"

เซี่ยเจิ่นพยักหน้า "นายเลือกท่อน D เป็นไง ง่ายกว่าท่อน C หน่อย ไม่ต้องเอื้อนเสียงเยอะขนาดนั้น แถมเสียงนายยังเข้ากันดีด้วย"

เจียงสิงโจวทำมือเป็นสัญลักษณ์โอเค "พี่เซี่ย รับรองว่างานนี้ไม่พลาดแน่"

เฉินจิ่งหรานเขียนผลการแบ่งพาร์ตขั้นสุดท้ายลงบนแผ่นเนื้อเพลง "โอเค งั้นเอาตามนี้ไปก่อน"

"รอมะรืนนี้เจอครูฝึก vocal ค่อยถามความเห็นเขาอีกที"

การแสดงรอบสามครั้งนี้มีเวลาให้พวกเด็กฝึกค่อนข้างนาน มีเวลาราวๆ สองสัปดาห์

หลายคนจึงไม่ได้รู้สึกกดดันเท่าไหร่

การทำหน้าที่ลีดเดอร์ของเฉินจิ่งหรานดูจริงจังกว่าที่คนอื่นคิดไว้ ไม่ว่าจะเป็นการจัดตารางซ้อม การยื่นคำร้องของเด็กฝึก หรือการประสานงานกับทีมงาน เขาก็เป็นฝ่ายริเริ่มทำเองทั้งหมด

สิ่งแปลกประหลาดเพียงอย่างเดียวคือ ดูเหมือนเขาจะยุ่งอยู่ตลอดเวลา

พอถึงเวลาพักมักจะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย บางครั้งถึงขั้นเลยเวลาพักไปแล้วถึงค่อยกลับมา

ถึงแม้เขาจะดูเอื่อยเฉื่อยไปบ้าง แต่ความคืบหน้าไม่ได้ช้าลง ทุกคนจึงไม่ได้ว่าอะไร

เมื่อสิ้นสุดการซ้อมวันแรก ความคืบหน้าของทีม Villain ก้าวหน้ากว่ากลุ่มอื่นเล็กน้อย ทุกคนสามารถร้องเพลงจนจบได้ครบทั้งเพลงแล้ว

วันที่สอง เริ่มฝึกเต้น

ตอนดูครูฝึกเต้นในคลิป ทุกคนรู้สึกว่าดูมีเสน่ห์ดึงดูดมาก แต่พอถึงตาตัวเองเต้นกลับกลายเป็นทื่อมะลื่อไปเสียอย่างนั้น

ช่วงครึ่งแรกของเพลง แทบไม่มีใครได้ยืนอยู่กับที่เกินแปดจังหวะเลย

ทุกครั้งต้องเคลื่อนย้ายตำแหน่งอย่างคล่องแคล่วไปพร้อมๆ กับออกท่าเต้น

ถ้ามีคนช้าไปแค่ครึ่งจังหวะ อีกหกคนที่เหลือด้านหลังก็อาจจะชนกันระเนนระนาดได้

เฮ่อเหยียนในฐานะเมนแดนซ์แกะท่าเต้นออกมาได้เป็นคนแรก แล้วเริ่มนำทุกคนฝึกเต้นตาม

อาจเพราะเติบโตขึ้นหลังจากผ่านการแสดงรอบแรกและการแสดงรอบสองมาแล้ว พอซ้อมถึงหกโมงเย็น ทุกคนก็จำท่าทางได้เกือบหมด

แม้จะยังมีรายละเอียดอีกไม่น้อยที่ยังทำได้ไม่เข้าที่ แต่ทุกคนก็สามารถเต้นตามเพลงตั้งแต่ต้นจนจบได้แล้ว

พอกินมื้อเย็นเสร็จก็เริ่มซ้อมการเคลื่อนตำแหน่งที่ยากที่สุด

เส้นทางการเคลื่อนที่ของแต่ละคนซับซ้อนมาก พอเต้นจริงจึงวุ่นวายกว่าที่คิดไว้เยอะ ถ้าไม่ชนกันเองก็เผลอเหยียบเท้ากันตลอด

มีแค่เฮ่อเหยียน เซี่ยเจิ่น และเสิ่นเย่ไป๋เท่านั้นที่แทบไม่ทำพลาดเลย

ตอนนี้เพิ่งจะเริ่มซ้อมเป็นวันที่สอง ยังมีเวลาอีกมาก ทุกคนจึงไม่ได้เก็บเรื่องนี้มาคิดมาก

ซ้อมจนถึงเที่ยงคืน ทีม Villain ก็เลิกซ้อม ทุกคนต่างเก็บข้าวของเตรียมตัวกลับหอพัก

แต่ซ่งอวี่ชวนกลับไม่ขยับ ได้แต่นั่งหอบหายใจอยู่บนพื้น

เฮ่อเหยียนเอ่ยถาม "อวี่ชวน นายไม่กลับเหรอ"

เขาเอามือปาดเหงื่อบนใบหน้าพลางก้มหน้าลง น้ำเสียงแหบพร่าไปบ้าง "พวกนายไปก่อนเถอะ ฉันอยากซ้อมต่ออีกหน่อย"

ผมหน้าม้าตกลงมาบดบังดวงตา ทำให้มองสีหน้าของเขาไม่ออก

คนอื่นๆ ไม่ได้ใส่ใจอะไร เปิดประตูแล้วเดินตรงไปทางลิฟต์ พลางคุยเรื่องแผนการซ้อมของวันพรุ่งนี้

มีเพียงเสิ่นเย่ไป๋ที่หันไปมองเขาผ่านกระจกใสของห้องซ้อม

พอกลุ่มคนออกไปจนเหลือแค่ซ่งอวี่ชวน ห้องซ้อมก็เงียบสงบลงทันที

เขามองกระจก แล้วทำท่าเต้นที่เพิ่งเรียนมาในวันนี้ซ้ำไปซ้ำมา

ท่าหมุนตัวสไลด์ขาตรงท่อนฮุกยังคงแข็งทื่ออยู่ตลอด แม้จะฝึกซ้ำๆ แต่ก็ไม่ได้พัฒนาขึ้นเท่าไรนัก

อาจเป็นเพราะร่างกายถึงขีดจำกัดแล้ว จังหวะที่หมุนตัวขาจึงทรงตัวไม่อยู่ ล้มลงไปกองกับพื้นตรงๆ

ซ่งอวี่ชวนมองตัวเองในสภาพทุลักทุเลผ่านกระจก ขอบตาแดงก่ำ น้ำตาเริ่มเอ่อคลอเบ้า

เวทีการแสดงรอบแรกและการแสดงรอบสองของเขาต่างก็เลือกสาย vocal เป็นหลัก ทั้งตั้งใจและไม่ตั้งใจเพื่อหลีกเลี่ยงจุดอ่อนของตัวเอง

พอมาถึงเพลง Villain เขาถึงเพิ่งตระหนักได้ว่า ตัวเองเป็นคนที่เต้นแย่ที่สุดในกลุ่มนี้ ถึงขั้นสู้เจียงสิงโจวที่ไม่มีประสบการณ์เป็นเด็กฝึกมาก่อนไม่ได้ด้วยซ้ำ

มิน่าล่ะอันดับของเขาถึงตกลงมาเรื่อยๆ ในขณะที่คนอื่นกำลังก้าวหน้า ตัวเองกลับยังย่ำอยู่กับที่

เมื่อเทียบกับเด็กฝึกคนอื่น เขาไม่มีความได้เปรียบเรื่องอายุ และตอนนี้แม้กระทั่งความได้เปรียบจากประสบการณ์ที่เคยเดบิวต์มาแล้วก็กำลังค่อยๆ เลือนหายไป เขาจะเอาอะไรไปสู้กับคนอื่นได้?

เพลง Villain เล่นจบแล้วหยุดลงโดยอัตโนมัติ ภายในห้องซ้อมเหลือเพียงเสียงสะอื้นเบาๆ

"แกร๊ก"

ทันใดนั้น ประตูห้องซ้อมก็เปิดออก

ซ่งอวี่ชวนที่ยังนอนอยู่บนพื้นสะดุ้งตกใจเล็กน้อย มองเด็กหนุ่มผมสีชมพูตรงหน้าด้วยความตะลึงงัน

"เป็นอะไรหรือเปล่า"

เสียงของเสิ่นเย่ไป๋ดังขึ้น

ซ่งอวี่ชวนรีบลุกขึ้นนั่ง ลนลานปาดคราบน้ำตาตรงหางตาออก "มะ...ไม่มีอะไร"

เสิ่นเย่ไป๋ไม่ได้พูดอะไร แต่หยิบทิชชูบนโต๊ะส่งให้เขา

ซ่งอวี่ชวนรับมา "ขอบคุณนะ" ใบหน้าแดงระเรื่อขึ้นมาด้วยความอับอาย

"นายไม่ได้กลับหอพักไปแล้วเหรอ"

"กลับมาเอาของน่ะ" เสิ่นเย่ไป๋มีสีหน้าเป็นปกติ ราวกับแค่แวะกลับมาเอาของจริงๆ

เขาไม่ได้ซักไซ้ว่าทำไมซ่งอวี่ชวนถึงร้องไห้ แค่เหลือบมองคอมพิวเตอร์ที่เล่นเพลง Villain จบไปแล้ว

"ฉันอยู่ซ้อมเป็นเพื่อนแล้วกัน"

ซ่งอวี่ชวนไม่คิดว่าเขาจะพูดแบบนี้ จึงรีบลุกขึ้นยืนอย่างลนลาน

"อืม ได้สิ"

เสียงเพลงดังขึ้น ทั้งสองคนเริ่มขยับตัวไปตามจังหวะ

เดิมทีตอนที่ซ้อมด้วยกันทั้งเจ็ดคนในห้องก็มองไม่ค่อยเห็นความแตกต่างเท่าไร แต่ตอนนี้ซ่งอวี่ชวนมองตัวเองในกระจก แล้วเปรียบเทียบกับเสิ่นเย่ไป๋ที่อยู่ข้างๆ

เขาเหมือนมือใหม่ที่ร่างกายขยับไม่ประสานกัน เลียนแบบท่าเต้นอย่างเก้งก้างงุ่มง่าม เสิ่นเย่ไป๋กลับเหมือนครูสอนเต้นมากกว่า ท่าทางเฉียบคมกระชับ การเชื่อมต่อท่าเต้นลื่นไหลเป็นธรรมชาติ

ซ่งอวี่ชวนยิ่งเต้นยิ่งท้อ พอถึงท่อนฮุครอบที่สองก็อดไม่ได้ที่จะหยุดลง

เสิ่นเย่ไป๋ไม่ได้รับผลกระทบจากเขา ยังคงเต้นจนจบเพลงครบหนึ่งรอบ

"ผมเป็นตัวถ่วงของทุกคนหรือเปล่า" ซ่งอวี่ชวนถาม

ทั้งที่อายุมากกว่าเสิ่นเย่ไป๋ตั้งหลายปี แต่ตอนนี้กลับเหมือนเด็กที่ทำความผิด ขยุ้มชายเสื้อตัวเองแน่นอย่างทำตัวไม่ถูก

"ไม่หรอก" เสิ่นเย่ไป๋คิดนิดหนึ่ง "วันนี้คนที่ชนฉันมีสี่คน นายเป็นแค่หนึ่งในนั้น"

ซ่งอวี่ชวน "..."

เหมือนจะได้รับการปลอบใจ แต่ก็รู้สึกเหมือนไม่ได้ปลอบยังไงชอบกล

"จุดส่งแรงตอนเต้นของนายไม่ถูก ตรงท่อนฮุคนี้ต้องใช้แรงจากแกนกลางเอวและหน้าท้อง" เสิ่นเย่ไป๋สาธิตให้เขาดูรอบหนึ่ง

ซ่งอวี่ชวนทำตาม ก็ทำออกมาได้ลื่นไหลจริงๆ แต่ตอนนี้ร่างกายเขารับไม่ค่อยไหวแล้ว ท่าทางจึงผิดรูปไปบ้าง

"วันนี้ซ้อมแค่นี้ก่อนเถอะ" เสิ่นเย่ไป๋ดูออกว่าอีกฝ่ายแรงหมดแล้ว ถ้าฝืนซ้อมต่อไปคงบาดเจ็บได้ง่าย

"ความฟิตของนายแย่เกินไป พรุ่งนี้เจ็ดโมงเช้ามาวิ่งกับฉันแล้วกัน"

แม้ประโยคนี้จะแทงใจดำไปหน่อย แต่ซ่งอวี่ชวนก็เถียงไม่ออก ได้แต่พยักหน้า "...ได้"

ตอนที่ทั้งสองคนเดินกลับหอพักด้วยกัน ซ่งอวี่ชวนถึงนึกขึ้นได้ว่าเสิ่นเย่ไป๋บอกว่าจะกลับมาเอาของ

แต่ตอนนี้ สองมือของเขากลับว่างเปล่า ไม่ได้ถืออะไรมาเลยสักชิ้น

ในเวลาเดียวกัน บนอินเทอร์เน็ตก็มีโพสต์หนึ่งกำลังเริ่มเป็นประเด็นอย่างเงียบๆ ภาพชีวิตประจำวันแสนธรรมดาภาพหนึ่ง กลับถูกชาวเน็ตจับพิรุธบางอย่างได้...