ตอนที่ 100

ตอนที่ 100 ประโยคเดียว ทำให้ผู้ชายสิบห้าคนเปิดกระเป๋าเดินทางเพื่อผม (ตอนพิเศษฉลองวันเกิดเพื่อน)

[เทพเลี่ยน: ประโยคเดียว ทำให้ผู้ชายสิบห้าคนเปิดกระเป๋าเดินทางเพื่อผม]

[5555555555 ที่แท้คำว่าคนโปรดของวงมันเป็นแบบนี้นี่เอง!]

[ไม่พกชุดลำลองมาก็ได้เหรอ พี่ชายคนนี้มาเก็บตัวบำเพ็ญตบะหรือไงกัน?]

ยังไม่ทันที่เสิ่นเลี่ยนจะได้อธิบายว่าตัวเองแค่ต้องการความสะดวก คิดว่าใส่ชุดซ้อมไปเลยก็คงไม่เสียหาย สมาชิกในหอพักหมายเลขหนึ่งก็แสดงความตกตะลึงและ "ความรักความห่วงใย" ออกมาผ่านการกระทำเรียบร้อยแล้ว

นำทีมโดยเฉียวอี้โจว คนกว่าสิบคนพุ่งตัวกลับไปยังเตียงของตัวเองอย่างรวดเร็วปานลมกรด เพียงชั่วครู่เดียว บนพรมในห้องนั่งเล่นก็มีกระเป๋าเดินทางสารพัดขนาดวางเรียงรายเสียงดังโครมคราม

กระเป๋าถูกรูดซิปเปิดออกพร้อมเพรียงกันราวกับกาบหอยอ้าปากกว้าง ภายในอัดแน่นไปด้วยเสื้อผ้าหลากแบบหลายสไตล์ที่ต่างกันสุดขั้ว ดึงความสดใสของเฉดสีในห้องให้พุ่งสูงขึ้นทันตา

"พี่เลี่ยน ดูของผมสิ! ตัวนี้เป็นเสื้อยืดแบรนด์สตรีตคอลแลปส์ ลิมิเต็ดแค่ห้าร้อยตัวทั่วโลก เลือกได้ตามสบายเลยครับ!"

"เสิ่นเลี่ยน กางเกงคาร์โกของฉันตัวนี้เข้ากับบุคลิกนายสุดๆ ลองดูไหม?"

"ตรงนี้ของฉันด้วย! รองเท้า! ฉันเอารองเท้าผ้าใบรุ่นลิมิเต็ดยังไม่เคยใส่มาสามคู่ นายถูกใจคู่ไหนเอาไปใส่ได้เลย!"

เสิ่นเลี่ยนยืนอยู่หน้า "ความจริงใจ" กองพะเนิน ฟังเสียงเชียร์ขายสินค้าที่ดังขึ้นเซ็งแซ่ไม่ขาดสาย ทันใดนั้นเขาก็เข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าทำไมเวลาตัวการ์ตูนเวียนหัว ภาพถึงต้องหมุนเป็นวงกลม

ตอนนี้เขารู้สึกตาลายวิงเวียนจริงๆ แล้ว

เรื่องพวกนี้เขาไม่ถนัดเอาเสียเลย แต่ก่อนไม่ว่าจะต้องใส่อะไร ผู้ช่วยอย่างอาข่ายก็เตรียมไว้ให้ล่วงหน้าตลอด

ในฐานะคนทำงานหาเช้ากินค่ำที่มีคุณภาพ เสิ่นเลี่ยนยกย่องตัวเองว่าเป็นวัวเป็นม้าที่เชื่อฟังเจ้านายอย่างดี มีอะไรให้ใส่ก็ใส่ ไม่เคยเรื่องมาก

แต่ตอนนี้ จะให้เขาตัดสินใจเลือกเอง...นี่มัน...

สายตาขอความช่วยเหลือของเขากวาดมองไปรอบวงคน สุดท้ายจึงลองหยั่งเชิงพูดขึ้นมา "หรือว่า...พวกนายช่วยฉันเลือกสักชุดไหม?"

[เปิดตี้หารชุดรวมร่างมาแล้วจ้า มาแล้ว!]

[555555 ความสัมพันธ์ของพวกเขาดีกันจังเลยนะ]

[เสิ่นเลี่ยน: โรคตัดสินใจยากกำเริบ ช่วยจัดเซตทั้งตัวให้ที ขอบคุณครับ]

ชิบหายแล้ว

พอประโยคนี้หลุดออกไป เหล่า "พนักงานขายเสื้อผ้า" ที่เมื่อครู่ยังสามัคคีกันดีอยู่ก็แตกกระเจิงออกเป็นสามค่ายในทันที แบ่งแยกกันอย่างชัดเจน

"ต้องใส่ตัวนี้ของฉันสิ!" กู้เหยียนซีคว้ากางเกงยีนส์ขาดตัวโปรดของตัวเองขึ้นมา ชูไว้ราวกับธงชัยชนะ "มันต้องแนวเท่ๆ ดุดันแบบนี้ ถึงจะคู่ควรกับออร่าราชาสุดแกร่งบนเวทีของพี่เลี่ยน! เข้าใจความหมายของการขยายตัวตนบนเวทีมั้ยหืม?"

เฉียวอี้โจวโต้กลับทันควัน ในมือถือเสื้อไหมพรมเนื้อนุ่มละมุน "ไม่ถูก! ปกติพี่เลี่ยนดูเย็นชาจะตาย ใส่เสื้อไหมพรมสไตล์ญี่ปุ่นสร้างเสน่ห์แบบคอนทราสต์ไม่ดีกว่าเหรอ เข้าใจมั้ยเนี่ย? แบบนี้ตกแฟนคลับได้ชัวร์! แฟนคลับชอบแนวนี้กันทั้งนั้นแหละ!"

ขณะที่ทั้งสองคนกำลังเถียงกันไม่หยุด เสียงแค่นหัวเราะเบาๆ ก็ดังขึ้นจากด้านข้าง

เจียงเฉากอดอก เชิดคางขึ้นเล็กน้อย ใช้สายตาแบบ "พวกนายจะไปเข้าใจแฟชั่นอะไร" กวาดมองกองเสื้อผ้าหลากสีสันฉูดฉาดพวกนั้น แล้วเอ่ยขึ้นอย่างเชื่องช้า "หน้าตาอย่างเขาบวกกับหุ่นแบบนี้ เอาไปใส่ของเลอะเทอะพวกนั้นมันเสียของชัดๆ มันต้องใส่แบบที่เรียบง่ายที่สุด ใช้เนื้อผ้าที่ดีที่สุด เข้าใจมั้ย? คุณภาพเนื้อผ้า! คุณภาพเนื้อผ้าเท่านั้นถึงจะขับความพรีเมียมออกมาได้!"

คุณชายเจียงเป็นแค่พวกเย่อหยิ่ง แต่ถ้าพูดถึงฝีปาก ย่อมเทียบไม่ได้กับกู้เหยียนซีที่เปลี่ยนบทสนทนาเป็นเดี่ยวไมโครโฟนได้ หรือเฉียวอี้โจวที่จับจุดจิตวิทยาแฟนคลับได้อย่างแม่นยำ หลังจากแบทเทิลกันไปได้ไม่กี่รอบ เขาก็ถูกสองคนนั้นเข้าขารับส่งมุกต้อนจนพูดไม่ออก ใบหน้าหล่อเหลาแดงก่ำด้วยความโมโห

[ทะเลาะกันแล้ว ทะเลาะกันแล้ว! ตีกันเพราะเรื่องจะให้เทพเลี่ยนใส่ชุดอะไรแล้ว!]

[กู้เหยียนซี (สไตล์สตรีตคูลๆ แบดๆ) vs เฉียวอี้โจว (สไตล์รุ่นพี่แสนอบอุ่น) vs เจียงเฉา (สไตล์คุณชายสูงส่ง) แทงฝั่งไหนวางเงินเลย!]

[กู้เหยียนซีกับเฉียวอี้โจว vs เจียงเฉา ฉันลงฝั่งทีมตลกคาเฟ่ชนะ]

[คุณชายเจียง: ต่อให้มีเงินก็สู้สองปากไม่ได้]

ในที่สุด เจียงเฉาก็ขี้เกียจจะต่อปากต่อคำกับพวกเขาอีกต่อไป เขาสูดหายใจเข้าลึก ตัดสินใจฟันธงในทันที "เอาละ ไม่ต้องเถียงกันแล้ว! พวกเราสามคนจัดชุดให้เขาคนละสองสามชุด ให้เสิ่นเลี่ยนใส่เดินวนลองทีละชุด แล้วทุกคนค่อยโหวตตัดสิน!"

ข้อเสนอนี้ได้รับความเห็นชอบอย่างเป็นเอกฉันท์จากกู้เหยียนซีและเฉียวอี้โจวในทันที

เสิ่นเลี่ยน : ???

นี่มันไม่ได้กำลังสรรหาวิธีมาแกล้งทรมานผมอยู่จริง ๆ ใช่ไหมเนี่ย

[ขอบคุณพระโพธิสัตว์เจียงมากค่ะ!!! ปุถุชนอย่างพวกเราเป็นบุญตาแล้ว!]

[ฮือๆๆ เจียงเฉาเธอคือพระโพธิสัตว์องค์เดียวของฉัน! รีบให้เทพเลี่ยนเปลี่ยนชุดเร็วเข้า!]

[เกมแต่งตัวชุดใหญ่ไฟกะพริบ (ไม่ใช่ละ) สาวๆ ในห้องไลฟ์ บุญพาวาสนาส่งมาถึงพวกเธอแล้ว!]

ผลงานแรกที่เปิดตัวคือของกู้เหยียนซี

เสิ่นเลี่ยนถือเสื้อผ้าชุดหนึ่งเดินเข้าห้องนอนไป ไม่กี่นาทีต่อมา เขาก็ผลักประตูเดินออกมาท่ามกลางสายตาคาดหวังของทุกคน

เสื้อยืดไหล่ตกสีดำสกรีนลายกราฟฟิตี้สะดุดตา เป็นผ้าคอตตอนเนื้อหนาที่มีน้ำหนัก ทรงหลวมโคร่งเมื่ออยู่บนตัวเขาไม่เพียงไม่ดูซอมซ่อ แต่กลับยิ่งขับเน้นให้เห็นไหล่กว้างและเอวสอบ ท่อนล่างเป็นกางเกงยีนส์ฟอกสีฟ้าแต่งรอยขาด รอยขาดตรงขากางเกงเปิดเว้าอยู่เหนือหัวเข่าอย่างพอดิบพอดี ยามก้าวเดินจึงเผยให้เห็นแนวมัดกล้ามเนื้อขาที่แน่นกระชับราง ๆ ตรงขอบเอวยังห้อยสายโซ่ไม้กางเขนสีเงินที่กู้เหยียนซีรบเร้าจะติดเพิ่มให้ ก้าวเดินแต่ละทีกระทบกันส่งเสียงกรุ๊งกริ๊ง

เส้นผมของเสิ่นเลี่ยนถูกกู้เหยียนซีขยี้จัดทรงลวก ๆ จนดูยุ่งเหยิงให้กลิ่นอายความเป็นเด็กหนุ่มอยู่บ้าง เห็นได้ชัดว่าเขายังคงไม่ค่อยชิน สองมือล้วงกระเป๋ากางเกง แววตาแฝงความจนใจอยู่นิด ๆ

"มา หมุนตัวให้พวกเราดูรอบหนึ่งซิ!" เฉียวอี้โจวส่งเสียงโห่ฮานำขึ้นมา

เสิ่นเลี่ยนหมุนตัวไปรอบหนึ่งอย่างเก้งก้าง ทว่าเมื่อเขาหันกลับมาพิงกรอบประตู แล้วเหลือบสายตาขึ้นมองกล้องเล็กน้อย ความดุดันเฉียบคมในแววตาคู่นั้นกลับปะทะเข้ากับสไตล์สตรีทสุดขบถจนเกิดเป็นเคมีที่น่าอัศจรรย์

[กรี๊ดดดดดดดดดด ฉันตายยยย! นายแบบหนุ่มจากที่ไหนกันเนี่ย!]

[ไหล่กว้างเอวสอบแบบนี้! ขายาวขนาดนี้! เสื้อผ้านี่มันตัดมาเพื่อเขาชัดๆ!]

[เขาไม่ได้เก๊กสีหน้าอะไรด้วยซ้ำ แต่หล่อจนฉันร้องกรี๊ดไม่หยุด! หนุ่มคูลยืนหนึ่งตลอดกาล!]