ตอนที่ 99 แต่ผมไม่ได้เอาชุดไปรเวทมานะ!

ไม่รู้ว่าหลับใหลอยู่ในอากาศที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหม้อไฟตกค้างผสมผสานกับกลิ่นอายของเหล่าเด็กหนุ่มไปนานแค่ไหน ในที่สุดสัญญาณทางสรีรวิทยาของร่างกายก็กลายเป็นนาฬิกาปลุกดั้งเดิมที่สุด

ภายในหอพักหมายเลขหนึ่ง แม้ผ้าม่านหนาหนักก็ไม่อาจบดบังแสงอาทิตย์ยามบ่ายที่ร้อนแรงเกินไปได้ แสงสว่างลอดผ่านช่องว่างเข้ามา ทอดลำแสงสว่างจ้าหลายสายลงในอากาศ จนมองเห็นละอองฝุ่นลอยคว้างอยู่ภายในได้อย่างชัดเจน

บนพรม เด็กหนุ่มคนหนึ่งที่นอนกระสับกระส่ายที่สุดขมวดคิ้วแน่น พยายามดิ้นรนตื่นจากความฝันอย่างสะลึมสะลือ

เขาหลับตาแล้วยันตัวลุกขึ้นตามสัญชาตญาณ คิดจะไปเข้าห้องน้ำ ทว่าพอก้าวขาออกไป สัมผัสนุ่มยวบใต้ฝ่าเท้าก็ทำให้เขาซวนเซไปวูบหนึ่ง

"โอ๊ย——"

เสียงร้องโอดโอยสั้นๆ แฝงความเจ็บปวดดังขึ้น คล้ายกับโดมิโนตัวแรกที่ล้มลง มันทำลายความเงียบสงบไปทั่วทั้งห้องในทันที

คนที่โดนเหยียบสะดุ้งตื่นสุดตัว กุมท้องแล้วผุดลุกขึ้นมานั่ง

การเคลื่อนไหวของเขาไปชนเข้ากับกระป๋องเครื่องดื่มที่กองสุมอยู่ข้างๆ จนล้มระเนระนาด ส่งเสียงดังเปรื่องปร่างวุ่นวาย

[55555555555555555555!]

[มหกรรมปลุกคนครั้งใหญ่!]

[เหยียบลงพุงได้แม่นเป๊ะ ยอดฝีมือชัดๆ]

[พ่อหนุ่มคนที่โดนเหยียบ ฉันดูอยู่ยังเจ็บแทนเลย!]

"อือ... เกิดอะไรขึ้นน่ะ?"

"แผ่นดินไหวเหรอ?"

เหล่าเด็กหนุ่มที่กำลังหลับใหลถูกความวุ่นวายต่อเนื่องนี้รบกวน ต่างทยอยตื่นขึ้นมาทีละคน ห้องทั้งห้องพลันเต็มไปด้วยเสียงครางงัวเงียและเสียงบ่นพึมพำ

เสิ่นเลี่ยนเองก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นท่ามกลางความสับสนอลหม่านนี้เช่นกัน

แสงอาทิตย์ยามบ่ายที่เจิดจ้าเกินไปกำลังดันทุรังลอดผ่านช่องผ้าม่านเข้ามา ก่อเกิดเป็นลำแสงแยงตาที่สาดเข้าใส่ใบหน้าของเขาตรงๆ จนเขาต้องหรี่ตาลงตามสัญชาตญาณ

การนอนทนบนโซฟามาทั้งคืนทำให้แผ่นหลังและลำคอแข็งเกร็งไปหมดราวกับชิ้นส่วนขึ้นสนิม ขยับเพียงนิดเดียวก็ปวดเมื่อยประท้วงขึ้นมาทันที

[กรี๊ดดดดด เทพเลี่ยนนี่นา! หน้าสดตอนเพิ่งตื่นยังเป๊ะขนาดนี้ได้ไง!]

[ขนตานั่น สันจมูกนั่น สวิตเชอร์รีบซูมโคลสอัปด่วนเลย!]

[อยากสิงร่างโซฟาตัวนั้นจัง การได้ให้คนหล่อหนุนนอนทั้งบ่ายมันจะรู้สึกยังไงนะ]

เขาลองขยับตัวดูเล็กน้อย ก่อนจะส่งเสียงครางที่ทั้งสบายและปวดเมื่อยออกมา

โซฟาย่อมนอนไม่สบายเท่าเตียงอยู่แล้ว

เสิ่นเลี่ยนยันที่วางแขนลุกขึ้นยืน ยืดเหยียดแขนขา ได้ยินแต่เสียงกระดูกทั่วร่างลั่นเปรี๊ยะประดังราวกับคั่วถั่ว

เขานวดคอที่ค่อนข้างเมื่อยล้า พลางเหลือบมองนาฬิกาบนผนัง

บ่ายสี่โมงสิบเจ็ดนาที

ก็ยังดี เขาคำนวณในใจ การนอนครั้งนี้ลากยาวไปเกือบสิบเอ็ดชั่วโมงเลยทีเดียว

เมื่อวานพวกเขา——ไม่สิ พูดให้ถูกคือเช้ามืดวันนี้พวกเขานอนดึกกันเกินไปจริงๆ

ตอนที่พนักงานส่งอาหารเอาวัตถุดิบหม้อไฟกล่องใหญ่หลายกล่องมาส่งที่หอพัก เวลาก็ปาเข้าไปตีสี่ครึ่งแล้ว

โชคดีที่ตอนสั่งเจียงเฉาสั่งมาเยอะ ไม่อย่างนั้นคงไม่พอกินจริงๆ

กินไปกลุ่มหนึ่ง ก็มีคนมาเพิ่มอีกสองสามคน กินไปอีกกลุ่ม ก็มีคนตามมาอีก บอกต่อกันไปปากต่อปาก สุดท้ายงานเลี้ยงฉลองเล็กๆ นี้กลับกลายร่างเป็นปาร์ตี้คลั่งหมู่ที่กวาดเอาเด็กฝึกเกินครึ่งมารวมตัวกัน

ทั้งในห้องนั่งเล่น ข้างโต๊ะอาหาร บนพรม อัดแน่นไปด้วยผู้คนเกือบสามสี่สิบชีวิตอย่างแออัดยัดเยียด

กลุ่มคนหนุ่มที่เรี่ยวแรงหมดเกลี้ยงแต่กลับคึกคักตื่นตัวถึงขีดสุดมารวมตัวกัน เขื่อนกั้นอารมณ์จึงพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง

บางคนนึกถึงเพื่อนร่วมทีมที่เพิ่งตกรอบ พูดไปพูดมาขอบตาก็เริ่มแดงก่ำ สุดท้ายก็กอดคอร้องไห้โฮกันอยู่ตรงนั้น

บางคนทุบหัวตัวเองตาแดงก่ำเพราะแสดงพลาดบนเวที พลางถามคนข้างๆ ว่าตัวเองเป็นไอ้งี่เง่าหรือเปล่า

แน่นอนว่าก็มีคนที่หัวเราะคิกคักดีอกดีใจอยู่ตรงนั้น มีความสุขที่รอบนี้ตัวเองไม่ได้รั้งท้ายจนตกรอบ และไม่ได้ตกรอบตั้งแต่รอบแรก

เน้นว่ามีคนทำทุกรูปแบบจริงๆ

ยังดีที่นี่เป็นการอัดรายการเลยไม่มีเหล้า ถ้าเกิดได้ดื่มไปสักหน่อย คงได้ออกไปยืนกอดเสาไฟฟ้าร้องไห้อยู่ข้างนอกกันหมดแน่!

หลังจากตื่นเต็มตาได้ครู่สั้นๆ ความเหนื่อยล้าที่ยังตกค้างอยู่ในร่างกายและความสะลึมสะลือหลังอิ่มแน่นก็จู่โจมเข้ามาอีกระลอก ทว่าเมื่อเห็นสภาพเละเทะเกลื่อนพื้น ก็ไม่มีใครหน้าหนาพอนอนลงไปต่อได้

"เอาละ อย่ามัวแต่นอนเป็นศพกันอยู่เลย ขยับตัวกันหน่อย!" ไม่รู้ว่าใครตะโกนขึ้นมาประโยคหนึ่ง

คำพูดนี้เหมือนการกดสวิตช์เปิด เหล่าเด็กหนุ่มส่งเสียงโอดโอย ทว่าก็ยอมก้มหน้ารับชะตากรรมลุกขึ้นมาแต่โดยดี ทุกคนแบ่งหน้าที่กันชัดเจน มีคนรับผิดชอบเก็บกวาดเศษอาหารที่เหลือบนโต๊ะ มีคนถือถุงขยะคอยตามเก็บกระป๋องเครื่องดื่ม ซองขนม และกระดาษทิชชูที่เกลื่อนพื้นขึ้นมาทีละชิ้น

ไม่นานนัก ขยะถุงใหญ่หลายใบก็ถูกมัดปากเรียบร้อย โดยมีพวกเด็กหนุ่มจากห้องพักอื่นช่วยหิ้วติดมือออกไป เอาไปทิ้งลงถังขยะใหญ่ระหว่างทางเดินกลับห้องพักของตัวเอง

เมื่อกลิ่นหม้อไฟระลอกสุดท้ายในห้องถูกพัดหายไปหลังเปิดหน้าต่างระบายอากาศ เหลือทิ้งไว้เพียงอากาศสดชื่นและสภาพแวดล้อมที่สะอาดเป็นระเบียบ ทุกคนก็พากันถอนหายใจโล่งอก

สมาชิกประจำของหอพักหมายเลขหนึ่งสิบกว่าคนในที่สุดก็ได้ทวงคืนโซฟาที่เป็นของพวกเขาเสียที

"เสร็จสิ้นสักที" เฉียวอี้โจวบิดขี้เกียจ พลางถอนหายใจอย่างพึงพอใจ ก่อนจะเปลี่ยนหัวข้ออย่างรวดเร็ว ตาเป็นประกายหันไปมองทุกคน "เฮ้ พูดเรื่องสำคัญกันดีกว่า! ปาร์ตี้บาร์บีคิวคืนนี้ พวกนายเตรียมจัดลุคแบบไหนกันไว้บ้างอะ"

ปาร์ตี้บาร์บีคิวตอนค่ำไม่ได้กำหนดว่าต้องสวมชุดซ้อม เพราะงั้นทุกคนย่อมงัดไม้เด็ดออกมาประชันกันเต็มที่เหมือนแปดเซียนข้ามทะเลแน่นอน

พอพูดถึงเรื่องนี้ กู้เหยียนซีก็เด้งตัวขึ้นมาจากพรมทันที ขานรับด้วยความกระตือรือร้น "ฉันกำลังจะพูดเรื่องนี้อยู่พอดีเลย! กางเกงยีนส์ขาดๆ ตัวใหม่ที่ฉันเพิ่งซื้อมาจะได้ใส่สักที คอยดูเถอะ ถ้าแมตช์กับสร้อยเงินของฉันนะ จะต้องหล่อระเบิดไปเลยใช่ไหมล่ะ!"

เสิ่นเลี่ยนมองกู้เหยียนซีด้วยสายตาที่คล้ายภาพฝันพังทลาย ก่อนจะสนิทกัน เขาคิดว่าหมอนี่เป็นหนุ่มหล่อมาดนิ่งเย็นชาจริงๆ จนกระทั่งเมื่อคืนนี้ พอคนคนนี้เริ่มพล่ามขึ้นมา สำเนียงเทียนจินนั่นบวกกับการเปิดสวิตช์พูดไม่หยุดราวกับปิดไม่ลง พอไปจับคู่กับเฉียวอี้โจวก็กลายเป็นเวทีทอล์กโชว์คู่หูดีๆ นี่เอง ชนิดที่สลับกันเป็นคนชงมุกรับมุกกันโบ๊ะบ๊ะ พอลองถามว่าก่อนหน้านี้เก๊กขรึมไปทำไม กู้เหยียนซีก็บอกว่าผู้จัดการสั่งมา บอกว่าขืนอ้าปากพูดคงไล่คนหนีหมด สู้หุบปากไว้เลยยังดีกว่า

เสิ่นเลี่ยนรู้สึกว่าผู้จัดการของเขานี่ช่างรู้จักตัวตนของเขาดีเหลือเกิน

[ฮ่าๆๆๆๆ ภาพลักษณ์หนุ่มคูลของกู้เหยียนซีพังทลายอย่างสิ้นเชิง!]

[ผู้จัดการ: ฉันพยายามเต็มที่แล้วจริงๆ นะ]

[อยากฟังกู้เหยียนซีพูดสำเนียงเทียนจินอะ! ไวๆ เลย!]

แต่สิ่งที่เขาไม่ค่อยเข้าใจเท่าไรก็คือ การแสดงบนเวทีต้องจัดเต็มทั้งเสื้อผ้าหน้าผม เรื่องนี้เข้าใจได้ แสงสีฉูดฉาดพวกนั้นพอเข้าคู่กับชุดแล้วมันก็ดูดีมากจริงๆ

แต่ว่า... แค่กินบาร์บีคิวตอนค่ำ ทำไมต้องจัดแต่งลุคด้วยล่ะ

เขาอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากถาม "คืนนี้... เรามีภารกิจต้องถ่ายทำเหรอครับ"

บรรดาหัวที่กำลังถกเถียงกันอย่างออกรสหันขวับมาพร้อมเพรียงกัน มองเขาด้วยสายตาประมาณว่า "นายพูดเพ้อเจ้ออะไรออกมาเนี่ย"

ลัวหมิงชี้ไปยังกล้องมุมห้องที่มีจุดสีแดงกะพริบอยู่ ถามอย่างจริงจังและจริงใจว่า "นายคงไม่ได้ไม่รู้ใช่ไหมว่าพวกเรากำลังไลฟ์สดกันตลอดเวลาน่ะ"

เสิ่นเลี่ยนรู้สึกว่าลัวหมิงกำลังมองเขาเป็นคนโง่ "ผมก็ต้องรู้อยู่แล้วสิครับ"

"แล้วนายคิดว่าทำไมต้องเซตลุคด้วยล่ะ"

เสิ่นเลี่ยนตอบอย่างมั่นอกมั่นใจ "แต่ตอนนี้พวกเราก็หน้าสดกันอยู่ไม่ใช่เหรอครับ"

[ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!]

[พี่เลี่ยน อัจฉริยะด้านตรรกะตัวจริง! ทำเอาฉันเถียงไม่ออกเลยทีเดียว!]

[คอมเมนต์บน นายค้นพบจุดบอดเข้าแล้ว!]

[เสิ่นเลี่ยน: ตราบใดที่ฉันหน้าสดนานพอ พวกเธอก็จะไม่มีทางรู้ว่าสรุปฉันได้เซตลุคมาหรือเปล่า]

จะว่าไป คำพูดนี้ทำเอาพวกเขาเถียงไม่ออกจริงๆ

ทว่า ช่วงกินบาร์บีคิวนี่ ทางรายการต้องตัดต่อเอาไปใส่ในตอนหลักแบบร้อยเปอร์เซ็นต์แน่ๆ และตามสันดานของทีมงานรายการ ก็ไม่แน่อาจจะมีช่วงซึ้งๆ เรียกน้ำตา มีฟื้นความหลัง หรือเปิดวีซีอาร์อะไรทำนองนั้น

ไม่กันไว้ก่อนไม่ได้หรอก

หลายคนช่วยกันแย่งอธิบายอยู่พักใหญ่ เสิ่นเลี่ยนกะพริบตาปริบๆ ท่ามกลางเสียงจอแจ ก่อนจะยกมือขึ้นอย่างเงียบเชียบ

"แต่ผมไม่ได้เอาชุดไปรเวตมาเลยนะครับ!"

เขาได้ยินมาว่าที่นี่มีเสื้อผ้าแจกให้ ก็เลยพกมาแค่กางเกงในกับถุงเท้าสำหรับเปลี่ยนซักเท่านั้น ชุดที่ใส่ตอนเข้าค่ายวันแรกก็เป็นอาข่ายที่ช่วยจับคู่ชุดให้ แล้วสุดท้ายที่นี่ก็แจกเสื้อผ้าจริงๆ ไม่ใช่เหรอ เขาถึงได้ใส่แต่ชุดซ้อมมาตลอด

มันยังมีโอกาสที่ต้องใช้ชุดส่วนตัวอยู่อีกเหรอเนี่ย