ตอนที่ 98 ห่อรวมกันแล้วโยนลงถังขยะไปเลย!

ในขณะที่พวกจ้าวต้าชุนหยิบอาวุธทางกฎหมายขึ้นมาใช้นั้น ภายในกลุ่มหลักของสถานีต้านแอนตี้แฟนค้อนเหล็กยักษ์ของเสิ่นเลี่ยนที่เพิ่งได้รับชัยชนะอย่างงดงาม ก็อบอวลไปด้วยบรรยากาศพิลึกพิลั่นชวนเบื่อหน่ายชนิดหนึ่ง

อี้โข่วตั้นหวงซู: "ทุกหน่วยโปรดทราบ การโจมตีระลอกแรกถูกตีร่นไปแล้ว ตามขั้นตอนปกติ อีกเดี๋ยวอีกฝ่ายจะเริ่มอวยคนของตัวเอง ทุกคนเบิ่งตาให้กว้าง ดูซิว่าบ้านไหนเริ่มซื้อข่าวพีอาร์โม้โอ้อวด เจอเป้าหมายเมื่อไหร่ เราจะพุ่งไปเปิดอัลติใส่หน้าทันที"

สมาชิกกลุ่ม A: "รับทราบ! ปืนใหญ่อิตาลีของฉันพร้อมรบแล้ว!"

สมาชิกกลุ่ม B: "คีย์บอร์ดพร้อมประจำตำแหน่ง ดาเมจพร้อมปล่อยทุกเมื่อ!"

ทว่า ผ่านไปครึ่งชั่วโมง

โลกอินเทอร์เน็ตยังคงสงบราบเรียบไร้คลื่นลม

ผ่านไปหนึ่งชั่วโมง

นอกจากมีมของเสิ่นเลี่ยนที่แฟนคลับตัดต่อเล่นกันเองแล้ว ก็ไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ เลย

สมาชิกกลุ่ม C: "@อี้โข่วตั้นหวงซู ซูซู สถานการณ์เป็นไงบ้างเนี่ย? ฝั่งตรงข้ามโดนถอดสายเน็ตเหรอ?"

สมาชิกกลุ่ม D: "หักข้อนิ้วรอตั้งนาน สรุปฝั่งตรงข้ามไม่มางั้นเหรอ? ฉันสั่งเดลิเวอรีมารอแล้ว แกให้ฉันดูแค่นี้เนี่ยนะ?"

อี้โข่วตั้นหวงซูเองก็งุนงงอยู่บ้าง เธอผ่านศึกมานับร้อย รูปแบบสกปรกแบบไหนไม่เคยเจอบ้าง มีแค่แบบหัวมังกรท้ายงูแบบนี้แหละที่ไม่เคยเห็น ทุ่มเงินก้อนโต ก่อกระแสเอิกเกริกขนาดนั้น แล้วไงต่อ? ทำไปแค่เพื่อฟังเสียงประทัดแตกเล่นเหรอ?

เธอเปิดเข้ากลุ่มกอสซิป รีเฟรชเวยปั๋วอีกรอบ นอกจากแฟนคลับบ้านตัวเองที่กำลังจับฉลากแจกของฉลองชัยชนะในการต้านแอนตี้กันอย่างรื่นเริง กับเสียงอุทานของคนทั่วไปว่า "เชี่ย แฟนคลับเสิ่นเลี่ยนโคตรเทพ" แล้ว ก็หาเงาของคนที่น่าจะเป็นผู้บงการเบื้องหลังไม่เจอเลยสักนิด

"แปลกแฮะ" เธอพึมพำกับตัวเอง "คู่แข่งรุ่นนี้ไม่ได้เรื่องเลยว่ะ ตีกันแค่ครึ่งแรกเองเหรอ?"

ในกลุ่ม มีแฟนคลับที่รอจนหมดความอดทนเริ่มโอดครวญขึ้นมาแล้ว

"ตกลงจะมาอีกไหมเนี่ย? เรียงความสามร้อยคำที่ฉันเตรียมไว้ไม่มีที่ให้โพสต์เลยนะ!"

"นั่นสิ ฉันคิดคำแซะแดกดันไว้หมดแล้ว สรุปแกหายหัวไปไหนเนี่ย?"

"ความรู้สึกเหมือนต่อยใส่ก้อนนุ่น ไม่สะใจเลย! ไม่สะใจสุดๆ!"

ภายในหอพักหมายเลขหก เด็กฝึกส่วนใหญ่ยังคงจมดิ่งอยู่ในห้วงนิทราลึก ไม่รับรู้ถึงพายุลมแรงภายนอกแม้แต่น้อย

ในฐานะหัวหน้าทีม ในที่สุดจูจื่ออวี๋ก็ได้สัมผัสสิทธิพิเศษของการได้ห้องเดี่ยวเสียที

จะไม่มีใครมาเคาะประตูเร่งให้เขารีบๆ เวลาที่เขาเข้าห้องน้ำอีกต่อไปแล้ว

จูจื่ออวี๋ลงกลอนประตูด้านใน นั่งขัดสมาธิอยู่บนฝาชักโครก คอยรีเฟรชหน้าเพจกลุ่มกอสซิปนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

พลางมองดูกระทู้โจมตีที่ผุดขึ้นมาไม่หยุดหย่อน รวมถึงเสียงเออออตามน้ำที่ถูกปั่นกระแสอยู่ด้านล่าง มุมปากของเขาก็ยิ่งยกยิ้มกว้างขึ้นเรื่อยๆ

"เสิ่นเลี่ยน คิดจะสู้กับฉันเหรอ?" เขาแค่นหัวเราะเสียงเบา ปลายนิ้วเลื่อนผ่านหน้าจอ ดื่มด่ำกับความสะใจของการบงการกระแสสังคมอยู่เบื้องหลังแบบนี้

ทันใดนั้น โทรศัพท์ก็สั่นขึ้นมาทีหนึ่ง เป็นข้อความวีแชตจากผู้ช่วยที่ส่งมา

[ผู้ช่วย: พี่อวี๋ เรียบร้อยแล้วครับ! ผมหาบริษัทหน้าม้าไซเบอร์ที่เร็วที่สุดในวงการเลยนะ พี่ดูผลลัพธ์สิ ถล่มทลายมาก! กำลังจะติดเทรนด์ค้นหาแล้วด้วย!]

[ผู้ช่วย: อ้อ แล้วก็มีข่าวดีอีกอย่าง! เพราะเป้าหมายของเราคราวนี้ชัดเจน แค่แอนตี้เสิ่นเลี่ยน ไม่ได้เล่นทริกซับซ้อนอย่างการเหยียบอีกคนเพื่อยกอีกคน ทางนั้นบอกว่าเนื้องานไม่ซับซ้อน ความยากต่ำ เลยลดราคาให้เรายี่สิบเปอร์เซ็นต์ด้วยตัวเองเลย! ประหยัดไปได้ตั้งหลายหมื่นหยวนแน่ะ! ผมเก่งไหมล่ะครับ!]

พอเห็นข้อความนี้ อารมณ์ของจูจื่ออวี๋ก็ยิ่งเบิกบานขึ้นไปอีก

ไม่เพียงแผนการราบรื่น แต่ยังประหยัดเงินได้ก้อนหนึ่งอย่างไม่คาดคิด

เขายกยิ้มอย่างพึงพอใจ ตอบกลับด้วยสติกเกอร์ "ทำได้ดีมาก" จากนั้นก็เลื่อนดูกระทู้ต่ออย่างอารมณ์ดีสุดๆ

เขาจินตนาการถึงภาพที่จะเกิดขึ้นหลังจากนี้ได้แล้ว

พอกระแสความนิยมของเสิ่นเลี่ยนในหมู่คนทั่วไปพังทลายลงจนเกือบหมด หน้าม้าไซเบอร์ก็จะหันปากกระบอกปืน เริ่มเอ่ยปากชมจูจื่ออวี๋อย่างแนบเนียน

ชมว่าในฐานะหัวหน้าทีม คาดเดาได้เลยว่าบนเวที"Final Spark"เขาจะแสดงได้เปล่งประกายโดดเด่นเพียงใด ชมว่าเขาเป็นคนถ่อมตัวแต่เปี่ยมความสามารถ ไม่เหมือนคนบางคนที่ชอบทำตัวเด่น จากนั้นก็ปล่อยคลิปในห้องซ้อมที่เขา "ก้มหน้าก้มตาพยายาม" ออกมาสองสามคลิป เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว ภาพลักษณ์ของหัวหน้าทีมที่สมบูรณ์แบบจะไม่ถูกสร้างขึ้นมาหรอกเหรอ?

เหยียบคนหนึ่งเพื่อยกอีกคน นี่ต่างหากถึงจะเป็นแก่นแท้

จูจื่ออวี๋กอดโทรศัพท์ไว้ รอคอยการเปลี่ยนทิศทางของกระแสสังคมอย่างใจเย็น

ทว่า ผ่านไปสิบนาที... กลับไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ

ยี่สิบนาทีผ่านไป... โพสต์ที่โจมตีเสิ่นเลี่ยนเริ่มถูกโพสต์ชี้แจงจำนวนมหาศาลกดทับจนจมหาย

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป... บนโลกออนไลน์นอกจากคำว่า "แฟนคลับเสิ่นเลี่ยนโคตรเจ๋ง" กับโพสต์รีทวีตสุ่มแจกของรางวัลแบบไม่จำกัดด้อมของแฟนคลับแล้ว ก็ไม่มีข้อความเกี่ยวกับตัวเขาโผล่มาแม้แต่ครึ่งตัวอักษร

"เกิดอะไรขึ้นกันแน่" รอยยิ้มบนใบหน้าของจูจื่ออวี๋ค่อยๆ เลือนหายไป เขาออกจากกลุ่มซุบซิบด้วยความหงุดหงิด แล้วกดโทรศัพท์โทรหาผู้ช่วยทันที

"ฮัลโหล พี่อวี๋ มีอะไรเหรอครับ" น้ำเสียงของผู้ช่วยฟังดูตื่นเต้นไม่น้อยทีเดียว

จูจื่ออวี๋สะกดกลั้นเพลิงโทสะไว้พลางเค้นถาม "ทำไมถึงหยุดไปแล้วล่ะ แผนขั้นต่อไปล่ะ"

ผู้ช่วยที่อยู่อีกปลายสายชะงักไปครู่หนึ่ง "แผนขั้นต่อไปอะไรเหรอครับ ไม่ใช่บอกว่าให้โจมตีเสิ่นเลี่ยนเหรอ ก็โจมตีไปแล้วนี่ครับ พี่ดูยอดกระแสเมื่อกี้สิ พุ่งสูงขนาดไหน!"

"แล้วยังไงต่อล่ะ" จูจื่ออวี๋รู้สึกว่าความดันโลหิตของตัวเองเริ่มพุ่งปรี๊ด "หลังจากโจมตีเขาเสร็จแล้ว แล้วยังไงต่อล่ะ"

"แล้วยังไงต่ออะไรกันครับ" น้ำเสียงของผู้ช่วยยิ่งฟังดูไร้เดียงสาเข้าไปใหญ่ "พี่อวี๋ ทำไมพี่ก็ถามว่าแล้วยังไงต่อเหมือนกันล่ะครับ"

"มีใครถามอีกเหรอ"

"ก็บริษัทกองทัพเกรียนคีย์บอร์ดไงครับ!" ผู้ช่วยเอ่ยทวงความดีความชอบอย่างมั่นอกมั่นใจ "ผมบอกพวกเขาว่า ข้อเรียกร้องของพวกเราก็คือโจมตีเสิ่นเลี่ยนให้ทั่วทั้งอินเทอร์เน็ต พอพวกเขาฟังจบก็ถามผมว่า แล้วยังไงต่อ ผมก็บอกว่าไม่มีแล้วยังไงต่อแล้วครับ พวกเขาเลยบอกว่า อ๋อ งั้นก็ง่ายเลย แล้วก็ลดราคาให้ผมด้วย เมื่อกี้ผมก็บอกไปแล้วไม่ใช่เหรอครับว่าช่วยพี่ประหยัดเงินไปได้ตั้งหลายหมื่นหยวนแน่ะ!"

"..."

จูจื่ออวี๋วางสายไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ หน้าจอโทรศัพท์ถูกเขาบีบแน่นจนส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด

ประหยัดไปตั้งหลายหมื่นงั้นเหรอ

ตอนนี้เขาแค่อยากเอาเงินหลายหมื่นนั่น มัดรวมกับไอ้ผู้ช่วยที่ทำเรื่องดีๆ ไม่เป็นแต่หาเรื่องฉิบหายเก่งคนนี้ แล้วโยนลงถังขยะไปพร้อมกันเสียให้รู้แล้วรู้รอด!