ตอนที่ 121 ไม่ได้ยินหรือไง ลูกพี่ฉันถามแกอยู่นะ!

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เมื่อในที่สุดเหยาว่างก็สามารถเต้นท่อนความเร็วสองเท่าทั้งหมดคนเดียวได้อย่างสมบูรณ์ ไหลลื่น และเปี่ยมไปด้วยพลัง ทั่วทั้งโลกก็คล้ายกับจะเงียบสงบลงในพริบตา

เสียงเน้นหนักจังหวะสุดท้ายของดนตรีสิ้นสุดลง เขายันกระบี่ไว้ คุกเข่าลงข้างหนึ่ง แผ่นอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง เหงื่อผุดพรายราวกับไข่มุกสายขาด ร่วงเผาะจากขมับ ปลายจมูก และคางไม่หยุดหย่อน หยดลงกระทบพื้นเบื้องล่างจนแผ่เป็นวงเปียกชื้นขนาดเล็ก

ปอดแสบร้อนเหมือนโดนไฟเผา กล้ามเนื้อแขนขาเมื่อยล้าตึงเปรี๊ยะจนแทบไร้ความรู้สึก ทว่าความปีติยินดีและความรู้สึกสำเร็จอันยิ่งใหญ่อย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน กลับปะทุพลุ่งพล่านขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจราวกับภูเขาไฟระเบิด!