ตอนที่ 425

และเมื่อสามสิบวินาทีก่อน ใครกันแน่ที่จะได้ครองเก้าที่นั่งเหล่านั้น ยังคงไม่มีคำตอบ

หยาดน้ำตาบดบังสายตาของเสิ่นเลี่ยนจนพร่ามัว เขาแทบจะซวนเซก้าวผ่านเพื่อนร่วมทีมที่ทั้งร้องไห้ทั้งหัวเราะ ย่างเท้าอย่างยากลำบากไปข้างหน้าทีละก้าว มุ่งหน้าสู่ร่างที่คุ้นเคยและเฝ้าคะนึงหามาตลอดวันตลอดคืน

เขาไม่กล้าเดินเร็วเกินไป เพราะกลัวจะรบกวนช่วงเวลาการพบกันใหม่ที่แสนยากเย็นนี้ แต่ก็กลัวจะเดินช้าเกินไปจนพบว่านี่เป็นเพียงภาพลวงตาที่เกิดจากความคิดถึงอย่างท่วมท้นของตัวเอง