ตอนที่ 62 ชีวิตประจำวันที่หนุ่มหล่อพวกนี้กินข้าวด้วยกันแบบนี้ ฉันดูได้เป็นปีเลยนะ!!!

พอกวงเป่าประกาศสิ้นสุดการบันทึกเทปครั้งนี้ ไฟฟอลโลว์สปอตไลต์ที่สาดแสงจ้าบาดตาบนเวทีก็ดับลงทันที ไฟส่องสว่างนุ่มนวลทั่วทั้งฮอลล์สว่างขึ้นมาแทนที่ ขับไล่บรรยากาศกดดันจนแทบหายใจไม่ออกตอนจับสลากประกบคู่ประชันกันเมื่อครู่นี้ไปจนหมดสิ้น

ภายในอุโมงค์ทางเดินหลังเวที ในอากาศยังคงมีกลิ่นหอมเฉพาะตัวของสายรุ้งริบบิ้นที่ระเบิดออกมาจากเปเปอร์ชูตหลงเหลืออยู่

เหล่าเด็กฝึกทยอยเดินจับกลุ่มสองสามคนออกจากสเตเดียม บนใบหน้าผสมปนเปไประหว่างความเหนื่อยล้าหลังผ่านการอัดรายการสุดเข้มข้น กับความตื่นเต้นหลังจากเรื่องราวทั้งหมดยุติลง เสียงพูดคุยจอแจดังขึ้นไม่ขาดสาย

"คุณพระ กู้เหยียนซีเจอกับอวี๋ไป่ชวน นี่มันศึกเทวดาฟัดกันชัดๆ!"

"คู่แข่งที่ทีมเราจับได้ยังถือว่าโอเค รู้สึกว่ายังพอลุ้นสู้ไหวอยู่!"

เสิ่นเลี่ยนเดินอยู่ตรงกลางกลุ่ม เมื่อมองไปยังบรรดาลูกทีมข้างกายที่เห็นได้ชัดว่าถอนหายใจโล่งอกกันแล้ว บนใบหน้าของเขาก็ปรากฏรอยยิ้มผ่อนคลายขึ้นมาเช่นกัน

เขายื่นแขนทั้งสองข้างออกไปอย่างเป็นธรรมชาติ โอบไหล่ฟู่เซินกับเฉียวอี้โจวที่อยู่ใกล้ตัวเองที่สุดคนละข้าง แล้วดึงทั้งสองคนเข้ามาใกล้ตัวเล็กน้อย

"เหนื่อยกันแย่เลยนะ" เขาเอ่ยปาก "เพื่อเป็นการฉลองล่วงหน้าให้พี่หมิงของเราไปฟาดฟันถล่มคู่แข่งในการแสดงรอบนี้ แล้วก็เพื่อปลอบขวัญหัวใจที่ตกใจกันมาไม่น้อยในวันนี้ คืนนี้ผมเลี้ยงเอง พวกเรากินหม้อไฟที่หอกันดีไหม!"

"เย่ ดีเลย!" เฉียวอี้โจวเป็นคนแรกที่ส่งเสียงเฮ เขายกมือขึ้นแล้วตะโกนอย่างตื่นเต้น "ผมจะกินซุปน้ำมันวัวที่เผ็ดที่สุด!"

คนทั้งกลุ่มเดินคุยหัวเราะกันออกจากสเตเดียม อากาศยามพลบค่ำยังคงหลงเหลือไอเย็นที่ยังไม่จางหาย พัดมาสัมผัสใบหน้า ช่วยขับไล่ความอบอ้าวระอุในอาคารออกไปจนหมด

แสงอัสดงย้อมขอบฟ้าให้กลายเป็นสีส้มอมชมพูอันนุ่มนวล ราวกับเคลือบฟิลเตอร์ละมุนตาไว้ทั่วทั้งฐานชุ่ยช่าน

พอทั้งกลุ่มเดินมาถึงข้างรถรับส่ง ก็ต้องประหลาดใจเมื่อพบว่ามีกลุ่มเด็กสาวกลุ่มเล็กๆ มายืนล้อมอยู่ข้างประตูรถ

อาจเป็นเพราะไลฟ์สดก่อนหน้านี้ทำให้สถานที่ถ่ายทำของวันนี้หลุดออกไป แฟนคลับพวกนี้ถึงได้รีบตามมาดักรอเด็กฝึกที่ตัวเองสนับสนุนตรงนี้ในช่วงเวลาเลิกงาน

พวกเธอดูน่าจะยังเด็กกันอยู่ ในมือถือสโลแกนเชียร์ผืนเล็กๆ หรือไม่ก็โทรศัพท์มือถือที่หน้าจอยังเปิดสว่างอยู่

พอเห็นเด็กฝึกเดินรวมกลุ่มกันออกมา ประกายตาแห่งความตื่นเต้นก็วาบขึ้นมาทันที แต่พวกเธอก็พยายามควบคุมตัวเองอย่างที่สุด ไม่ได้ส่งเสียงเอะอะโวยวาย ทำเพียงพยายามกวาดสายตามองหาเป้าหมายของตัวเองท่ามกลางฝูงชน แล้วส่งเสียงเรียกชื่อเบาๆ

"เสิ่นเลี่ยน! มองทางนี้หน่อย!"

เสิ่นเลี่ยนหันมองตามเสียง ท่ามกลางเด็กสาวหลายคนที่กำลังยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เขาเห็นเด็กสาวคนหนึ่งชูป้ายสโลแกนที่มีคำว่า "เลี่ยน"

เขาประหลาดใจเล็กน้อย จากนั้นก็ส่งยิ้มอ่อนโยนตอบกลับไปทันที พยักหน้าให้ไปทางพวกเธอ แล้วยังยกมือขึ้นโบกทักทาย

นี่เป็นสิ่งที่เพิ่งเรียนรู้มาจากเจียงหนาน ปรมาจารย์ด้านแฟนเซอร์วิสตกใจยกใหญ่เมื่อรู้ว่าเสิ่นเลี่ยนไม่รู้ว่าแฟนเซอร์วิสคืออะไร

คลาสเรียนแฟนเซอร์วิสระยะสั้นจึงเปิดสอนข้ามคืนทันที!

หัวใจหลักก็คือ เวลาแฟนคลับเรียก นายห้ามเมินเฉยเด็ดขาด!

เสิ่นเลี่ยนจำขึ้นใจ

มือเล็กๆ ยกขึ้นมาโบกแล้วก็โบกอีก!

จังหวะที่เขากำลังจะขึ้นรถไปพร้อมกับลูกทีม เด็กสาวคนที่ดูใจกล้าที่สุดข้างๆ คนที่ชูป้ายสโลแกนก็สูดหายใจเข้าลึก รวบรวมความกล้าก้าวเร็วๆ เข้ามาข้างหน้า เธอหยุดยืนห่างจากเขาไปสองก้าว สองมือยื่นจดหมายฉบับหนึ่งส่งมาให้ น้ำเสียงสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้น "เสิ่นเลี่ยน...นี่ นี่เป็นจดหมายให้คุณค่ะ! พวกเรา...พวกเราคอยสนับสนุนคุณมาตลอดเลยนะ! ขอให้คุณสู้ๆ กับการแข่งขันนะคะ!"

พวงแก้มของเด็กสาวซับสีเลือดฝาดจากความตื่นเต้นและสายลมเย็นยามพลบค่ำ ในแววตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความคาดหวังอันบริสุทธิ์

นี่เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เสิ่นเลี่ยนมาร่วมรายการ ที่เขาได้รับจดหมายจากแฟนคลับด้วยมือตัวเอง

รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาชะงักไปเล็กน้อย ในดวงตาที่มักจะมีรอยยิ้มติดเอื่อยเฉื่อยคู่นั้น ปรากฏแววประหลาดใจและความจริงจังขึ้นมาอย่างชัดเจน

เขาหยุดฝีเท้า ไม่ได้รีบยื่นมือออกไปในทันที แต่ก้มมองซองจดหมายสีฟ้าอ่อนนั้นอย่างตั้งใจรอบหนึ่งก่อน จากนั้นจึงค่อยยื่นมือทั้งสองข้างออกไปรับมาอย่างทะนุถนอม ราวกับของที่ประคองอยู่ในมือคือสมบัติล้ำค่าที่หาได้ยากยิ่ง

"ขอบคุณครับ" เขากุมจดหมายไว้ในมืออย่างทะนุถนอม แล้วโค้งคำนับให้เด็กสาวไม่กี่คนตรงหน้าอย่างนอบน้อม "ลำบากพวกคุณแย่เลยนะครับ อุตส่าห์มาไกลขนาดนี้เพื่อมาดูผม ผมจะพยายามให้เต็มที่ครับ!"

ท่าทางของเขาเป็นธรรมชาติและจริงใจ ไม่มีความเสแสร้งเลยแม้แต่น้อย

พวกเด็กสาวเห็นเขาวางตัวจริงจังเป็นทางการขนาดนี้ก็ทำตัวไม่ถูกไปชั่วขณะ พากันโบกไม้โบกมือเป็นพัลวันแล้วกระซิบตอบเสียงเบา "ไม่ลำบากเลยค่ะ ไม่ลำบากเลย"

เสิ่นเลี่ยนยืดตัวตรง สายตากวาดมองเสื้อผ้าที่ดูค่อนข้างบางของพวกเธอท่ามกลางลมเย็นยามค่ำ คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงห่วงใย "มีแค่พวกคุณไม่กี่คนเหรอครับ"

"ใช่ค่ะ! พวกเราห้าคนนัดมาด้วยกันค่ะ!" เด็กสาวคนหนึ่งในนั้นรีบชิงตอบ

เสิ่นเลี่ยนพยักหน้า เขาหันไปมองทีมงานของรายการที่ยืนคอยนำทางพวกตนขึ้นรถอยู่ข้างขบวนแถว จากนั้นก็เดินตรงเข้าไปหา

ท่ามกลางสายตาอยากรู้อยากเห็นของลูกทีมและแฟนคลับ เขาหยิบกระเป๋าสตางค์ออกจากกระเป๋าเสื้อแล้วยื่นให้ทีมงานคนนั้น พร้อมกับกดเสียงต่ำพูดอะไรเร็ว ๆ ไม่กี่ประโยค

ทีมงานเข้าใจทันที พยักหน้ารับแล้วรีบหันหลังวิ่งเหยาะ ๆ จากไป

"เรียบร้อยแล้วครับ" เสิ่นเลี่ยนดึงสายตากลับมา แล้วเอ่ยกับพวกเด็กสาวที่กำลังทำหน้างงงวยอย่างอ่อนโยน "วันนี้อากาศยังเย็นอยู่ ผมวานให้ทีมงานไปซื้อชานมร้อนมาให้พวกคุณแล้ว รบกวนรอสักครู่นะครับ แล้วค่อยไปบอกชื่อผมรับของที่ป้อมยามหน้าประตูแคมป์ได้เลย รีบกลับบ้านกันนะ เดินทางระวังด้วยล่ะครับ"

เรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งที่เจียงหนานสอน

เพียงแต่ศิษย์น้องผู้หญิงไม่กี่คนที่บ้านชอบชวนกันดื่มอยู่บ่อย ๆ เขาคิดถึงใจเขาใจเรา คิดว่าเด็กสาวรุ่นราวคราวเดียวกันเหล่านี้น่าจะชอบเหมือนกัน

เด็กสาวทั้งห้าคนยืนอึ้งสนิท มองหน้ากันไปมาอยู่สองสามวินาที จากนั้นใบหน้าก็พลันเปี่ยมล้นไปด้วยความดีใจสุดขีดจนแทบไม่อยากเชื่อ ต่างพากันพยักหน้ารัว ๆ ด้วยความตื่นเต้นจนพูดอะไรไม่ออก

เสิ่นเลี่ยนยิ้มให้พวกเธออีกครั้ง จึงค่อยหันหลังเดินขึ้นรถรับส่งไปพร้อมกับลูกทีม

ประตูรถค่อย ๆ ปิดลง ตัดขาดเสียงกรีดร้องด้วยความตื่นเต้นที่ระเบิดขึ้นทันทีข้างนอกแต่ก็พยายามกลั้นเอาไว้สุดฤทธิ์

นอกหน้าต่างรถ เด็กสาวกลุ่มนั้นกำลังโบกมือให้อย่างสุดชีวิต รอยยิ้มบนใบหน้าของพวกเธองดงามสดใสยิ่งกว่าแสงอาทิตย์อัสดงบนขอบฟ้าเสียอีก

ภายในรถ เฉียวอี้โจวขยับเบียดเข้ามา เอาศอกกระทุ้งไหล่เขาด้วยความอิจฉา "พี่เลี่ยน ร้ายกาจไม่เบานี่ มีสถานีแฟนคลับมาส่งจดหมายให้เร็วขนาดนี้แล้ว! แถมยังรู้จักสั่งชานมให้อีก แฟนเซอร์วิสรอบนี้ผมให้คะแนนเต็มร้อยเลย!"

เสิ่นเลี่ยนไม่ได้สนใจคำแซวของเขา เขาเอนหลังพิงเบาะนั่งที่เย็นเฉียบ ผ่อนคลายร่างกายลงทั้งตัว

เขาก้มลงมองจดหมายสีฟ้าอ่อนในมือ ซองจดหมายยับย่นเล็กน้อยเพราะถูกเด็กสาวกำไว้แน่น แต่กลับแฝงไว้ด้วยความรู้สึกอันหนักแน่นและร้อนผ่าว

นี่คือข้อพิสูจน์แรกที่แสดงว่าความพยายามของเขามีคนมองเห็นแล้ว

เขาใช้นิ้วหัวแม่มือลูบขอบซองจดหมายแผ่วเบา มุมปากอดไม่ได้ที่จะยกขึ้นทีละน้อย เผยให้เห็นรอยยิ้มอันบริสุทธิ์หมดจดที่มาจากก้นบึ้งของหัวใจ

ไม่นานรถรับส่งก็แล่นกลับมาถึงใต้ตึกหอพัก

คนทั้งกลุ่มลากสังขารที่เหนื่อยล้าแต่ยังคงตื่นเต้นเดินเข้าไปในหอพักหมายเลขหนึ่ง เพิ่งจะก้าวเข้าห้องนั่งเล่น เสิ่นเลี่ยนก็เห็นร่างที่คุ้นเคยกำลังยืนพิงอยู่ตรงนั้นอย่างเกียจคร้าน

เจียงเฉานั่นเอง

พอเห็นเสิ่นเลี่ยน เขาก็ยืดตัวตรงทันทีพร้อมฉีกยิ้มกว้าง โบกมือทักทายเสิ่นเลี่ยน "โย่ กลับมาแล้วเหรอ พอดีเลย! ตะกี้กะว่าจะสั่งหม้อไฟ คิดว่าพวกนายก็เหนื่อยกันมาทั้งวัน เลยกะสั่งเผื่อให้พวกนายด้วยซะเลย ไม่ต้องสั่งเองแล้ว มากินด้วยกันนี่มา!"

น้ำเสียงของเขาแฝงความใจป้ำพร้อมเลี้ยงเต็มที่

เสิ่นเลี่ยนยังไม่ทันได้อ้าปากพูด เฉียวอี้โจวที่อยู่ข้าง ๆ พอได้ยินก็ตาโตเป็นประกาย แทบจะเขียนคำว่า 'อยากไป' ไว้บนหน้าอยู่แล้ว

เสิ่นเลี่ยนมองลูกทีมอย่างนึกขำ พบว่าทุกคนทำหน้าทำตาแบบ 'เหนื่อยนะแต่กินไหว' กันถ้วนหน้า เขาหันกลับมา เลิกคิ้วใส่เจียงเฉาแล้วหัวเราะพลางลากเสียงยาว "เอาสิ งั้นพวกเราไม่เกรงใจแล้วนะ ขอบใจนะคุณชายเจียง—"

"จะมาเกรงใจอะไรกับฉันเล่า!" เจียงเฉาตบอกตัวเองอย่างภาคภูมิใจ "เร็วเข้า รอพวกนายอยู่นี่แหละ!"

ด้วยเหตุนี้ งานเลี้ยงฉลองภายในที่มีแค่ทีมของเสิ่นเลี่ยน จึงกลายมาเป็นงานสังสรรค์รอบดึกของสองทีมหัวกะทิด้วยอานิสงส์ของคุณชายเจียง

ไม่นานนัก ทีมงานก็เข็นรถคันเล็กนำหม้อไฟร้อนกรุ่นมาส่งที่พื้นที่ส่วนกลางในหอพักของพวกเจียงเฉา

โต๊ะสองตัวถูกนำมาต่อกัน บนโต๊ะเต็มไปด้วยเนื้อวัวติดมันลายหิมะ เนื้อแกะหั่นสด ผ้าขี้ริ้ว หลอดลมวัว รวมถึงผักสดและลูกชิ้นปั้นสารพัดชนิด น้ำซุปน้ำมันพริกสีแดงเดือดปุด ๆ ส่งกลิ่นหอมเผ็ดร้อนผสานกับความเข้มข้นของน้ำมันวัว อบอวลไปทั่วทั้งห้องทันที ชวนให้น้ำลายสอจนอดใจแทบไม่ไหว

เพราะหัวหน้าทีมทั้งสองสนิทกัน แถมทีมของเสิ่นเลี่ยนยังได้พิสูจน์ฝีมือตัวเองในการประเมินย่อยแล้ว สมาชิกของทั้งสองทีมจึงลดความบาดหมางและการตั้งแง่ใส่กันลงไปมาก

คนสิบกว่าคนนั่งล้อมวงกันอย่างคึกคักครึกครื้น ทันทีที่เนื้อคำแรกถูกคีบลงหม้อ กำแพงขวางกั้นทั้งหมดก็คล้ายจะถูกไอความร้อนที่พวยพุ่งขึ้นมาหลอมละลายจนหมดสิ้น

"ว้าว ลูกชิ้นกุ้งอันนี้อร่อยสุดยอดเลย! พวกนายรีบชิมเร็ว!"

"ใครก็ได้ช่วยส่งน้ำจิ้มงาตรงนั้นให้ผมหน่อย ขอบคุณครับ!"

แรปเปอร์คนหนึ่งในทีมของเจียงเฉาที่ปกติวางมาดเท่ ตอนนี้กำลังพยายามใช้ตะเกียบคีบเลือดเป็ดลื่นๆ ขึ้นมาจากน้ำมันพริกเดือดพล่านอย่างเก้งก้าง ชวนให้ทุกคนพากันหัวเราะร่วนด้วยความเอ็นดู

ส่วนเฉียวอี้โจวก็ดึงเอาพรสวรรค์ด้าน "ตัวสร้างบรรยากาศ" ออกมาใช้อย่างเต็มที่ เขาเล่าเรื่องเปิ่นๆ ตอนซ้อมได้อย่างออกรสออกชาติ ทำเอาคนทั้งสองทีมหัวเราะกันจนตัวงอ

ลัวหมิงนั่งเงียบๆ อยู่ตรงมุมห้อง คอยคีบเนื้อวัวติดมันและผักที่ลวกสุกแล้วใส่ลงในชามของทุกคนข้างกายทีละคนๆ ไม่ว่าจะเป็นคนในทีมตัวเองหรือทีมของเจียงเฉา เขาก็ดูแลทั่วถึงทั้งหมด

สมาชิกคนหนึ่งในทีมของเจียงเฉาเห็นเข้า จึงกระซิบกับเพื่อนข้างๆ ด้วยความประหลาดใจ "นึกไม่ถึงเลยว่านอกเวทีลัวหมิงจะดูแลคนอื่นเก่งขนาดนี้..."

ในตอนนั้นเอง เจียงเฉาก็ยืดแขนยาวหวังจะคีบผ้าขี้ริ้วที่เพิ่งลวกเสร็จจากกลางหม้อซุปเผ็ดที่กำลังเดือดพล่าน ท

ทว่าตะเกียบอีกคู่หนึ่งกลับไวกว่า ยื่นเข้าไปคีบส่วยผ้าขี้ริ้วที่กำลังพลิกม้วนตัวอยู่ในน้ำมันพริกแดงข้างตะเกียบเขาได้อย่างแม่นยำ ก่อนจะคีบมาวางแหมะลงในถ้วยน้ำจิ้มตรงหน้าเขาอย่างมั่นคง

เสิ่นเลี่ยนเลิกคางให้เจียงเฉาด้วยความสนิทสนมที่เป็นธรรมชาติ "อ่ะ แขนยาวกว่า คีบให้"

เมื่อเจียงเฉาเห็นดังนั้นก็ไม่เกรงใจแม้แต่น้อย ยัดส่วยผ้าขี้ริ้วที่คลุกน้ำจิ้มจนชุ่มเข้าปาก เคี้ยวไปพลางตอบกลับด้วยเสียงอู้อี้ไปพลาง "ถือว่านายยังรู้ความ"

ภาพฉากนี้ รวมถึงบรรยากาศรอบหม้อไฟอันคึกคักมีชีวิตชีวา ทั้งหมดล้วนถูกกล้องวงจรปิดในพื้นที่ส่วนกลางของหอพักบันทึกเอาไว้อย่างครบถ้วน

[กรี๊ดดดด มิตรภาพดุจเทพสร้าง! เอซทั้งสองคนเป็นเพื่อนซี้กันจริงด้วย ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าได้อยู่ทีมเดียวกันบนเวทีจะระเบิดขนาดไหน!]

[คนข้างบนใจไม่ถึงเลย ฉันไม่เหมือนเธอหรอกนะ ฉันกล้าคิด! ทีมงานได้ยินไหม! รีบจัดสเตจคอลแลบมาให้เดี๋ยวนี้เลยนะ!!!!]

[ฮือๆๆๆ ชีวิตประจำวันในหอพักแบบนี้ฉันดูได้ร้อยตอนเลย! เรียลมากน่ารักมาก! หนุ่มหล่ออยู่ด้วยกันคือที่สุดแล้ว!]

[นิสัยเสิ่นเลี่ยนดีเกินไปแล้วมั้ง! ต่อหน้าคนนอกเป็นพี่ชายข้างบ้านแสนใจดีที่คอยดูแลแฟนคลับ พอกับพวกเดียวกันก็เป็นเพื่อนแท้ที่เปิดเผยจริงใจ ใครจะไม่รักลงล่ะเนี่ย!]

[ใช่ๆๆ! เจียงเฉาก็เป็นคุณชายนิสัยใจกว้าง ร่าเริง แล้วก็แอบซึนเดเระนิดๆ ส่วนเสิ่นเลี่ยนก็รับมุกเขาทันหมด สองคนนี้อยู่ด้วยกันแล้วเคมีลงตัวสบายตามาก!]

[พวกเธอเห็นลัวหมิงไหม! เขาคอยดูแลทุกคนเงียบๆ ตลอดเลย โคตรคอนทราสต์กับลุคหนุ่มเย็นชาเปราะบางบนเวทีเลยอะ หลงไม่ไหวแล้ว!]

[เพิ่มน่องไก่ให้ทีมงานด่วน! ขอร้องล่ะ! แค่ชีวิตประจำวันที่หนุ่มหล่อมานั่งกินข้าวด้วยกันแบบนี้ ฉันดูได้เป็นปีเลยนะเนี่ย!!!!]