ตอนที่ 61 รายชื่อแบทเทิลแบ่งกลุ่มการแสดงรอบแรก

วินาทีที่ร่างของลัวหมิงลับหายไปจากปลายแสงไฟบนเวทีแล้วก้าวลงบันไดมา ร่างหนึ่งก็พุ่งพรวดเข้ามาสวมกอดเขาไว้อย่างแนบแน่นทันที

เฉียวอี้โจวนั่นเอง

ขอบตาของเขาแดงก่ำ น้ำเสียงเจือความสะอื้นที่ไม่อาจสะกดกลั้นและดีใจจนแทบคลั่ง "พี่หมิง! พี่ไม่ง่ายเลยจริง ๆ! ในที่สุด... ในที่สุดก็ทำให้ทุกคนมองเห็นพี่ได้แล้ว!"

อ้อมกอดนี้รุนแรงเกินไป ทั้งยังสั่นเทาเล็กน้อย จนกระแทกให้ลัวหมิงต้องเซถอยหลังไปครึ่งก้าว

เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงความตื่นเต้นที่ไร้สิ่งเจือปนและเกิดขึ้นเพื่อเขาอย่างแท้จริงจากเพื่อนสนิทที่โตมาด้วยกันตั้งแต่เด็กคนนี้

ร่างกายของลัวหมิงที่ตึงเกร็งมาโดยตลอด ค่อย ๆ ผ่อนคลายลงท่ามกลางอ้อมกอดนั้น

เขายกมือขึ้น ตบลงบนแผ่นหลังที่ยังสั่นไม่หยุดของเฉียวอี้โจวอย่างเก้งก้างทว่าหนักแน่นจริงจัง ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง สุดท้ายก็กลายเป็นเพียงรอยยิ้มบาง ๆ "มันผ่านไปหมดแล้ว"

ใช่แล้ว วันเวลาที่มองไม่เห็นแสงสว่างเหล่านั้น มันผ่านไปหมดแล้ว

นับจากนี้ไป เขาจะได้ยืนอยู่ใต้แสงไฟ

ยังไม่ทันที่เฉียวอี้โจวจะได้ซาบซึ้งใจต่อ เพื่อนร่วมทีมคนอื่น ๆ ก็พากันเข้ามาล้อมรอบ เสิ่นเลี่ยนไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ยื่นกำปั้นออกไปอย่างเป็นธรรมชาติขณะเดินผ่านข้างกายลัวหมิง

ลัวหมิงเข้าใจได้ในทันที เขายกมือขึ้นชนหมัดกับอีกฝ่าย

"ตุบ"

เสียงเบา ๆ ดังขึ้นหนึ่งครั้ง

ไร้ถ้อยคำใด ทว่าอยู่เหนือคำพูดนับพันหมื่น

ยังไม่ทันที่สองสามคนจะได้คุยกันต่อ บรรยากาศภายในยิมเนเซียมก็ถูกจุดประกายขึ้นอีกครั้งด้วยคลื่นเสียงที่ดังกึกก้องประดุจขุนเขาถล่มทะเลทลาย

ครูฝึกเวินช่าน อวี๋หว่านโจว และจิ้นหย่วนเดินขึ้นมายังใจกลางเวที

เวินช่านหยิบไมโครโฟนขึ้นมา ท่วงท่าที่สง่างามเปี่ยมภูมิปัญญาและน้ำเสียงอันนุ่มนวลของเธอมักจะช่วยปลอบประโลมความวุ่นวายในสถานที่จัดงานให้สงบลงได้ในพริบตาเสมอ

"อันดับแรก ขอให้พวกเราแสดงความยินดีกับเด็กฝึกทั้งห้าคนที่ผ่านเข้าสู่ศึกเดี่ยวอีกครั้งนะคะ" เวินช่านยิ้มพลางกล่าว "แต่การเดินทางของ 'ชุ่ยช่านเลี่ยนซีเซิง' (เด็กฝึกเปล่งประกาย) นั้น ทีมคือหัวใจสำคัญเสมอ ต่อไปพวกเราจะเปิดฉากการแสดงรอบแรกอย่างเป็นทางการ—ศึกดวลของทีมค่ะ!"

น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนไป สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นจริงจัง "ในการแสดงรอบนี้ ทั้งสิบสองทีมจะต้องมาดวลกันตัวต่อตัวอย่างดุเดือด ตอนนี้พวกเราจะใช้วิธีที่ตรงไปตรงมาที่สุดในการตัดสินคู่ต่อสู้ของพวกคุณค่ะ!"

ไปพร้อม ๆ กับคำพูดของเธอ คอมเมนต์ในห้องไลฟ์สดก็ไหลทะลักจนเต็มหน้าจอทันที

[มาแล้วมาแล้ว! ในที่สุดก็แบ่งกลุ่มแล้ว! ฉันรอสิ่งนี้แหละ!]

[ทีมงานเร็ว ๆ หน่อย! ฉันเตรียมยาหอมกู้ชีพไว้พร้อมแล้ว!]

[อย่าให้ทีมที่ฉันเชียร์ต้องมาชนกันเองเลยนะ! ได้โปรดเถอะ!]

สิ้นคำพูดของเธอ ทีมงานก็นำอุปกรณ์ประกอบฉากทรงกลมขนาดใหญ่ที่พันล้อมรอบไปด้วยแถบผ้าแพรสีแดงเข้มจำนวนนับไม่ถ้วนเข็นขึ้นมากลางเวที

ปลายอีกด้านของผ้าแพรยื่นออกมาจากทรงกลม ทิ้งตัวห้อยระย้าลงมาราวกับพู่ ส่งประกายแสงอ่อนนุ่มอันเป็นเอกลักษณ์ของผ้าไหมภายใต้แสงไฟสปอตไลต์ของเวที

อวี๋หว่านโจวก้าวขึ้นมาข้างหน้าหนึ่งก้าว อธิบายว่า "นี่คือ 'ลูกกลมแห่งโชคชะตา' ค่ะ ผ้าแพรสีแดงแต่ละเส้นจะผูกเข้าด้วยกันกับอีกเส้นหนึ่งภายในลูกกลม กลายเป็นคู่หนึ่ง กัปตันทีมทั้งสิบสองทีมจะขึ้นมาบนเวทีพร้อมกัน และเลือกผ้าแพรคนละหนึ่งเส้น เมื่อพวกคุณดึงพร้อมกัน ลูกกลมจะเปิดออก และสองทีมที่ถือผ้าแพรคู่เดียวกัน จะกลายเป็นคู่ต่อสู้กันโดยอัตโนมัติค่ะ"

วิธีการแบ่งกลุ่มที่เต็มไปด้วยความดราม่านี้ ทำให้เด็กฝึกทุกคนถึงกับกลั้นหายใจ ลัวหมิงและเฉียวอี้โจวรวมถึงคนอื่น ๆ ที่อยู่หลังเวที ต่างก็เบนสายตาไปที่หน้าจอมอนิเตอร์โดยไม่รู้ตัวเช่นกัน

"ตอนนี้ ขอเชิญกัปตันทีมทั้งสิบสองท่านขึ้นมาบนเวทีค่ะ!"

[เชี่ยเอ๊ย! วิธีเล่นนี้ตื่นเต้นเกินไปแล้วมั้ง! ด้ายแดงแห่งพรหมลิขิตชัด ๆ!]

[ขำจะตาย ฉันพนันสิบหยวนเลยว่าช็อตนี้ต้องโดนพวกนักตัดต่อเอาไปตัดจับคู่จิ้นสารพัดแน่]

[สถานที่จับคู่จิ้นขนาดใหญ่ชัด ๆ ️]

ภายใต้แสงสปอตไลต์ ร่างทั้งสิบสองร่างก้าวขึ้นสู่เวที

เสิ่นเลี่ยน กู้เหยียนซี เจียงเฉา อวี๋ไป่ชวน... ทุกคนต่างเป็นเสาหลักจิตวิญญาณของทีมตัวเอง

พวกเขายืนล้อมรอบลูกบอลสีแดงขนาดยักษ์นั้น บรรยากาศทั่วทั้งเวทีตึงเครียดจนถึงขีดสุด

เสิ่นเลี่ยนยังคงมีท่าทีสงบนิ่งไม่แยแสเหมือนเคย เขาจับปลายผ้าแพรสีแดงที่ห้อยลงมาเส้นหนึ่งไว้ตามสบาย

ฝั่งตรงข้ามเขา สีหน้าของเจียงเฉาเผยความทะเยอทะยานออกมาอย่างไม่ปิดบัง

กู้เหยียนซีกับอวี๋ไป่ชวนสบตากันแต่ไกล ในแววตาปะทุประกายไฟที่มองไม่เห็นออกมาแล้ว

"สาม สอง หนึ่ง—ดึงค่ะ!"

สิ้นเสียงออกคำสั่งของจิ้นหย่วน ทั้งสิบสองคนก็ออกแรงพร้อมกัน!

"ปัง!"

เสียงระเบิดดังสนั่น ลูกบอลสีแดงแตกกระจายออกในพริบตา ริบบิ้นสีทองและเศษกระดาษแวววาวนับไม่ถ้วนพวยพุ่งออกมาราวกับดอกไม้ไฟ กลืนเวทีทั้งสายให้อยู่ใต้ห่าฝนแห่งแสงอันวิจิตรตระการตา

แพรแดงทั้งสิบสองเส้นถูกกระตุกจนตึงในชั่วพริบตา ขึงเป็นเส้นตรงหกเส้นกลางอากาศ เชื่อมโยงกัปตันทั้งสิบสองคนเข้าด้วยกัน

ศึกดวลแห่งโชคชะตา ได้ข้อสรุปอย่างเป็นทางการในวินาทีนี้

[กรี๊ดดดดดดดดดด ปังมาก! สเปเชียลเอฟเฟกต์นี้ฉันให้เต็มสิบ!]

[เชี่ย ภาพนี้สวยเกินไปแล้ว สวยจนกูใจสั่นไปหมด!]

[ด้ายแดงผูกแล้ว! รีบให้ดูเร็วว่าใครคู่ใคร!]

บนหน้าจอยักษ์ แสงสีทองสว่างวาบขึ้น รายชื่อการประกบคู่กลุ่มแรกก็ปรากฏขึ้นอย่างเด่นชัด

"เป้าเฟิงเหยี่ยน" กู้เหยียนซี VS "เหย่โซ่วชูหลง" อวี๋ไป่ชวน

ทันทีที่รายชื่อปรากฏขึ้น เสียงฮือฮาด้วยความตกตะลึงก็ระเบิดขึ้นทั่วทั้งฮอลล์

[เชี่ย! ขิงก็ราข่าก็แรง! เปิดมาก็เดือดขนาดนี้เลยเหรอ? สองตัวท็อปสายเต้นชนกันตรงๆ!]

[ดาวอังคารชนโลกชัดๆ! มือซ้ายก็เนื้อ มือขวาก็เนื้อ จะให้กูเลือกยังไงเนี่ย!]

ผู้ชมยังไม่ทันได้ย่อยการปะทะสุดระทึกนี้ รายชื่อคู่ที่สองก็ตามมาติดๆ

"เซี่ยนติ้งเตอะเก้าไป๋" เจียงหนาน VS "พั่วเสี่ยว" เกาหย่วน

[ทีมสายหวานเจอกับ "พั่วเสี่ยว" สายทรงพลังเนี่ยนะ? ความต่างของสไตล์คู่นี้มันสุดยอดจริงๆ!]

[คนหนึ่งก็แฟนเด็กสายอ้อน อีกคนก็สายดุ แง! ชุ่ยช่านเลี่ยนซีเซิงรุ่นหก มึงให้กูเลือกในสองคนนี้มึงกะเอาชีวิตกูชัดๆ!!]

จากนั้น รายชื่อบนหน้าจอก็เลื่อนต่อไปเรื่อยๆ

"หลิวไจ้กั้วชวี่" เว่ยหวา VS "หมิงจือกู้ฟ่าน" ฉวีหลินเฟิง

"จิงจี๋หวังกว้าน" เจียงเฉา VS "จิ้งเซี่ยงหมีกง" หลัวอี้

"เฮยยวนเหว่ย" เหยาว่าง VS "เจียโถวซือเหริน" ลู่อีไป๋

[ฉวีหลินเฟิงเพิ่งผ่านศึกเดี่ยวมา พอศึกกลุ่มก็สุ่มได้ทีม Vocal ตัวตึงอีก งานนี้มีอะไรให้ดูแน่]

[ความทะเยอทะยานของเจียงเฉานี่แปะอยู่บนหน้าเลย แต่ทีมหลัวอี้เป็นม้ามืดนะ พูดยาก!]

[เหยาว่างกับลู่อีไป๋! การดวลของตัวตึงอีกคู่แล้ว! สองทีมนี้สไตล์ยูนีกทั้งคู่ ตั้งตารอเลย!]

เมื่อรายชื่อเลื่อนมาถึงกลุ่มสุดท้าย ภาพบนจอก็หยุดนิ่งลงในที่สุด

King's Landing เสิ่นเลี่ยน VS "นีไอ้" โม่ฝาน

[??????]

[555555555555555555555555555555!]

[กัปตันโม่ฝานในตอนนั้นกลัวสุดขีด.jpg]

[ขอโทษนะโม่ฝาน ถึงจะเห็นใจนายมาก แต่กูกลั้นขำจนหลุดเสียงหมูออกมาจริงๆ!]

[นี่มันวงหนีตายจากนรกขุมไหนเนี่ย?]

สายตาของทุกคน ไม่ว่าจะในฮอลล์หรือหน้ากล้อง ต่างก็จับจ้องไปที่เสิ่นเลี่ยนกับคู่แข่ง "ผู้โชคดี" ของเขา

โม่ฝาน กัปตันของทีมอันดับกลางๆ ตอนนี้กำลังยืนเหม่อมองแพรแดงมรณะในมือตัวเอง มือของเขาสั่นระริก สีหน้าซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด

สมองของเขาว่างเปล่า เหลือเพียงคำสองคำที่วนเวียนซ้ำไปซ้ำมา... ชิบหาย

ขณะที่เสิ่นเลี่ยนซึ่งอยู่อีกฟาก ชำเลืองมองรายชื่อบนหน้าจอยักษ์เพื่อยืนยันคู่ต่อสู้ จากนั้นจึงเบนสายตามายังโม่ฝานที่วิญญาณหลุดลอยออกจากร่างไปแล้ว

มุมปากของเขายกยิ้มขึ้นอย่างสุภาพยิ่ง ทว่าแฝงด้วยแรงกดดันอันมหาศาล ก่อนจะพยักหน้าให้อีกฝ่ายเบาๆ

[ช่วยด้วย! รอยยิ้มนั้นของเสิ่นเลี่ยน! ยิ้มนั้นกูตายไปเลย! โคตรมีแรงกดดัน!]

[โม่ฝาน: ตอนนั้นผมรู้สึกเสียวสันหลังวาบขึ้นมาเลยครับ]

[โม่ฝาน เตรียมตั้งโต๊ะกินเลี้ยงงานศพได้เลย! แตรซอนาร้านเตรียมเป่าส่งนายแล้ว!]

[ขอแสดงความยินดีล่วงหน้ากับทีมเสิ่นเลี่ยนที่ผ่านเข้ารอบต่อไปได้เลย (หัวหมา)]