ตอนที่ 60 เขาต้องชนะ

แสงไฟบนเวทีรวมตัวกันอีกครั้ง

ร่างทั้งห้าที่ได้รับเลือกจากทีมของตน ต่างก้าวเดินจากทิศทางต่าง ๆ ของเวที มุ่งหน้าเข้าสู่ใจกลางทีละก้าว

ประกอบไปด้วยเจียงเฉา, เหยาว่าง, ฉวีหลินเฟิง, เจียงหนาน และ... ลัวหมิงที่เพิ่งถูกเสิ่นเลี่ยนผลักดันขึ้นมาหน้าเวที

คนทั้งห้า เป็นตัวแทนของกำลังรบที่แข็งแกร่งที่สุดซึ่งคัดสรรมาจากห้าทีมชั้นยอด

พวกเขายืนเรียงแถวหน้ากระดานอย่างเงียบสงบ จอแอลอีดียักษ์ด้านหลังดับมืดลง

ลัวหมิงยืนอยู่ท้ายแถว หัวใจยังคงรัวกระหน่ำอยู่ในอก

เขารู้สึกได้ถึงสายตาที่จับจ้องมาจากทุกสารทิศ ทั้งอยากรู้อยากเห็น ประเมิน และเคลือบแคลงสงสัย

ทันใดนั้น จอยักษ์ด้านหลังก็สว่างวาบขึ้นมาอย่างกะทันหัน

มาสคอตทรงกลมสีฟ้าดึ๋งดั๋งกระโดด "ดึ๋ง" เข้ามาตรงกลางจอ แถมยังกะพริบตาโตวิบวับอย่างขี้เล่น

เสียงสดใสดังก้องผ่านลำโพงไปทั่วทั้งฮอลล์

"ขอแสดงความยินดีกับเด็กฝึกทั้งห้าท่าน ที่โดดเด่นออกมาจากทีมที่แข็งแกร่งของแต่ละคน จนคว้าโอกาสอันล้ำค่าในการแสดงเดี่ยวครั้งนี้มาได้ค่ะ!"

ก้อนกลมสีฟ้าบนจอกระโดดหย็องแหย็งอีกสองที ดูท่าทางอารมณ์ดีเป็นพิเศษ

"ตอนนี้ กวงเป่าจะมาเฉลยโจทย์การประเมินในศึกเดี่ยวรอบนี้ให้ทุกคนได้รู้กันแล้วนะคะ!"

สิ้นเสียง ก้อนกลมสีฟ้าบนจอก็กระโดดหลบไปด้านข้าง ฉากหลังปรากฏตัวอักษรใหญ่สามตัวสะบัดลายเส้นพลิ้วไหวประดุจมังกรเหินหงส์ร่อน—

"เจี้ยนซุ่ยเหยา" (พู่กระบี่พลิ้วไหว)

ต่อจากนั้น อินโทรเพลงสไตล์กั๋วเฟิงผสมผสานเสียงดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ที่ทั้งฮึกเหิมและแฝงกลิ่นอายพิศวงก็ดังขึ้น เนื้อเพลงบนจอคลี่ออกทีละบรรทัดราวกับไอคมกระบี่ ทุกตัวอักษรเปี่ยมด้วยความเฉียบคม

[แผ่นหินเขียว ย่ำทลายไอเหมยยามเช้า

ธงสุราไหว ปลุกตรอกเก่าให้ตื่น

กระบี่ข้างเอว ฝักสะท้อนแสงเย็นเยียบ

ย่างก้าวเดียว เหยียบข้ามขุนเขา]

เพียงแค่สี่ประโยค กลิ่นอายความเฉียบคมของจอมยุทธ์หนุ่มผู้เพิ่งก้าวเข้าสู่ยุทธภพก็พุ่งเข้าปะทะหน้าทันที

แววตาของคนทั้งห้าเปลี่ยนไปโดยพร้อมเพรียง

[บุญคุณความแค้น สลักไว้บนพู่กระบี่

ยามลมพัดพา ผู้ใดเฝ้ามองไกล

ความรักหนุ่มสาว ซ่อนไว้ในประกายดาบ

เส้นทางสายนี้ จะบุกก็บุกให้สุดทาง]

ควบคู่ไปกับตัวอย่างเพลง เสียงบรรยายของกวงเป่าก็ดังขึ้นถูกจังหวะเวลา แฝงไว้ด้วยเนื้อเสียงสังเคราะห์แบบปัญญาประดิษฐ์อันเป็นเอกลักษณ์ ทว่ายังคงเปี่ยมด้วยพลังปลุกเร้า "สเตจความร่วมมือของทั้งห้าคนในครั้งนี้มีชื่อว่า—"เจี้ยนซุ่ยเหยา"! นี่คือเพลงแดนซ์สุดเดือดที่ผสมผสานองค์ประกอบของสไตล์กั๋วเฟิงเข้ากับท่อนแร็ป

เพลงนี้บอกเล่าเรื่องราวของจอมยุทธ์หนุ่มผู้ถือกระบี่ก้าวเข้าสู่ยุทธภพ และสะสางบุญคุณความแค้นอย่างสะใจค่ะ!"

เนื้อเพลงบนจอยังคงดำเนินต่อไป เข้าสู่ท่อนฮุกอันเป็นจุดไคลแมกซ์ของเพลง

[คลื่นยุทธภพ!

จอมยุทธ์สัญจร!

พลิกกระบี่สะบัดประกายดาวร่วงหล่น

ชายเสื้อสะบัดปัดผ่านไอค้างแข็งสารท]

"สเตจพิเศษนี้ จะทำการแสดงก่อนที่การแข่งขันรอบทีมของเราจะเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการในอีกสักครู่ค่ะ ถึงตอนนั้น ผู้เป็นพยานความเปล่งประกายทั้ง 1,000 คนในฮอลล์ เครื่องลงคะแนนในมือของพวกเขาก็จะให้คะแนนการแสดงของจอมยุทธ์ทั้งห้าท่านนี้ ซึ่งจะตัดสินอันดับสุดท้ายในศึกเดี่ยวของพวกเขาโดยตรงค่ะ!"

กติกานั้นชัดเจนและโหดร้าย

นั่นหมายความว่า พวกเขาไม่เพียงเป็นผู้ร่วมทีม แต่ยังเป็นคู่แข่งตัวฉกาจที่สุดของกันและกันด้วย

สายตาของลัวหมิงจับจ้องเนื้อเพลงที่เลื่อนผ่านหน้าจออย่างแน่วแน่ โดยเฉพาะท่อนสปีชที่ตะโกนก้องออกมาว่า [ยุทธภพนี้! ข้าแบกรับเอง!]

รวมทั้งประโยคสุดท้ายของท่อนฮุก ซึ่งเป็นการประกาศกร้าวที่เต็มไปด้วยความโอหังและบ้าบิ่นไร้ขีดจำกัดว่า

[พวกเรานี่แหละ ผยองที่สุด]

เพลงนี้...

มันไม่เหมือนกับการเต้นเพลงไหนที่ลัวหมิงเคยเต้นมาก่อนเลย

มันไม่มีการนำเทคนิคซับซ้อนมายัดเยียดรวมกันมากมายขนาดนั้น หากแต่ทุกท่วงท่ากลับแฝงไว้ด้วยพลังแห่งความพยศไม่ยอมก้มหัวให้ใคร

ตัวอย่างเพลงอันฮึกเหิมจบลงกะทันหัน เสียงดนตรียังคงก้องกังวานอยู่ในหู ชายหนุ่มทั้งห้าบนเวทียังคงจมดิ่งอยู่ในกลิ่นอายยุทธภพอันเปี่ยมด้วยคุณธรรมน้ำมิตร บนจอยักษ์ด้านหลัง กวงเป่าก้อนกลมสีฟ้าดึ๋งดั๋งได้หายตัวไปแล้ว

หลังความเงียบงันชั่วครู่ บนจอก็ปรากฏตัวอักษรใหญ่สี่คำอย่างชัดเจน—"สาธิตท่าเต้น"

จากนั้น ภาพบนจอก็สว่างขึ้น

ฉากหลังเป็นสไตล์ภาพวาดพู่กันจีนแบบมินิมอล ลายหมึกเข้มอ่อนตัดกันร่างเป็นทิวเขาไกลโพ้นและเมฆาโดดเดี่ยว

แดนเซอร์ห้าคนในชุดรัดกุมทะมัดทะแมงสีดำ รูปร่างใกล้เคียงกับคนทั้งห้าบนเวที ปรากฏกายในรูปเงาดำหันหลังให้ผู้ชม ในมือของแต่ละคนถือกระบี่ยาวที่ผูกพู่สีแดงไว้

เมื่อดนตรีท่อนอินโทรดังขึ้น ร่างทั้งห้าก็เริ่มขยับ

พร้อมกับเสียง "เช้ง!" แดนเซอร์ตำแหน่งซีตรงกลางก็หันขวับกลับมาอย่างฉับพลัน ข้อมือสะบัดหนึ่งครา กระบี่ยาวตวัดเป็นประกายสีเงินเย็นเยียบกลางอากาศ ชี้ตรงไปเบื้องหน้า

ขณะที่อีกสี่คนย่ำเท้าและกระทืบเท้าลงตามจังหวะกลองอย่างพร้อมเพรียงเป็นหนึ่งเดียว

ตัวกระบี่ในมือของพวกเขาสั่นไหวเบา ๆ ตามจังหวะ ฝักกระบี่สะท้อนแสงวาววับ

พอร้องถึงคำว่า "บุก" ทั้งห้าคนก็ก้าวไปข้างหน้าพร้อมกันหนึ่งก้าวใหญ่ เปี่ยมด้วยบารมีดุจสายรุ้งพาดผ่าน

เมื่อเข้าสู่ท่อนพรีฮุก สัมผัสของท่าเต้นก็เปลี่ยนไป

จากท่วงท่าที่ดุดันเฉียบคมเมื่อครู่ แปรเปลี่ยนเป็นอ่อนช้อยและแฝงการเล่าเรื่องมากขึ้น

แถวของทั้งห้าคนกระจายออก อาศัยแรงสะบัดจากข้อมือ ทำให้พู่สีแดงตรงปลายด้ามจับพลิ้วไหวราวกับมีชีวิต วาดเป็นวงคลื่นกลางอากาศ

ประโยค [ใครเฝ้ามอง] ทั้งห้าคนก็เอี้ยวตัวหันกลับไปมองพร้อมกัน สายตาทอดไกล

ครั้นร้องถึง [ซ่อนประกายดาบ] ก็เป็นท่าเก็บกระบี่เข้าฝักแล้วชักออกมาใหม่อย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ

ลัวหมิงไม่กะพริบตาแม้แต่ครั้งเดียว สัญชาตญาณความเป็นมืออาชีพทำให้เขาวิเคราะห์ได้ทันทีว่า ท่อนนี้ผสานสตรีตแดนซ์แนวป็อปปิงเข้ากับท่วงท่าวิชากระบี่โบราณ ถือเป็นบททดสอบการควบคุมร่างกายและความรู้สึกเรื่องจังหวะในระดับสูงมาก

[คลื่นยุทธภพ!]

ท่อนฮุกระเบิดตูมขึ้นมาในพริบตา

นักเต้นทั้งห้าขยับมาชิดกันทันที โดยมีตำแหน่งซีเป็นแกนกลาง ปลายกระบี่ชี้ตรงไปข้างหน้า ก่อเป็นรูปขบวนตัววีที่แหลมคมจนไม่มีอะไรขวางได้

ท่วงท่าของพวกเขาเปี่ยมไปด้วยพลัง การตวัดกระบี่ทุกครั้งล้วนแฝงกระแสลมปราณที่โหมซัด

ประโยค [ประกายกระบี่สอยร่วงสะเก็ดดาว] นักเต้นตำแหน่งซีก็บิดตัวอยู่กับที่ ข้อมือพลิกตวัด ดาบยาวร่ายรำอยู่บนฝ่ามือจนเกิดเป็นประกายกระบี่อันพร่างพราว แพรแดงตรงพู่กระบี่พาดผ่านดั่งหางดาวตก

ส่วน [ชายเสื้อสะบัดผ่านน้ำค้างสารท] ก็เป็นการย่อจุดศูนย์ถ่วงลงต่ำแล้วเตะหมุนพร้อมกัน ท่วงท่าเฉียบขาดหมดจด เคล้าเสียงคำรามต่ำ "เฮอะ!" ที่อัดแน่นด้วยพลังระเบิด

ท่อนเชื่อมดนตรี เป็นการระเบิดพลังเต้นล้วน ๆ

เสียงดนตรีเหลือเพียงจังหวะกลองอันหนักหน่วง

นักเต้นทั้งห้าปักกระบี่คว่ำลงกับพื้น แล้วเริ่มเต้นพร้อมกันด้วยท่ายากระดับสูง

ท่าเต้นบนพื้นอย่างต่อเนื่อง การตีลังกากลางอากาศ การสลับฝีเท้าด้วยความเร็วสูง...

นี่หลุดพ้นจากขอบเขตของการร่ายรำกระบี่แบบเดิมไปโดยสิ้นเชิงแล้ว เป็นการโชว์ทักษะเพียว ๆ

ลัวหมิงเห็นนักเต้นคนหนึ่งถึงขั้นใช้มือข้างเดียวดันพื้น ลำตัวขนานกับพื้นในท่าฟรีซ ส่วนมืออีกข้างยังคงอยู่ในท่ากำกระบี่

เลือดในกายของเขาเริ่มเดือดพล่าน

ท่อนเวิร์สที่สองจังหวะเร็วขึ้น การเต้นก็กลายเป็นการจำลองการประลอง

ทั้งห้าคนแบ่งเป็นสองกลุ่ม ใช้กระบี่เข้าปะทะทั้งรุกและรับ

[ศัตรูเงื้อกระบี่จ่อตรงอก] เป็นการแทงทะลวงอย่างรวดเร็ว ส่วนฝ่ายที่ถูกโจมตีก็ใช้ตัวกระบี่ตั้งรับ

[ข้าหมุนตัวตวัดกระบี่เปล่งประกาย] ก็เป็นการหมุนตัวสลายแรงอย่างงดงามแล้วสวนกลับตามน้ำ การสลับรุกรับเกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตา

เมื่อเสียงสวดร้องกึ่งตะโกนดั่งคำราม [จงดูเถิด—] ดังขึ้น นักเต้นทุกคนก็หยุดนิ่งค้างในทันที

และถัดจากนั้น ก็คือท่อนที่บ้าคลั่งที่สุดของบทเพลง

[คลื่นยุทธภพ!]

แสงกระบี่วาบผ่าน ทั้งห้าคนเปลี่ยนรูปขบวนในพริบตา

[จอมยุทธ์ยาตรา!]

ทุกคนเอี้ยวตัวพร้อมกัน คมกระบี่กรีดผ่านอากาศจนเกิดเสียงลมหวีดหวิว

[สาดสุรา ไปทั่วสี่ทิศ]

จำลองท่วงท่าอันองอาจของการรับจอกสุราขึ้นมาดื่มรวดเดียวจนหมด

หมุนตัวอย่างสง่างาม ราวกับกำลังจะมุ่งหน้าสู่สมรภูมิถัดไป

ทุกคำล้วนตรงกับท่าล็อกจังหวะที่เร็วถึงขีดสุด ชวนให้ละลานตาไปหมด

จากนั้น ก็คือประโยคที่ห้าวหาญสะเทือนฟ้าดิน: [ยุทธภพนี้ ข้าแบกรับเอง!]

นักเต้นทั้งห้าทำท่าจบที่เป็นเอกลักษณ์พร้อมกัน

นักเต้นตำแหน่งซีคุกเข่าลงข้างหนึ่ง ใช้กระบี่ยาวค้ำยันไว้เบื้องหน้า เชิดหน้าขึ้นสูง

ส่วนอีกสี่คนด้านหลังยืนตระหง่านในท่าพิทักษ์ กระบี่ยาวทั้งสี่เล่มไขว้สลับกลางอากาศ ปลายกระบี่ชี้ตรงสู่เวหา ราวกับประกาศกร้าวว่าจะร่วมกันค้ำจุนยุทธภพแห่งนี้ไว้ด้วยกัน

พลังทำลายล้างทางสายตาของฉากนี้ ทำให้เหล่าเด็กฝึกด้านล่างเวทีต่างส่งเสียงอุทานออกมาอย่างสะกดกลั้นไม่อยู่

ท่อนฮุกสุดท้ายมาถึงพร้อมกับการปรับคีย์เสียงให้สูงขึ้น ท่าเต้นวนซ้ำท่อนไคลแมกซ์อีกครั้ง ทว่าพลังและขอบเขตการเคลื่อนไหวกลับยิ่งใหญ่กว่าเดิม

กระทั่งถึงช่วงท้าย เสียงดนตรีค่อย ๆ แผ่วลง นักเต้นทั้งห้าค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนแล้วเก็บกระบี่

[พู่กระบี่พลิ้วไหวไปมา...]

พวกเขาค่อย ๆ หันหลังกลับ เหลือทิ้งไว้เพียงแผ่นหลังให้ผู้ชม แพรแดงตรงพู่กระบี่ในมือยังคงแกว่งไกวเบา ๆ

[ยุทธภพสรวลเสเฮฮา...]

ก่อนที่จอจะมืดลง ร่างตรงกลางเหมือนจะหัวเราะหึออกมาเบา ๆ เอี้ยวหน้ามาเล็กน้อย ทิ้งสายตาที่ยโสโอหังไม่ยอมก้มหัวให้ใครไว้เบื้องหลัง

[คราวหน้า มาประลองกันใหม่!]

การสาธิตสิ้นสุดลง หน้าจอดับมืดสนิท

บนเวที จอมยุทธ์หนุ่มทั้งห้านิ่งเงียบไปเนิ่นนาน

มุมปากของเจียงเฉาผุดรอยยิ้มกระหายการต่อสู้อย่างตื่นเต้น ฉวีหลินเฟิงขมวดคิ้วเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่ากำลังขบคิดว่าจะเอาสิ่งที่ตัวเองถนัดมาผสมผสานกับสไตล์ที่ดุดันบ้าคลั่งแบบนี้ได้อย่างไร

ส่วนเหยาว่างกับเจียงหนานนั้นมีสีหน้าเคร่งเครียด พลางแยกแยะและวิเคราะห์ท่าเต้นในหัวอย่างรวดเร็ว

ทว่าในสมองของลัวหมิง กลับมีความคิดอยู่เพียงเรื่องเดียว

เสิ่นเลี่ยนได้ยื่นดาบที่ดีที่สุดมาใส่มือเขาแล้ว ทั้งยังช่วยฟาดฟันเบิกทางไปสู่สมรภูมิให้เขาแล้วด้วย

สิ่งที่เขาต้องทำ ไม่ใช่แค่ก้าวเดินไปบนเส้นทางสายนี้ แต่ต้องบุกตะลุยฝ่าฟันออกไปจนยืนอยู่บนจุดที่สูงที่สุดให้ได้

ไม่ใช่แค่เพื่อความปรารถนาที่เก็บกดมานานหลายปีของตัวเองเท่านั้น แต่ยังเพื่อไม่ให้ทรยศต่อความเชื่อมั่นอันหาที่เปรียบไม่ได้นั้นอีกด้วย

เขาต้องชนะ