ตอนที่ 59 วินาทีนี้ พวกเธอรอกันมานานเกินไปแล้ว

ลัวหมิงที่ยืนอยู่ใต้แสงสปอตไลต์รู้สึกเหมือนสมองส่งเสียงวิ้งขึ้นมาฉับพลัน เสียงเฮและเสียงวิพากษ์วิจารณ์รอบข้างคล้ายถูกสูบหายไปในพริบตา โลกทั้งใบกลายเป็นความว่างเปล่า

เรื่องแบบนี้เป็นไปได้อย่างไรกัน

กลิ่นเหงื่อในห้องซ้อม เสียงพื้นห้องเสียดสีกับพื้นรองเท้า เงาร่างของเพื่อนร่วมทีมที่ทั้งเหนื่อยล้าและมุ่งมั่นในกระจกเงา...

คืนวันตลอดช่วงเวลานี้ผุดวาบขึ้นมาตรงหน้าลัวหมิงทีละเฟรม

ลัวหมิงคือคนที่ทุกคนในทีมยอมรับว่าเป็นเมนแดนซ์ ในสายงานเฉพาะทางนี้ เขามีศักดิ์ศรีของตัวเองอยู่

แม้เสิ่นเลี่ยนจะมีความเข้าใจที่สูงลิบลิ่ว แต่สุดท้ายก็ไม่ได้เริ่มมาจากการเต้นเป็นหลัก พอถึงท่าที่ต้องใช้เทคนิคยาก ๆ ก็ยังคงเจอทางตันอยู่บ้าง

เพราะฉะนั้น ตอนที่เสิ่นเลี่ยนขอให้เขาช่วยเคี่ยวดีเทลและปรับวิธีออกแรงอยู่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ลัวหมิงจึงไม่เคยหงุดหงิดรำคาญใจเลยสักนิด

เขาทุ่มเททุกอย่างที่เคยเรียนรู้มา แยกชิ้นส่วนท่วงท่าจนถึงระดับความทรงจำของกล้ามเนื้อ

"ใช้แกนกลางช่วงเอวกับหน้าท้องออกแรงส่ง อย่าใช้แค่ขาอย่างเดียว"

"ตรงนี้ กดไหล่ลงไปอีก"

เขาสอนเคล็ดลับที่ตัวเองสั่งสมมาหลายปีให้จนหมดเปลือก

ในสายตาของเขา เสิ่นเลี่ยนทุ่มเทขนาดนี้ก็สมควรอยู่แล้ว

เสิ่นเลี่ยนเป็นเด็กฝึกคลาส A คนเดียวในทีม เป็นหัวหน้าทีม และยังเป็นตำแหน่งซี

โควตาแข่งเดี่ยวในการประเมินย่อยนี้ ไม่ว่าจะมองจากมุมไหน ก็ต้องเป็นของอีกฝ่ายอย่างไร้ข้อกังขา

ลัวหมิงคิดไปเองตามสัญชาตญาณว่า เสิ่นเลี่ยนคงอยากรีบซ้อมท่าเต้นของทีมให้สมบูรณ์แบบโดยเร็ว เพื่อจะได้เจียดเวลาและพลังงานไปเตรียมสเตจเดี่ยวของตัวเองให้มากขึ้น

ชัยชนะของทีมย่อมอยู่เหนือสิ่งอื่นใด

ขอแค่คว้าคะแนนอันล้ำค่าทั้งยี่สิบคะแนนนั้นมาให้ทีมได้ ทำให้ทุกคนได้ยืนอยู่บนเวทีนี้ต่ออีกสักหน่อย ไม่ว่าใครจะเป็นคนขึ้นไป เขาก็ยอมรับด้วยความเต็มใจทั้งนั้น

ทว่าเขาคิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าโอกาสที่เสิ่นเลี่ยนทุ่มสุดชีวิตเพื่อให้ได้มานั้น สุดท้ายแล้วจะตกลงมาใส่หัวของเขาเอง

ลัวหมิงมองเสิ่นเลี่ยน แววตาของอีกฝ่ายไม่มีความเกรงใจ ไม่มีความสงสารเวทนา มีเพียงความเชื่อมั่นอย่างเต็มเปี่ยม

สายตานั้นเหมือนกระแสไฟฟ้าที่แล่นปราดเข้าชนหัวใจของลัวหมิง

ใจของเขาคล้ายถูกมือข้างหนึ่งบีบกระชากอย่างแรง จากนั้นก็คลายออกกะทันหัน กระแสน้ำอุ่นร้อนสายหนึ่งพุ่งวาบจากอกขึ้นสู่เบ้าตาทันที

ไม่ใช่การทดสอบ และไม่ใช่การหยิบยื่นความเมตตา

ลัวหมิงช่วยเติมเต็มสเตจของทีม ส่วนเสิ่นเลี่ยน ก็เลือกที่จะผลักสปอตไลต์มาไว้ตรงหน้าเขา เพื่อเติมเต็มช่วงเวลาอันเปล่งประกายของเขาเอง

ลัวหมิงค่อย ๆ ลดมือที่ชี้ตัวเองลง เม้มปากแน่นเพื่อสะกดกลั้นความเปียกชื้นในดวงตาให้กลับลงไป

เขามองเสิ่นเลี่ยน ความตกตะลึงและคาดไม่ถึงในแววตาสลายไปหมดแล้ว ถูกแทนที่ด้วยเปลวไฟที่ลุกโชนขุมหนึ่ง

เขาไม่ได้พูดว่า "ขอบคุณ" และไม่ได้พูดว่า "ผมทำได้แน่นอน"

เขาเพียงแค่พยักหน้าลงอย่างหนักแน่น

"ได้"

ในวินาทีเดียวกับที่ลัวหมิงพยักหน้า บนหน้าจอคอมเมนต์ลอยของไลฟ์สดช่วงแรกเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามและเครื่องหมายอัศเจรีย์ ผสมปนเปไปกับความงุนงงของผู้ชมทั่วไป

[?????]

[เชี่ย? ฉันฟังไม่ผิดใช่ไหม? ลัวหมิงเนี่ยนะ??]

[เกิดเรื่องอะไรขึ้น? ทำไมเสิ่นเลี่ยนไม่ขึ้นเองอะ? เขาบ้าไปแล้วเหรอ?]

[นี่มันยี่สิบคะแนนเลยนะเว้ย! ยี่สิบคะแนนที่พลิกชีวิตได้เลยนะ! ยกให้กันดื้อ ๆ แบบนี้เลยเหรอ?]

[แถมยังเป็นเวทีด้วยนะเว้ย!!!! มีคนยอมสละเวทีให้คนอื่นด้วยเหรอเนี่ย???]

ทว่าไม่นานหลังจากนั้น กระแสอารมณ์อีกระลอกที่ต่างออกไปโดยสิ้นเชิงและอัดอั้นมาเนิ่นนาน ก็พัดพาเอาทุกข้อสงสัยให้แหลกกระเจิงไปอย่างรวดเร็ว

นั่นคืองานฉลองที่ถูกกดทับมาแสนนานของกลุ่มแฟนคลับกลุ่มเล็ก ๆ กลุ่มหนึ่ง

[กรี๊ดดดดดดดดดดลัวหมิง!!!! เจ้าอูฐของฉัน!!! เป็นลัวหมิงจริง ๆ ด้วย!!!]

[ฉันร้องไห้แล้ว!!!! ฉันปล่อยโฮออกมาตรงนี้จริง ๆ ด้วย!!!! ในที่สุดเขาก็มีคนมองเห็นแล้ว!!!!]

[ฮือ ๆ ๆ ๆ ๆ มีใครเข้าใจบ้างไหม! มีใครเข้าใจบ้างพวกเธอ! ไอดอลโนเนมที่ฉันตามมาสามปี! ในที่สุดก็มีช่วงเวลาเปล่งประกายที่เป็นของตัวเองสักที!]

[ขอบคุณเสิ่นเลี่ยนนะ!!! ขอบคุณเสิ่นเลี่ยนจริง ๆ !!! ขอบคุณที่นายให้โอกาสนี้กับลัวหมิงนะ!!! ฉันยอมกราบขอบคุณนายเลย ปัง ปัง ปัง!]

[ตอนที่เสิ่นเลี่ยนพูดประโยคที่ว่า "นายแค่ขาดโอกาสที่เป็นของนายจริง ๆ สักครั้ง" น้ำตาฉันพุ่งออกมาเลย! เขาเข้าใจหมิงจริง ๆ !!!! เขาเข้าใจหมิงจริง ๆ นะพวกเธอ!!!]

[เทพเลี่ยน! ตั้งแต่วันนี้ไปนายคือพี่ชายคนเดียวของฉัน! ความใจกว้าง! คำว่าวิสัยทัศน์ของคนจริงมันเป็นยังไง! นี่แหละของจริง!]

[ความสามารถด้านการเต้นของเจ้าอูฐเดิมทีก็ระดับ A อยู่แล้ว! เขาแค่ขาดโอกาส! เขาแค่มีอาการบาดเจ็บเลยแย่งชิงกับใครไม่ได้! โฮฮฮฮฮ!]

[ลูกชายของฉันที่เวอร์ชันออกอากาศมีแอร์ไทม์รวมกันไม่ถึงสามสิบวินาทีถ้าตัดสเตจออกไป คำว่าไร้ตัวตนในรายการน่ะมันคือเขาเลยจริง ๆ ร้องไห้จนจะตายแล้วเนี่ย!]

[ลูกชายคนเก่งของแม่ในที่สุดก็มีวันนี้แล้ว! นายไม่ใช่แค่ฉากหลังนะ! นายคือดวงดาวที่เปล่งประกายที่สุดต่างหาก! วิ่งไปข้างหน้าเพื่อแม่เลยลูก!]

[ก่อนหน้านี้ยังแอบกังวลอยู่เลยว่าเจ้าอูฐเข้ามาอยู่ทีมนี้แล้วจะโดนรัศมีของเทพกลบจนมิด แต่ตอนนี้ฉันเพิ่งเข้าใจ เสิ่นเลี่ยนคือดวงอาทิตย์ เขาเปล่งแสงได้ด้วยตัวเองและส่องประกายให้ดวงดาวทุกดวงไปพร้อมกันด้วย!]

[ฉันที่เป็นแค่คนผ่านมาดูยังร้องไห้ตามเลย เสิ่นเลี่ยนคือนายสุดยอดจริง ๆ ... ลัวหมิงสมควรได้รับมันแล้ว!]

[อย่าเพิ่งร้องไห้กันเลยพวกเรา! เจ้าอูฐของพวกเราคู่ควรกับสิ่งนี้แล้ว! หยาดเหงื่อของเขาไม่ได้สูญเปล่าสักนิด! คนเก่งจริงยังไงทองแท้ก็ย่อมเปล่งประกายเสมอ! ขอบคุณเสิ่นเลี่ยนที่เป็นผู้มองเห็นเพชรในตมนะ!]

[เจ้าอูฐสู้เขานะ! อย่าทำให้โอกาสที่เทพเลี่ยนมอบให้ต้องเสียเปล่าล่ะ! ใช้การเต้นของนายสะกดทุกคนให้อยู่หมัดไปเลย!]

บรรยากาศของคอมเมนต์ลอยเปลี่ยนขั้วไปอย่างสิ้นเชิงภายในเวลาเพียงไม่กี่สิบวินาที

บนหน้าจอ เด็กหนุ่มที่เคยมักจะยืนอยู่ริมขอบแถวอย่างเงียบเชียบเสมอ แม้กระทั่งในยามที่ได้รับชัยชนะก็ทำได้เพียงยิ้มอย่างเขินอาย บัดนี้กำลังยืนอยู่ใจกลางเวที ท่ามกลางสายตาของคลื่นมหาชนที่จับจ้องมาเป็นจุดเดียว

ส่วนแฟนคลับของเขาที่อยู่อีกฟากหนึ่งของหน้าจอ ต่างก็ปล่อยให้น้ำตาไหลอาบสองแก้มไปนานแล้ว

ช่วงเวลานี้ พวกเธอรอคอยมาเนิ่นนานเหลือเกิน