ตอนที่ 58 ตอนนี้ โอกาสมาถึงแล้ว

เมื่อเสียงที่ชัดเจนและหนักแน่นจริงจังของอวี๋หว่านโจวดังผ่านไมโครโฟน ก้องสะท้อนไปทั่วโรงยิมเนเซียมขนาดใหญ่ โลกทั้งใบก็คล้ายกับถูกกดปุ่มปิดเสียง

เวลาพลันหยุดนิ่งไปชั่วขณะ

เหลียงชวนที่อยู่ข้างกายเสิ่นเลี่ยน เด็กหนุ่มที่เหนื่อยสายตัวแทบขาดในการฝึกซ้อมโหดหินจนแทบพังทลายแต่ก็ยังกัดฟันสู้มาได้นั้น ในเวลานี้เหมือนถูกสูบเรี่ยวแรงทั้งหมดไปจนสิ้น ขาทั้งสองข้างอ่อนยวบจนเกือบจะทรุดเข่าลงกับพื้น โชคดีที่เฉียวอี้โจวข้าง ๆ คว้าตัวช่วยพยุงไว้ได้ทัน

"พวกเรา... พวกเราเข้ารอบแล้วเหรอ" เฉินจิ่งหมิงพึมพำกับตัวเอง ไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองเลยจริง ๆ

"เข้ารอบแล้ว! พวกเราชนะแล้ว!" เสียงของเฉียวอี้โจวดังหลุดรอดการควบคุมออกมาก่อนใคร เจือความปีติยินดีจนเสียงแตกพร่า เขาอ้าแขนทั้งสองข้าง โอบกอดเพื่อนร่วมทีมข้างกายที่ยังคงยืนเหวอเข้าสู่อ้อมอกอย่างแรง

ความยินดีปรีดาอันล้นพ้นประหนึ่งน้ำป่าไหลหลาก เข้าท่วมท้นเด็กหนุ่มทั้งเจ็ดคนในทันที

พวกเขากอดกันแน่น เหงื่อไคล หยาดน้ำตา และรอยยิ้มปนเปกันไปหมด ความเหนื่อยล้าและความเจ็บปวดทั้งหมดจากคืนก่อนหน้า ในวินาทีนี้ล้วนแปรเปลี่ยนเป็นผลลัพธ์ที่หอมหวานที่สุด

เสิ่นเลี่ยนถูกห้อมล้อมอยู่ตรงกลาง เขาไม่ได้ส่งเสียงตะโกนอย่างตื่นเต้นเหมือนคนอื่น ๆ เพียงแต่เงยหน้าขึ้น มองดูแสงไฟสว่างเจิดจ้าเหนือเพดานโรงยิมเนเซียม แล้วผ่อนลมหายใจออกมายาวเหยียดอย่างช้า ๆ

ในเวลาเดียวกัน ในห้องไลฟ์สดอย่างเป็นทางการของรายการ คอมเมนต์ลอยก็เกิดความกลมเกลียวเป็นเอกฉันท์อย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

หลังผ่านการสแปมข้อความสั้น ๆ อย่าง "เชี่ย" และ "กรี๊ดดดด" ไปแล้ว คำว่า "สมศักดิ์ศรี" สี่คำนี้ก็แทบจะยึดครองทั่วทั้งหน้าจอ

[ว่าแล้วต้องเป็นห้าทีมนี้! โพสต์ทำนายของฉันแม่นเป๊ะทุกนัด!]

[รายชื่อนี้ยอมรับเลย! สายตาของเหล่าครูฝึกเฉียบคมจริง ๆ!]

[ฮือๆๆๆ ทีมเสิ่นเลี่ยนเข้ารอบแล้ว! บทละครเปลี่ยนโชคชะตาพลิกชีวิตแบบนี้ฉันชอบมาก!]

[สเตจไพ่เด็ดระดับระเบิดของทีมเจียงเฉา ถ้าไม่เข้าสิถึงจะเรียกว่ามีนอกมีใน! สมศักดิ์ศรีมาก!]

[ขำจะตาย พวกแอนตี้หุบปากไปได้แล้ว ห้าทีมนี้เอาทีมไหนออกมาก็เก่งทั้งนั้นปะ?]

[การเต้นพร้อมเพรียงดุจมีดดาบของทีมเสิ่นเลี่ยนนั่น ฉันดูซ้ำได้อีกร้อยรอบเลย! คู่ควรกับชัยชนะจริง ๆ!]

แสงสปอตไลต์ฝั่งนี้เจิดจ้าเพียงใด เงามืดบนอีกฟากหนึ่งของเวทีก็ยิ่งเหน็บหนาวเพียงนั้น

แสงสว่างที่บาดตานั้นในตอนนี้ส่องประกายเพื่อผู้ชนะเท่านั้น แต่สำหรับเด็กฝึกอีกกว่าเจ็ดสิบคนที่อยู่ข้างล่างเวที แสงนี้กลับเหมือนการตัดแบ่งแยกอย่างเลือดเย็นมากกว่า

ความเงียบงันอันหนักอึ้งเข้าปกคลุมกลุ่มผู้พ่ายแพ้

หลัวอี้ยืนอยู่หน้าสุดของทีมตัวเอง กล้ามเนื้อบนใบหน้ากระตุกขึ้นมาอย่างควบคุมไม่อยู่ แต่ก็ถูกสะกดข่มลงไปอย่างรวดเร็ว

เขาชินกับการยกมือขึ้นจัดคอเสื้อที่สะอาดไร้รอยเปื้อนของตัวเอง ราวกับการกระทำนี้จะช่วยรีดรอยย่นที่พลันผุดขึ้นมาในก้นบึ้งหัวใจให้เรียบลงได้

เสียงโห่ร้องยินดีที่ดังจนแก้วหูแทบแตกเปรียบเสมือนเข็มแหลมคม คอยทิ่มแทงเยื่อแก้วหูของเขาทีละนิด

เขาไม่ได้หันไปมองเพื่อนร่วมทีมข้างกาย และไม่ได้มองใบหน้าที่กำลังเฉลิมฉลองบนกลางเวทีแม้แต่หน้าเดียว ทำเพียงจ้องมองหัวรองเท้าอันสะอาดเกลี้ยงเกลาของตัวเองเขม็ง

"สมบูรณ์แบบ แต่ก็น่าเบื่อ"

คำประเมินประโยคนี้ของครูฝึกอวี๋หว่านโจว เปรียบเสมือนคำสาปที่ดิ้นไม่หลุด ดังก้องวนเวียนอยู่ในสมองของเขาไม่รู้จบ

เขาทุ่มเทความพยายามไปถึงสองร้อยเปอร์เซ็นต์ ขัดเกลาท่าเต้นทุกท่าจนถึงขีดสุด มุ่งมั่นตามหาความแม่นยำและความสมบูรณ์แบบตามตำรา แต่สุดท้ายแล้ว ก็ยังคงพ่ายแพ้

พ่ายแพ้ให้กับสิ่งที่เรียกว่า "ความรู้สึกของเรื่องราว" ของทีมเสิ่นเลี่ยน

กำปั้นข้างลำตัวของเขากำแน่นขึ้นอย่างเงียบงัน เล็บจิกเข้าเนื้อฝ่ามือลึกจนทิ้งรอยแดงเข้มไว้หลายรอย

บรรยากาศของเพื่อนร่วมทีมข้างหลังเขายิ่งอึดอัดหนักเข้าไปอีก เด็กหนุ่มที่ปกติชอบเล่นมุกตลกที่สุดคนหนึ่ง ในตอนนี้ก้มหน้าลง ใช้หลังมือปาดน้ำตาอย่างแรง ไหล่สั่นไหวขึ้นลงอย่างเงียบกริบ

อีกคนฝืนยิ้ม ตบไหล่พี่น้องข้างกายพลางเอ่ยว่า "ไม่เป็นไร ไว้คราวหน้าค่อยเอาใหม่" แต่เสียงที่สั่นเครือนั้น กระทั่งตัวเองก็ยังหลอกไม่ลง

สำหรับทีมที่อยู่อันดับท้าย ๆ และฝีมือไม่เข้าขั้นมาตั้งแต่ต้นแล้ว ผลลัพธ์นี้ไม่ได้เหนือความคาดหมายเลย บนใบหน้าของพวกเขาส่วนใหญ่เป็นความชาชินและยอมรับชะตากรรมหลังจากทุกอย่างลงเอยเสียมากกว่า

ยี่สิบคะแนนที่ไกลเกินเอื้อมนั้น เดิมทีก็ไม่ได้เป็นปาฏิหาริย์ที่เตรียมไว้สำหรับพวกเขาอยู่แล้ว

พวกเขาเพียงแค่มองดูใจกลางเวทีอย่างเงียบ ๆ แววตามีเพียงความอิจฉาอย่างบริสุทธิ์ใจไร้สิ่งเจือปน

ทว่าสำหรับทีมที่มั่นใจว่าตัวเองมีความสามารถแข็งแกร่ง และเปี่ยมด้วยความหวังที่จะพุ่งชนห้าอันดับแรกนั้น การฟาดฟันครั้งนี้ถือว่าสร้างความเสียหายอย่างย่อยยับ

เว่ยหวาเหม่อมองเวทีด้วยสายตาเลื่อนลอย เขากวาดตามองเจียงเฉากับฉวีหลินเฟิงที่กำลังฉลองกับเพื่อนร่วมทีม ทั้งสองคนคือตัวตนบนยอดพีระมิด ชัยชนะของพวกเขานั้นสมเหตุสมผลอยู่แล้ว จากนั้นก็มองไปยังเหยาว่างและเจียงหนานที่ผ่านเข้ารอบเช่นกัน นั่นคือการการันตีสองชั้นทั้งด้านความสามารถและกระแสความนิยม

สุดท้าย สายตาของเขาก็มาหยุดลงที่เสิ่นเลี่ยนกับกลุ่มเพื่อนร่วมทีมที่ "จับฉลากรวมตัวกันมาส่งเดช" กลุ่มนั้น

ทำไมกัน

มีสิทธิ์อะไรถึงเป็นพวกนั้น

ทั้งที่เพลงที่ทีมนั้นสุ่มได้ไม่ได้มันส์ระเบิดที่สุดแท้ ๆ ทั้งที่ในสายตาของทุกคน การจัดวางตัวสมาชิกในทีมก็ห่วยแตกขนาดนั้น... ความรู้สึกไม่ยินยอมพร้อมใจราวกับเถาวัลย์เย็นเยียบที่พันรัดหัวใจของเขาทีละรอบ จนแทบจะหายใจไม่ออก

ทว่าเขากลับลืมไป แม้เสิ่นเลี่ยนจะไม่ได้เลือกผู้เข้าแข่งขันคลาส B ส่วนใหญ่เกินความคาดหมายของทุกคน แต่ในทางกลับกัน ในทีมของเขาก็ไม่มีผู้เข้าแข่งขันคลาส F เลยแม้แต่คนเดียว

ความโหดร้ายของเวทีปรากฏให้เห็นอย่างแจ่มชัดที่สุดในวินาทีนี้ เสียงโห่ร้องยินดีของผู้ชนะ ก็คือเสียงประกอบฉากที่บาดหูที่สุดของผู้แพ้

ท่ามกลางบรรยากาศที่คละเคล้าด้วยความสุขและความเศร้า เสียงของกวงเป่าก็ดังขึ้นอีกครั้ง ดึงความสนใจของทุกคนกลับมายังใจกลางเวที

"ขอแสดงความยินดีด้วยครับ! และตอนนี้ ขอให้หัวหน้าทีมของทั้งห้าทีมที่ชนะ ตัดสินใจเลือกสมาชิกที่จะเป็นตัวแทนของทีม เพื่อไปชิงยี่สิบคะแนนสำคัญยิ่งนั้นภายในสามสิบวินาทีครับ"

สิ้นเสียงประกาศ แสงสปอตไลต์ห้าลำใหม่ก็สาดส่องลงมา ทาบทับลงบนร่างของหัวหน้าทีมทั้งห้าคนอย่างแม่นยำ

เจียงเฉารับไมโครโฟนมา แทบจะไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย "ทีมเรา ผมลงเองครับ"

รัศมีของผู้ชนะ ไม่ยอมยกให้ใครทั้งนั้น

เหยาว่างยิ้มบาง ๆ ตอบอย่างเฉียบขาดเช่นกัน "ฉันเอง"

เจียงหนานขยิบตาให้กล้อง "ต้องเป็นผมอยู่แล้วสิครับ"

ฉวีหลินเฟิงสีหน้าเย็นชา เพียงแค่พยักหน้าน้อย ๆ "ฉัน"

สายตาของทุกคน ในที่สุดก็มารวมกันอยู่ที่เสิ่นเลี่ยน

กล้องจับภาพโคลสอัปใบหน้าของเขาทันที ทุกคนต่างคิดว่าเขาคงไม่ยอมยกให้ใครเหมือนกัน

แม้แต่เพื่อนร่วมทีมข้างกาย ต่างก็มองเขาด้วยสายตาทำนองว่า "สู้ ๆ นะ ฝากความหวังไว้ที่นายแล้ว"

ทว่า เสิ่นเลี่ยนกลับปรายตามองเพื่อนร่วมทีมข้างกาย สายตาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของแต่ละคนครู่หนึ่ง สุดท้าย เขาก็ยกไมโครโฟนขึ้นมา เอ่ยชื่อหนึ่งออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำ เป็นชื่อที่ทำให้ทุกคนรวมถึงเจ้าตัวตกตะลึงจนคาดไม่ถึง

"ทีมเรา ส่งลัวหมิงครับ"

ทั่วทั้งงานฮือฮาขึ้นมาทันที

ลัวหมิงยิ่งเงยหน้าขึ้นมาอย่างกะทันหัน ดวงตาเบิกกว้างราวกับระฆังทองเหลือง เขาชี้นิ้วเข้าหาจมูกตัวเองอย่างไม่อยากจะเชื่อ บนใบหน้าเต็มไปด้วยความเหวอที่เขียนไว้ชัดเจนว่า "นายล้อเล่นอยู่ใช่ไหม"

"ฉันเนี่ยนะ??!!!"

เฉียวอี้โจว เหลียงชวน และคนอื่น ๆ ที่อยู่ข้างกายเขาก็อึ้งไปเช่นกัน แต่พอหันไปมองเสิ่นเลี่ยน กลับไม่มีใครเอ่ยปากตั้งข้อสงสัยเลยแม้แต่คนเดียว

เสิ่นเลี่ยนไม่สนใจเสียงวิพากษ์วิจารณ์รอบข้างและกล้องที่ซูมเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง เขาเพียงเอี้ยวตัวมองลัวหมิงที่ยังคงตกตะลึงอยู่ น้ำเสียงไม่ได้ดังมาก ทว่าก็เพียงพอให้ไมโครโฟนจับได้ทุกถ้อยคำอย่างชัดเจน

"ข้อแรก ถ้าว่ากันเรื่องพื้นฐานการเต้นที่แน่นปึ้กและเทคนิคแล้ว ฉันสู้นายไม่ได้"

เขาหยุดไปนิด สายตาเปลี่ยนเป็นจริงจังอย่างยิ่งยวด

"ข้อสอง นายพยายามมาตลอด แต่นายแค่ขาดโอกาสที่เป็นของนายจริง ๆ เพื่อแสดงตัวเองให้ทุกคนได้เห็น"

"ตอนนี้ โอกาสมาถึงแล้ว"