ตอนที่ 57 การทดสอบย่อยครั้งนี้ ห้าทีมยอดเยี่ยมที่สุดที่เหล่าครูฝึกเลือกคือ——

เมื่อแสงแรกแห่งรุ่งอรุณเสียดแทงเส้นขอบฟ้า ก็เป็นการประกาศสิ้นสุดการฝึกซ้อมสุดขั้วเช่นกัน

สถานที่สำหรับการทดสอบย่อย ยังคงเป็นโรงยิมขนาดใหญ่แห่งเดิมที่เคยบันทึกภาพการจัดเกรดรอบสองของพวกเขาเอาไว้

เพียงแต่คราวนี้เด็กฝึกนับร้อยชีวิตต่างแยกย้ายกันนั่งตามโซนต่างๆ เพื่อรอคอยการเริ่มต้นของการทดสอบย่อย

มวลอากาศอบอวลไปด้วยความตึงเครียด ความคาดหวัง และความเหนื่อยล้าที่มิอาจซ่อนเร้น

จอขนาดยักษ์เหนือโรงยิมสว่างวาบขึ้นมาทันใด ตัวการ์ตูนกวงเป่าที่เป็นเอไอพลันกระโดดออกมา เสียงสังเคราะห์ดังก้องไปทั่วทั้งบริเวณ

"บัดนี้ขอประกาศกฎของการทดสอบย่อยในครั้งนี้ เด็กฝึกทุกคนจะเข้ารับการทดสอบย่อยภายในโดยใช้ทีมเป็นเกณฑ์ ทีมครูฝึกจะคัดเลือกห้ากลุ่มผู้ชนะที่มีผลงานโดดเด่นที่สุด จากทั้งหมดสิบสองกลุ่ม"

"ทั้งห้ากลุ่มผู้ชนะนี้ จะต้องเสนอชื่อตัวแทนกลุ่มละหนึ่งคน เพื่อรวมตัวเป็นกลุ่มห้าคนกลุ่มใหม่ และได้รับสิทธิ์ในการแสดงสเตจพิเศษร่วมกันหนึ่งสเตจ"

"สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ สเตจพิเศษร่วมกันนี้จะเปิดให้คณะกรรมการผู้ชมในสถานที่จริงจำนวนสามร้อยคนร่วมลงคะแนน เด็กฝึกที่ได้คะแนนโหวตสูงสุด จะเพิ่มคะแนนให้แก่ทีมของตนเอง จากคะแนนรวมของทีมโดยตรงถึง——ยี่สิบคะแนน"

กฎข้อนี้เคยประกาศไปตั้งแต่ตอนจัดเกรดรอบสองแล้ว ตอนนี้ก็เป็นเพียงการเน้นย้ำอีกรอบเท่านั้น

ในรายการแข่งขันที่ชี้ขาดผลแพ้ชนะกันด้วยเศษทศนิยม ยี่สิบคะแนนย่อมเพียงพอที่จะพลิกอันดับและเปลี่ยนชะตาชีวิตได้เลย!

การแสดงเริ่มต้นขึ้นอย่างรวดเร็ว

ไม่กี่ทีมแรกที่ขึ้นเวทีทำผลงานได้ตามมาตรฐาน บรรยากาศไม่หวือหวาแต่ก็ไม่กร่อย

จนกระทั่งทีมที่นำโดยหลัวอี้ก้าวขึ้นสู่เวที บรรยากาศในงานจึงถูกจุดประกายขึ้นเป็นครั้งแรก

ท่าเต้นของพวกเขาพร้อมเพรียงเป็นหนึ่งเดียว การคุมเวทีมั่นคงหนักแน่น

ทว่า สีหน้าของเหล่าครูฝึกทั้งสามท่านกลับยังคงราบเรียบ

ดังเช่นที่อวี๋หว่านโจวเคยเอ่ยไว้เป็นการส่วนตัว นี่คือน้ำเปล่าอุ่นๆ หนึ่งแก้ว สมบูรณ์แบบ ทว่าจืดชืดไร้รสชาติ

ทีมที่ขึ้นเวทีต่อจากกลุ่มของหลัวอี้ติดๆ คือทีมที่นำโดยเจียงเฉา ผู้เข้าแข่งขันตัวท็อป

เมื่อเสียงดนตรีอันเปี่ยมด้วยความทะเยอทะยานและกลิ่นอายมหากาพย์ของเพลง "จิงจี๋หวังกว้าน" ดังขึ้น บรรยากาศทั่วทั้งฮอลล์ก็พลันเคร่งขรึมจริงจัง

การแสดงของกลุ่มเจียงเฉาเปี่ยมล้นไปด้วยพลัง ทุกท่วงท่าคล้ายกำลังต่อสู้ฟาดฟันเพื่อแย่งชิงบัลลังก์

บนอัฒจันทร์ฝั่งผู้ชม สมาชิกในทีมของเสิ่นเลี่ยนกำลังนั่งอยู่ด้วยกัน ทุกคนจับจ้องมองไปยังเวทีด้วยสีหน้าจดจ่อ

"ไลน์เต้นพร้อมเพรียงของพวกเขาลงน้ำหนักได้ทรงพลังมาก" ลัวหมิงในฐานะคนที่รับผิดชอบด้านเทคนิคการเต้นของทีมเป็นฝ่ายเปิดปากพูดก่อน น้ำเสียงแฝงความตึงเครียดไว้เล็กน้อย "แถมท่าเต้นยังใส่ท่าฟลอร์เวิร์กยากๆ เข้าไปตั้งเยอะ แต่ทำออกมาได้สมบูรณ์แบบขนาดนี้ เก่งจริงๆ"

"ออร่าของเจียงเฉาก็เปลี่ยนไปด้วย" เฉียวอี้โจวขมวดคิ้ว "เมื่อก่อนรู้สึกว่าเขาแค่หล่อ แต่ตอนนี้รู้สึกเหมือนในแววตามีความ...ดุดันคุกคามอยู่"

เหลียงชวนไม่ได้พูดอะไร ได้แต่จ้องมองภาพโคลสอัปของเจียงเฉาบนจอยักษ์ด้านข้างตาไม่กะพริบ

เขาเห็นว่าตอนที่อีกฝ่ายกำลังทำท่าที่ต้องใช้พลังระเบิดอารมณ์สูงมาก สีหน้าบนใบหน้านั้นกลับเป็นความดุร้ายและความกระหายที่สอดคล้องกับท่วงท่า ไม่ใช่แค่การออกแรงเค้นกล้ามเนื้อเฉยๆ

เขายกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองโดยไม่รู้ตัว คล้ายกำลังเปรียบเทียบและเรียนรู้ไปพร้อมกัน

"พวกเขาเก่งมาก" เสิ่นเลี่ยนเอนหลังพิงขั้นบันไดด้านหลังแล้วยิ้ม "แต่พวกเราก็ไม่ได้แย่นี่นา~"

พอเสิ่นเลี่ยนพูดขึ้นมาแบบนี้ คนอื่นๆ ก็พลอยหัวเราะตามไปด้วย

หลังจบสเตจสุดเดือดของกลุ่มเจียงเฉา ทีมที่ขึ้นแสดงต่อทันทีกลับเป็นกลุ่มของเจียงหนานที่มีสไตล์แตกต่างกันคนละขั้ว

เมื่ออินโทรแสนหวานของเพลง "เซี่ยนติ้งเก้าไป๋" ดังขึ้น แสงไฟบนเวทีก็สลับเป็นแสงนวลตาโทนสีชมพูและฟ้าอ่อนในชั่วพริบตา ทุกคนราวกับถูกดึงเข้าไปอยู่ในฉากซีรีส์ไอดอลสุดโรแมนติก

เจียงหนานกับลูกทีมสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว รอยยิ้มสดใสสะอาดตา ต่างส่งสายตากับท่าทางมีเสน่ห์แบบแฟนหนุ่มมอบให้หน้ากล้อง

"ว้าว... สไตล์นี้โกงเกินไปแล้วมั้ง" แม้แต่เฉินจิ่งหมิงที่สุขุมมาตลอดยังอดอุทานไม่ได้ "ถ้าเป็นการโหวตสดในงาน สไตล์แบบนี้ได้เปรียบสุดๆ"

"จริง พวกเขาฉลาดมาก รู้ว่าจุดเด่นของตัวเองอยู่ตรงไหน" ลัวหมิงพยักหน้าเห็นด้วย "ไม่เน้นแข่งเรื่องความยากของการเต้น แต่สร้างมู้ดและบรรยากาศออกมาได้จนถึงขีดสุด"

บนจอยักษ์ ช็อตขยิบตาอย่างแม่นยำของเจียงหนานทำเอาบรรดาเด็กฝึกกลุ่มอื่นบนอัฒจันทร์ส่งเสียงฮือฮากันเบาๆ

เวลาล่วงเลยผ่านไป เมื่อกวงเป่าขานชื่อทีมของเสิ่นเลี่ยน สายตาของทุกคนก็พลันจับจ้องไปที่จุดเดียวกัน

แสงไฟในโรงยิมดับมืดลง

เสียงดนตรีดังขึ้น มันคือท่อนอินโทรที่ทั้งกดดันและเชื่องช้า

บนเวที ร่างของเหลียงชวน เฉินจิ่งหมิง และฟู่เซินคุดคู้ขดตัวอยู่ ก่อนจะค่อยๆ คลี่คลายกิ่งก้านแขนขาออกมาอย่างผิดธรรมชาติยิ่งตามจังหวะบีต

ท่วงท่าของพวกเขาเต็มไปด้วยความหน่วงหนัก ราวกับกล้ามเนื้อทุกตารางนิ้วถูกตรวนไว้ด้วยเส้นด้ายที่มองไม่เห็น ปลายนิ้วตะเกียกตะกายไขว่คว้ากลางอากาศอย่างสิ้นแรง แผ่นหลังโก่งโค้งด้วยความทรมาน ใบหน้าเปียกชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อและบิดเบี้ยวจนแทบเสียรูป

ไม่มีการแผดเสียงตะโกนเกินจริง มีเพียงภาษาท่าทางที่ถูกกดทับจนถึงขีดสุด ทว่ากลับทำให้เด็กฝึกทุกคนบนอัฒจันทร์ผู้ชมรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

ตรงมุมหนึ่งของอัฒจันทร์ผู้ชม สีหน้าผ่อนคลายสบายอารมณ์ของหลัวอี้ได้เลือนหายไปนานแล้ว เขายืดตัวนั่งตรงโดยไม่รู้ตัว สายตาจับจ้องคนบนเวทีเขม็ง

ส่วนเจียงเฉา ลู่อีไป๋ และเจียงหนานที่นั่งอยู่แถวหน้า ต่างเผยสีหน้าภาคภูมิใจราวกับเป็นเกียรติของตนเองออกมา

ต้องเสิ่นเลี่ยนสิถึงจะแน่จริง!

ไพ่เน่าขนาดนี้ เขายังพลิกกลับมาสยบคู่แข่งได้ราบคาบ!

ชั่วพริบตาที่เสียงกลองกระหน่ำหนักหน่วงขึ้นอย่างฉับพลัน ทั้งสามคนบนเวทีก็ราวกับกระชากพันธนาการจนขาดสะบั้น การเคลื่อนไหวแปรเปลี่ยนจากเชื่องช้าเป็นดุดันฉับไว พวกเขาเงยหน้าขึ้นอย่างแรงแล้วเบิกตากว้าง ในแววตานั้นไม่มีความสับสน มีเพียงความเด็ดเดี่ยวและเย็นชาหลังจากสลัดหลุดจากทุกสรรพสิ่ง

แสงและเงาแปรเปลี่ยน ท่ามกลางความมืดมิดด้านหลังเวที เงาร่างสูงโปร่งผึ่งผายสี่ร่างก้าวเดินออกมาด้วยจังหวะก้าวที่พร้อมเพรียงเป็นหนึ่งเดียว

พวกเขาไม่ส่งเสียงรบกวนใดๆ ออกมาเลยแม้แต่น้อย ฝีเท้าก้าวเข้าประกบกับสามคนด้านหน้าอย่างแม่นยำก่อนท่อนฮุกจะเริ่มเพียงหนึ่งวินาที ทั้งเจ็ดคนหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันในทันใด

ดนตรีระเบิดพลังออกมาอย่างสมบูรณ์แบบในวินาทีนี้

นั่นคือช่วงการเต้นพร้อมกันที่ทดสอบความรู้ใจของทีมอย่างที่สุด

เหล่าเด็กฝึกบนอัฒจันทร์ผู้ชมถึงกับได้ยินอย่างชัดเจน ทั้งเสียงย่ำเท้าของทั้งเจ็ดคน เสียงลมที่พัดผ่านยามหมุนตัว ตลอดจนเสียงเสียดสีของเนื้อผ้าที่ฉีกกระชากอากาศตอนหยุดค้างท่า ล้วนซ้อนทับกันอย่างสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ

ทุกครั้งที่ยกแขนขึ้น องศาก็ไม่คลาดเคลื่อนแม้แต่นิดเดียว

ทุกครั้งที่ขยับบิดร่าง จังหวะก็แม่นยำตรงกันเป๊ะ

เวินช่านพึมพำกับตัวเองบนที่นั่งครูฝึก "...เขาเจอแล้ว เขาเจอจังหวะที่ทำให้พวกเขาทั้งเจ็ดคนหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันแล้ว!"

และเสิ่นเลี่ยนซึ่งยืนอยู่ในตำแหน่งซีของวงนี้ ย่อมเป็นจุดรวมสายตาของทุกคนอย่างไม่ต้องสงสัย

หลังจบชุดท่าเต้นยากต่อเนื่องยาวเหยียด เขามีช็อตโคลสอัปสั้นๆ ช็อตหนึ่ง เสิ่นเลี่ยนหันมองกล้องแล้วยกมุมปากขึ้นเพียงบางเบา

นั่นไม่ใช่รอยยิ้มเอาใจ ทว่าแฝงพลังควบคุมที่สะกดทุกสิ่งและความท้าทายเอาไว้อย่างเต็มเปี่ยม

ชั่วพริบตานั้น ราวกับพลังงานทั่วทั้งเวทีถูกเขาสูบกลืนไปคนเดียวจนหมดสิ้น จากนั้นก็ส่งผ่านเลนส์กล้อง พุ่งแทงตรงเข้าสู่หัวใจของผู้ชมทุกคนโดยตรง

หลังผ่านไปหลายวินาที เสียงปรบมือกึกก้องดั่งฟ้าร้องถึงได้ระเบิดขึ้นจากโซนที่นั่งของเด็กฝึกคนอื่นๆ

บนที่นั่งครูฝึก เวินช่านกับจิ้นหย่วนลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นเต้น ส่วนอวี๋หว่านโจวที่เข้มงวดมาตลอดก็ค่อยๆ ปรบมือให้อย่างจริงจัง สายตาที่มองเสิ่นเลี่ยนเต็มไปด้วยความชื่นชมระคนทึ่งแบบไม่คิดจะปิดบัง

การแสดงทั้งหมดสิ้นสุดลง ทั้งสิบสองทีมกลับขึ้นมายืนบนเวทีอีกครั้ง เพื่อรอรับคำตัดสินชะตากรรม

"เอาละค่ะ ตอนนี้ฉันจะประกาศ ห้าทีมยอดเยี่ยมที่เหล่าครูฝึกเลือกจากการประเมินย่อยรอบนี้ ได้แก่..."

"ทีมแรก ทีมเจียงเฉา เพลง 'จิงจี๋หวังกว้าน'!"

"ทีมที่สอง ทีมเหยาว่าง เพลง 'เฮยยวนเหว่ย'!"

"ทีมที่สาม ทีมเจียงหนาน เพลง 'เซี่ยนติ้งเก้าไป๋'!"

ทุกชื่อที่ถูกขานออกไป ล้วนมีเสียงโห่ร้องยินดีและเสียงถอนหายใจดังตามมาควบคู่กัน

"ทีมที่สี่ ทีมฉวีหลินเฟิง เพลง 'หมิงจือกู้ฟ่าน'!"

โควตาทั้งห้าเหลือเพียงที่นั่งสุดท้าย บรรยากาศตึงเครียดจนถึงขีดสุด

เพื่อนร่วมทีมข้างกายเสิ่นเลี่ยน ฝ่ามือชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบหมดแล้ว

อวี๋หว่านโจวยกไมโครโฟนขึ้น สายตากวาดมองทั่วเวที ก่อนจะหยุดนิ่งลงที่ใบหน้าของเสิ่นเลี่ยน

"ทีมที่ห้า ทีมเสิ่นเลี่ยน เพลง 'King's Landing' ค่ะ"