ตอนที่ 56 ค่ำคืนนี้ มีคนผ่อนคลายในความสงบ มีคนลอกคราบเปลี่ยนผ่านในขีดจำกัด

ประตูห้องซ้อมปิดลงด้านหลัง ตัดขาดจากบรรยากาศการฝึกซ้อมอันร้อนระอุแทบแผดเผา เวินช่านที่รักษาประกายยิ้มอ่อนโยนมาโดยตลอด ในที่สุดก็ถอนหายใจยาวออกมาอย่างโล่งอก

"อาจารย์อวี๋คะ" เธอหันไปพูดกึ่งล้อเล่นกับอวี๋หว่านโจวข้างกายที่สีหน้ายังคงจริงจัง "คำพูดของคุณเมื่อกี้ ทำเอาวิญญาณเด็กพวกนั้นแทบจะหลุดออกจากร่างแล้วนะคะ"

จิ้นหย่วนนักร้องสายพลังเสียงที่อยู่ข้างๆ ก็พยักหน้าเห็นพ้องเช่นกัน "นั่นสิครับ ผมยืนอยู่ตั้งไกลยังสัมผัสได้ถึงความกดอากาศต่ำลูกนั้นเลย แต่เด็กที่ชื่อเสิ่นเลี่ยนคนนั้น เป็นต้นกล้าชั้นดีจริงๆ ไหวพริบเร็วมาก"

อวี๋หว่านโจวที่เดินนำอยู่หน้าสุด จู่ๆ ก็ชะงักฝีเท้าลง

เธอหันกลับมา แววตาหลังเลนส์แว่นยังคงเฉียบคม ทว่าในน้ำเสียงกลับเจือความชื่นชมที่ปิดไม่มิดเพิ่มขึ้นมาหนึ่งส่วน

"พวกคุณคิดว่าฉันแค่ตำหนิพวกเขาเฉยๆ งั้นเหรอคะ" เธอถามกลับ

เวินช่านกับจิ้นหย่วนสบตากันด้วยความไม่เข้าใจเล็กน้อย

"เทคนิค ความพร้อมเพรียง เรื่องพวกนี้เป็นของตายที่ใช้เวลาและความพยายามขัดเกลาออกมาได้ทั้งนั้นค่ะ" เสียงของอวี๋หว่านโจวกังวานชัดเจนเป็นพิเศษในโถงทางเดินอันว่างเปล่า "แต่วิญญาณของทีม โดยเฉพาะตำแหน่งซีที่พลิกสถานการณ์กอบกู้ทีมได้ในยามคับขัน เป็นสิ่งที่ตามหาไม่ได้ง่ายๆ ถ้าไม่มีวาสนา"

"คำพูดของฉันเมื่อกี้ มีทั้งการเคาะเตือนและหยั่งเชิง ฉันอยากเห็นว่าเมื่อต้องเผชิญกับการถูกปฏิเสธแทบทั้งหมด ตำแหน่งซีที่ทุกคนฝากความหวังไว้คนนี้ จะพังทลายลง หรือว่าจะก้าวออกมารับหน้า"

"ผลลัพธ์คือ เขาทำให้ฉันประหลาดใจ" ในที่สุดมุมปากของอวี๋หว่านโจวก็ยกโค้งขึ้นบางเบาอย่างยิ่ง "เขาไม่เพียงแต่ก้าวออกมารับหน้า แต่ยังจับแก่นของปัญหาได้ในทันที แถมยังวางแผนแก้ไขปัญหาที่ดีที่สุดออกมาได้ด้วย สภาพจิตใจและความเป็นผู้นำแบบนี้ มีค่ายิ่งกว่าเทคนิคการเต้นอันไร้ที่ติตั้งร้อยเท่า"

"'สิ่งที่เขาต้องหาไม่ใช่จังหวะของดนตรี แต่เป็นจังหวะที่พวกเขาทั้งเจ็ดคนหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน!' ...ประโยคนี้พูดได้ดีจริงๆ ค่ะ" เวินช่านนึกย้อนทบทวน "น่าสนใจ น่าสนใจเหลือเกิน ฉันเริ่มตั้งตารอดูสเตจสุดท้ายของพวกเขาแล้วสิคะ"

เงาร่างของครูฝึกทั้งสามคนหายลับไปที่ปลายทางเดิน ส่วนในห้องซ้อมที่พวกเขาเพิ่งจากมา เด็กหนุ่มหลายคนได้เริ่มการฝึกซ้อมรอบใหม่อีกครั้งแล้ว

ไม่มีเสียงดนตรี

ทั่วทั้งห้อง เหลือเพียงเสียงนับจังหวะอันเย็นชาและชัดเจนของลัวหมิง

"หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก เจ็ด แปด!"

"เฉียวอี้โจว ข้อศอกยกสูงกว่านี้อีกนิด! เหลียงชวน ไหล่นายปล่อยหลวมเหรอ แรงที่ส่งออกมามันผิดจุด!"

"เอาใหม่! เซ็ตที่สอง แปดจังหวะ! ไป!"

หยาดเหงื่อไหลรินตามแนวกรามของพวกเด็กหนุ่ม หยดลงบนพื้นแล้วระเหยไปในพริบตา ทุกคนกัดฟันแน่น สายตาจับจ้องตัวเองในกระจกเขม็ง ทั้งยังจดจ่อกับทุกท่วงท่าของเพื่อนร่วมทีมข้างกาย

พวกเขาเริ่มไล่เก็บรายละเอียดแบบตายตัวทีละแปดจังหวะตั้งแต่ท่าพื้นฐานที่แยกย่อยที่สุด การปิดเพลงก็เพื่อตัดเสียงรบกวน ให้พวกเขาใช้สัญชาตญาณดั้งเดิมของร่างกายสัมผัสลมหายใจ จังหวะจะโคน และแรงส่งของกันและกัน เพื่อให้บรรลุถึงความเป็นหนึ่งเดียวในระดับสูงสุด

และในช่วงพักระหว่างซ้อมเต้น เสิ่นเลี่ยนก็สลับเข้าสู่ "คลาสจัดระเบียบสีหน้า" ทันที

"เหลียงชวน! นายไม่ได้กำลังทำลายดักแด้ออกมา นายมันยังไม่ตื่นนอนชัดๆ! สิ่งที่ฉันต้องการไม่ใช่ความสับสน แต่เป็นความแค้นและความปรารถนาที่จะดิ้นรนหลุดพ้นจากทุกสิ่ง! นึกถึงเรื่องที่ทำให้นายเจ็บใจที่สุดเข้าไว้!"

เหลียงชวนที่ถูกเรียกชื่อ โดนดุจนหน้าเดี๋ยวแดงเดี๋ยวซีด เขาสูดหายใจเข้าลึก หันหน้าเข้าหากระจก ทำท่า "ทำลายดักแด้" นั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า แววตาเปลี่ยนจากว่างเปล่า เป็นโกรธเกรี้ยว แล้วกลายเป็นความเด็ดเดี่ยวแทบคลุ้มคลั่ง

พอถึงคราวของเสิ่นเลี่ยนเอง เขายิ่งโหดกับตัวเองหนักกว่าเดิม

เขาขอให้ครูสอนเต้นถือโทรศัพท์มือถือ ถ่ายวิดีโอโคลสอัปใบหน้าของเขาในระยะประชิดสุดๆ

กดย้อนดูซ้ำแล้วซ้ำเล่า หยุดทีละเฟรม

"ไม่ได้ แววตาตรงนี้ยังเย็นชาเกินไป เหมือนคนนอกที่ยืนดูเฉยๆ"

"องศาการช้อนตานี้ ยังไม่มีจิตสังหารพอ"

"มุมปากที่ยกขึ้น ดึงกลับอีกนิดจะดูเหี้ยมกว่านี้"

เขาเหมือนผู้กำกับที่จุกจิกที่สุด กำลังเจียระไนงานศิลปะชิ้นหนึ่งของตัวเอง และไม่ยอมให้มีตำหนิแม้เพียงเสี้ยวเดียว

คนทั้งทีมต่างได้รับอิทธิพลจากความบ้าพลังขั้นทารุณตัวเองของเขา ไม่มีใครร้องโอดครวญว่าลำบาก ไม่มีใครบ่นว่าเหนื่อยสักคน

ความเหนื่อยล้าและความปวดเมื่อยถูกแทนที่ด้วยความเชื่อมั่นอันแรงกล้า

พวกเขาต้องชนะ

ต้องใช้เวทีที่ไร้ที่ติ ตอบกลับทุกข้อกังขาและความคาดหวัง

ในเวลาเดียวกัน ภายในห้องซ้อมอีกฝั่งของทางเดิน บรรยากาศกลับแตกต่างกันลิบลับ

ทีมของหลัวอี้ก็เพิ่งผ่านการตรวจประเมินจากเหล่าครูฝึกเช่นกัน

"ดีค่ะ ความสมบูรณ์โดยรวมสูงมาก" เวินช่านเอ่ยชมตามมารยาท

"ตำแหน่งซีโดดเด่นมาก พื้นฐานการเต้นแน่นดี" จิ้นหย่วนพยักหน้าเห็นด้วย

ทว่าอวี๋หว่านโจวเพียงพูดเรียบๆ ประโยคหนึ่ง "นิ่งดี แต่น่าประหลาดใจไม่พอ เหมือนน้ำเปล่าแก้วหนึ่ง แก้กระหายได้ แต่ไร้รสชาติ"

คำวิจารณ์ไม่หนักไม่เบา ไม่ได้ตำหนิและก็ไม่ได้ชมอะไรเป็นพิเศษ

หลังจากส่งเหล่าครูฝึกกลับไปแล้ว สมาชิกในทีมของหลัวอี้ต่างพากันถอนหายใจโล่งอก

"ตกใจหมดเลย นึกว่าอาจารย์อวี๋จะเปิดโหมดปากร้ายซะแล้ว"

"นิ่งก็พอแล้วน่า! เพลงของพวกเราเดิมทีก็เน้นเต้นพร้อมเพรียงอยู่แล้ว นิ่งก็คือชนะแล้ว!"

หลัวอี้ปาดเหงื่อ บนใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มมั่นใจ

เขาพอใจกับการแสดงของตัวเองเมื่อครู่นี้มาก

ในมุมมองของเขา เวทีออดิชันขอแค่ไม่ทำพลาด แล้วคว้าแอร์ไทม์ที่เป็นของตำแหน่งซีไว้ให้มั่น แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว

"เอาละ ทุกคนก็เหนื่อยแล้ว พักสักหน่อย ดื่มน้ำกันก่อน" เขาโบกมือ ท่าทีผ่อนคลาย "พวกเราซ้อมทวนกันอีกสักสองสามรอบก็พอแล้ว อย่ากดดันตัวเองมากเกินไป"

เขาไม่ได้เก็บคำวิจารณ์เรื่อง "น้ำเปล่า" ของอวี๋หว่านโจวมาใส่ใจเลยสักนิด

ถึงอย่างไร ถึงเขาจะได้เป็นกัปตันทีมจากโควตาตำแหน่งซีสายขยัน แต่เพื่อนร่วมทีมที่เลือกมาส่วนใหญ่ก็อยู่คลาส B เป็นทีมตัวเต็งที่ใครๆ ก็ยอมรับ

ในเมื่อพวกอาจารย์ไม่ได้ตำหนิอะไรมาก นั่นก็แปลว่าพวกเขาทำได้ค่อนข้างดีทีเดียว

ดีขนาดนี้แล้ว ยังต้องกลัวอะไรอีก?

หลังจากซ้อมทวนอีกสองสามรอบตามนั้นจริงๆ คนกลุ่มนี้ก็กอดคอกัน หัวเราะร่าเริงเดินกลับหอพักไป

ในค่ำคืนนี้ มีคนที่ผ่อนคลายอยู่ในความราบรื่นมั่นคง และมีคนที่ลอกคราบเปลี่ยนแปลงตัวเองท่ามกลางขีดจำกัด