ตอนที่ 66 ไปเถอะ เต้นให้เต็มที่ ระเบิดเวทีให้กระจุยไปเลย!

ในห้องแต่งตัวหลังเวที

กลิ่นสเปรย์จัดแต่งทรงผมและแป้งฝุ่นลอยอบอวลอยู่ในอากาศ ราวแขวนเสื้อเต็มไปด้วยชุดทำการแสดงหลากรูปแบบหลายสไตล์

เหล่าเด็กฝึกที่เปลี่ยนเป็นชุดขึ้นเวทีเรียบร้อยแล้วต่างเตรียมความพร้อมขั้นสุดท้ายอยู่ในพื้นที่ของตัวเอง บางคนยืนท่องเนื้อเพลงหน้ากระจกเงียบ ๆ บางคนยืดเหยียดกล้ามเนื้อเบา ๆ เพื่อตามหาระดับความพร้อมที่ดีที่สุดของร่างกาย

ตรงโซนแต่งหน้าที่มีป้ายกลุ่ม "King's Landing" อาข่ายกำลังถือหวีหางแหลม ออกแบบผมหน้าม้าทีละช่อบนหัวของเสิ่นเลี่ยนอย่างจดจ่อมีสมาธิ

"บอกแล้วไงว่าให้ไว้ผมอย่าเพิ่งตัด เชื่อฟังก็ถูกแล้ว" อาข่ายใช้นิ้วคีบปอยผมขึ้นมาเส้นหนึ่ง พลางมองผลงานในกระจกด้วยความพึงพอใจ

ระหว่างการฝึกซ้อมอันเข้มข้นนี้ ผมของเสิ่นเลี่ยนยาวขึ้นมาไม่น้อยโดยไม่รู้ตัว

อาข่ายออกคำสั่งย้ำแล้วย้ำอีกมาตั้งนานแล้วว่าห้ามเขาแอบไปตัดเด็ดขาด ก็เพื่อวันนี้โดยเฉพาะ

ความยาวในตอนนี้พอจะให้เขาเซตทรงที่มีมิติเป็นเลเยอร์และแฝงความดุดันน่าเกรงขามออกมาได้พอดี

เด็กหนุ่มในกระจก สลัดภาพลักษณ์เรียบง่ายสะอาดตาสมัยอยู่ในห้องซ้อมไปจนหมดสิ้นแล้ว

ชุดขึ้นเวทีของพวกเขาในวันนี้ คือชุดออกศึกสีดำที่เปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายฟังก์ชันนัลสไตล์แห่งโลกอนาคต

ท่อนบนเป็นแจ็กเกตสไตล์เวิร์กแวร์คอตั้งทรงสั้น เนื้อผ้ากันน้ำผิวด้านสะท้อนประกายเรียบหรูอยู่ใต้แสงไฟ เส้นไหล่ที่ตัดเย็บอย่างประณีตช่วยขับเน้นช่วงไหล่กว้างอันโดดเด่นของเขาให้ยิ่งดูผึ่งผาย

ภายใต้แจ็กเกตคือเสื้อรัดรูปสีดำที่มีความยืดหยุ่นสูง แนวกระชับของกล้ามเนื้อช่วงเอวและหน้าท้องอันงดงามปรากฏให้เห็นวับแวมตามจังหวะการหายใจและการเคลื่อนไหวของเขา

ท่อนล่างเป็นกางเกงคาร์โกสไตล์ฟังก์ชันนัลทรงจั๊มปลายขาในซีรีส์เดียวกัน แถบผ้าตัดต่อสีเทาเงินที่เย็บฝังอยู่ด้านข้างกรีดประกายสว่างเฉียบคมออกมาท่ามกลางสีเข้ม ปลายขากางเกงรัดจั๊มเก็บเข้าในขอบรองเท้าบู้ตอย่างทะมัดทะแมง

รองเท้าบู้ตข้อสั้นคู่พิเศษคู่นั้น บริเวณขอบข้อเท้าก็ประดับด้วยแถบเงินบาง ๆ ที่ไม่สะดุดตาจนเกินไปเช่นกัน

เสริมด้วยถุงมือครึ่งนิ้วโลหะสีเงินและเข็มขัดหนังที่ห้อยห่วงโลหะ ทั้งตัวราวกับนักรบแห่งโลกอนาคตที่กำลังจะก้าวสู่สมรภูมิ แข็งกร้าว เฉียบคม และเปี่ยมไปด้วยพลังที่พร้อมจะปะทุออกมาทุกเมื่อ

แม้อาข่ายจะไม่เข้าใจว่าชุดนี้มันไปเกี่ยวอะไรกับการเสด็จมาของราชา (King's Landing) ก็ตาม

แต่ก็นะ เสื้อผ้าหน้าผมของรายการแข่งขันเด็กฝึกน่ะ...

ตัวหลักมันอยู่ที่อาศัยเบ้าหน้าแบกล้วน ๆ

ไม่เป็นไร อาข่ายเข้าใจ หลายปีมานี้อาข่ายชินชาเสียแล้ว

เด็กพวกนี้ใส่ชุดนี้แล้วไม่น่าเกลียด แถมยังหล่อเหลาเอาการ แค่นี้โชว์บนเวทีก็ถือว่าสำเร็จไปครึ่งหนึ่งแล้ว

"สมบูรณ์แบบ" อาข่ายถอยหลังไปสองก้าว ชื่นชมผลงานชิ้นเอกของตัวเอง จากนั้นก็เดินไปตรวจเช็กหน้าผมของสมาชิกคนอื่นในกลุ่มทีละคน เพื่อให้แน่ใจว่าเส้นอายไลเนอร์ของทุกคนคมกริบพอ และเมคอัพประณีตไร้ที่ติ

เขาพึงพอใจกับวิชวลโดยรวมและลุคของกลุ่มเสิ่นเลี่ยนถึงขีดสุด

เขาเดินกลับมาข้างกายเสิ่นเลี่ยน ตบไหล่เขาอย่างแรงพลางเอ่ยเสียงหนักแน่น "ไปเถอะ เต้นให้เต็มที่ ระเบิดเวทีให้กระจุยไปเลย!"

เวลาบ่ายสองโมงตรง ทันทีที่เสียงสัญญาณแจ้งเตือนใสดังกังวาน แสงไฟที่เคยสว่างไสวภายในสตูดิโอบันทึกรายการในร่มหมายเลขหนึ่งก็พลันมืดดับลง

เสียงกรีดร้องดังกึกก้องแสบแก้วหูระเบิดขึ้นจากอัฒจันทร์ผู้ชมในทันใด ราวกับพลังงานที่สะสมมาเนิ่นนานได้พบช่องทางปลดปล่อย

ผู้ชมหนึ่งพันคนนั่งอยู่บนอัฒจันทร์แบบขั้นบันได ในมือของทุกคนต่างกำแท่งไฟเชียร์ที่ทางรายการแจกให้อย่างพร้อมเพรียงไว้แน่น

ชั่วพริบตาที่ไฟดับลง แท่งไฟเหล่านี้ก็ถูกเปิดสว่างขึ้นพร้อมกัน หลอมรวมเป็นทะเลดวงดาวอันเปล่งประกายพร่างพราวจากจุดแสงเล็ก ๆ ที่พลิ้วไหวและกะพริบระยิบระยับอยู่ท่ามกลางความมืดมิด

แฟนคลับจำนวนมากยังชูป้ายสโลแกนผ้าและที่คาดผมไฟกะพริบที่เตรียมมาเองไว้สูง บนนั้นมีชื่อของเด็กฝึกอย่าง "เสิ่นเลี่ยน" "เจียงเฉา" "ฉวีหลินเฟิง" เป็นต้น

ในอากาศอบอวลไปด้วยเสียงพูดคุยอย่างตื่นเต้น เสียงกรอบแกรบจากการฉีกซองขนมปังและขวดน้ำแร่ที่ทีมงานแจกให้ ตลอดจนบรรยากาศอันคลั่งไคล้ที่เรียกว่าความคาดหวัง ซึ่งรุนแรงเสียจนแทบจะทำให้หัวใจเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน

จอ LED ขนาดยักษ์ใจกลางเวทีสว่างขึ้นตามมา และเริ่มเล่น VCR เปิดตัวที่ตัดต่อมาอย่างประณีต

ท่ามกลางดนตรีประกอบอันเร้าใจ ภาพเงาของเหล่าเด็กหนุ่มที่กำลังหลั่งเหงื่อรินรดในห้องซ้อม ช่วงเวลาที่หยอกล้อหัวเราะร่าอยู่ในหอพัก รวมถึงแววตาที่ทั้งประหม่าและเด็ดเดี่ยวเมื่อยามเผชิญหน้ากับกล้อง ต่างฉายแวบผ่านไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อภาพหยุดนิ่งลงที่โลโก้ขนาดยักษ์ของรายการและตัวเลข "10" ในที่สุด ผู้ชมทั้งฮอลล์ก็เริ่มส่งเสียงตะโกนขานนับถอยหลังพร้อมกัน

"เก้า!"

"แปด!"

"เจ็ด!"

...

วินาทีที่เสียงขาน "หนึ่ง" คำสุดท้ายสิ้นสุดลง แสงสปอตไลต์ดวงหนึ่งก็สาดตรงลงมายังกึ่งกลางเวทีอย่างแม่นยำ

เวินช่านสวมชุดราตรียาวผ้ากำมะหยี่สีดำที่ตัดเย็บอย่างประณีตพอดีตัว ถือไมโครโฟนไว้ในมือ ก่อนจะก้าวขึ้นสู่เวทีท่ามกลางลำแสงอย่างสง่างาม

เนื้อผ้ากำมะหยี่ของชุดราตรีเปล่งประกายความหรูหราแบบเรียบสุขุมอยู่ใต้แสงไฟ ขับเน้นให้ผิวพรรณของเธอยิ่งขาวผุดผ่องดั่งหิมะ ส่งเสริมให้บุคลิกภาพดูโดดเด่นเหนือใคร

"ยินดีต้อนรับผู้เป็นพยานความเปล่งประกายทุกท่าน เข้าสู่การแสดงรอบแรกของรายการชุ่ยช่านเลี่ยนซีเซิงซีซันหกค่ะ!"

สิ้นเสียงของเวินช่าน ความกระตือรือร้นที่สะสมมาเนิ่นนานในสถานที่จริงก็ถูกจุดระเบิดขึ้นในพริบตา เสียงกรีดร้องและเสียงปรบมือดังกระหึ่มกึกก้องปานระลอกคลื่นยักษ์แทบจะพังหลังคาสตูดิโอบันทึกรายการ ทะเลดวงดาวที่รวมตัวกันจากป้ายไฟนับไม่ถ้วนต่างส่องแสงกะพริบไหวอย่างบ้าคลั่ง

ทว่าน้ำเสียงของเธอกลับมีพลังทะลุทะลวงอันน่าอัศจรรย์ นุ่มนวลทว่าไม่อาจมองข้าม ราวกับสายลมอันอบอุ่นที่สุดในฤดูใบไม้ผลิที่ปลอบประโลมความอื้ออึงในสถานที่จัดงานให้สงบลงได้อย่างง่ายดาย ดึงดูดความสนใจของทุกคนให้จับจ้องแน่นิ่งอยู่ที่กึ่งกลางเวที

ผ่านระบบเครื่องเสียงระดับท็อป น้ำเสียงเจือรอยยิ้มของเธอดังแว่วไปทั่วทุกซอกทุกมุมของสตูดิโอบันทึกรายการอย่างชัดเจน

"ตลอดครึ่งเดือนที่ผ่านมา พวกเราได้ร่วมเป็นพยานให้แก่เหล่าเด็กหนุ่มทั้งหนึ่งร้อยคน ผู้ซึ่งทุ่มเทหยาดเหงื่อแรงกายเกินกว่าที่คนทั่วไปจะจินตนาการได้เพื่อความฝันเดียวกัน" น้ำเสียงของเธอแฝงไว้ด้วยความรู้สึกสะเทือนอารมณ์และความภาคภูมิใจ

"หยาดเหงื่อที่หลั่งรินในห้องซ้อมเหล่านั้น ความกดดันและน้ำตาที่รินไหลเป็นบางคราวในยามค่ำคืนอันโดดเดี่ยวเหล่านั้น ล้วนจะควบแน่นกลายเป็นแสงสว่างอันเจิดจรัสที่สุด ณ ช่วงเวลานี้ วันนี้พวกเขาจะมายืนอยู่ตรงนี้ ใช้เวทีที่สมบูรณ์แบบที่สุด เพื่อตอบรับความคาดหวังที่ทุกท่านข้ามน้ำข้ามทะเลมาหาค่ะ!"

เวินช่านยิ้มพลางรอให้เสียงปรบมือซาลงเล็กน้อย จากนั้นจึงกล่าวต่อ "ก่อนอื่น พวกเราขอขอบคุณสปอนเซอร์หลักผู้มีสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียวของรายการซีซันนี้เป็นพิเศษ เจียงซื่อมิลค์ สำหรับการสนับสนุนความฝันของเหล่าเด็กหนุ่มอย่างเต็มกำลังค่ะ!"

เธอหันไปมองกล้องพร้อมส่งยิ้มพิมพ์ใจตามแบบฉบับธุรกิจ เอ่ยสโลแกนโฆษณาออกมาด้วยน้ำเสียงฉะฉานชัดถ้อยชัดคำ "ทุ่งหญ้าธรรมชาติ แหล่งน้ำนมชั้นยอด ทุกคำเต็มไปด้วยความสดใหม่และมีชีวิตชีวา! เจียงซื่อโยเกิร์ตรสธรรมชาติต้นตำรับ เติมพลังให้ความฝันของคุณอย่างเต็มเปี่ยม!"

หลังจากอ่านสปอนเซอร์สั้น ๆ จบ เธอก็ดึงขั้นตอนกลับเข้าสู่เส้นทางหลักอย่างรวดเร็วและเข้าประเด็นทันที "การแสดงรอบนี้จะแบ่งออกเป็นสองส่วน คือการประชันแบบกลุ่มและการแสดงสเตจพิเศษแบบร่วมมือกัน ในอีกสักครู่ กวงเป่าของเราจะทำการจับสลากเพื่อกำหนดลำดับการขึ้นแสดงของแต่ละกลุ่ม เมื่อการแสดงของแต่ละกลุ่มสิ้นสุดลง เหล่าผู้เป็นพยานความเปล่งประกายในสถานที่จริงจะต้องทำการลงคะแนนโหวต โปรดทราบว่า ผู้เป็นพยานความเปล่งประกายแต่ละท่านมีเพียงหนึ่งคะแนนเท่านั้นค่ะ"

เมื่อพูดถึงตรงนี้ เธอชะงักไปเล็กน้อย เสียงจอแจด้านล่างเวทีก็พลอยเงียบสงบลงตามไปด้วย ทุกคนต่างกลั้นหายใจตั้งใจฟังกฎเกณฑ์สำคัญข้อต่อไป

สายตาของเวินช่านกวาดมองไปทั่วทั้งฮอลล์ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมและจริงจัง "ตามระบบการแข่งขัน สำหรับการแสดงรอบนี้ สมาชิกทุกคนในกลุ่มที่ชนะจะปลอดภัยและผ่านเข้ารอบโดยตรง! ส่วนกลุ่มที่พ่ายแพ้ สมาชิกทุกคนจะต้องเข้าสู่เขตอันตราย เผชิญหน้ากับการถูกคัดออกค่ะ!"

"ตูม——!"

ทันทีที่กฎเกณฑ์ถูกประกาศออกมา ด้านล่างเวทีก็พลันมีเสียงสูดหายใจลึกด้วยความตกใจดังขึ้นระงม ก่อนจะถูกคลื่นเสียงที่ดังยิ่งกว่ากลืนหายไปในทันที

กติกาอันโหดร้ายที่ผูกติดกับการคัดออกโดยตรงเช่นนี้ ทำให้บรรยากาศที่แต่เดิมกำลังตื่นเต้นพลันถูกฉีดความตึงเครียดและความกระหายชัยชนะเข้าไปในพริบตา

บรรยากาศทั่วทั้งฮอลล์ถูกจุดติดขึ้นทันใด เสียงกรีดร้องปะปนไปด้วยความกังวลและเสียงตะโกนเชียร์ของเหล่าแฟนคลับที่มีต่อเด็กฝึกที่ตนเองสนับสนุน คำขวัญเชียร์สารพัดรูปแบบดังระงมสลับกันไปมา ราวกับจะพังหลังคาของสตูดิโอบันทึกรายการแห่งนี้ทิ้งเสียให้ได้

"เอาละค่ะ" เวินช่านลากเสียงยาว ทำลายบรรยากาศอันตึงเครียดนี้ลง ก่อนจะยิ้มพลางมองไปยังด้านข้างของเวที "ก่อนที่การประชันกลุ่มอันตื่นเต้นเร้าใจจะเริ่มต้นขึ้น ขอเชิญทุกท่านมาร่วมเพลิดเพลินไปกับเวทีการแสดงสเตจพิเศษร่วมกัน ซึ่งรังสรรค์ขึ้นโดยห้าเด็กฝึกแถวหน้า ขอเชิญ เจียงเฉา, ฉวีหลินเฟิง, เหยาว่าง, เจียงหนาน, ลัวหมิง นำบทเพลง... 'เจี้ยนซุ่ยเหยา' มามอบให้แก่พวกเราได้เลยค่ะ!"

สิ้นเสียงของเธอ แสงไฟบนเวทีก็แปรเปลี่ยนไปอีกครา เสียงดนตรีโหมโรงสไตล์โบราณอันใสกระจ่างกังวานดังขึ้น สายตาทุกคู่ทั่วทั้งฮอลล์ต่างจับจ้องไปยังเวทีที่กำลังจะค่อย ๆ เลื่อนยกตัวสูงขึ้นมา