ตอนที่ 67

"ถ้าอย่างนั้น ผู้ชนะด้วยคะแนนเฉือนฉิวเฉียดสี่คะแนนก็คือ——หมายเลขห้า ลัวหมิงค่ะ!"

(เพื่อประสบการณ์การอ่านที่ดียิ่งขึ้นของนักอ่านบางท่าน ชื่อเจี่ยงเฉิงในเนื้อหาทั้งหมดได้ถูกแทนที่ด้วยเว่ยหวา หากมีข้อผิดพลาดประการใดต้องขออภัยด้วย แท็กหาผมได้เลยแล้วจะรีบแก้ไขให้ทันทีครับ)

สิ้นเสียงประกาศของเวินช่าน ไฟบนเวทีก็ดับสนิทลงอีกครั้ง หลงเหลือเพียงความมืดมิดอันลึกล้ำราวกับหมึกดำ

เสียงพูดคุยอย่างออกรสบนอัฒจันทร์ผู้ชมเมื่อครู่ค่อยๆ เงียบหายไป ทุกคนต่างกลั้นหายใจ สายตาจับจ้องไปยังเวทีอันมืดมิด ความเงียบสงัดขั้นสุดเข้าปกคลุมทั่วทั้งฮอลล์

ไม่กี่วินาทีต่อมา อินโทรจังหวะรัวเร็วที่ผสมผสานระหว่างกู่เจิงกับเสียงกลองก็ทำลายความเงียบงันลง

บนจอแอลอีดีขนาดยักษ์ด้านหลังเวที ภาพวาดพู่กันจีนค่อยๆ คลี่ออกอย่างช้าๆ——ทิวเขาไกลดั่งคิ้วเข้ม สายน้ำใกล้คลอเคลียไอหมอก

"เช้ง!"

ซาวด์เอฟเฟกต์โลหะปะทะกันดังกังวานใส ลำแสงเดี่ยวส่องสว่างลงกลางเวที

ภายใต้วงแสงนั้น ร่างห้าร่างในชุดจอมยุทธ์สีดำขลิบแดงเข้มสวมงอบปีกกว้างยืนตระหง่านอย่างเคร่งขรึม แขนเสื้อตัวใหญ่ทิ้งตัวลงมา มองไม่เห็นใบหน้า อบอวลไปด้วยกลิ่นอายยุทธภพอันลึกลับ

"ว้าว..." ด้านล่างเวทีส่งเสียงอุทานแผ่วเบาที่พยายามสะกดกลั้นไว้

ดรายไอซ์ลอยฟุ้งราวกับหมอกยามเช้าอยู่ใต้ฝ่าเท้าของพวกเขา ตามจังหวะกลอง ทั้งห้าคนเคลื่อนไหวร่างดั่งภูตพราย สลับตำแหน่ง แยกตัว แล้วกลับมารวมกันใหม่ ใช้การติดดับของแสงไฟและการเดินตำแหน่งอันแม่นยำ สร้างปรากฏการณ์ทางสายตาราวกับวิชาแยกร่าง

อัฒจันทร์ผู้ชมระเบิดเสียงฮือฮาออกมา ผู้ชมแถวหน้าถึงกับโน้มตัวไปข้างหน้าโดยไม่รู้ตัว พยายามมองดูการเดินตำแหน่งอันละลานตานั้นให้ชัดเจน

"แผ่นหินเขียว ย่ำเหยียบน้ำค้างเช้าแตกกระจาย

ธงร้านเหล้าโบกสะบัด ปลุกตรอกเก่าให้ตื่นขึ้น"

จังหวะดนตรีเปลี่ยนไปกะทันหัน เสียงกลองท่อนเวิร์สอันหนักแน่นดังขึ้น

ทั้งห้าคนขยับร่างกายพร้อมเพรียงเป็นหนึ่งเดียว เตะขากลับตัวด้านข้างอย่างเฉียบคม เส้นสันกรามใต้เงางอบเกร็งแน่นจนเห็นส่วนโค้งเว้าอันดุดัน

เจียงเฉาในตำแหน่งซีมีรูปร่างสูงโปร่งผึ่งผายที่สุด เปี่ยมไปด้วยพลังและกลิ่นอายของผู้นำ

ทว่า แม้จะยืนอยู่ในตำแหน่งริมสุด การมีตัวตนของลัวหมิงก็ไม่ได้ลดน้อยถอยลงไปเลยสักนิด

วงการเคลื่อนไหวของเขาดูเหมือนจะกว้างกว่าคนอื่น ชายเสื้อพลิ้วสะบัดแฝงไว้ด้วยความสง่างามผ่าเผยและรักอิสระอันเป็นเอกลักษณ์

เมื่อท่อนพรีฮุก "บุญคุณความแค้น สลักไว้บนพู่กระบี่" ดังขึ้น ทุกคนต่างทำท่าหันข้างพร้อมทำมือเสมือนกุมด้ามกระบี่ มีเพียงเขาเท่านั้นที่นอกจากจะทำท่าตามมาตรฐานแล้ว ข้อมือยังขยับกระตุกเบาๆ อย่างมีเสน่ห์และเปี่ยมลูกเล่น พู่ของกระบี่ประกอบฉากจึงพลิ้วไหวตามแรงสะบัดของข้อมืออย่างนุ่มนวล

"ยามสายลมพัดโบก ใครเล่าเฝ้ามองมา"

ทันทีที่เนื้อเพลงท่อนนี้สิ้นสุดลง ทั้งห้าคนก็ยกมือขึ้นอย่างฉับพลัน ปลดงอบบนศีรษะออกพร้อมกันแล้วเหวี่ยงไปด้านข้าง!

"กรี๊ดดดดดดด!"

เสียงตะโกนเรียก "เจียงเฉา!" "ลัวหมิง!" "ฉวีหลินเฟิง!" ดังระงมไม่ขาดสาย ผู้ชมต่างโบกแท่งไฟในมืออย่างบ้าคลั่ง ทะเลดาวที่รวมตัวกันกระเพื่อมไหวอย่างรุนแรง

วินาทีที่เห็นใบหน้าของพวกเขาชัดเจน เสียงกรีดร้องทั่วทั้งฮอลล์ก็แทบจะพังหลังคาสตูดิโอบันทึกรายการลงมา

แววตาของเจียงเฉาแน่วแน่มั่นคง ฉวีหลินเฟิงเครื่องหน้าหมดจดงดงามดั่งภาพวาด ส่วนเหยาว่างและเจียงหนานต่างก็มีเสน่ห์เฉพาะตัว

แต่สายตาของหลายคนกลับถูกดึงดูดไปยังลัวหมิงที่อยู่ริมเวทีสุดอย่างควบคุมไม่ได้

ภายใต้แสงไฟ ปอยผมหน้าผากของเขาเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ ดวงตาตาดอกท้อคู่นั้นทอประกายเจิดจ้าอย่างน่าตกตะลึงภายใต้ไฟเวที

เมื่อถึงจังหวะท่อนฮุกสุดเดือด "คลื่นยุทธภพ! จอมยุทธ์สัญจร!" ที่เน้นจังหวะเป๊ะๆ เขาก็มองตรงไปยังกล้องตัวหน้า มุมปากยกยิ้มขึ้นมาราวกับกำลังท้าทาย

รอยยิ้มนั้นทั้งดิบเถื่อนและโอหัง ช่างขัดแย้งกับใบหน้าหล่อเหลาของเขาอย่างสิ้นเชิง และกระแทกเข้ากลางใจของผู้ชมจำนวนนับไม่ถ้วนในพริบตา

"แม่เจ้าโว้ย! ยิ้มแบบนี้ใครจะทนไหวกันล่ะ!" หญิงสาวคนหนึ่งยกมือปิดปาก รู้สึกเหมือนหัวใจตัวเองเต้นผิดจังหวะไปหนึ่งที

การควบคุมสีหน้าของเขาเรียกได้ว่าคะแนนเต็ม วินาทีก่อนยังเป็นสายตาดุดันแฝงรังสีสังหาร วินาทีถัดมาพอถึงพาร์ตเดี่ยวของเขา "ชายเสื้อปัด ผ่านน้ำค้างฤดูใบไม้ร่วง" เพียงแค่หมุนตัวกลับหลังครั้งใหญ่ ชายเสื้อก็สะบัดเป็นวงโค้งงดงาม เขายังเหลือเรี่ยวแรงกะพริบตาขยิบส่งไปทางอัฒจันทร์ผู้ชมด้านล่างได้อย่างสบายๆ

"เขามองฉัน! เมื่อกี้เขามองมาทางฉันแน่นอน!"

ปฏิสัมพันธ์แบบด้นสดนี้ทำให้ป้ายเชียร์ในโซนของเขาด้านล่างสั่นไหวอย่างบ้าคลั่งในทันที แฟนคลับหลายคนตื่นเต้นจนกระโดดขึ้นมาจากที่นั่ง

ช่วงระบำกระบี่ในท่อนอินเทอร์ลูด ทั้งห้าคนเปลี่ยนแถวขบวน โดยมีเจียงเฉาเป็นปลายกระบี่ รวมตัวกันเป็นกระบี่คมกริบรูปร่างมนุษย์ที่ชี้ตรงไปข้างหน้า

ลัวหมิงในฐานะส่วนหนึ่งของคมกระบี่ ทุกท่วงท่าการเต้นไม่ว่าจะเป็นการปัดป้องหรือแทงทะลวงล้วนเฉียบคมหมดจดและเปี่ยมด้วยพลัง

เขาดูเหมือนคนที่เกิดมาเพื่อเวทีอย่างแท้จริง มักจับจุดไฟสีแดงของกล้องทุกตัวที่สว่างขึ้นได้อย่างแม่นยำเสมอ อีกทั้งยังไม่หวงแหนที่จะส่งสายตาหรือสีหน้าเล็กๆ น้อยๆ ไปให้ ดึงเสน่ห์บนเวทีออกมาใช้อย่างถึงขีดสุด

"ยุทธภพนี้! ข้าขอแบกรับไว้เอง!"

เมื่อเสียงตะโกนก้องในประโยคสุดท้ายนี้ดังออกมาจากทั้งห้าคนพร้อมกัน บรรยากาศทั่วทั้งฮอลล์ก็ถูกผลักดันขึ้นสู่จุดสูงสุด!

ท่อนฮุกหลังปรับคีย์สูงขึ้นดังขึ้นอีกครั้ง เหล่าเด็กหนุ่มทุ่มเทเรี่ยวแรงทั่วร่าง หลั่งรินหยาดเหงื่อและความเร่าร้อนไปพร้อมกัน

ในช่วงท้ายสุด เสียงดนตรีค่อยๆ แผ่วลง ท่วงท่าของพวกเขาก็ชะลอช้าลงตาม เหลือเพียงหน้าอกที่กระเพื่อมไหวอย่างรุนแรงและสายตาอันลุกโชน

"ไว้คราวหน้า ค่อยมาประลองกันใหม่!"

เสียงดนตรีหยุดลงกะทันหันตรงจังหวะสุดท้าย

ทั้งห้าคนหยุดนิ่งค้างในท่าจบที่เก็บกระบี่เข้าฝัก หยาดเหงื่อไหลรินตามแนวกราม หยดลงบนเวทีอันร้อนระอุ

ทุกคนใช้เสียงปรบมืออันกระตือรือร้นที่สุด แสดงความคารวะต่อสเตจเปิดการแสดงที่ไร้ที่ติชุดนี้

ทั้งห้าคนโค้งคำนับขอบคุณ เวินช่านก็เดินขึ้นมาบนเวทีเช่นกัน

เด็กฝึกแต่ละคนหอบหายใจรัว ทว่าบนใบหน้าล้วนเปี่ยมล้นด้วยความตื่นเต้นหลังจบการแสดง

"ยอดเยี่ยมมากค่ะ! วิเศษสุดๆ เลย!" เวินช่านเอ่ยปากชมอย่างไม่ตระหนี่ถี่เหนียว "เอาละ ทุกคน หาเสียงให้ตัวเองกันหน่อยค่ะ"

เจียงเฉาในฐานะตำแหน่งซีรับไมโครโฟนมาเป็นคนแรก เขากล่าวขอบคุณผู้ชมและเพื่อนร่วมทีมอย่างสุขุม จากนั้นจึงหาเสียงให้ทีมของตนเอง

เมื่อถึงตาลัวหมิง เขาหอบหายใจไปสองสามทีก่อนจะแย้มยิ้มแล้วเอ่ยปาก น้ำเสียงยังคงแฝงความแหบพร่าที่ยังไม่สงบลงอยู่บ้าง "สวัสดีครับทุกคน ผมคือ... แค่ก... เด็กฝึกจากทีม 'King's Landing' ลัวหมิงครับ"

เขาประกาศสังกัดทีมของตัวเองอย่างชัดเจนเป็นอันดับแรก

โซนแฟนคลับของทีมเสิ่นเลี่ยนด้านล่างเวทีส่งเสียงฮือฮาและโห่ร้องต้อนรับขึ้นมาทันที

ลัวหมิงค้อมตัวคารวะลงไปทางด้านล่างเวทีเล็กน้อย แล้วกล่าวต่อ "ขอบคุณทุกคนมากครับที่ชื่นชอบยุทธภพชั่วคราวในเพลง 'เจี้ยนซุ่ยเหยา' ของพวกเรา แต่ว่า" เขาเปลี่ยนหัวข้อ ดวงตาเรียวยาวรูปดอกท้อคู่นั้นเปล่งประกายจริงใจระยิบระยับอยู่ใต้แสงไฟ "จอมยุทธ์คืออะไร จอมยุทธ์ก็มีไว้เพื่อปกป้องความเชื่อมั่นในหัวใจเช่นกัน และ 'ราชา' ของผม กำลังรอผมนำข่าวแห่งชัยชนะกลับไปหาอยู่ที่หลังเวทีครับ"

คำพูดที่มีความหมายแฝงสองแง่สองง่ามของเขาประโยคนี้ ทำให้โซนแฟนคลับของเสิ่นเลี่ยนด้านล่างเวทีระเบิดเสียงกรี๊ดดังสนั่นขึ้นมาทันที

ภาพลักษณ์ของคำว่า "King's Landing" กับ "ราชา" ถูกเขาเชื่อมโยงเข้าด้วยกันอย่างแยบคาย

ลัวหมิงมองปฏิกิริยาด้านล่างเวทีที่เดือดพล่านขึ้นมาในชั่วพริบตา รอยยิ้มบนใบหน้าก็ยิ่งลึกซึ้งขึ้น

เขามองตรงไปยังกล้องด้วยความจริงใจ น้ำเสียงชัดเจนและหนักแน่น

"โอกาสบนเวทีนี้ กัปตันเสิ่นเลี่ยนของเราเป็นคนมอบให้ผม เขาฝากความไว้วางใจนี้ไว้กับผม สิ่งเดียวที่ผมทำได้ก็คือต้องไม่ทำให้เขาผิดหวัง และทุ่มสุดกำลังเพื่อคว้าเกียรติยศนี้มาให้ทีม 'King's Landing' ของพวกเรา! เพราะฉะนั้น หากทุกท่านชอบเด็กหนุ่มผู้ถือกระบี่เมื่อสักครู่นี้ ได้โปรดมอบคะแนนอันมีค่าของคุณ ให้กับหมายเลขห้า ลัวหมิง ด้วยนะครับ! ฝากทุกคนด้วยครับ!"

พูดจบ เขาก็ค้อมตัวคำนับอย่างลึกซึ้งอีกครั้ง

เสียงปรบมือดังกึกก้องไปทั่วทั้งฮอลล์

ลัวหมิงส่งไมโครโฟนให้เจียงหนานที่อยู่ข้างๆ

ซึ่งแตกต่างจากสไตล์ที่สุขุมหรือจริงใจของคนก่อนหน้าอย่างสิ้นเชิง เจียงหนานคือไอ้ต้าวลูกหมาตัวน้อยแท้ๆ น่ารักจนใจเจ็บ

พอหาเสียงเสร็จ เขายังยกสองมือขึ้นมาทำท่ามินิฮาร์ตอันใหญ่ข้างแก้ม ความหวานพุ่งปรี๊ดเกินพิกัดในทันใด

เหล่ามัมหมีแฟนคลับด้านล่างเวทีโดนความน่ารักตกจนใจละลายไปทันที "กรี๊ดดด ลูกชาย! แม่จะโหวตให้หนูเอง!"

จากนั้น ฉวีหลินเฟิงกับเหยาว่างก็หาเสียงสั้นๆ ตามลำดับ

ฉวีหลินเฟิงยังคงเป็นสไตล์อ่อนโยนดั่งหยกเนื้อดี กล่าวขอบคุณผู้ชมทุกคนที่ตั้งใจรับฟัง

ส่วนเหยาว่างก็บอกอย่างซื่อตรงว่าตนเองจะพยายามต่อไป และจะตอบแทนทุกคนด้วยสเตจการแสดงที่ดียิ่งขึ้น

เมื่อทั้งห้าคนหาเสียงเสร็จสิ้น พิธีกรเวินช่านก็ก้าวกลับขึ้นมาใจกลางเวทีอีกครั้ง

"เอาละค่ะ ขอบคุณทั้งห้าคนที่นำการแสดงอันยอดเยี่ยมและคำพูดหาเสียงมาฝากพวกเรานะคะ" สายตาของเวินช่านกวาดมองไปทั่วทั้งฮอลล์ น้ำเสียงเริ่มปลุกเร้าอารมณ์ผู้คน "ตอนนี้ ถึงช่วงเวลาตัดสินชะตากรรมแล้วค่ะ! ผู้เป็นพยานความเปล่งประกายทั้งหนึ่งพันท่านในสตูดิโอ ทุกคะแนนเสียงในมือของคุณ จะเป็นตัวตัดสินว่าเด็กฝึกคนไหนจะคว้าชัยชนะ และคว้าคะแนนพิเศษสำหรับสเตจการแสดงรอบสุดท้ายไปให้ทีมของเขาได้!"

เธอยกมือขึ้นสูง "นับถอยหลังการลงคะแนน สามสิบวินาที! เริ่มได้ค่ะ!"

บนจอยักษ์ด้านหลังเวที ตัวเลขนับถอยหลังสีแดงสดปรากฏขึ้นทันที

ผู้ชมในฮอลล์ไม่ลังเลอีกต่อไป ต่างก้มหน้าลงกดหมายเลขที่ตนเองปักใจเลือกลงบนเครื่องลงคะแนนตรงหน้าเก้าอี้

"สิบ เก้า แปด..."

ผู้ชมทั่วทั้งฮอลล์ร่วมใจกันตะโกนขานตามเวลานับถอยหลัง บรรยากาศตึงเครียดถูกผลักดันขึ้นสู่จุดสูงสุดในพริบตา

"สาม สอง หนึ่ง! ปิดระบบลงคะแนนค่ะ!"

สิ้นเสียงประกาศของเวินช่าน ตัวเลขบนจอก็หยุดนิ่งอยู่ที่เลขศูนย์

"เรียบร้อยค่ะ ตอนนี้ผลคะแนนโหวตสุดท้ายอยู่ในมือฉันแล้ว" เวินช่านเหลือบมองการ์ดคิวในมือ มุมปากยกยิ้มอย่างมีเลศนัย ก่อนจะเริ่มขานชื่อตั้งแต่อันดับห้าเพื่อดึงความตื่นเต้น

"สเตจคอลแลบเดี่ยว 'เจี้ยนซุ่ยเหยา' อันดับที่ห้า ได้แก่... เหยาว่าง ได้ไป 153 คะแนนค่ะ!"

"อันดับที่สี่... เจียงหนาน ได้ไป 161 คะแนนค่ะ!"

"อันดับที่สาม... ฉวีหลินเฟิง ได้ไป 182 คะแนนค่ะ!"

ยามที่แต่ละชื่อถูกประกาศออกมา เด็กหนุ่มบนเวทีต่างมีสีหน้าแตกต่างกันไป ส่วนแฟนคลับด้านล่างนั้นร้อนใจจนแทบนั่งไม่ติด

"ตอนนี้ เหลือเพียงตำแหน่งซีอย่างเจียงเฉา และลัวหมิงที่เพิ่งกล่าวสปีชซึ้งใจไปเมื่อครู่นี้แล้วนะคะ!" เวินช่านแกล้งลากเสียงยาว "คะแนนระหว่างพวกเขาทั้งสองคน สูสีกันมากๆ เลยค่ะ! ใครกันแน่ที่จะคว้าเกียรติยศครั้งนี้ไปให้ทีมของตัวเองได้?"

ลมหายใจของคนทั้งฮอลล์คล้ายจะหยุดชะงักลง

"ผู้ที่ได้อันดับที่สองก็คือ... เจียงเฉา! ด้วยคะแนน 244 คะแนนค่ะ!"

ทันทีที่ผลคะแนนปรากฏ ทั่วทั้งฮอลล์ก็ฮือฮาขึ้นมา! เจียงเฉาผู้เป็นตัวท็อปด้านความสามารถที่ทุกคนยอมรับ ซ้ำยังเป็นตำแหน่งซีของกลุ่มนี้ กลับไม่ได้อันดับหนึ่งอย่างนั้นหรือ?

เวินช่านไม่ปล่อยให้ทุกคนมีเวลาตกใจนาน รีบประกาศเสียงดังทันที "ถ้าอย่างนั้น ผู้ชนะด้วยคะแนนเฉือนกันเพียงสี่แต้มก็คือ... หมายเลขห้า ลัวหมิงค่ะ! ขอแสดงความยินดีกับลัวหมิง ได้ไป 248 คะแนน!"

ชั่วพริบตานั้น สโลแกนผ้าที่เขียนชื่อ "ลัวหมิง" ก็ถูกโบกสะบัดอย่างบ้าคลั่ง เสียงปรบมือและเสียงกรีดร้องแทบจะพุ่งทะลุเพดานสตูดิโอ!

ตัวลัวหมิงเองก็ยืนอึ้งไปครู่หนึ่ง ดูเหมือนจะคาดไม่ถึงว่าจะเอาชนะเจียงเฉาได้ ส่วนเจียงเฉาที่อยู่ข้างๆ กลับตบไหล่เขาอย่างใจกว้าง พร้อมส่งยิ้มชื่นชมมาให้

"ยินดีด้วยนะคะลัวหมิง!" น้ำเสียงของเวินช่านเจือไปด้วยรอยยิ้ม "และในขณะเดียวกัน ก็ขอแสดงความยินดีกับทีม 'King's Landing' ของเขาด้วยค่ะ! ตามกติกาแล้ว พวกเขาจะได้รับแต้มต่อมหาศาล ด้วยการบวกคะแนนเพิ่มยี่สิบคะแนนให้กับผลรวมของสเตจการแสดงรอบสุดท้าย!"

ตูม——!

ข่าวนี้เปรียบเสมือนระเบิดลูกใหญ่ ไม่เพียงทำให้ผู้ชมในฮอลล์เดือดพล่านขึ้นมาอย่างสมบูรณ์แบบเท่านั้น แต่ยังทำให้ห้องพักเตรียมตัวสองห้องหลังเวทีที่ต่างสไตล์กัน เกิดภาพบรรยากาศราวกับสวรรค์และนรกขึ้นมาทันที

หน้าจอมอนิเตอร์ ภายในห้องพักของทีม "King's Landing" เงียบกริบไปชั่วอึดใจ ก่อนจะระเบิดเสียงเฮลั่นสนั่นหวั่นไหวออกมา

"ชนะแล้ว! เชี่ยเอ๊ย! พวกเราได้บวกยี่สิบคะแนน!"

"ลัวหมิงโคตรเจ๋ง——!"

เฉียวอี้โจวดีใจจนกระโดดตัวลอยจากเก้าอี้ โผเข้ากอดและแท็กมือกับเพื่อนร่วมทีมข้างๆ อย่างบ้าคลั่ง

แต้มต่อยี่สิบคะแนนนี้มีความหมายมากแค่ไหนในสเตจรอบแรก พวกเขารู้ซึ้งดียิ่งกว่าใคร!

เสิ่นเลี่ยนจับจ้องหน้าจอมาตลอด เมื่อได้ยินผลลัพธ์ มุมปากที่เม้มเกร็งมาเนิ่นนานก็ไม่อาจควบคุมได้อีกต่อไป ค่อยๆ ยกขึ้นจนกลายเป็นรอยยิ้มที่มาจากก้นบึ้งของหัวใจอย่างห้ามไม่อยู่

เขาเงยหน้าขึ้น ผ่อนลมหายใจยาวออกมาคำหนึ่ง แววตาเต็มไปด้วยความโล่งใจและเปี่ยมสุข

ทว่าสิ่งที่ตัดกันอย่างสิ้นเชิง คือห้องพักของทีม "พั่วเสี่ยว" ที่มีโม่ฝานอยู่

เสียงของเวินช่านดังแว่วมาจากมอนิเตอร์อย่างชัดเจน รอยยิ้มที่โม่ฝานฝืนปั้นไว้ค่อยๆ ปริแตกแล้วเลือนหายไปทีละนิด

ลูกทีมคนอื่นๆ ข้างกายเขาก็มีสีหน้าไม่อยากจะเชื่อเช่นกัน บรรยากาศในห้องพักดิ่งวูบจากความผ่อนคลายลงสู่ก้นเหวในพริบตา

ยี่สิบคะแนน...

ตัวเลขนี้ราวกับขุนเขาขนาดยักษ์ที่กดทับลงกลางใจของทุกคนอย่างหนักอึ้ง ใบหน้าของพวกเขาเผือดสีเลือดจนสิ้น เหลือทิ้งไว้เพียงความหม่นหมองสิ้นหวัง