ตอนที่ 68 ศึกประชันทีมในการแสดงรอบแรก 1 บนเวที ผู้ชนะคือราชัน

แสงไฟบนเวทีรวมศูนย์ลงมาอีกครั้ง เวินช่านถอยไปยืนด้านข้าง ส่งมอบเวทีคืนให้พวกเขาด้วยรอยยิ้มละมุน ปล่อยให้พวกเขาได้ดื่มด่ำกับเกียรติยศแห่งชัยชนะและเสียงโห่ร้องเชียร์ของผู้ชมอย่างเต็มที่

ทั้งห้าคนโค้งคำนับให้ผู้ชมเบื้องล่างอย่างนอบน้อมอีกครั้ง ก่อนจะทยอยเดินลงจากเวทีท่ามกลางเสียงปรบมือกึกก้องดั่งฟ้าร้อง

เมื่อบนเวทีเหลือเพียงเวินช่านคนเดียว รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอก็ยิ่งเปล่งประกายสดใส เสียงของเธอยกระดับสูงขึ้น เปี่ยมไปด้วยพลังและความเร้าใจ "โชว์คอลแลบเดี่ยวเป็นแค่อาหารเรียกน้ำย่อยของค่ำคืนนี้เท่านั้นค่ะ ช่วงเวลาที่จะตัดสินชะตากรรมอย่างแท้จริง เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น ณ บัดนี้!"

เธอกางแขนทั้งสองข้างออก บนจอแอลอีดียักษ์ด้านหลัง รายชื่อกัปตันทีมทั้งสิบสองทีมพร้อมเพลงที่ใช้แข่งขันก็ทยอยปรากฏขึ้นมาทีละชื่อ

"ต่อไป จะเข้าสู่ช่วงการแข่งขันอย่างเป็นทางการของการแสดงรอบแรก นั่นคือ ศึกดวลทีมค่ะ! และทางเราก็รู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้เชิญครูฝึกคนเก่งอีกสองท่านมาร่วมเวที นั่นคือ อวี๋หว่านโจว และจิ้นหย่วน! พวกเขาจะมาร่วมเป็นสักขีพยานในศึกตัดสินระดับพระกาฬค่ำคืนนี้ไปพร้อมกับพวกเราค่ะ!"

ท่ามกลางดนตรีอันฮึกเหิม อวี๋หว่านโจวในชุดกระโปรงยาวสีขาวสง่างามกับจิ้นหย่วนผู้มีมาดเย็นชาลุกขึ้นจากที่นั่งครูฝึก เดินขึ้นมาบนเวทีและยืนเคียงข้างเวินช่าน

"ตามผลการจับสลากก่อนหน้านี้ ทั้งสิบสองทีมได้จับคู่ประชันและล็อกคู่ต่อสู้ของตัวเองไว้เรียบร้อยแล้วค่ะ" เวินช่านมองไปยังใจกลางหน้าจอ ซึ่งมีลูกบอลแสงสีทองลูกหนึ่งลอยหมุนวนอยู่ตรงนั้น "และตอนนี้ พวกเราจะให้กวงเป่าสุ่มลำดับการขึ้นแสดงของทั้งหกคู่ดวลในค่ำคืนนี้ค่ะ! ใครกันจะได้ประเดิมเปิดเวทีก่อน และใครจะได้เป็นคู่ปิดท้ายสุดอลังการ มารอลุ้นไปด้วยกันเลยค่ะ!"

สิ้นเสียงของเธอ สองฝั่งของหน้าจอก็เริ่มหมุนรายชื่อคู่ประชันทั้งห้าคู่ที่จับคู่ไว้แล้วอย่างรวดเร็วจนลายตา

"กวงเป่า! เริ่มการสุ่มลำดับได้!"

ทันทีที่สิ้นคำสั่งของเวินช่าน การหมุนบนจอก็หยุดลงกะทันหัน รายชื่อคู่แรกที่จะขึ้นแสดงถูกล็อกไว้ด้วยแสงสีทอง

อวี๋หว่านโจวยกไมโครโฟนขึ้นประกาศ "คู่แรกที่จะขึ้นแสดง! ทีมเจียงเฉา เพลง 'จิงจี๋หวังกว้าน' ปะทะ ทีมหลัวอี้ เพลง 'จิ้งเซี่ยงหมีกง' ค่ะ!"

ทั่วทั้งงานส่งเสียงฮือฮาขึ้นมาทันที!

สองทีมนี้ต่างเป็นทีมสายแข็งที่โดดเด่นเรื่องการเต้นทั้งคู่ เปิดฉากมาก็ลงไพ่ใบเด็ดใส่กันเลย ยิ่งทำให้ความคาดหวังของคนดูพุ่งสูงปรี๊ดขึ้นมาในพริบตา

ลูกบอลแสงหมุนวนอีกครั้งแล้วแตกกระจายออก

น้ำเสียงเย็นชาของจิ้นหย่วนประกาศต่อ "คู่ที่สองที่จะขึ้นแสดง! ทีมกู้เหยียนซี เพลง 'เป้าเฟิงเหยี่ยน' ปะทะ ทีมอวี๋ไป่ชวน เพลง 'เหย่โซ่วชูหลง' ครับ!"

เป็นอีกสองทีมที่มีสไตล์ดุดันแข็งแกร่ง กลิ่นดินปืนคละคลุ้งเต็มพิกัด

เมื่อลูกบอลแสงหมุนเป็นครั้งที่สาม ภาพก็หยุดนิ่งลง!

"คู่ที่สามที่จะขึ้นแสดง!" เวินช่านลากเสียงยาว แฝงรอยยิ้มของคนที่รอดูเรื่องสนุกเอาไว้ "ทีมเสิ่นเลี่ยน เพลง 'King's Landing' ปะทะ ทีมโม่ฝาน เพลง 'นีไอ้' ค่ะ!"

ฝ่ายควบคุมภาพรู้ใจเป็นอย่างดี จึงสลับกล้องไปยังห้องเตรียมตัวสองห้องที่แยกจากกันหลังเวทีทันที

บนจอมอนิเตอร์ สีหน้าของเสิ่นเลี่ยนยังคงสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่น มีเพียงแววตาที่คมกริบยิ่งกว่าเดิม

เขาไม่ได้มองกล้องด้วยซ้ำ แต่หันไปสบตากับเพื่อนร่วมทีมข้างกายแล้วเอ่ยเสียงทุ้ม "ไปเถอะ วอร์มอัปกัน ก่อนขึ้นเวที ซ้อมทบทวนอีกรอบ"

ราวกับว่าการจะสุ่มได้ใคร หรือได้ขึ้นแสดงเป็นลำดับที่เท่าไร ล้วนไม่เกี่ยวอะไรกับเขาทั้งสิ้น

สิ่งที่เขาต้องทำ มีเพียงแค่คว้าชัยชนะมาให้ได้

ทว่าในห้องพักอีกห้อง บรรยากาศกลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง

ทันทีที่รายชื่อคู่ประชันปรากฏขึ้น สีหน้าของโม่ฝานก็มืดมนลงทันตา เคร่งเครียดจนแทบจะคั้นน้ำออกมาได้

ช่องว่างคะแนนห่างกันถึงยี่สิบคะแนน ได้บดขยี้ความมั่นใจอันเปี่ยมล้นก่อนแข่งของเขาจนแหลกละเอียดไปนานแล้ว

เขาจ้องมองใบหน้าอันสงบนิ่งของเสิ่นเลี่ยนบนจอเขม็ง ปลายนิ้วจิกลึกลงไปในฝ่ามือ แสงแห่งความหวังอันริบหรี่สุดท้ายในดวงตาดับวูบลงสนิท เหลือทิ้งไว้เพียงความไม่ยอมจำนนและความไร้กำลังอันข้นคลั่ก

บรรดาลูกทีมข้างกายเขา หลังจากส่งเสียงฮือฮาไปชั่วครู่ ก็ตกอยู่ในความเงียบงันราวกับป่าช้า

เมื่อเห็นสีหน้าปั้นยากของกัปตันทีมตนเอง ไฟนักสู้ที่เพิ่งจุดติดขึ้นมาในใจเพียงน้อยนิด ก็ถูกความกดดันมหาศาลนี้สาดซัดจนมอดดับไปทีละนิด

เวินช่านดำเนินรายการจับสลากต่อไป

"คู่ที่สี่ที่จะขึ้นแสดง! ทีมเจียงหนาน เพลง 'เซี่ยนติ้งเก้าไป๋' ปะทะ ทีมเกาหย่วน เพลง 'พั่วเสี่ยว' ค่ะ!"

"คู่ที่ห้า จะเป็นการประชันระหว่าง ทีมเหยาว่าง เพลง 'เฮยยวนเหว่ย' ปะทะ ทีมลู่อีไป๋ เพลง 'เจียโถวซือเหริน' ค่ะ!"

"กลุ่มที่หก ทีมเว่ยหวา เพลง 'หลิวไจ้กั้วชวี่' ปะทะ ทีมฉวีหลินเฟิง เพลง 'หมิงจือกู้ฟ่าน' ค่ะ!"

ลำดับการขึ้นแสดงทั้งหมดถูกกำหนดลงตัวเป็นที่เรียบร้อย

จิ้นหย่วนยกไมโครโฟนขึ้น น้ำเสียงเย็นเยียบยิ่งเติมบรรยากาศการประหัตประหารให้การดวลค่ำคืนนี้เด่นชัดขึ้นไปอีก "การจับสลากสิ้นสุดลงแล้ว พูดมากไปก็ไร้ประโยชน์ บนเวทีนี้ ผู้ชนะคือราชาครับ"

เวินช่านเอ่ยรับอย่างยิ้มแย้ม "ถ้าอย่างนั้น ขอเสียงปรบมืออันอบอุ่นที่สุด ต้อนรับทีมแข่งขันคู่แรกของค่ำคืนนี้ ทีมเจียงเฉา เพลง 'จิงจี๋หวังกว้าน' กับ ทีมหลัวอี้ เพลง 'จิ้งเซี่ยงหมีกง' ขึ้นสู่เวทีได้เลยค่ะ!"

สิ้นเสียงของเวินช่าน แสงไฟทั่วทั้งฮอลล์ก็สาดส่องไปยังสองฝั่งของเวที ป้ายไฟที่เขียนชื่อ "ทีมเจียงเฉา" และ "ทีมหลัวอี้" กะพริบถี่รัวอย่างบ้าคลั่งในโซนแฟนคลับของแต่ละฝั่ง เสียงโห่ร้องกู่ก้องประสานกันไม่ขาดสาย ประกาศถึงการเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการของการดวลคู่แรกในค่ำคืนนี้

ผู้ที่ก้าวขึ้นสู่เวทีก่อนคือทีมหลัวอี้ เพลงที่พวกเขานำเสนอคือ "จิ้งเซี่ยงหมีกง" (เขาวงกตภาพสะท้อน)

ไฟเวทีพลันเปลี่ยนเป็นสีขาวอมฟ้าอันเยียบเย็น ลำแสงเลเซอร์หลายสายตัดผ่านไอควันดรายไอซ์ที่แผ่คลุมเวที ก่อร่างเป็นพื้นที่เรขาคณิตไร้รูปทรงนับไม่ถ้วน ราวกับเขาวงกตที่ถักทอขึ้นจากแสงและเงา

บนจอแอลอีดีขนาดยักษ์ ภาพสะท้อนของกระจกเงาที่แตกละเอียดหมุนคว้างด้วยความเร็วสูง รังสรรค์บรรยากาศที่หลอมรวมระหว่างความล้ำสมัยทางเทคโนโลยีกับความลวงตาชวนพิศวงเข้าด้วยกัน

ดนตรีเริ่มบรรเลงขึ้น มันคือแนวเพลงซินธ์ป็อป (Synth-Pop) ที่เปี่ยมด้วยสัมผัสแห่งเสียงสังเคราะห์

สมาชิกทั้งห้าคนในชุดผ้าสะท้อนแสงผิวกระจกสีเงินยวบยาบ ค่อยๆ ลอยตัวขึ้นมาจากลิฟต์เวที ท่วงท่าของพวกเขาพร้อมเพรียงเป็นหนึ่งเดียว ประหนึ่งหุ่นยนต์ที่ถูกป้อนโปรแกรม เดินและสำรวจไปในเขาวงกตด้วยท่าทางแข็งเกร็ง

หลัวอี้ผู้เป็นกัปตันยืนอยู่กึ่งกลางทีม ท่วงท่าการเต้นของเขาแม่นยำและประณีตลึกซึ้ง การขยับหมุนของข้อต่อทุกส่วนล็อกเข้ากับจังหวะกลองย่อยที่ซอยถี่ที่สุดได้อย่างไร้ที่ติ เผยให้เห็นการควบคุมร่างกายอันน่าทึ่ง

คอนเซปต์หลักของการแสดงทั้งหมดคือ "ตัวตนและภาพสะท้อน" บางคราสมาชิกก็ทำท่าทางสมมาตรรับกันราวกับกระจกเงา บางคราก็ราวกับถูกภาพสะท้อนในกระจกบงการเสียเอง ถ่ายทอดความงามของการดิ้นรนและการหลงทางออกมาได้อย่างจับใจ

เมื่อท่อนฮุกที่เป็นจุดไคลแม็กซ์มาถึง แสงเลเซอร์บนเวทีก็หุบรวมเข้าหากันฉับพลัน แสงไฟทุกดวงพุ่งเป้าไปที่ร่างของพวกเขา

พวกเขาใช้การแปรแถวอันรวดเร็ว สร้างมิติภาพตระการตาราวกับกล้องสลับลายที่ทำให้คนดูต้องลายตา

ผู้ชมในฮอลล์ถูกสะกดด้วยไอเดียอันล้ำเลิศและการออกแบบเวทีระดับไร้ที่ตินี้ เสียงอุทานชื่นชมดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

"คุณพระ การออกแบบท่าเต้นนี่มันเทพเกินไปแล้ว!"

"ล็อกท่าลงจังหวะได้มีของสุดๆ!"

การแสดงจบลงด้วยแววตาอันเลื่อนลอยสับสนที่หลัวอี้ทอดมองมายังกล้อง เขาวงกตพังทลาย ไฟเวทีดับมืดลง

เสียงปรบมือดังสนั่นหวั่นไหว ส่งมอบคำสรรเสริญให้แก่ทีมสายเทคนิคขั้นสูงทีมนี้

ทว่าในยามที่ผู้ชมยังคงดื่มด่ำกับรสสัมผัสที่หลงเหลืออยู่นั้น บรรยากาศบนเวทีกลับพลิกเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน

แสงไฟสีฟ้าอมฟ้าที่เปี่ยมกลิ่นอายเทคโนโลยีเมื่อครู่ ถูกแทนที่ด้วยแสงเพลิงสงครามสีแดงคล้ำ กลิ่นอายควันปืนราวกับจะแผ่กำจายออกมาในอากาศ

จังหวะกลองที่หนักหน่วงดุจกลองศึกกระหน่ำตีลงบนขั้วหัวใจของทุกคนทีละครั้ง

ทีมเจียงเฉา เพลง "จิงจี๋หวังกว้าน" (มงกุฎหนาม) ปรากฏกาย!

ฉากหลังเวทีคือบัลลังก์ร้างที่ถูกเถาหนามยักษ์พันเกี่ยวรัดรึง เปี่ยมล้นด้วยความมืดมนและโศกนาฏกรรมอันยิ่งใหญ่ในสไตล์กอทิก

สมาชิกทั้งห้าคนในชุดต่อสู้หนังสีดำก้าวเดินออกมาจากเงามืดของเวทีทีละก้าว แววตาของพวกเขาเฉียบคม ทั้งร่างแผ่รังสีคุกคามอันแข็งแกร่งที่ไม่ยอมให้ใครล่วงเกิน

หากจะบอกว่า "จิ้งเซี่ยงหมีกง" คืองานศิลปะอันวิจิตรบรรจง เช่นนั้นแล้ว "จิงจี๋หวังกว้าน" ก็คือบทเพลงแห่งสงครามที่อัดแน่นไปด้วยพละกำลังอันดิบเถื่อนและสัญชาตญาณสัตว์ป่า

ดนตรีอินโทรเต็มไปด้วยความยิ่งใหญ่อลังการ เจียงเฉายืนอยู่หน้าสุดของแถว เขาไม่ได้มองกล้อง หากแต่ค่อยๆ ช้อนสายตาขึ้น กวาดมองบัลลังก์ที่ปกคลุมด้วยขวากหนามนั้น แววตาเปี่ยมด้วยความทะเยอทะยานและความกระหายที่จะพิชิตอย่างไม่ปิดบัง

"ปัง!"

ตามมาด้วยเสียงเอฟเฟกต์ระเบิดกึกก้อง จังหวะดนตรีเร่งเร้าขึ้นในทันที จังหวะกลองอันทรงพลังผสมผสานกับคลื่นเสียงกีตาร์ไฟฟ้าที่แผดคำราม จุดประกายความเดือดพล่านไปทั่วทั้งฮอลล์ในพริบตา!

ท่วงท่าเต้นของพวกเขาทรงพลังและเปิดกว้าง เปี่ยมด้วยแรงระเบิดมหาศาล

ทุกจังหวะเน้น ทุกการกระทืบเท้า ราวกับจะเหยียบย่ำเวทีนี้ให้แตกเป็นเสี่ยงๆ

ภายใต้ท่วงท่าที่พร้อมเพรียงเป็นหนึ่งเดียว แฝงเร้นไว้ด้วยพลังอันยิ่งใหญ่ของการดิ้นรนหลุดพ้นจากพันธนาการ มุ่งหน้าสู่ความตายเพื่อแลกชีวิตใหม่

เมื่อการเต้นเข้าสู่ท่อนบริดจ์ สมาชิกในทีมต่างใช้ร่างกายของตนสร้างเป็นกำแพงมนุษย์ ขังเจียงเฉาผู้เป็นกัปตันไว้ตรงกลาง สื่อถึงขวากหนามอันหนักหนาที่ขวางกั้นเส้นทางสู่บัลลังก์

เจียงเฉาอยู่ท่ามกลางวงล้อม ใช้การเต้นเดี่ยวที่เปี่ยมล้นด้วยความโกรธเกรี้ยวและไม่ยอมจำนน ถ่ายทอดการตื่นรู้ของ "ราชา" ออกมา

เขาหลุดพ้นจากพันธนาการของเพื่อนร่วมทีม ฝ่าวงล้อมอันแน่นหนาออกมา ในจังหวะที่ท่อนฮุกระเบิดพลังถึงขีดสุด เขาก็หันหน้าไปทางบัลลังก์ ทำท่าทางสวมมงกุฎให้ตัวเองเพื่อทำพิธีบรมราชาภิเษก!

"กรี๊ดดดดดด——!"

ท่าทางที่เปี่ยมไปด้วยบารมีของราชานี้ ทำให้หยาดอารมณ์ของผู้ชมทั้งฮอลล์พุ่งทะยานสู่จุดสูงสุดในพริบตา! เสียงกรีดร้องแทบจะทะลวงแก้วหูให้แตกเป็นเสี่ยงๆ

ในช่วงท่าจบสุดท้าย เจียงเฉาก้าวขึ้นบันไดทีละขั้น ก่อนจะนั่งลงบนบัลลังก์ที่เต็มไปด้วยขวากหนามนั้นอย่างเด็ดเดี่ยว ขณะที่สมาชิกคนอื่นต่างคุกเข่าข้างเดียว แสดงความยอมสยบและความจงรักภักดีต่อเขา

แสงไฟหยุดนิ่ง เสียงดนตรีดับลง

ทั่วทั้งสถานที่ตกอยู่ในความเงียบงันยาวนานหลายวินาที จากนั้น เสียงปรบมือและเสียงโห่ร้องที่ดุเดือดยิ่งกว่าเมื่อครู่นับเท่าทวีคูณก็ระเบิดก้องขึ้นมาตูมใหญ่!

หากจะบอกว่าการแสดงของทีมหลัวอี้เรียกเสียงชื่นชมได้แล้ว เช่นนั้นการแสดงของทีมเจียงเฉาก็คือการจุดชนวนให้อะดรีนาลีนของทุกคนพลุ่งพล่านจนถึงขีดสุดอย่างแท้จริง!