ตอนที่ 69 ศึกทีมการแสดงรอบแรก 2

ภายใต้การนำทางของทีมงาน สมาชิกทั้งห้าคนของทีมหลัวอี้ได้กลับขึ้นมาบนเวทีอีกครั้ง

บรรยากาศรอบตัวของทั้งสองทีมแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

พวกเขายืนเรียงแถวเคียงข้างกับทีมเจียงเฉาที่เพิ่งแสดงจบและยังคงโชกไปด้วยเหงื่อ เพื่อรอคอยการตัดสินของโชคชะตา

จิ้นหย่วนเดินขึ้นมาบนเวที ใบหน้าอันเย็นชาของเขาปรากฏระลอกคลื่นแห่งอารมณ์ขึ้นมาอย่างหาได้ยาก "ทีมหนึ่งคือการผสมผสานอันสมบูรณ์แบบระหว่างทักษะและความคิดสร้างสรรค์ อีกทีมคือการปลดปล่อยพลังและอารมณ์ความรู้สึกอย่างถึงขีดสุด ก่อนที่การโหวตจะเริ่มต้นขึ้น พวกคุณมีโอกาสสุดท้ายที่จะเรียกคะแนนสนับสนุนให้ตัวเอง"

ไมโครโฟนถูกส่งให้หลัวอี้ หัวหน้าทีมของทีมหลัวอี้เป็นคนแรก

เขาสูดหายใจเข้าลึก พยายามปรับจังหวะการเต้นของหัวใจให้สงบลง แล้วโค้งคำนับให้ผู้ชมด้านล่างเวทีอย่างลึกซึ้ง

น้ำเสียงของเขาชัดเจนและมั่นคง "สวัสดีครับทุกคน พวกเราคือทีมหลัวอี้ สำหรับสเตจ 'จิ้งเซี่ยงหมีกง' (เขาวงกตกระจกเงา) นี้ พวกเราแทบจะแบ่งเวลาทุกวินาทีออกเป็นแปดส่วนเพื่อฝึกซ้อม เพียงเพื่อให้ได้ความพร้อมเพรียงระดับหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์เหมือนภาพสะท้อนในกระจก สิ่งที่พวกเราอยากนำเสนอคืองานศิลปะอันประณีตงดงามถึงขีดสุดและคู่ควรแก่การลิ้มรสซ้ำแล้วซ้ำเล่า หากทุกคนชื่นชอบเรื่องราวเกี่ยวกับการดิ้นรนและการประนีประนอมกับตัวเองของพวกเรา ได้โปรดโหวตให้พวกเราด้วยนะครับ ขอบคุณทุกคนครับ"

คำพูดของเขามีเหตุผลและจริงใจ เช่นเดียวกับการเต้นอันแม่นยำของพวกเขา ซึ่งได้รับเสียงปรบมืออย่างสุภาพและอบอุ่นจากผู้ชมในสตูดิโอ

จากนั้น ไมโครโฟนก็ถูกส่งไปถึงมือของเจียงเฉา

เขารับไมโครโฟนมา หยาดเหงื่อไหลรินลงตามแนวสันกรามอันคมกริบ ทว่าเขาไม่ได้สนใจมันเลยแม้แต่น้อย

เขาไม่ได้เปิดปากพูดในทันที แต่ใช้ดวงตาคู่ที่ลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงกวาดมองไปทั่วทั้งฮอลล์ด้วยแรงกดดันมหาศาล

ความอื้ออึงในสตูดิโอกลับเงียบสงบลงอย่างน่าอัศจรรย์ภายใต้สายตาของเขา

"พวกเรามาที่นี่ ไม่ใช่เพื่อทำการแสดง" น้ำเสียงของเขาแหบพร่า ทว่าเปี่ยมไปด้วยพลังอันไม่อาจปฏิเสธได้ "แต่มาเพื่อต่อสู้ เพื่อชัยชนะ!"

เขาชี้มืออย่างดุดันไปยังบัลลังก์หนามด้านหลังที่ทีมงานยังไม่ทันได้ยกออกไป

"บัลลังก์นั่นไม่ใช่แค่อุปกรณ์ประกอบฉาก แต่มันเป็นตัวแทนความทะเยอทะยานของพวกเราทุกคน! เหงื่อทุกหยดที่พวกเราหลั่งริน ล้วนเพื่อที่จะก้าวเข้าไปใกล้มันอีกก้าว!" เขาบีบกำปั้นแน่น น้ำเสียงพลันสูงขึ้นอย่างฉับพลัน "ถ้าสเตจเมื่อครู่นี้ทำให้หัวใจของพวกคุณเต้นเร็วขึ้นแม้เพียงเสี้ยววินาที! ถ้าพวกคุณสัมผัสได้ถึงความกระหายในชัยชนะของพวกเรา! เช่นนั้นก็ได้โปรดใช้คะแนนอันมีค่าในมือพวกคุณ สวมมงกุฎให้พวกเราด้วยครับ!"

เขาไม่ได้กำลังร้องขอ แต่กำลังประกาศกร้าว

รัศมีแห่งราชาผู้เป็นหนึ่งไม่มีสองนั่น จุดประกายความคลั่งไคล้ของผู้ชมทั่วทั้งฮอลล์ให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้งในพริบตา!

"เจียงเฉา! เจียงเฉา! เจียงเฉา!"

เสียงเชียร์ของเหล่าแฟนคลับรวมตัวกันเป็นระลอกคลื่นยักษ์ ราวกับจะส่งเขาขึ้นสู่บัลลังก์โดยตรง

จิ้นหย่วนมองกระแสที่เทไปฝั่งเดียวอย่างเห็นได้ชัดตรงหน้านี้ แววตาไหววูบเล็กน้อย

เขาหยิบไมโครโฟนกลับมา "หมดเวลาหาเสียงแล้ว ตอนนี้ขอเชิญผู้เป็นพยานความเปล่งประกายในสตูดิโอ โหวตคะแนนในมือของพวกคุณออกมาได้เลยครับ!"

บนจอภาพขนาดใหญ่ คะแนนที่เป็นตัวแทนของทั้งสองทีมเริ่มพุ่งทะยานขึ้นอย่างบ้าคลั่ง

บรรยากาศในสตูดิโอตึงเครียดถึงขีดสุด ทุกคนต่างจ้องเขม็งไปที่หน้าจอ ลุ้นระทึกแทนทีมที่ตัวเองสนับสนุน

ในที่สุด การเพิ่มขึ้นของคะแนนก็ค่อยๆ ชะลอลงจนหยุดนิ่ง

จิ้นหย่วนเหลือบมองการ์ดคิวในมือโดยไม่ชักช้าแม้แต่น้อย แล้วประกาศออกมาโดยตรง "ผมขอประกาศว่า ผู้ชนะในการดวลรอบนี้ได้แก่ ทีมเจียงเฉา เพลง 'จิงจี๋หวังกว้าน' (มงกุฎหนาม) ครับ!"

สิ้นเสียงของเขา จอภาพขนาดใหญ่ก็แสดงคะแนนสุดท้ายออกมา 646 คะแนน!

สมาชิกของทีมเจียงเฉาระเบิดเสียงเฮลั่นสนั่นฟ้าขึ้นมาทันที พวกเขากระโดดโลดเต้น ตะโกนกู่ร้อง แล้วช่วยกันโยนตัวหัวหน้าทีมอย่างเจียงเฉาขึ้นไปบนอากาศ

เจียงเฉาชูแขนขึ้นสูงอย่างภาคภูมิ เสพรับเกียรติยศอันเป็นของผู้ชนะ

ส่วนอีกด้านหนึ่ง สมาชิกทีมหลัวอี้กลับยากที่จะซ่อนความผิดหวังเอาไว้ได้

แม้ว่าพวกเขาจะร่วมปรบมือให้แก่คู่แข่ง แต่ผลต่างของคะแนนที่ห่างกันลิบถึง 646 ต่อ 312 คะแนน รวมถึงผลลัพธ์อันโหดร้ายที่สมาชิกทุกคนต้องตกไปอยู่เขตอันตราย ก็ทำให้ขอบตาของเด็กหนุ่มกลุ่มนี้แดงก่ำขึ้นมาในทันที

หัวหน้าทีมอย่างหลัวอี้เม้มริมฝีปากแน่น แล้วโค้งคำนับให้โซนแฟนคลับที่คอยสนับสนุนพวกเขาอยู่ด้านล่างเวทีอย่างลึกซึ้ง

ขณะที่ทีมเจียงเฉาเดินลงจากเวทีท่ามกลางเสียงโห่ร้องยินดีของคนทั้งฮอลล์ และทีมหลัวอี้ล่าถอยกลับสู่หลังเวทีด้วยความเสียดายและผิดหวัง แสงไฟบนเวทีก็ค่อยๆ สว่างขึ้น โดยพิธีกรได้เปลี่ยนจากจิ้นหย่วนมาเป็นอวี๋หว่านโจว

เธอสวมชุดกระโปรงยาวสีขาวสง่างาม เดินมายังใจกลางเวทีด้วยรอยยิ้มสุขุมเป็นกันเอง ในมือถือกล่องผลิตภัณฑ์ของผู้สนับสนุนหลักของรายการเอาไว้

"ความฝันอันเปล่งประกาย ย่อมต้องการพลังชีวิตมาหล่อเลี้ยงค่ะ" น้ำเสียงของอวี๋หว่านโจวนุ่มนวลเปี่ยมเสน่ห์ เธอหันไปโชว์นมกล่องในมือให้กล้องเห็น "ขอขอบคุณเจียงซื่อมิลค์ ผู้สนับสนุนหลักแต่เพียงผู้เดียวของรายการ ที่คอยเติมพลังงานให้กับเส้นทางความฝันของเหล่าเด็กหนุ่ม เจียงซื่อมิลค์ บริสุทธิ์ทุกหยด เติมพลังชีวิตเต็มพิกัด!"

เมื่ออ่านสโลแกนโฆษณาตามมาตรฐานจบ เธอก็ส่งนมกล่องให้ทีมงานด้านข้าง รอยยิ้มบนใบหน้าเปลี่ยนเป็นจริงใจยิ่งขึ้น

"ความเร่าร้อนจาก 'จิงจี๋หวังกว้าน' เมื่อครู่ยังไม่ทันจางหาย เด็กหนุ่มหลังเวทีก็คงสัมผัสได้ถึงความตึงเครียดนี้เช่นกัน แต่ฉันเชื่อว่า ผู้แข็งแกร่งที่แท้จริงจะเปลี่ยนแรงกดดันให้กลายเป็นพลังขับเคลื่อนได้ค่ะ" สายตาของเธอกวาดมองไปยังที่นั่งผู้ชมก่อนกล่าวต่อ "สองทีมต่อไปที่จะขึ้นแสดง มีสไตล์ที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง พวกเขาจะนำเสนอการปะทะกันขั้นสุดขั้วระหว่างความสงบนิ่งกับความเคลื่อนไหว ระหว่างความเก็บงำกับความเปิดเผย เพื่อไม่ให้เสียเวลา ขอเสียงปรบมือที่กึกก้องที่สุด ต้อนรับทีมคู่ประลองที่สอง ทีมกู้เหยียนซีในเพลง 'เป้าเฟิงเหยี่ยน' ปะทะ ทีมของอวี๋ไป่ชวนในเพลง 'เหย่โซ่วชูหลง' ค่ะ!"

แสงไฟทั่วทั้งฮอลล์ดับวูบลงอีกครั้ง

ทีมที่ขึ้นแสดงก่อนคือทีมกู้เหยียนซีในเพลง "เป้าเฟิงเหยี่ยน" (ตาพายุ)

เวทีจมดิ่งสู่ความมืดมิด มีเพียงแสงสปอตไลต์สีขาวดวงเดียวหมุนวนช้าๆ อยู่ใจกลางเวที ราวกับความสงบนิ่งอันพิลึกพิลั่นก่อนที่พายุจะโหมกระหน่ำ

ดนตรีดังขึ้น เป็นเสียงเปียโนที่โปร่งเบา ผสมผสานไปกับเสียงลมและเสียงฟ้าร้องครืนแผ่วเบา

เด็กหนุ่มห้าคนในชุดสีขาวพลิ้วไหวปรากฏกายขึ้นท่ามกลางแสงสลัว พวกเขาเหมือนภูตพรายในสายลม ท่วงท่าเหยียดขยายทว่าแฝงไว้ด้วยความหยุ่นเหนียวทรงพลัง

ท่าเต้นทั้งหมดดำเนินไปตามแนวคิดหลักของ "ตาพายุ" สมาชิกสี่คนรอบนอกใช้ท่วงท่าโมเดิร์นแดนซ์ที่รวดเร็วและลื่นไหล สร้างภาพพายุเฮอริเคนอันบ้าคลั่งขึ้นมา ขณะที่กู้เหยียนซีในตำแหน่งซี ยังคงยืนตระหง่านอยู่ใจกลางขบวนแถวเสมอ

การเคลื่อนไหวของเขาเชื่องช้าทว่าสุขุม มั่นคง หนักแน่นด้วยแรงต้านที่พร้อมปะทะกับพายุร้ายภายนอก

เมื่อเพื่อนร่วมทีมรอบกายออกท่าทางดิ้นรน ยื้อยุด คล้ายกำลังจะถูกพายุร้ายกลืนกิน เขากลับใช้การเอนหลังสะพานโค้งที่นิ่งและทรงพลัง รักษาความสมดุลสัมบูรณ์ของตาพายุเอาไว้

ความแตกต่างสุดขั้วระหว่างการเคลื่อนไหวและความสงบนิ่งเช่นนี้ ก่อให้เกิดแรงปะทะทางสายตาอันทรงพลังอย่างยิ่ง

ในช่วงท้ายของการแสดง พายุสงบลง ดนตรีหวนคืนสู่ความเงียบสงบ

สมาชิกทั้งสี่ล้มพับลงข้างเท้าของกู้เหยียนซีราวกับหมดสิ้นเรี่ยวแรง ส่วนเขาค่อยๆ ยืดตัวขึ้นตรง แหงนหน้ามองลำแสงสีขาวบริสุทธิ์นั้น แววตาเผยความสงบและปล่อยวางหลังจากผ่านพ้นมหันตภัย

นี่คือโชว์ที่เปี่ยมไปด้วยความเป็นศิลปะอย่างสูง ส่งให้ผู้ชมจำนวนมากดำดิ่งลงไป และสะเทือนอารมณ์กับความงดงามอันแหลกสลายทว่าแข็งแกร่งมั่นคง

ทว่า ความสงบนี้ก็ถูกฉีกกระชากจนขาดวิ่นในเวลาอันรวดเร็ว

แสงไฟบนเวทีตัดสลับเป็นสีแดงและดำแสบตาทันควัน เสียงสัญญาณเตือนภัยแหลมสูงระเบิดขึ้นพร้อมกับจังหวะกลองเฮฟวีเมทัลที่กระแทกกระทั้น

ลูกกรงเหล็กหลายบานทิ้งตัวลงมาจากด้านบน เปลี่ยนเวทีให้กลายเป็นกรงขังขนาดยักษ์

ทีมของอวี๋ไป่ชวน ในเพลง "เหย่โซ่วชูหลง" (อสูรหลุดจากกรง)!

สมาชิกทั้งห้าสวมชุดหมีสีดำขาดรุ่ย ใบหน้าแต่งแต้มด้วยสีเพนต์ป่าเถื่อน ถูกขังอยู่หลังลูกกรงเหล็กราวกับสัตว์ป่าที่ถูกจองจำ

ท่วงทำนองดนตรีคือแนวแทร็ปที่เปี่ยมด้วยความก้าวร้าว เส้นเสียงเบสดังกระหึ่มคล้ายจะกระแทกหัวใจคนฟังให้แหลกละเอียด

อวี๋ไป่ชวนผู้เป็นหัวหน้าทีมเกาะลูกกรงเหล็กไว้ แล้วคำรามต่ำอย่างอัดอั้นใส่กล้อง เปิดฉากการแสดงขึ้น

ท่าเต้นของพวกเขาเต็มไปด้วยพลังระเบิดแบบดิบเถื่อนที่ไร้การควบคุม ทุกท่วงท่าคือการพุ่งชนและขัดขืนต่อกรงขัง

สไตล์การเต้นที่เปี่ยมด้วยพลังอย่าง Krump และ Hiphop ถูกพวกเขาผสมผสานเข้าด้วยกันอย่างสมบูรณ์แบบ ทุกจังหวะเน้นย้ำล้วนอัดแน่นไปด้วยความเดือดดาล

เมื่อท่อนฮุกดังขึ้นเป็นครั้งแรก อวี๋ไป่ชวนก็เตะด้านข้างอย่างดุดัน ถีบลูกกรงเหล็กตรงหน้าจนเปิดออกอย่างแรง!

เสียง "โครม" ดังสนั่น กรงขังถูกฉีกเป็นช่องว่าง "อสูร" ทั้งห้าตัวสลัดหลุดจากพันธนาการอย่างสิ้นเชิง แล้วพุ่งทะยานออกมาที่ด้านหน้าเวที!

ความคลั่งไคล้ของผู้ชมทั่วทั้งฮอลล์ถูกจุดระเบิดขึ้นในวินาทีนี้ เสียงกรีดร้องดังระงมไปทั่ว!

หลังจากพังออกจากกรงขัง การเต้นของพวกเขาก็ยิ่งบ้าคลั่งไร้ขอบเขต หลังจากการเต้นพร้อมกันอันเปี่ยมไปด้วยสัญชาตญาณสัตว์ป่า ก็เข้าสู่ช่วง dance break ที่แต่ละคนได้ปลดปล่อยทักษะเฉพาะตัวออกมาอย่างเต็มที่

ทั้งม้วนตัว สะบัดศีรษะ ทุบอกกระทืบเท้า พวกเขาเลียนแบบท่วงท่าของสัตว์ป่าได้อย่างหมดจดงดงาม ความดุดันบ้าคลั่งที่สลัดหลุดจากพันธนาการทั้งปวงเพื่อปลดปล่อยสัญชาตญาณดิบนั้น ทำให้เลือดลมของทุกคนในสถานที่แห่งนี้สูบฉีดพลุ่งพล่าน!

เมื่อการแสดงสิ้นสุดลง พวกเขาหยุดนิ่งในท่าคุกเข่าข้างเดียวพลางแหงนหน้าคำรามสู่ผืนฟ้า เสียงหอบหายใจหนักหน่วงดังผ่านไมโครโฟนไปทั่วทั้งฮอลล์ เปี่ยมล้นไปด้วยพลังชีวิตอันดิบเถื่อนอย่างถึงที่สุด