ตอนที่ 70 การประชันทีมการแสดงรอบแรก 3

เมื่อการแสดงของทั้งสองทีมจบลง ภาพของทีมกู้เหยียนซีในชุดขาวพลิ้วไหวมายืนเคียงข้างกับทีมอวี๋ไป่ชวนที่แลดูเหมือนเพิ่งไปกลิ้งเกลือกในปลักโคลนมา ความแตกต่างอย่างสุดขั้วนี้ทำเอาผู้ชมทั้งฮอลล์อดหัวเราะออกมาไม่ได้

อวี๋หว่านโจวก้าวขึ้นมาบนเวทีอีกครั้ง เธอมองดูสองทีมที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงตรงหน้า แววตาก็เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มที่กลั้นไม่อยู่เช่นกัน

"ฉันต้องบอกเลยนะคะว่า นี่คือคู่ดวลที่ภาพลักษณ์ปะทะสายตาได้รุนแรงที่สุดเท่าที่ฉันเคยเป็นพิธีกรมาเลยค่ะ" เธอหันไปมองทีมกู้เหยียนซีก่อนพลางเอ่ยแซวอย่างนุ่มนวล "ฝั่งหนึ่งดูราวกับเซียนที่เพิ่งเหาะลงมาจากก้อนเมฆ ไร้ซึ่งฝุ่นละอองมลทินแปดเปื้อน"

เสียงหัวเราะอย่างเอ็นดูดังขึ้นทั่วทั้งฮอลล์

จากนั้นสายตาของเธอก็เบนไปยังอีกฝั่ง พลางมองดูอวี๋ไป่ชวนกับสีเพนต์ที่เลอะเลือนบนใบหน้าของเขา รอยยิ้มของเธอยิ่งลึกซึ้งขึ้น "ส่วนอีกฝั่ง ก็เหมือนสัตว์ป่าที่เพิ่งหลุดรอดจากการต่อสู้ในลานประลอง อวี๋ไป่ชวน เมคอัพพวกนายเละไปหมดแล้ว รู้สึกยังไงบ้างคะ"

อวี๋ไป่ชวนฉีกยิ้มกว้าง เผยให้เห็นฟันขาวสะอาด รอยยิ้มนั้นทั้งดุดันและเปิดเผย ช่างแตกต่างราวกับคนละคนกับท่าทางเย็นชาเข้าถึงยากในรอบสเตจแรกอย่างสิ้นเชิง

เขาใช้หลังมือปาดเหงื่อและสีเพนต์บนใบหน้าแบบลวก ๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "แหกกรงออกมา มันก็ต้องสภาพนี้แหละครับ!"

สมาชิกทีมข้างกายที่มีสภาพมอมแมมไม่แพ้กันต่างพยักหน้าหงึกหงัก ในแววตาของทุกคนฉายประกายความพยศไม่ยอมใครออกมาแบบเดียวกันเป๊ะ

"แหกกรงออกมาได้ยอดเยี่ยมจริง ๆ ค่ะ!" อวี๋หว่านโจวเผยแววตาชื่นชมอย่างเต็มเปี่ยม เธอพยักหน้าแล้วหันไปหาผู้ชมทุกคน "ทีมหนึ่งคือความสงบนิ่งและสุขุมลุ่มลึก ณ ใจกลางพายุ อีกทีมคือความดุดันและอิสระไม่ยอมจำนนที่แหกกรงขังออกมา สไตล์ที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง แต่เป็นสเตจที่ยอดเยี่ยมไม่แพ้กัน ก่อนที่การโหวตจะเริ่มต้นขึ้น พวกคุณมีโอกาสสุดท้ายที่จะหาเสียงสนับสนุนให้ตัวเองค่ะ"

พูดจบ เธอก็ยื่นไมโครโฟนให้กู้เหยียนซี กัปตันทีมกู้เหยียนซีที่ขึ้นแสดงก่อน

กู้เหยียนซีรับไมค์มาแล้วโค้งคำนับให้ผู้ชมด้านล่าง เสียงของเขาเหมือนกับท่วงท่าการเต้นของตัวเอง นั่นคือสงบนิ่งทว่าเปี่ยมพลัง "สวัสดีครับทุกคน พวกเราคือทีมกู้เหยียนซี พวกเราอยากจะใช้ผลงานเพลง 'เป้าเฟิงเหยี่ยน' ชิ้นนี้ เพื่อค้นหาพลังรูปแบบหนึ่ง นั่นคือพลังของการที่แม้จะอยู่ท่ามกลางความวุ่นวาย แต่ภายในใจยังคงยึดมั่นในความสงบ สเตจนี้อาจไม่ได้ระเบิดอารมณ์แบบตรงไปตรงมา แต่พวกเราหวังว่าหลังจากพายุสงบลง ทุกคนจะจดจำความงดงามอันสุขบและเข้มแข็งที่อยู่ ณ ใจกลางตาพายุนี้ได้ หากคุณสัมผัสได้ถึงพลังนี้ โปรดช่วยโหวตให้พวกเราด้วยนะครับ ขอบคุณครับ"

คำพูดของเขาไม่ถ่อมตนจนเกินไปและไม่เย่อหยิ่ง เรียกเสียงปรบมือชื่นชมจากผู้ชมด้านล่างได้อย่างล้นหลาม

จากนั้น ไมโครโฟนก็ถูกส่งต่อไปยังมือของอวี๋ไป่ชวน

เขาคว้าไมค์ไปอย่างรวดเร็ว หอบหายใจหนักหน่วง เหงื่อเม็ดเป้งไหลรินลงมาตามโหนกแก้ม

เขาไม่ได้มองกล้อง แต่มองกราดไปยังผู้ชมด้านล่างเวทีด้วยดวงตาที่ขึ้นเส้นเลือดฝอยสีแดง ก่อนจะตะโกนเสียงแหบพร่าออกมาประโยคหนึ่ง "มันส์สะใจไหม!"

คำสั้น ๆ หยาบกระด้างเพียงไม่กี่คำ จุดบรรยากาศด้านล่างเวทีให้ลุกเป็นไฟขึ้นมาอีกรอบในทันที!

"มันส์!" ผู้ชมตอบกลับเขาด้วยเสียงที่ดังกระหึ่มยิ่งกว่า

อวี๋ไป่ชวนฉีกยิ้ม รอยยิ้มนั้นทั้งดุดันและตรงไปตรงมา "พวกเราไม่มีหลักการยิ่งใหญ่อะไรจะมาพูดทั้งนั้น! พวกเราแค่อยากจะบดขยี้ความอึดอัดทั้งหมดให้แหลก อยากจะเตะกรงที่ขังพวกเราไว้ให้พังยับ! ถ้าห้านาทีเมื่อกี้ เลือดของทุกคนเดือดพล่านไปพร้อมกับพวกเรา หัวใจเต้นแรงไปพร้อมกับพวกเรา ก็อย่าลังเล โหวตให้พวกเราซะ! มาร่วมจุดเวทีนี้ให้ลุกเป็นไฟไปพร้อมกับพวกเรา!"

คำพูดหาเสียงของเขาปลุกเร้าอารมณ์ได้อย่างถึงที่สุด

ด้านล่างเวที ป้ายไฟที่เขียนชื่อ "อวี๋ไป่ชวน" กะพริบถี่รัวอย่างบ้าคลั่ง เสียงกรีด

อวี๋หว่านโจวดึงไมโครโฟนกลับมา มองดูทั้งสองทีมที่มีสไตล์แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงแต่กลับมีเสน่ห์ไม่แพ้กัน แล้วเอ่ยย้ำอีกครั้ง "สิ้นสุดช่วงหาเสียงแล้วค่ะ ตอนนี้ ขอให้เหล่าผู้เป็นพยานความเปล่งประกายทุกท่าน ร่วมกันตัดสินใจเลือกได้เลยค่ะ!"

ตัวเลขคะแนนโหวตบนหน้าจอขนาดใหญ่เริ่มวิ่งสลับไปมาอย่างรวดเร็วอีกครั้ง

ต่างจากรอบที่แล้วที่มีสถานการณ์แทบจะเทไปข้างเดียวอย่างสิ้นเชิง ครั้งนี้ แถบพลังงานสีน้ำเงินและสีแดงที่เป็นตัวแทนของทั้งสองทีม กลับเหมือนมังกรยักษ์สองตัวที่กำลังต่อสู้พัวพันกันอย่างดุเดือด ผลัดกันรุกผลัดกันรับและทะยานสูงขึ้นสลับกันไปมา

บรรยากาศในฮอลล์ตึงเครียดถึงขีดสุด ทุกคนต่างกลั้นหายใจ หัวใจแทบจะเต้นระทึกขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอตามตัวเลขที่เปลี่ยนแปลงไปไม่หยุด

ในที่สุด ภายใต้สายตาทุกคู่ที่จับจ้องไปทั่วทั้งฮอลล์ ตัวเลขคะแนนโหวตที่เพิ่มขึ้นก็ค่อย ๆ หยุดนิ่งลง

ระหว่าง "เป้าเฟิงเหยี่ยน" ที่เปี่ยมด้วยศิลปะ กับ "เหย่โซ่วชูหลง" ที่ทรงพลังกระแทกใจอย่างยิ่ง ต่างฝ่ายต่างก็มีกลุ่มคนที่คอยสนับสนุนเป็นของตัวเอง

ในที่สุด ตัวเลขคะแนนก็หยุดนิ่ง

479 คะแนน ต่อ 508 คะแนน!

เฉือนชนะกันไปเพียง 29 คะแนนเท่านั้น!

อวี๋หว่านโจวชำเลืองมองผลคะแนน แววเสียงแฝงความชื่นชมระคนประทับใจ "สำหรับเวทีการแสดงแล้ว การทำให้คนจดจำได้ก็นับเป็นความสำเร็จอย่างหนึ่ง ขอแสดงความยินดีกับทั้งสองทีมที่มอบโชว์อันน่าประทับใจให้แก่พวกเราค่ะ ตอนนี้ฉันขอประกาศว่า ผู้ชนะในการดวลรอบนี้ได้แก่... ทีมของอวี๋ไป่ชวน เพลง 'เหย่โซ่วชูหลง' (สัตว์ร้ายหลุดกรง) ค่ะ!"

เด็กหนุ่มทีมของอวี๋ไป่ชวนส่งเสียงคำรามลั่นราวกับสัตว์ร้ายในทันที ต่างโผเข้ากอดกระแทกตัวกันด้วยความตื่นเต้นดีใจ

ขณะที่อีกด้านหนึ่ง แม้สมาชิกทีมของกู้เหยียนซีจะไม่อาจซ่อนความผิดหวังในแววตาไว้ได้ แต่พวกเขาก็ยังคงปรบมือแสดงความยินดีกับคู่แข่งอย่างมีมารยาท กู้เหยียนซียิ่งเป็นฝ่ายก้าวเข้าไปข้างหน้าแล้วสวมกอดอวี๋ไป่ชวนด้วยตัวเอง

"เฉือนกันแค่ 29 คะแนน เป็นการดวลที่ยอดเยี่ยมจนขนลุกจริง ๆ ค่ะ" เวินช่านกวาดสายตามองไปทั่วทั้งฮอลล์ มุมปากยกยิ้มอย่างมีความหมายลึกซึ้ง "ดูท่าแล้ว เวทีในค่ำคืนนี้จะไม่มีใครยอมเป็นแค่ตัวประกอบเลยสักคนเดียว"

คำพูดของเธอดึงบรรยากาศในงานให้หลุดพ้นจากความตึงเครียดเมื่อครู่ได้ในพริบตา พร้อมทั้งจุดประกายความคาดหวังต่อการแสดงชุดถัดไปให้พุ่งสูงขึ้น

"ความตื่นเต้นเร้าใจยังคงดำเนินต่อไปค่ะ และตอนนี้ พวกเรากำลังจะเข้าสู่การดวลคู่ที่สามของการแสดงรอบแรกกันแล้ว~ ระหว่างทีมของเสิ่นเลี่ยนในเพลง 'King's Landing' ปะทะกับทีมของโม่ฝานในเพลง 'นีไอ้' (ตามใจจนเสียนิสัย)" สายตาของเธอทอดมองไปยังจอขนาดยักษ์ซึ่งปรากฏชื่อของทั้งสองทีมขึ้นมา "ขอเชิญทีมแรกของการดวลคู่ที่สามในค่ำคืนนี้... ทีมของโม่ฝานค่ะ! กับการแสดงในเพลง 'นีไอ้'!"

สิ้นเสียงของเธอ แสงไฟทั่วทั้งฮอลล์ก็เปลี่ยนเป็นโทนสีเหลืองอบอุ่นอันนุ่มนวล

ใจกลางเวที ฉากจำลองบรรยากาศภายในบ้านสไตล์มินิมอลค่อย ๆ เลื่อนขึ้นมาอย่างช้า ๆ โซฟาสีขาวครีม โคมไฟตั้งพื้นที่ทอดแสงสีส้มละมุนตา และหนังสือสองสามเล่มที่วางพาดอยู่อย่างเป็นธรรมชาติบนโต๊ะข้างโซฟา

เสียงดนตรีเริ่มบรรเลง เป็นเสียงเกากีตาร์โปร่งอันโปร่งใสสะอาด ผสานกับเสียงเปียโนแผ่วเบาที่แทรกเข้ามาอย่างพอดิบพอดี สร้างบรรยากาศยามบ่ายที่แสนผ่อนคลายและใกล้ชิดอบอุ่น

โม่ฝานผู้เป็นกัปตันทีมสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวหลวมกับกางเกงลำลองสีอ่อน เขานั่งเปลือยเท้าอยู่บนโซฟาเพียงลำพัง

เขาหลับตา เอนศีรษะพิงพนักโซฟาคล้ายกำลังงีบหลับ ครั้นเมื่อเขาเริ่มเปล่งเสียงร้อง น้ำเสียงหวานนุ่มละมุนจนแทบละลายก็สะกดหูของทุกคนไว้ได้ในทันที

"แสงตะวันจุมพิตขนตาเธอ ก่อนฉันจะทันได้ทำ ฉันชักอิจฉามันที่โอ้อวดเหลือเกิน..."

น้ำเสียงของเขาเจือความตามใจและออดอ้อนกระซิบกระซาบ ทว่าหากตั้งใจฟังให้ดี จะสัมผัสได้ถึงความเกร็งที่ซ่อนอยู่เล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าบรรยากาศการประชันอันดุเดือดของสองทีมก่อนหน้านี้ยังคงสร้างแรงกดดันให้พวกเขาไม่น้อย

เมื่อเสียงร้องดำเนินไป สมาชิกอีกสี่คนที่แต่งกายในลุคเดียวกันก็ค่อย ๆ ก้าวออกมาจากเงามืดของเวที

พวกเขาไม่ได้เต้นด้วยท่าทางที่ดุดัน หากแต่เน้นการเคลื่อนไหวแบบโมเดิร์นแดนซ์ที่เต็มไปด้วยอารมณ์และเรื่องราว

ทว่า อาจเป็นเพราะตื่นเต้นจนเกินไป สมาชิกคนหนึ่งตอนที่เดินอ้อมไปด้านหลังโซฟา ฝีเท้ากลับชะงักไปชั่วครู่ ทำให้ท่วงท่าที่ควรจะลื่นไหลสะดุดไปเล็กน้อย

แม้เขาจะรีบปรับจังหวะให้เข้าที่ได้อย่างรวดเร็ว แต่ผู้ชมบางคนที่สายตาไวก็ยังคงจับสังเกตได้อยู่ดี

ภาพรวมของเวทีราวกับภาพวาดสีน้ำมันที่มีชีวิตชีวาและเปี่ยมล้นไปด้วยไออุ่นแห่งความรัก

เมื่อเข้าสู่ท่อนฮุก อารมณ์ของบทเพลงก็ค่อย ๆ ทวีความเข้มข้น เสียงเครื่องสายสอดแทรกเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ช่วยผลักดันบรรยากาศให้พุ่งทะยานสู่จุดไคลแมกซ์

"ขอให้ฉันได้ตามใจเธอ ให้ฉันจมดิ่งลงในแววตาคู่นั้น ความรักอันลึกซึ้งไร้ขอบเขตนี้ คือคลื่นลมที่กักขังเธอไว้..."

จังหวะที่โม่ฝานต้องใช้เสียงเอื้อนที่สำคัญ ลมหายใจของเขากลับไม่นิ่งพอ เสียงหลบที่ควรจะเนียนกริบไร้รอยต่อจึงมีตำหนิเล็กน้อยจนแทบไม่สังเกตเห็นหลุดรอดออกมาตรงช่วงปลายเสียง

ทั้งเจ็ดคนบนเวทีต่างใช้ภาษากายเพื่อถ่ายทอดนิยามของคำว่า "ตามใจจนเสียนิสัย" ออกมาอย่างเต็มที่

แม้จะมีข้อผิดพลาดเล็ก ๆ น้อย ๆ ปรากฏให้เห็น แต่สไตล์อันแสนอบอุ่นและอ่อนโยนถึงขีดสุดเช่นนี้ สำหรับผู้ชมที่ชื่นชอบแนวนี้แล้ว มันมีพลังทำลายล้างมหาศาลทีเดียว

เสียงสูดหายใจด้วยความเคลิบเคลิ้มดังแว่วมาจากด้านล่างเวทีเป็นระลอก ทุกคนต่างตกอยู่ในกับดักแห่งความอ่อนโยนอันไร้ที่สิ้นสุดนี้อย่างสมบูรณ์

ในช่วงท้ายของการแสดง เสียงดนตรีกลับคืนสู่ความสงบเงียบ คนทั้งห้าเอนกายอิงแอบอยู่รอบโซฟา จัดวางท่าทางอันใกล้ชิดแนบแน่นราวกับภาพถ่ายในหน้านิตยสารแฟชั่น แล้วหันมองมายังกล้องพร้อมเพรียงกัน

โม่ฝานยื่นมือออกไปประหนึ่งต้องการจะสัมผัสทุกคนที่อยู่หน้าจอ ก่อนจะใช้เสียงกระซิบแผ่วเบาร้องท่อนสุดท้ายออกมา

"อย่าหนีไปเลยนะ..."

แสงไฟบนเวทีดับวูบลง

เสียงกรีดร้องดังกึกก้องกวาดซัดไปทั่วทั้งฮอลล์ราวกับคลื่นสึนามิที่ถาโถม!