ตอนที่ 71 ศึกทีมการแสดงรอบแรก 4 บัลลังก์นี้กำเนิดมาเพื่อฉันอยู่แล้ว!

เมื่อเวินช่านเดินขึ้นมาบนเวทีอีกครั้ง บนใบหน้าของเธอก็แต้มไปด้วยรอยยิ้มหวานหยดย้อย "คุณพระช่วย ฉันคิดว่าคงไม่มีใครในฮอลล์นี้ปฏิเสธ 'นีไอ้' (ตามใจ) อันแสนอ่อนโยนแบบนี้ได้ลงหรอกค่ะ นี่มันเป็นสเตจที่แทบจะทำให้หัวใจหยุดเต้นชัด ๆ"

เธอเปลี่ยนหัวข้อกะทันหัน รอยยิ้มแปรเปลี่ยนเป็นลึกซึ้งมีความหมาย "แต่ว่านะ เมื่อความอ่อนโยนถึงขีดสุด ต้องมาปะทะกับความทะเยอทะยานอันไร้ขอบเขต จะเกิดประกายไฟแบบไหนขึ้นกันแน่นะคะ ต่อไปนี้ ขอเชิญทุกท่านมารับชม สเตจที่จะมาปะทะฟาดฟันกับ 'นีไอ้' อย่างดุเดือดว่าจะเป็นอย่างไร! ขอเสียงปรบมือต้อนรับ...ทีมเสิ่นเลี่ยน และเพลง King's Landing ของพวกเขาค่ะ!"

บนจอใหญ่ ชื่อทีมของเสิ่นเลี่ยนและโลโก้สุดทรงพลังของ King's Landing กะพริบวาบผ่านไป จุดประกายความกระตือรือร้นของผู้ชมอีกกลุ่มในฮอลล์ขึ้นมาในทันที

ในเวลาเดียวกัน บรรยากาศตรงบริเวณรอขึ้นเวทีกลับตึงเครียดหนักอึ้ง

เสียงดนตรีและเสียงเชียร์กึกก้องจนแก้วหูแทบแตกบนเวที เมื่อผ่านมาถึงตรงนี้กลับถูกกั้นจนกลายเป็นเสียงทึบอู้อี้ ยิ่งเพิ่มความรู้สึกกดดันเหมือนพายุใหญ่กำลังจะมาเยือน

ลัวหมิงเปลี่ยนกลับมาสวมชุดขึ้นเวทีแบบเดียวกับเพื่อนร่วมทีมแล้ว ทั้งเจ็ดคนยืนเรียงแถวเพื่อรอสัญญาณคำสั่งขึ้นเวที

เสิ่นเลี่ยนมองเพื่อนร่วมทีมรอบกายที่เห็นได้ชัดว่ากำลังตื่นเต้นจนเหงื่อซึมฝ่ามือ เขาสูดหายใจเข้าลึก

"ทุกคน" เขาเอ่ยปาก น้ำเสียงไม่ดัง ทว่าหนักแน่นทรงพลัง

สายตาของสมาชิกทั้งหกคนจับจ้องมาที่เขาทันควัน

"ไม่ต้องไปคิดถึงผลลัพธ์ ไม่ต้องไปคิดถึงคะแนนโหวต" แววตาของเสิ่นเลี่ยนสงบนิ่งและจดจ่อ เขากวาดมองใบหน้าของทุกคน "เป้าหมายของเรามีเพียงอย่างเดียว นั่นคือใช้สเตจสยบทุกคนให้ได้ เชื่อมั่นในตัวเอง และเชื่อมั่นในกันและกัน"

พูดจบ เขาก็ยื่นมือขวาออกไปเป็นคนแรก แบฝ่ามือวางไว้ตรงกลางวง

เพื่อนร่วมทีมที่เหลือเห็นดังนั้น ความตื่นเต้นในแววตาก็ถูกแทนที่ด้วยความเชื่อมั่นและความเด็ดเดี่ยว พวกเขาวางมือซ้อนทับลงไปโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

มือทั้งเจ็ดข้างประสานทับกันแน่น ส่งผ่านไออุ่นและพลังจากฝ่ามือของกันและกัน

เสิ่นเลี่ยนมองมือที่ซ้อนทับกันอยู่ กดเสียงต่ำแล้วพูดด้วยระดับเสียงที่มีเพียงพวกเขาที่ได้ยิน "สู้!"

"สู้!"

เจ็ดเสียงผสานรวมเป็นหนึ่งเดียว

"สู้!"

สิ้นเสียงคำรามต่ำที่พร้อมเพรียงกันเป็นครั้งสุดท้าย มือทั้งเจ็ดข้างก็สะบัดยกขึ้นสูงพร้อมกัน ราวกับจะโยนพลังและความมุ่งมั่นทั้งหมดขึ้นสู่สมรภูมิที่กำลังจะก้าวลงไปฟาดฟัน!

พวกเขาสบตากันแล้วยิ้ม ในแววตาไม่มีความตื่นเต้นหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ที่ลุกโชน

"ไปกันเถอะ ถึงตาพวกเราแล้ว"

สิ้นเสียงพูดของเวินช่าน แสงไฟทั่วทั้งฮอลล์ก็ดับวูบลงกะทันหัน

เวทีจมดิ่งสู่ความมืดมิดอันเงียบงัน มีเพียงสปอตไลต์สีน้ำเงินเย็นเยียบสองสามลำที่สาดเฉียงลงตรงมุมเวทีมุมหนึ่ง ส่องให้เห็นฉากหลังที่ดูราวกับซากปรักหักพังของบัลลังก์ที่พังทลาย

เสาหินแตกหัก บันไดที่ถล่มลงมา บอกเล่าถึงการล่มสลายของราชวงศ์อย่างเงียบงัน

เสียงเปียโนที่เวิ้งว้างและกดดันผสมผสานกับเสียงซินธิไซเซอร์ที่ให้ความรู้สึกเหมือนพายุหิมะเริ่มดังขึ้น

แสงไฟบนเวทีมืดสลัวลงตามท่วงทำนองอินโทร เผยให้เห็นเงาร่างสามสายตรงมุมมืด

นั่นคือเหลียงชวน เฉินจิ่งหมิง และฟู่เซิน

พวกเขาขดตัว แขนสองข้างไขว้สลับกัน ราวกับถูกโซ่ตรวนที่มองไม่เห็นพันธนาการไว้อย่างแน่นหนา

การแต่งหน้าแบบแผลศึกเปื้อนเลือดบนใบหน้าภายใต้แสงสลัว ยิ่งเพิ่มความรู้สึกสิ้นหวังมากขึ้นไปอีก

ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความเชื่องช้าทรมาน พวกเขาพยายามจะยืดตัวออก แต่กลับถูกแรงที่มองไม่เห็นกระชากลากกลับมาที่เดิม ปลายนิ้วใต้ถุงมือหนังครึ่งนิ้วติดแผ่นโลหะสั่นระริกเพราะออกแรงเกร็ง สีหน้าแสดงออกถึงความไร้หนทางที่ถูกกดทับจนถึงขีดสุด

ผู้ชมด้านล่างเวทีกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ทุกคนถูกดึงดูดด้วยพลังการส่งผ่านอารมณ์อันมหาศาลนี้ ราวกับตัวเองก็ติดอยู่ในกรงขังที่มองไม่เห็นบนเวทีแคบ ๆ แห่งนั้นด้วยเช่นกัน

ทันใดนั้น จังหวะกลองหนักหน่วงของท่อนพรีฮุกก็กระหน่ำฟาดลงมาราวกับอัสนีบาต!

"ฟังไว้...เสียงกลองศึกจะบดขยี้ทุกความตกต่ำให้แหลกลาญ!"

แสงสีขาวซีดอันเย็นเยียบถูกแทนที่ด้วยสีแดงชาดอันร้อนแรงในพริบตา เวทีทั้งเวทีถูกสาดส่องจนกลายเป็นสีเลือด!

ทั้งสามคนที่มุมเวทีคล้ายถูกเติมพลังอันไร้ขีดจำกัดเข้าไปในเสี้ยววินาที พวกเขาเงยหน้าขึ้นฉับพลัน กางแขนออกในท่วงท่าสลัดพันธนาการ ใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีฉีกกระชากออกไปข้างนอกและขึ้นข้างบนอย่างสุดกำลัง!

นั่นคือเสียงกู่ร้องและการปะทุที่ดังมาจากก้นบึ้งของจิตวิญญาณ พวกเขาราวกับใช้เลือดเนื้อและกระดูกของตัวเอง ฉีกกระชากดักแด้ที่ห่อหุ้มไว้ซึ่งมีชื่อว่าความสิ้นหวังจนแหลกละเอียดเป็นชิ้นๆ!

ในชั่วพริบตานั้น ความคู้กายขดตัวและความอึดอัดกดดันทั้งหมดพลันมลายหายไปจนสิ้น

ทั้งสามยืนตรงตระหง่าน ยืดแผงอก เชิดคางขึ้นเล็กน้อย ในแววตาเต็มไปด้วยความดื้อรั้นและการเกิดใหม่ที่เปี่ยมด้วยเปลวเพลิงอันลุกโชนขึ้นมาจากซากปรักหักพัง

ต่อเนื่องกันนั้นเอง ในจังหวะที่ท่วงท่าแห่งการกำเนิดใหม่ของทั้งสามคนหยุดนิ่งลง ณ จุดสูงสุดของซากปรักหักพังด้านหลังพวกเขา เงาร่างสีดำสายหนึ่งก็ก้าวขายาวๆ เดินออกมาจากเงามืด!

เป็นเสิ่นเลี่ยน!

ท่อนบนของเขาสวมแจ็กเก็ตสไตล์เวิร์กแวร์คอตั้งทรงสั้น เนื้อผ้ากันน้ำผิวด้านสะท้อนประกายเรียบหรูอยู่ใต้แสงไฟ เส้นสายตรงช่วงไหล่ที่ตัดเย็บอย่างประณีตขับเน้นให้ความกว้างของหัวไหล่ที่โดดเด่นอยู่แล้วดูผึ่งผายสง่างามยิ่งขึ้น ภายใต้แจ็กเก็ตตัวนั้นคือเสื้อรัดรูปสีดำที่ยืดหยุ่นสูง ทุกจังหวะการหายใจและการเคลื่อนไหวเพื่อรวบรวมแรง เผยให้เห็นเส้นสายกล้ามเนื้อเอวและหน้าท้องที่แน่นกระชับสวยงามวับๆ แวมๆ

ท่อนล่างเป็นกางเกงคาร์โกสไตล์ฟังก์ชันนัลจั๊มปลายขาในคอลเลกชันเดียวกัน ปลายกางเกงเก็บเข้าในรองเท้าบูตสั้นสั่งทำพิเศษอย่างทะมัดทะแมง

ทั้งร่างราวกับองค์ราชันแห่งอนาคตที่เสด็จมาเพื่อประกาศการปกครอง เย็นชา เด็ดเดี่ยว และเปี่ยมล้นไปด้วยมวลพลังที่พร้อมจะระเบิดออกได้ทุกเมื่อ

ด้านหลังของเขา เฉียวอี้โจว ลัวหมิง ซ่งอวิ๋นโจว และสมาชิกร่วมทีมอีกสี่คนเดินตามมาติดๆ ฝีเท้ามั่นคงและแน่วแน่ แผ่รังสีอันทรงพลังราวกับมารอต้อนรับและพร้อมจะเคียงบ่าเคียงไหล่สู้ศึกไปด้วยกัน!

ทั้งเจ็ดคนรวมตัวกันอย่างรวดเร็วโดยไร้ซึ่งความลังเลแม้แต่น้อย พริบตานั้นก็หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน จัดขบวนแถวรูปตัววีอันแหลมคม โดยมีเสิ่นเลี่ยนเป็นศูนย์กลางเด็ดขาด

"King's Landing! (King's landing!)"

ท่อนฮุกดังก้อง การเต้นพร้อมเพรียงขนานใหญ่ที่ทั้งสนามเฝ้ารอคอยมาเนิ่นนานก็ระเบิดตูมขึ้นมาอย่างกึกก้อง!

ท่วงท่าของทั้งเจ็ดคนพร้อมเพรียงราวกับเป็นคนคนเดียวกัน

เสิ่นเลี่ยนปักหลักอย่างมั่นคงในตำแหน่งซี เมื่อร้องถึงท่อน "ดวงดาราที่ทอประกายเหนือบัลลังก์ คือรอยแผลที่ข้าผ่าความมืดมิดออกเป็นสอง" เขาก็หมุนตัวอย่างฉับไว นิ้วชี้และนิ้วกลางแนบชิดกันตวัดผ่านหน้าสายตา ราวกับใช้ปลายนิ้วผ่าความมืดมิดตรงหน้าออกเป็นเสี่ยงๆ จริงๆ

ขณะที่ทางซ้ายและขวาของเขา ลัวหมิงกับเฉียวอี้โจวก็เปล่งประกายเจิดจ้าไม่แพ้กัน!

การเต้นของลัวหมิงเปี่ยมไปด้วยพลัง ท่วงท่าคลีนและดุดันเฉียบขาด ส่วนเฉียวอี้โจวผสานความยืดหยุ่นและการควบคุมร่างกายอันน่าทึ่งเข้ากับพละกำลังได้อย่างลงตัว คนหนึ่งแข็งแกร่งคนหนึ่งอ่อนช้อย คอยปกป้องราชันตรงกลางอย่างสมบูรณ์แบบ ส่งผลให้แรงกระแทกทางสายตาของทั้งเวทีทวีคูณขึ้นหลายเท่าตัว

"ชุดเกราะย้อมชโลมด้วยฝุ่นทรายสีชาด ฝ่ามือกำรากเหง้าแห่งศรัทธาไว้แน่น..."

ท่อนเวิร์สที่สองเริ่มต้นขึ้น การเต้นพร้อมเพรียงผ่อนจังหวะลงชั่วครู่ ขบวนแถวแปรเปลี่ยนไป

เสิ่นเลี่ยนก้าวเดินไปข้างหน้าเวทีเพียงลำพัง ส่วนสมาชิกทั้งหกคนด้านหลังอยู่ในท่วงท่าของผู้พิทักษ์ ยกมือขวาทาบอกเพื่อแสดงความเคารพต่อเขา

ใต้แสงสปอตไลต์ เงาร่างของเสิ่นเลี่ยนทอดยาวออกไป เต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งราชันผู้กล้าหาญเด็ดเดี่ยวตามลำพัง

"ฟังไว้——เสียงกู่ร้องจะพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินทั้งผืน!"

ท่อนพรีฮุกดังขึ้นอีกครา สมาชิกทั้งหกคนกลับมาอยู่ด้านหลังเสิ่นเลี่ยน การเต้นพร้อมเพรียงท่อนที่สองที่ดุเดือดยิ่งกว่าเดิมกระหน่ำซัดเข้ามาอีกระลอก ความซับซ้อนและพละกำลังของท่วงท่าเหนือกว่าท่อนแรกอย่างเห็นได้ชัด เป็นดั่งสัญลักษณ์ของการต่อสู้ชี้ชะตาอันแสนดุเดือดเลือดพล่าน

"King's Landing! (King's landing!)"

ท่วงทำนองของท่อนฮุกกวาดซัดไปทั่วทั้งฮอลล์อีกครั้ง แสงไฟบนเวทีแปรเปลี่ยนเป็นสีทองอร่ามเรืองรองอันเป็นตัวแทนแห่งเกียรติยศ ดั่งการหวนคืนมาจากการต่อสู้อย่างถวายหัวของทั้งเจ็ดคน

ในจังหวะที่ดนตรีก้าวเข้าสู่ท่อนบริดจ์และจังหวะผ่อนช้าลงเล็กน้อย การเคลื่อนไหวของทั้งเจ็ดคนก็ชะงักลง

"แม้ใต้ฝ่าเท้าคือหุบเหวลึกหมื่นลี้... แม้เบื้องหน้ามีขวากหนามขวางกั้นนับพันชั้น..."

พวกเขาตั้งแถวเป็นแนวทแยง เอียงตัวไปทางฝั่งหนึ่งของเวทีพร้อมๆ กัน พลางยื่นแขนทั้งสองข้างออกไป ราวกับกำลังใช้เรี่ยวแรงทั้งร่างกายต้านทานเกลียวคลื่นยักษ์ที่ไร้รูปร่าง

สอดรับไปกับเนื้อเพลง แขนของพวกเขาเริ่มออกท่าทางปัดป้องอย่างเฉียบคมต่อเนื่อง ดั่งกำลังฟาดฟันขวากหนามและผ่าเปิดอุปสรรคอันตรายให้สิ้นซาก

ทุกท่วงท่าเปี่ยมล้นไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและความทรหดอดทน

ต่อเนื่องกันนั้นเอง ดนตรีพลันดับวูบ! แสงไฟทั่วทั้งฮอลล์ดับมืดสนิทลงในพริบตาเดียว!

หลังความเงียบสงัดราวกับป่าช้าผ่านไปเพียงหนึ่งวินาที ลำแสงสีขาวบริสุทธิ์สายหนึ่งก็ทิ้งตัวลงมาจากฟากฟ้า ตรึงแน่นอยู่บนร่างของเสิ่นเลี่ยนเพียงผู้เดียว!

เขาค่อยๆ ยืดตัวขึ้น หันหน้าเข้าหาอัฒจันทร์คนดูที่มืดมิด ใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีในร่างคำรามก้องออกมาสุดเสียง:

"ข้า! คือ! จุด! สูง! สุด!"

พร้อมกันนั้น ดอกไม้ไฟบนเวทีก็จุดระเบิดตูมขึ้นมาในทันใด!

สิ้นเสียงคำราม ดนตรีและแสงไฟก็หวนคืนมาพร้อมกัน ทั้งเจ็ดคนระเบิดพลังงานที่แข็งแกร่งที่สุดของเพลงนี้ออกมาพร้อมเพรียง!

"King's Landing!（King's landing!）"

ท่อนฮุคสุดท้ายคือการปลดปล่อยทักษะและพละกำลังออกมาอย่างหมดจด! ทั้งเจ็ดคนราวกับกลายร่างเป็นเทพสงครามที่ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ทุกท่วงท่าคล้ายจะฉีกกระชากเวทีให้ขาดสะบั้น จุดระเบิดทุกอารมณ์ความรู้สึกที่อัดอั้นเอาไว้ให้ปะทุออกมาอย่างสิ้นเชิงในวินาทีนี้!

เสียงกรีดร้องดังกึกก้องราวคลื่นยักษ์ซัดสาด แทบจะพัดเปิดหลังคาสตูดิโอบันทึกรายการออกไปทั้งแถบ!

เมื่อตัวโน้ตตัวสุดท้ายสิ้นสุดลง เสียงดนตรีค่อยๆ แผ่วเบา เหลือไว้เพียงเสียงสะท้อนกังวานราวกับเสียงระฆัง

บนเวที เสิ่นเลี่ยนก้าวเดินขึ้นไปยังจุดสูงสุดของฉากซากปรักหักพังทีละก้าว ก่อนจะหยุดยืนนิ่งอยู่บนแท่นยกด้านบนสุด

เขาไม่ได้หันหลังกลับไปมอง

ทันทีที่เขาหยุดยืน ในมิติเบื้องหลังเขา ลำแสงสีทองเจิดจรัสไร้จำนวนก็นัดหมายกันพุ่งตรงเข้ามาจากรอบทิศทาง โดยมีเขาเป็นศูนย์กลาง ถักทอ ร่างเค้าโครง และสรรค์สร้างภาพจำลองของบัลลังก์แห่งแสงอันยิ่งใหญ่ โอ่อ่า สง่างาม และเปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายเทคโนโลยีแห่งโลกอนาคตขึ้นมาอย่างรวดเร็ว!

บัลลังก์นั้นไม่ได้ควบแน่นจนกลายเป็นของแข็ง เป็นเพียงการรวมตัวกันของแสงบริสุทธิ์ ทว่ากลับแผ่แรงกดดันและความศักดิ์สิทธิ์ยิ่งกว่าบัลลังก์จริงใดๆ

เสิ่นเลี่ยนถูกบัลลังก์แห่งแสงนี้โอบล้อมและขับเน้น เงาร่างของเขายิ่งดูสูงโปร่งสง่าผ่าเผย ราวกับเทพเจ้าที่กำเนิดมาเพื่อยืนอยู่ตรงจุดนี้แต่แรก

ด้านหลังเขา ลัวหมิงและเฉียวอี้โจวยืนแยกกันคนละฝั่งบนขั้นบันไดที่ต่ำลงมาหนึ่งขั้น ส่วนเพื่อนร่วมทีมอีกสี่คนยืนเรียงแถวหน้ากระดานอยู่ในระดับที่ต่ำลงไปอีก

พวกเขาไม่ได้แหงนหน้ามอง หากแต่ทุกคนยืดหลังตรง วางมือขวาแนบไหล่ซ้าย ถวายความเคารพด้วยท่าคำนับของอัศวินอันขรึมขลัง ประกาศการถือกำเนิดของราชันองค์ใหม่ต่อจุดที่แสงสว่างเจิดจ้าที่สุด และต่อโลกทั้งใบเบื้องล่างเวที

เสียงคำรามแหบพร่าที่ผสานเสียงก้องสะท้อนอย่างรุนแรงพุ่งทะลุผ่านแสงสว่าง ปิดฉากการแสดงทั้งหมดลงอย่างสมบูรณ์แบบ

"บัลลังก์นี้... กำเนิดมา เพื่อข้าแต่แรกแล้ว!"