ตอนที่ 72

ตอนที่ 72 การแข่งรอบการแสดงแบบทีม 5: พวกเรายังอยากไปด้วยกัน ไปยังเวทีที่ใหญ่ขึ้นและสว่างไสวยิ่งกว่านี้

เมื่อแสงสว่างจางหายไป เสียงกู่ร้องก้องกังวานก็ค่อย ๆ สลายไปในอากาศ บนเวทีหลงเหลือเพียงร่างเจ็ดยืนหอบหายใจอย่างหนักหน่วง

ทั่วทั้งสตูดิโอบันทึกรายการราวกับภูเขาไฟที่ถูกจุดระเบิด คลื่นเสียงอื้ออึงเดือดพล่านแทบจะพังหลังคาลงมา ทุกคนต่างลุกขึ้นยืนโดยพร้อมเพรียง ใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีปรบมือและส่งเสียงตะโกน ปลดปล่อยความตื่นเต้นและตื่นตะลึงในใจที่ถูกจุดประกายด้วยสเตจขั้นสุดยอดนี้ออกมา!

"เสิ่นเลี่ยน! เสิ่นเลี่ยน! เสิ่นเลี่ยน!"

"King's Landing! King's Landing!"

เสียงตะโกนกึกก้องเป็นจังหวะเดียวกันดังระงมไปทั่วทั้งฮอลล์ ผู้ชมจำนวนนับไม่ถ้วนตื่นเต้นจนใบหน้าแดงก่ำ บางคนถึงกับส่งเสียงกรีดร้องปนสะอื้นไห้ออกมาด้วยซ้ำ

บนเวที บัลลังก์แห่งแสงอันเจิดจ้าบาดตานั้นค่อย ๆ เลือนหายไป ราวกับไม่เคยปรากฏขึ้นมาก่อน

ภาพลักษณ์ที่แท้จริงและเหนื่อยล้าของเด็กหนุ่มทั้งเจ็ดคนจึงค่อยเผยออกมาให้เห็น

หน้าอกของเสิ่นเลี่ยนกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง เหงื่อไหลรินลงมาตามแนวกรามคมกริบของเขา

เขาค่อย ๆ หันกลับมา มองไปยังเพื่อนร่วมทีมของตัวเอง

วินาทีถัดมา เขาก็อ้าแขนทั้งสองข้างออก

ลัวหมิง เฉียวอี้โจว ซ่งอวิ๋นโจว... ทั้งหกคนราวกับนกที่เหนื่อยล้าบินกลับรัง ต่างพุ่งเข้าหาจุดศูนย์กลางของพวกเขาโดยไม่ได้นัดหมาย ทั้งเจ็ดคนกอดกันแน่น แนบแน่นอย่างยิ่งอยู่ตรงกลางเวที!

ไม่มีคำพูดใด ๆ มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวแรงและเสียงหอบหายใจหนักหน่วงของกันและกัน

"ฮือ... พวกเราทำได้แล้ว... พวกเราทำได้จริง ๆ ด้วย..." ฟู่เซินเป็นคนแรกที่กลั้นไว้ไม่อยู่ เขาซบหน้าลงกับไหล่ของเหลียงชวน เสียงสะอื้นที่พยายามกลั้นไว้ระเบิดออกมาในทันที

ตั้งแต่การเป็นนักโทษผู้สิ้นหวังในตอนเปิดฉาก มาจนถึงการยืนอยู่บนจุดสูงสุดในเวลานี้ ความต่างชั้นทางอารมณ์อย่างมหาศาลทำให้เขาควบคุมตัวเองไม่ได้อย่างสิ้นเชิง

เฉินจิ่งหมิงเองก็ขอบตาแดงก่ำ เขากอดเพื่อนร่วมทีมข้างกายตอบอย่างแรง เหงื่อและน้ำตาไหลปนเปกันจนเมคอัพรอยแผลศึกที่แต่งมาอย่างประณีตบนใบหน้าเลอะเทอะ ทว่ากลับดูจริงใจอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

ในฐานะศูนย์กลางของการโอบกอด เสิ่นเลี่ยนสัมผัสได้ชัดเจนถึงความสั่นเทาและความตื่นเต้นจากร่างกายของเพื่อนร่วมทีมทุกคน

เขาหลับตาลง มือข้างหนึ่งตบหลังฟู่เซินแรง ๆ มืออีกข้างขยี้ผมของเฉียวอี้โจวที่อยู่ใกล้เขาที่สุด น้ำเสียงแฝงความแหบพร่าเล็กน้อย แต่หนักแน่นมั่นคงอย่างยิ่ง "เหนื่อยกันหน่อยนะ พวกเราเจ๋งที่สุดแล้ว"

ภาพฉากนี้ถูกถ่ายทอดผ่านจอยักษ์ส่งตรงถึงทุกคนอย่างชัดเจน

เทพสงครามที่อาบเลือดสู้รบอย่างดุเดือดบนเวที พอม่านการแสดงปิดฉากลงก็กลับกลายเป็นเด็กหนุ่มที่หัวเราะได้ร้องไห้เป็น แรงปะทะจากความแตกต่างสุดขั้วนี้ทำให้หัวใจของผู้ชมจำนวนนับไม่ถ้วนอ่อนยวบลงในพริบตา

หน้าจอมอนิเตอร์ในห้องพักหลังเวทีก็เงียบกริบดั่งป่าช้าเช่นเดียวกัน

เด็กฝึกทุกคนที่กำลังรอขึ้นแสดง หรือคนที่แสดงเสร็จไปแล้ว ต่างรู้สึกโล่งอก

โชคดีเหลือเกินที่คู่แข่งของพวกเขาไม่ใช่คนกลุ่มนี้

อีกด้านหนึ่ง ทีมของโม่ฝานที่เพิ่งแสดงเพลง "นีไอ้" (รักตามใจ) จบไป บรรยากาศยิ่งตึงเครียดจนเย็นเยียบถึงจุดเยือกแข็ง

สมาชิกในทีมคนหนึ่งมองหน้าจอด้วยสีหน้าซีดเผือด ริมฝีปากสั่นระริกเล็กน้อย "สเตจของเรา... พออยู่ต่อหน้าพวกเขาแล้ว เหมือนเด็กเล่นขายของเลย"

สีหน้าของโม่ฝานก็ดูไม่ดีเช่นกัน แต่เขาพยายามฝืนบังคับตัวเองให้คงความสุขุมไว้

เวินช่านเดินขึ้นมาบนเวที "ขอบคุณค่ะ! ขอบคุณทีมของเสิ่นเลี่ยนที่นำสเตจที่... ที่ทำลายล้างได้ขนาดนี้มาให้พวกเรา! พระเจ้าช่วย ตอนนี้ฉันยังรู้สึกว่าหัวใจตัวเองเต้นรัวไม่หยุดอยู่เลยค่ะ!"

เธอเดินมาหยุดตรงกลางระหว่างทั้งสองทีม แล้วส่งสัญญาณให้ทีมงานเชิญทีมของโม่ฝานขึ้นมาบนเวทีด้วย

"เอาล่ะค่ะ ตอนนี้ ฝั่งหนึ่งคือความอ่อนโยนถึงขีดสุด อีกฝั่งคือความทะเยอทะยานถึงขีดสุด สิทธิ์ในการตัดสินขั้นสุดท้ายอยู่ในมือของผู้ชมทุกท่านในที่นี้แล้วค่ะ ต่อไปจะเป็นช่วงเวลาหาเสียงของทั้งสองทีม ทีมละหนึ่งนาที เรามาเริ่มจากทีมของโม่ฝานกันก่อนเลยค่ะ"

โม่ฝานรับไมโครโฟนไป รอยยิ้มของเขายังคงอ่อนโยน แต่หากสังเกตให้ดี จะพบความฝืนใจซ่อนอยู่ลึก ๆ ในแววตา

เขาพาสมาชิกในทีมโค้งคำนับ "สวัสดีครับพวกเราทีมโม่ฝาน เพลง 'นีไอ้' ของพวกเรา คือของขวัญชิ้นหนึ่งที่อยากมอบให้กับทุกคนที่คอยสนับสนุนพวกเราครับ หากความอ่อนโยนของพวกเราสามารถจับใจคุณได้ และทำให้คุณรู้สึกถึงความอบอุ่นและการเยียวยาได้บ้าง ได้โปรดช่วยโหวตคะแนนอันมีค่าให้กับพวกเราด้วยนะครับ ขอบคุณทุกคนมากครับ"

การพูดที่เรียบง่ายตามมาตรฐานเรียกเสียงตอบรับอย่างอบอุ่นจากแฟนคลับของพวกเขาได้เป็นอย่างดี

เวินช่านยื่นไมโครโฟนไปทางทีมของเสิ่นเลี่ยน "เอาละค่ะ ต่อไป ขอเชิญทีมของเสิ่นเลี่ยนค่ะ"

ไมโครโฟนถูกส่งไปถึงมือของเฉินจิ่งหมิงซึ่งยืนอยู่ใกล้เวินช่านที่สุด เขาเพิ่งร้องไห้มา ตาและจมูกยังแดงก่ำ พออ้าปาก น้ำเสียงก็อู้อี้ขึ้นจมูกอย่างเห็นได้ชัด "พวก... พวกเรา..."

เขาพูด "พวกเรา" อึกอักอยู่นาน ตื่นเต้นจนพูดไม่เป็นประโยค ร้อนรนจนขอบตาแดงขึ้นมาอีกรอบ

ในจังหวะนั้นเอง มือข้างหนึ่งก็ยื่นมาจากด้านข้าง แล้วดึงไมโครโฟนไปจากมือเขา

เป็นเฉียวอี้โจวนั่นเอง

เรื่องนี้ตกลงกันไว้ล่วงหน้าแล้ว วาทศิลป์ของเสิ่นเลี่ยนเทียบกับเฉียวอี้โจวที่มีพลังความเป็นเอกซ์โทรเวิร์ตเต็มพิกัดไม่ได้เลยสักนิด

ในช่วงขอคะแนนโหวต คนอื่น ๆ แค่คอยเป็นลูกคู่รับมุกให้เฉียวอี้โจวก็พอ

เขาแกล้งทำท่าปาดน้ำตาที่ไม่มีอยู่จริงให้ดูเข้าที ก่อนจะกระแอมไอเคลียร์ลำคอ แล้วจู่ ๆ ก็ใส่ท่อนแร็ปจังหวะกรับแบบกะทันหันเข้าใส่ไมโครโฟนทันที

"ตีไม้กรับเสียงดังกังวาน เรื่องอื่นไม่ต้องพูดถึง มาดูกันสิว่าโชว์นี้ระเบิดเวทีแค่ไหน!"

เขายื่นไมโครโฟนในมือไปทางผู้ชม ซึ่งทุกคนก็ให้ความร่วมมือตะโกนตอบกลับมา "ระเบิด!"

"พี่น้องยอมหลั่งเลือดและเหงื่อ ก็เพื่อศึกใหญ่ในวันนี้! เมคอัพรอยแผลยังเปื้อนคราบน้ำตา คิดดูสิว่ารันทดไหม?"

"รันทด!"

"กัปตันทีมเราชื่อเสิ่นเลี่ยน ขึ้นเวทีปุ๊บก็ระเบิดลงตูมใหญ่! ถ้าถามว่าต้องทำยังไง โหวตให้เลยจ้ะคนสวยของพี่! โหวตไหมจ๊ะ~!"

"โหวต~"

"King's Landing เสด็จมาถึงแล้ว เหล่านางในคือคนสำคัญที่สุด! ขยับนิ้วก้อยของเธอคนละนิด ส่งพวกเราก้าวไปบนเส้นทางสายดอกไม้ได้ไหม? ได้——หรือ——เปล่า——?"

เขาแกล้งลากเสียงยาวในประโยคสุดท้าย แถมยังส่งวิงก์ขยิบตาให้อีกหนึ่งที ท่าทางตลกปนน่ารักทำเอาคนทั้งฮอลล์หลุดขำออกมาทันที!

"ได้~~~~"

ผู้ชมที่เมื่อครู่ยังจมดิ่งอยู่กับความตื้นตันและอิมแพ็กระดับมหากาพย์ พอเจอเขาป่วนเข้าแบบไม่ทันตั้งตัว ต่างก็พากันหัวเราะจนแทบบ้า

"ฮ่าๆๆๆๆ เฉียวอี้โจวเป็นตัวสร้างสีสันอะไรขนาดนั้นเนี่ย!"

"ช่วยด้วย คราบน้ำตายังไม่ทันแห้งเลย หัวเราะจนปวดท้องไปหมดแล้ว!"

"พูดมากของแท้เลยคนนี้! ยังมีหน้ามาคนสวยของพี่อีก โหวตแล้วย่ะ! โหวตให้ก็ได้ พอใจหรือยัง!"

บรรยากาศเปลี่ยนจากความโศกเศร้าขึงขังกลายเป็นความรื่นเริงขึ้นมาในพริบตา

เวินช่านเองก็หัวเราะจนตัวโยน ยกการ์ดคิวในมือขึ้นมาพูดว่า "คุณผู้เข้าแข่งขันเฉียวอี้โจวคะ ช่วงขอคะแนนโหวตห้ามใช้อาวุธความน่ารักที่มีอานุภาพทำลายล้างสูงนะคะ!"

ท่ามกลางเสียงหัวเราะ เวินช่านประกาศว่าเวลาในการขอคะแนนโหวตเหลืออีกเพียงสิบวินาทีเท่านั้น

เฉียวอี้โจวยัดไมโครโฟนใส่มือเสิ่นเลี่ยนอย่างกระหยิ่มยิ้มย่อง

เสิ่นเลี่ยนมองเขาอย่างจนใจ ทว่าในแววตากลับแฝงรอยยิ้มเอาไว้

เขาไม่ได้สรรหาถ้อยคำสวยหรูมาพูด เพียงแค่กวาดตามองผู้ชมด้านล่างเวทีจนทั่วรอบหนึ่ง จากนั้นจึงหันกลับไปมองเพื่อนร่วมทีมทั้งหกคนที่อยู่ข้างกาย สุดท้ายก็ทอดสายตากลับไปยังเบื้องหน้าอีกครั้ง

"พวกเราทั้งเจ็ดคน ฝึกซ้อมกันมานับวันนับคืนไม่ถ้วน หลั่งเหงื่อ ได้รับบาดเจ็บ และเคยทะเลาะกันมาแล้ว"

"พวกเรามายืนอยู่ตรงนี้ ไม่ใช่เพื่อพิสูจน์ว่าพวกเราเก่งกว่าใคร เพียงแค่อยากบอกให้ทุกคนรู้ว่า พวกเรายังอยากก้าวไปด้วยกัน เพื่อไปยืนอยู่บนเวทีที่ยิ่งใหญ่และสว่างไสวยิ่งกว่านี้ หากพวกคุณก็อยากเห็นเหมือนกัน ได้โปรดสนับสนุนพวกเราด้วยนะครับ ขอบคุณครับ"

เมื่อพูดจบ เขาก็ค้อมศีรษะลงคำนับอย่างลึกซึ้ง

สมาชิกในทีมทั้งหกคนด้านหลังเขาก็ค้อมศีรษะคำนับตามลงไปอย่างพร้อมเพรียง

ไม่มีเทคนิคแพรวพราวใด ๆ ทว่ากลับจริงใจยิ่งกว่าคำพูดคำจาไหน ๆ

เวินช่านมองดูเด็กหนุ่มทั้งสองกลุ่มที่มีสไตล์แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงทว่ายอดเยี่ยมไม่แพ้กัน พลางสูดหายใจเข้าลึก แล้วประกาศเสียงดังว่า "เอาละค่ะ! หมดเวลาช่วงขอคะแนนโหวตแล้ว! ตอนนี้ ขอเชิญคุณผู้ชมในสตูดิโอทุกท่าน ร่วมส่งคะแนนโหวตอันมีค่าให้กับโชว์ที่คุณชื่นชอบมากกว่าในใจได้เลยค่ะ! การนับถอยหลัง เริ่มต้น ณ บัดนี้!"