ตอนที่ 73 การแข่งแบบทีมรอบการแสดงรอบแรก 6 ทีมเสิ่นเลี่ยน! ขอแสดงความยินดีด้วยครับ!

สิ้นเสียงก้องกังวานของเวินช่าน บนหน้าจอหลักขนาดยักษ์ของสตูดิโอบันทึกรายการ รายชื่อของทั้งสองทีมก็ปรากฏคู่กัน ส่วนพื้นที่แสดงคะแนนโหวตด้านล่างกลายเป็นตัวเลขที่หมุนติ้วอย่างรวดเร็ว บรรยากาศพุ่งสูงขึ้นถึงขีดสุดในทันที

ผู้ชมหนึ่งพันคนในสถานที่จริงได้ลงคะแนนเลือกไปแล้วในช่วงนับถอยหลังเมื่อครู่

ณ วินาทีนี้ สายตาทุกคู่ต่างจับจ้องไปที่หน้าจอยักษ์เขม็ง หัวใจเต้นรัวแทบจะกระดอนออกมานอกอก

สมาชิกทั้งเจ็ดคนของทีมเสิ่นเลี่ยนยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กัน สีหน้าที่เพิ่งผ่อนคลายลงเพราะมุกตลกของเฉียวอี้โจว บัดนี้กลับถูกความตึงเครียดเข้าครอบงำอีกครั้ง

พวกเขาขยับเข้าใกล้กันมากขึ้นโดยไม่รู้ตัว ราวกับทำเช่นนี้แล้วจะสามารถซึมซับพลังใจจากกันและกันได้

ทางด้านทีมโม่ฝาน สีหน้าของสมาชิกในทีมยิ่งเต็มไปด้วยความกระวนกระวายและหวาดหวั่น

โม่ฝานยืนอยู่หน้าสุด รอยยิ้มอ่อนโยนเริ่มจะประคองไว้ไม่อยู่ เขาเม้มริมฝีปากแน่น สายตาจับจ้องที่หน้าจอไม่ไหวติง

ตัวเลขที่หมุนรัวพลันหยุดกึก!

ตัวเลขแรกที่หยุดนิ่งคือคะแนนโหวตของทีมโม่ฝาน

บนหน้าจอยักษ์ ตัวเลขที่ชัดเจนปรากฏออกมา—218

เมื่อเห็นตัวเลขนี้ สมาชิกหลายคนของทีมโม่ฝานก็หน้าซีดเผือดลงทันควัน

แม้สเตจของพวกเขาจะสมบูรณ์แบบมากเช่นกัน แต่เมื่อเทียบกับการแสดงระดับพระเจ้าของอีกฝั่ง ในใจพวกเขาก็มีลางสังหรณ์อยู่ก่อนแล้ว

ทว่า เมื่อตัวเลขที่เย็นชาปรากฏตรงหน้าอย่างไร้ความปรานี ความผิดหวังและแรงกระแทกใจนั้นก็ยังคงถาโถมเข้าใส่พวกเขาราวกับเกลียวคลื่น

สองร้อยกว่าคะแนน นั่นหมายความว่า ในบรรดาผู้ชมหนึ่งพันคน มีคนโหวตให้พวกเขาไม่ถึงหนึ่งในสี่ด้วยซ้ำ

เหล่าผู้เข้าแข่งขันที่ดูการแสดงอยู่หลังเวทีก็ฮือฮากันยกใหญ่

"แค่สองร้อยกว่าคะแนนเองเหรอ ช่องว่างมันจะห่างขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย"

"จบกัน คราวนี้พวกโม่ฝานตกที่นั่งลำบากแน่..."

เวินช่านมองคะแนนนี้แล้วชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยปากอย่างมืออาชีพ "เอาละค่ะ เราเห็นแล้วว่าทีมโม่ฝานได้รับไป 218 คะแนน ถ้าอย่างนั้น คู่แข่งของพวกเขา—ทีมเสิ่นเลี่ยน จะได้รับคะแนนไปเท่าไรกันคะ"

น้ำเสียงของเธอแฝงความรู้สึกลุ้นระทึกที่จงใจสร้างขึ้น แต่ทุกคนต่างรู้ดีว่านี่เป็นการดวลกันที่ไร้ซึ่งความน่าตื่นเต้นให้ลุ้นอีกต่อไปแล้ว

สายตาทุกคู่หันไปยังอีกฟากหนึ่งของหน้าจอ

ตัวเลขหยุดนิ่ง!

——772!

ตัวเลขที่ทิ้งห่างแบบถล่มทลายขาดลอย เปรียบดั่งระเบิดลูกใหญ่ที่ระเบิดตูมสนั่นขึ้นในสตูดิโอบันทึกรายการ!

หลังจากความเงียบงันชั่วครู่ เสียงโห่ร้องและเสียงกรีดร้องที่ดังกึกก้องยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ ก็ระเบิดตามมา!

"กรี๊ดดดดด! เจ็ดร้อยเจ็ดสิบสองคะแนน! ชนะแล้ว!"

"ชนะขาดลอย! King's Landing โคตรเจ๋ง!"

"คะแนนนี้มันชักจะน่ากลัวเกินไปแล้วนะเนี่ย!!"

สมาชิกทั้งเจ็ดคนของทีมเสิ่นเลี่ยนต่างยืนอึ้งค้างไปในวินาทีที่เห็นตัวเลขนั้น

ฟู่เซินและเฉินจิ่งหมิงสองหนุ่มสายเซนซิทีฟ น้ำตาที่เพิ่งหยุดไหลไปเมื่อครู่พลันเอ่อล้นออกมาอีกรอบ ทว่าคราวนี้ มันคือน้ำตาแห่งความดีใจจนถึงขีดสุด

ทั้งสองคว้าแขนกันและกันไว้ ตื่นเต้นจนทำได้แค่อ้าปากร้องอ๊าก ๆ ออกมาไม่หยุด

เหลียงชวนกับซ่งอวิ๋นโจวก็สวมกอดกันอย่างตื่นเต้น พลางตบหลังอีกฝ่ายแรง ๆ

ส่วนเฉียวอี้โจวก็ส่งเสียงร้อง "ว้าว" แปลก ๆ ออกมาคำหนึ่ง แล้วกระโดดตัวลอยขึ้นไปเกาะบนร่างของลัวหมิงที่อยู่ข้าง ๆ เหมือนหมีโคอาลาตัวยักษ์ "พี่หมิง! เจ็ดร้อยเจ็ดสิบสอง! พวกเราชนะแล้ว! ชนะขาดลอยเลย!"

ลัวหมิงรับตัวเขาไว้ได้อย่างมั่นคง บนใบหน้ามีรอยยิ้มสดใสเปล่งประกายที่ไม่อาจซ่อนไว้ได้

เสิ่นเลี่ยนยืนอยู่ท่ามกลางพวกเขา เขามองตัวเลขที่สะดุดตาบนหน้าจอ เส้นประสาทที่ตึงเปรี๊ยะมาโดยตลอดพลันผ่อนคลายลงอย่างสิ้นเชิง

เขาผ่อนลมหายใจออกมายาวเหยียด ความยินดีปรีดาและอารมณ์พลุ่งพล่านในอก ในที่สุดก็แปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มโล่งอกที่ยกขึ้นตรงมุมปาก

เขาหันกลับมา อ้าแขนออกกว้าง แล้วดึงเพื่อนร่วมทีมที่กำลังโห่ร้องดีใจเข้ามากอดไว้ด้วยกันแน่น ๆ อีกครั้ง

ครั้งนี้ เป็นอ้อมกอดแห่งชัยชนะ

สิ่งที่ตัดกันอย่างสิ้นเชิงกับความปีติยินดีทางฝั่งนี้ คือความเงียบงันราวกับป่าช้าของทางฝั่งทีมโม่ฝาน

772 ต่อ 218

นี่คือผลต่างของคะแนนที่แทบจะเรียกได้ว่าเป็นการฉีกหน้ากันเลยทีเดียว

โม่ฝานจ้องมองตัวเลขนั้นเขม็ง เสน่ห์บนเวทีที่เขาภาคภูมิใจหนักหนา เมื่ออยู่ต่อหน้าความคิดสร้างสรรค์และความสามารถที่แท้จริง กลับถูกบดขยี้จนแหลกละเอียดไม่เหลือชิ้นดี

สมาชิกทีมด้านหลังเขา บางคนก้มหน้าลง ไหล่สั่นเทาน้อย ๆ เห็นได้ชัดว่ากำลังร้องไห้อย่างเงียบงัน

เสียงของเวินช่านดังขึ้นได้จังหวะ ทำลายบรรยากาศที่ต่างกันราวฟ้ากับเหวนี้ลง

"เอาละค่ะ! ผลการแข่งขันไม่มีข้อกังขาใด ๆ อีกแล้ว!" เธอประกาศเสียงดัง "ฉันขอประกาศว่า ผู้ชนะในการดวลรอบนี้คือ... ทีมเสิ่นเลี่ยนค่ะ! ขอแสดงความยินดีด้วยนะคะ!"

สปอตไลต์ฉายจับไปที่สมาชิกทั้งเจ็ดคนของทีมเสิ่นเลี่ยนทันที ริบบิ้นสายรุ้งโปรยปรายลงมาจากด้านบน เพื่อสวมมงกุฎให้แก่ชัยชนะของพวกเขา

"ตามกฎแล้ว ทีมเสิ่นเลี่ยนที่ได้รับชัยชนะ ทุกคนจะผ่านเข้ารอบอย่างปลอดภัยค่ะ!" น้ำเสียงของเวินช่านแฝงความยินดี "ยินดีด้วยนะคะ ทุกคนสามารถวางใจได้ชั่วคราว แล้วไปพักผ่อนที่เขตปลอดภัยได้เลยค่ะ!"

เธอชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเบนสายตาไปยังอีกฝั่งของเวที น้ำเสียงแฝงความเสียดายไว้ระคนหนึ่ง "ส่วนทีมโม่ฝานที่พ่ายแพ้ไปอย่างน่าเสียดาย... พวกคุณจะต้องเข้าสู่เขตอันตรายทันที เพื่อรอผลการจัดอันดับคะแนนรวมรอบสุดท้ายร่วมกับผู้เข้าแข่งขันคนอื่น ๆ ที่รอผลอยู่ก่อนหน้านี้ค่ะ"

ภายใต้เลนส์กล้อง ฝั่งหนึ่งคือผู้ชนะที่เปี่ยมไปด้วยเกียรติยศและโอบกอดกันเฉลิมฉลอง

อีกฝั่งหนึ่งคือผู้แพ้ที่แสงไฟมืดสลัวและก้มหน้าคอตก

เวทีการแข่งขัน มันช่างโหดร้ายและตรงไปตรงมาเช่นนี้เอง

ท่ามกลางเสียงโห่ร้องยินดีที่ดังกระหึ่มต่อเนื่องไม่หยุด สมาชิกทั้งเจ็ดคนของทีมเสิ่นเลี่ยนเดินสวนกับทีมโม่ฝานที่วิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง ภายใต้การนำทางของทีมงาน ทั้งสองทีมเดินแยกไปคนละทิศทางเพื่อมุ่งหน้าสู่หลังเวที

ทางเข้าฝั่งหนึ่งมีป้ายระบุว่า "เขตอันตราย" แสงไฟสลัว บรรยากาศกดดันอึดอัด

ทางเข้าอีกฝั่งสว่างไสวด้วยแสงไฟนวลตา ด้านบนเขียนไว้ว่า "เขตปลอดภัย"

เมื่อผลักประตูเขตปลอดภัยเข้าไป บรรยากาศช่างแตกต่างจากความตึงเครียดและอึกทึกภายนอกอย่างสิ้นเชิง ที่นี่ดูราวกับห้องรับรองอันแสนสบาย

โซฟาหนานุ่มตัวใหญ่ โต๊ะยาวที่เต็มไปด้วยขนมขบเคี้ยว ผลไม้ และเครื่องดื่มนานาชนิด

"ว้าว! สวรรค์ชัด ๆ!" เฉียวอี้โจวพุ่งเข้าไปเป็นคนแรก เขาทิ้งตัวลงนอนแผ่บนโซฟาอย่างเวอร์วัง "ความรู้สึกของการมีชีวิตรอดนี่มันดีจริง ๆ!"

ฟู่เซินกับเฉินจิ่งหมิงเองก็ถอนหายใจยาวออกมาราวกับยกภูเขาออกจากอก รู้สึกว่าเส้นประสาทที่ตึงเปรี๊ยะจนถึงขีดสุดในที่สุดก็ได้ผ่อนคลายลง ทั้งสองคนหาโซฟาตรงมุมห้องนั่งลง บนใบหน้ายังคงมีความโล่งใจที่รอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด

ในตอนนั้นเอง สองร่างที่รออยู่ในเขตปลอดภัยก่อนแล้วก็ลุกขึ้นยืน

"เสิ่นเลี่ยน ยินดีด้วยนะ!"

คนที่เดินนำมาคืออวี๋ไป่ชวน เขามีรอยยิ้มจริงใจบนใบหน้า สาวเท้ายาว ๆ เดินเข้ามาแล้วสวมกอดเสิ่นเลี่ยนอย่างแรง "พวกนาย สเตจนั้นน่ะ คนธรรมดาทำไม่ได้หรอกมั้ง มันโคตรจะระเบิดเลย!"

เสิ่นเลี่ยนเองก็ยิ้มออกมา ไม่ใช่รอยยิ้มที่แฝงความดุดันเหมือนตอนอยู่บนเวที แต่เป็นรอยยิ้มที่ผ่อนคลายและมีความสุขจากใจจริง

เขากอดตอบอวี๋ไป่ชวนแล้วตบหลังอีกฝ่ายเบา ๆ "ขอบใจนะ"

ส่วนเจียงเฉากอดอกพิงกำแพงอยู่ไม่ไกล ยักคิ้วขึ้นข้างหนึ่งด้วยสีหน้าแบบ "ฉันรู้อยู่แล้วว่าต้องเป็นงี้"

รอจนอวี๋ไป่ชวนกับเสิ่นเลี่ยนผละออกจากกันแล้ว เขาถึงค่อย ๆ ก้าวเท้าเดินเอื่อย ๆ เข้ามา

เขากวาดตามองทีมเสิ่นเลี่ยนตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนเป็นอันดับแรก พลอยเห็นเมคอัพสไตล์กรำศึกบนหน้าพวกเขาที่เลอะเทอะเพราะคราบน้ำตา ก็ส่งเสียง "จิ๊" ออกมาด้วยความรังเกียจ "ดูพวกนายแต่ละคนสิ ร้องไห้ฟูมฟายจนหน้าเละไปหมด ไม่อายบ้างหรือไง"

ปากก็ว่าไปอย่างนั้น แต่มือเขากลับยื่นกำปั้นไปต่อยหน้าอกเสิ่นเลี่ยนเบา ๆ มุมปากยกยิ้มขึ้นจนแทบเก็บไม่อยู่

"แต่ว่า... สเตจก็ใช้ได้อยู่นะ" เขาพูดเสริมอย่างฟอร์มจัด "ที่ฉันหอบเสบียงมาส่งให้พวกนายถุงใหญ่ถุงโตทุกวันเนี่ย ถือว่าไม่เสียเปล่า!"

หลังจากทั้งสองคนทักทายเสิ่นเลี่ยนเสร็จ ก็ทยอยสวมกอดสมาชิกในทีมเสิ่นเลี่ยนทีละคน

เฉียวอี้โจวที่อยู่ข้าง ๆ หิวโซจนแทบบ้าไปนานแล้ว เขากวาดมันฝรั่งทอดกับโค้กมาจากโต๊ะขนมกองโต พลางยัดเข้าปาก พลางพูดกับเจียงเฉาด้วยเสียงอู้อี้ "พี่เฉา พี่เฉา ชนะศึกใหญ่ขนาดนี้ คืนนี้ต้องกินหม้อไฟฉลองแล้วนะ!"

พอเขาเสนอขึ้นมา หูของอวี๋ไป่ชวนก็ผึ่งทันที เขารีบโผล่หน้าเข้ามาแจม "หม้อไฟอะไรกัน! พวกนายแอบเปิดเตากินกันลับหลังฉันเหรอ!"

ในฐานะอดีตรูมเมตที่เคยอยู่หอพักหมายเลขหนึ่งด้วยกัน อวี๋ไป่ชวนจึงประกาศอย่างไม่เกรงใจว่าจะพาลูกทีมของตัวเองมาร่วมวงด้วย!

เจียงเฉาฟังเสียงเจี๊ยวจ๊าวจ้อแจ้ของพวกเขา ทว่าในแววตากลับเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

เขาโบกมือทีหนึ่ง "หนวกหูชะมัด! ดูสภาพพวกนายแต่ละคนเหมือนจะตายแหล่มิตายแหล่ คืนนี้มาให้หมดเลย มาให้หมดทุกคนนั่นแหละ~ ยังคงเป็นหม้อไฟเหมือนเดิม เลี้ยงไม่อั้น!"

ท่าทางปากไม่ตรงกับใจแบบนี้ ยิ่งทำให้บรรยากาศคึกคักขึ้นมาในพริบตา

"พี่เฉาใจป้ำสุดๆ!"

"รู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าพี่เฉาดีที่สุด!"

เสิ่นเลี่ยนเอนตัวพิงโซฟา มองดูพวกเขาวิ่งวุ่นหยอกล้อกันพลางหัวเราะ ก่อนจะยื่นมือออกไปหยิบขนมปังจากกองของว่างในอ้อมแขนของเฉียวอี้โจวมาห่อหนึ่งอย่างไม่เกรงใจ

การแสดงที่ใช้แรงมหาศาลสูบเรี่ยวแรงทั้งหมดของเขาไปจนแทบเกลี้ยง ตอนนี้ในกระเพาะจึงว่างเปล่าโหวงเหวง

เขาฉีกซองขนม แล้วกัดเข้าไปคำใหญ่

ปอยผมที่ชุ่มเหงื่อลู่แนบอยู่ตรงขมับเนียนเกลี้ยง โครงหน้าด้านข้างดูคมชัดสะดุดตาภายใต้แสงไฟนวลตาของห้องพัก

เสิ่นเลี่ยนกินไปพลาง ทอดสายตาไปยังโทรทัศน์จอใหญ่ที่แขวนอยู่บนผนัง หน้าจอกำลังถ่ายทอดสดภาพจากเวทีหลักแบบเรียลไทม์

"ต่อไปคิวใครขึ้นน่ะ" เขาถาม

"เจียงหนาน"