ตอนที่ 74

ตอนที่ 74 การแข่งแบบทีมรอบการแสดงแรก 7: และเจียงหนาน ย่อมเป็นยอดฝีมือในด้านนี้อย่างไม่ต้องสงสัย

เจียงเฉาเอนหลังพิงโซฟาอย่างเกียจคร้าน เพิ่งพูดคำว่า "เจียงหนาน" จบ เขาก็พยักพเยิดคางไปทางหน้าจอโทรทัศน์

"นั่นไง พูดถึงโจโฉ โจโฉก็มา"

บนหน้าจอโทรทัศน์ขนาดยักษ์บนผนังห้องโซนปลอดภัย เสียงอันเปี่ยมล้นด้วยพลังและความกระตือรือร้นของอวี๋หว่านโจวกับเวินช่านดังขึ้นได้จังหวะพอดี "เอาละค่ะ! ขอเสียงปรบมืออันอบอุ่นที่สุด ต้อนรับผู้เข้าแข่งขันคู่ดวลคู่ต่อไป พวกเขาคือ ทีมเจียงหนานที่มาพร้อมกับ 'เซี่ยนติ้งเก้าไป๋' (คำสารภาพรักลิมิเต็ด)! และทีมเกาหย่วนที่มาพร้อมกับ 'พั่วเสี่ยว' (รุ่งอรุณ) ค่ะ!"

กล้องตัดภาพไปยังพื้นที่เตรียมความพร้อมหลังเวทีได้อย่างแม่นยำ หนุ่มหล่อสายลูกหมาน้อยผู้มีพลังบวกสดใสปรากฏขึ้นเต็มจอในพริบตา

เขามีคิ้วและตาที่ดูสะอาดสะอ้าน ยามยิ้มจะเผยให้เห็นเขี้ยวเสน่ห์น่ารักเล็ก ๆ

เขาคือเจียงหนานนั่นเอง

ในภาพบนจอโทรทัศน์ เจียงหนานกำลังนำลูกทีมเดินมุ่งหน้าสู่เวที เพลงของทีมพวกเขาชื่อว่า "เซี่ยนติ้งเก้าไป๋" แค่ฟังชื่อก็อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของซีรีส์ไอดอลอย่างเข้มข้น

ส่วนคู่แข่งของพวกเขาอย่างทีมเกาหย่วน เลือกเพลงที่มีชื่อว่า "พั่วเสี่ยว" ซึ่งฟังดูยิ่งใหญ่อลังการ

ไม่นานนัก การแสดงของทีมเกาหย่วนก็เริ่มขึ้นก่อน

แสงไฟบนเวทีมืดดับลง เหลือเพียงสปอตไลต์อันโดดเดี่ยวเย็นเยียบดวงเดียวที่ส่องจับตรงกลางเวที

เกาหย่วนสวมเสื้อโค้ตตัวยาวสีดำราวกับกำลังจะแสดงละครมหากาพย์ฟอร์มยักษ์ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดรวดร้าวและแน่วแน่มั่นคง

ดนตรีเริ่มบรรเลง เป็นท่อนอินโทรที่เปี่ยมไปด้วยความรู้สึกโศกเศร้าอาจหาญ

"พวกเขาจะ... เล่นละครเพลงเหรอครับ" ฟู่เซินเอ่ยถามอย่างไม่ค่อยแน่ใจ

ก่อนหน้านี้ต่างคนต่างเตรียมตัว ทุกคนยุ่งจนแทบไม่ได้หยุดพัก ไม่มีเวลาแวะไปดูห้องซ้อมอื่นเลย จึงแทบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับโชว์ของทีมอื่น

"ฉันจำได้ว่าตอนสอบย่อย ทีมพวกเขายอมแพ้เรื่องชิงกลุ่มชนะเลิศไปเลย แค่ยืนร้องเพลงเฉย ๆ" เฉินจิ่งหมิงย้อนความหลัง "ไม่นึกเลยว่าเวทีจริงจะซ่อนไม้ตายไว้"

"ทักษะการร้องของเกาหย่วนไม่เลว แต่การเต้นเป็นจุดอ่อน" ลัวหมิงกอดอก วิเคราะห์ได้อย่างตรงจุด "การยอมทิ้งการร้องเต้นที่ซับซ้อน แล้วเลือกโชว์แบบร้องกึ่งแสดงที่ดึงเอาจุดเด่นของเสียงเขาออกมาได้มากกว่า คงอยากจะชูจุดเด่นกลบจุดด้อยละมั้ง"

ตัวเลือกนี้นับว่าฉลาดจริง ทว่าความยากในการลงมือทำให้ได้ตามนั้นกลับเกินกว่าจะจินตนาการ

เกาหย่วนพยายามอย่างยิ่งที่จะถ่ายทอดความเจ็บปวดและการดิ้นรนของตัวละครในการตามหาแสงสว่างท่ามกลางความสิ้นหวัง สีหน้าจึงบิดเบี้ยวเข้าหากันอย่างรุนแรง ทุกท่วงท่าอัดแน่นไปด้วยพลังเต็มพิกัด

ส่วนลูกทีมของเขารับบทเป็นภาพนามธรรมของปีศาจในใจหรืออุปสรรค แม้ท่าทางจะผ่านการจัดระเบียบมาแล้ว แต่กลับไม่อาจสร้างปฏิสัมพันธ์ที่มีพลังร่วมกับเกาหย่วนได้ กลายเป็นดูเหมือนหลุดออกไปอยู่นอกเนื้อเรื่องแทน

และเพลง "พั่วเสี่ยว" ที่ถูกตั้งความหวังไว้สูง การเรียบเรียงดนตรีพยายามจะสร้างความรู้สึกในการเล่าเรื่องอันยิ่งใหญ่ เกาหย่วนทุ่มเทสุดกำลังเพื่อเค้นเสียงสูงของเพลง ทว่าเนื้อเสียงกลับเจือความฝืนเค้นออกมาอย่างเห็นได้ชัด

ท่อนสุดท้ายตอนจบเกือบจะคีย์หลุดไปแล้ว

ในโซนปลอดภัย บรรยากาศเริ่มกระอักกระอ่วนขึ้นมาเล็กน้อย

ทุกคนที่เมื่อครู่ยังตื่นเต้นดีใจกับการชนะการแข่งขัน พริบตานี้ต่างหันมามองหน้ากัน อยากจะพูดอะไรสักหน่อย แต่ก็รู้สึกว่าการวิพากษ์วิจารณ์โชว์ของคนอื่นในสถานการณ์แบบนี้ดูไม่ค่อยมีมารยาทเท่าไร

ยังไงเสียไม่ว่าจะข้างหน้าหรือข้างหลังก็ไลฟ์สดอยู่ทั้งนั้น พูดอะไรออกไปเดี๋ยวคนอื่นหันไปถามก็รู้เรื่องแล้ว แบบนี้มันต่างอะไรกับการนินทาคนอื่นต่อหน้ากันเล่า

สุดท้ายก็เป็นเจียงเฉาที่เปลี่ยนท่านั่งให้สบายขึ้น ทิ้งตัวลงจมกับโซฟานุ่ม ๆ แล้วทำลายความเงียบลงอย่างไม่ไว้หน้า "เวทีแบบร้องกึ่งแสดง ไม่ทักษะการร้องน่าทึ่ง ก็ต้องฝีมือการแสดงขั้นเทพ มันต้องได้สักอย่าง จะจับปลาสองมือแบบนี้ สุดท้ายก็คว้าไม่ได้สักทาง กลายเป็นการประจานจุดอ่อนตัวเองชัด ๆ"

พอเขาเปิดปาก คนอื่น ๆ ก็เหมือนหาทางระบายออกมาได้

"จริงด้วยครับ... รู้สึกว่าดูพยายามเค้นเกินไปหน่อย" อวี๋ไป่ชวนพูดเสียงเบา

เมื่อเพลงจบลง ปฏิกิริยาของผู้ชมในฮอลล์ก็เป็นเครื่องยืนยันการคาดเดาของพวกเขา

เสียงปรบมือดังขึ้น ทว่าเห็นได้ชัดว่าบางเบาและสั้นกว่าเสียงเชียร์กระหึ่มดั่งคลื่นซัดตอนที่ทีมของเสิ่นเลี่ยนแสดงจบมากนัก ซ้ำยังแฝงไปด้วยความสำรวมตามมารยาท

สำหรับเวทีการแข่งขันที่ดุเดือด นี่คือการตัดสินอันไร้เสียงในตัวมันเองอยู่แล้ว

บนหน้าจอโทรทัศน์ สมาชิกทีมเกาหย่วนโค้งคำนับอย่างสุดซึ้ง ทว่าสีหน้าของทุกคนกลับไม่อาจซ่อนความผิดหวังเอาไว้ได้เลย

ในเซฟโซน เฉียวอี้โจวเพิ่งยัดมันฝรั่งทอดแผ่นใหญ่เข้าปาก เคี้ยวเสียงดังกรอบแกรบพลางพูดอู้อี้ "ทีมเกาหย่วนกลุ่มนี้...น่าเสียดายไปหน่อยแฮะ"

เขายังพูดไม่ทันขาดคำ แสงไฟบนเวทีก็เปลี่ยนไปกะทันหัน

โทนสีมืดหม่นที่หนักอึ้งและกดดันเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยสีชมพูและสีฟ้าสว่างนุ่มนวลในพริบตา ดนตรีโหมโรงอันสดใสหวานแหววดังขึ้น ราวกับสายลมยามเย็นในฤดูร้อนที่พัดพากลิ่นหอมของดอกพุดซ้อนมา ปัดเป่าความอึดอัดหม่นหมองก่อนหน้านี้ไปจนหมดสิ้น

สมาชิกทั้งเก้าคนของทีมเจียงหนานปรากฏตัวขึ้นในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตากับกางเกงยีนสีอ่อน

พวกเขาไม่มีการเต้นเปิดตัวที่ซับซ้อน เพียงแค่ยืนเรียงหน้ากระดานง่าย ๆ ส่งยิ้มสะอาดสะอ้านปนเคอะเขินเล็กน้อยให้กล้อง กลิ่นอายความเป็นเด็กหนุ่มพวยพุ่งเข้าใส่ทันที ตรงดิ่งเข้ากลางใจสาวน้อยของผู้ชมทุกคนในสตูดิโออย่างแม่นยำ

"ว้าว!" ตาของเฉียวอี้โจวเป็นประกายขึ้นมาทันที กระทั่งมันฝรั่งทอดในปากยังลืมเคี้ยว "สไตล์นี้แหละ โคตรโดนใจฉันเลย!"

เพลง "เซี่ยนติ้งเก้าไป๋" (สารภาพรักฉบับจำกัดเวลา) ของพวกเขา เป็นเพลงหวานสไตล์แฟนหนุ่มวัยรุ่นตามมาตรฐาน

ท่วงทำนองเรียบง่ายแต่ติดหูอย่างยิ่ง เนื้อเพลงก็มีแต่คำทำนอง "ฤดูร้อนปีนั้นที่ได้พบเธอ" "ความชอบที่มีรสชาติเหมือนน้ำอัดลม" "หัวใจเต้นผิดจังหวะไปหนึ่งครั้ง" ทุกถ้อยคำล้วนเหมือนตัดเย็บมาเพื่อความหวั่นไหวในวัยแรกรุ่นโดยเฉพาะ

ที่สำคัญยิ่งกว่าคือ สมาชิกทีมเจียงหนานหน้าตาดีกันถ้วนหน้า และพวกเขาก็รู้จุดเด่นของตัวเองเป็นอย่างดี

การแสดงทั้งเพลงไม่มีท่าเต้นยาก ๆ อาศัยการเปลี่ยนแถวและ "ลูกเล่นเล็ก ๆ" ที่ผ่านการออกแบบมาอย่างประณีต ส่งสายตาหวานเยิ้มโปรยเสน่ห์ใส่กล้องตัวต่าง ๆ ไม่หยุดหย่อน

เดี๋ยวก็ยิ้มอ่อนโยนราวกับรุ่นพี่ข้างบ้าน เดี๋ยวก็ทำแก้มป่องแกล้งงอนเหมือนแฟนหนุ่มตัวน้อยชวนทะเลาะ เรียกเสียงกรีดร้องจากใต้เวทีได้ระลอกแล้วระลอกเล่า

เมื่อกล้องโคลสอัปจับภาพไปที่เจียงหนาน เขาเอียงหน้าเล็กน้อย เส้นผมนุ่มสลวยสีดำไหวเบา ๆ ตามการเคลื่อนไหว เขาไม่ได้มองกล้อง แต่มองเพื่อนร่วมทีมข้างกายก่อนพลางส่งยิ้มให้กำลังใจ จากนั้นถึงทำราวกับเพิ่งสังเกตเห็นกล้อง หันกลับมาด้วยความประหลาดใจพอดิบพอดี แล้วส่งยิ้มหวานเจือความเอ็นดูมาที่หน้าจอ

ประกายในดวงตาของเขาดั่งดวงดาวที่แตกสลาย สว่างไสวระยิบระยับและอ่อนโยน

"อ๊ากกก!" ในเซฟโซน แม้แต่ซ่งอวิ๋นโจวที่สุขุมมาโดยตลอดก็ยังอดส่งเสียงอุทานเบา ๆ ไม่ได้

"เขาแม่งโคตรเป็นงานเลย! เป็นงานเกินไปแล้ว!" เฉียวอี้โจวตบหน้าขาอย่างตื่นเต้น สีหน้าชื่นชมสุดขีด "เขาเกิดมาเพื่อกินข้าวหม้อนี้ชัด ๆ! นายดูรอยยิ้มนั่นสิ แววตานั่นน่ะ ผู้หญิงคนไหนจะไปทนไหว!"

เจียงเฉาแค่นเสียงฮึ ทว่ามุมปากกลับกลั้นรอยยิ้มเอาไว้ไม่อยู่ "ถึงจะไม่มีชั้นเชิงอะไรเท่าไหร่ แต่ก็ต้องยอมรับ มุกนี้ใช้กับคนดูได้ผลชะมัด"

เสิ่นเลี่ยนก็มองดูด้วยความทึ่งไม่น้อยเช่นกัน

เขามองดูเจียงหนานในจอโทรทัศน์ที่แสดง "เสน่ห์แบบแฟนหนุ่ม" ออกมาได้อย่างหมดจดงดงาม "เขารู้จุดเด่นของตัวเองดีจริง ๆ แฮะ"

บนเวทีรายการออดิชัน สิ่งสำคัญไม่ใช่แค่การที่คุณเก่งกาจขนาดไหน แต่ยังรวมถึงการที่คุณทำให้ผู้ชมชื่นชอบได้หรือไม่ด้วย

และเจียงหนาน ก็คือผู้เชี่ยวชาญในด้านนี้อย่างไม่ต้องสงสัย