ตอนที่ 75 ศึกประชันทีมในการแสดงรอบแรก 8

การแสดงบนเวทีจบลง สมาชิกทั้งเก้าคนของทีมเจียงหนานยืนเรียงแถวหน้ากระดานเคียงข้างกัน ทุกคนมีจังหวะหอบหายใจและรอยยิ้มสดใสที่พอดิบพอดี เหงื่อไหลรินตามแก้มอันเยาว์วัย ส่องประกายวิบวับอยู่ใต้แสงสปอตไลต์

บรรยากาศในสตูดิโอถูกจุดระเบิดขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบ

"เจียงหนาน! เจียงหนาน!"

""เซี่ยนติ้งเก้าไป๋" หวานเจี๊ยบเลย!"

เสียงกรีดร้องและเสียงเชียร์ดังกึกก้องประหนึ่งคลื่นซัดสาดแทบจะพังหลังคาสตูดิโอบันทึกรายการลงมา แตกต่างราวฟ้ากับเหวจากเสียงปรบมือบางตาอย่างมีมารยาทตอนทีมเกาหย่วนแสดงจบเมื่อครู่

ในเซฟโซน เฉียวอี้โจวกลายร่างเป็นแฟนคลับเต็มตัวไปแล้ว เขาชูกำปั้นขึ้นโบกไปมาด้วยความตื่นเต้น "ชนะแน่ รอบนี้ชนะชัวร์! ถ้าแบบนี้ยังไม่ชนะ ฉันจะกินมันฝรั่งทอดถุงนี้ให้เกลี้ยงเลย!"

พูดจาอะไรของมัน

เสิ่นเลี่ยนเหลือบมองเขา "รอบไหนนายไม่กินให้เกลี้ยงบ้าง?"

บนจอภาพ พิธีกรเวินช่านเดินขึ้นมาบนเวที เธอยิ้มพลางประกาศผลโหวต "ตอนนี้ เรามาดูคะแนนโหวตจากผู้ชมในสตูดิโอกันค่ะ... คุณพระช่วย คะแนนทิ้งห่างกันมากจริง ๆ! ขอแสดงความยินดีกับทีมเจียงหนาน ที่เอาชนะไปด้วยคะแนนนำลิ่ว 658 ต่อ 312 คว้าชัยชนะในรอบนี้ไปครองค่ะ!"

เมื่อคะแนนที่ห่างกันลิบลับปรากฏบนหน้าจอ เจียงหนานกับลูกทีมต่างโผเข้ากอดกันด้วยความตื่นเต้น ส่วนทีมเกาหย่วนที่อยู่อีกฝั่งได้แต่โค้งคำนับอย่างนอบน้อม ไม่อาจซ่อนความผิดหวังบนใบหน้าได้เลย

หลังจากนั้นไม่นาน ประตูเซฟโซนก็ถูกผลักเปิดออก เจียงหนานพาลูกทีมเดินเข้ามา

"เจียงหนาน ไอ้หมอนี่แกเล่นเป็นจังวะ!" เฉียวอี้โจวพุ่งเข้าไปเป็นคนแรกแล้วคว้าตัวมากอดแน่น ก่อนจะเอามือกุมหน้าอกแบบเล่นใหญ่ "ไม่ไหวแล้วเว้ย รอยยิ้มแกเมื่อกี้ ขนาดฉันเป็นผู้ชายยังแทบจะโดนช็อตตายคาที่เลย"

เจียงหนานหัวเราะแล้วชกเขาไปทีหนึ่ง ดวงตาหยีโค้งจนเห็นเขี้ยวเสน่ห์อันเป็นเอกลักษณ์ "ไปไกล ๆ เลย เวอร์ไปแล้ว ทุกคนก็เก่งกันหมดแหละน่า"

สายตาเขากวาดมองทุกคน ก่อนจะหยุดลงที่เสิ่นเลี่ยน แล้วพูดอย่างจริงใจ "สเตจพวกนายสิถึงจะเรียกว่าระเบิดเวทีของจริง พวกเราก็แค่อาศัยใบบุญจากการเลือกเพลง เพลงที่เลือกมันเข้ากับฉันพอดีน่ะ"

"การเลือกเพลงมันก็เป็นส่วนหนึ่งของความสามารถนายเหมือนกันแหละน่า ได้เปรียบแล้วยังจะมาถ่อมตัวแบบนี้น่าโดนต่อยจริง ๆ เว้ย~" เจียงเฉาได้ยินไอ้เด็กนี่พูดเอาหน้าก็ทำท่าจะถลกแขนเสื้อขึ้นมาทันที

เสิ่นเลี่ยนก็ขยับเข้ามาแจมด้วย "สุดยอดจริง ๆ นั่นแหละ! คืนนี้คุณชายเจียงเลี้ยงหม้อไฟ ไปด้วยกันสิ~~~"

จากนั้นก็ขยิบตาหลุกหลิกให้เจียงเฉา "ได้ไหมครับคุณชายเจียง?"

"ล้อเล่นน่า มีอะไรที่ฉันจัดให้ไม่ได้บ้างล่ะ!" เจียงเฉาแกล้งทำเก๊กจัดคอเสื้อ แล้วกระแอมไอเคลียร์คอ

เสิ่นเลี่ยนกับเจียงหนานเข้าใจได้ในเสี้ยววินาที

รีบปรี่เข้าไปแกล้งบีบนวดไหล่ทุบขา รินชาเสิร์ฟน้ำให้คุณชายใหญ่กันยกใหญ่

แรงมือของเสิ่นเลี่ยนหนักเป็นบ้า บีบจนเจียงเฉาร้องลั่นโวยวายไปหมด ทั้งกลุ่มหัวเราะแกล้งกันจนวุ่นวาย

ขณะที่ทุกคนกำลังร่วมแสดงความยินดีและเซฟโซนเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ ภาพบนจอก็ตัดไปอีกครั้ง เสียงของพิธีกรเวินช่านดังขึ้นตามมา ดึงความสนใจของทุกคนให้กลับไปที่เวที

"ขอขอบคุณทีมเจียงหนานและทีมเกาหย่วนสำหรับการแสดงอันยอดเยี่ยมค่ะ!"

เสียงของเวินช่านเว้นจังหวะไปเล็กน้อยเพื่อดึงเชิง ทำให้บรรยากาศในฮอลล์เริ่มตึงเครียดตามไปด้วย

"ลำดับต่อไป ขอเชิญทุกท่านพบกับทีม "เฮยยวนเหว่ย" ที่นำโดยเหยาว่าง ประชันกับทีม "เจียโถวซือเหริน" ที่นำโดยลู่อีไป๋! ขอเสียงปรบมือด้วยค่ะ!"

พอได้ยินสองชื่อนี้ บรรยากาศในเซฟโซนก็พลันเคร่งขรึมขึ้นมาทันที

"ศึกช้างชนช้างมาแล้ว" ลัวหมิงเอ่ยเสียงขรึม สายตาจับจ้องหน้าจอไม่กะพริบ "สไตล์ของเหยาว่างพลิกแพลงได้หลากหลาย ส่วนลู่อีไป๋ก็เก่งกาจระดับท็อปที่ใคร ๆ ก็ยอมรับ"

"คนหนึ่งคือปรมาจารย์พื้นฐานแน่นปึ้กที่จับทางยาก อีกคนคือ ACE รอบด้านไร้ที่ติ" เจียงเฉาถึงกับนั่งหลังตรงขึ้นมาอย่างหาได้ยาก น้ำเสียงแฝงความตื่นเต้นเอาไว้ "คู่นี้มันหยดแน่"

สิ้นเสียงเขา เวทีก็ถูกกลืนหายไปในความมืดมิดอันลึกล้ำ

ไฟฟอลโลว์โทนม่วงหม่นสว่างวาบขึ้น ส่องให้เห็นเก้าอี้กำมะหยี่สีดำทรงหรูหราที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางเวที

เหยาว่างนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวนั้น เขาสวมเสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีเข้ม ปกเสื้อและปลายแขนปักลวดลายดอกไอริสสีทึบอันวิจิตร ท่าทางดูเกียจคร้านทว่าแฝงไปด้วยอันตราย

เสียงดนตรีดังขึ้น เป็นท่วงทำนองที่แฝงกลิ่นอายไซเคเดลิกอิเล็กทรอนิกส์ จังหวะกลองราวกับเสียงกระซิบกระซาบล่อลวงใจคน

"ยินดีต้อนรับสู่สวนของผม"

เหยาว่างมองตรงมาที่กล้อง เอ่ยประโยคหนึ่งด้วยเสียงกระซิบแผ่วเบา ก่อนจะยกยิ้มเปี่ยมเสน่ห์เย้ายวน

จังหวะที่เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้ สมาชิกในทีมของเขาก็ปรากฏกายออกมาจากเงามืดทั่วเวทีประหนึ่งเงาพรายในราตรีอันมืดมิด ท่าเต้นพร้อมเพรียงเป็นหนึ่งเดียว อบอวลไปด้วยความงดงามอันพิลึกพิลั่นทว่าถึงขีดสุด

ทั่วทั้งเวทีคล้ายกับภาพวาดโกธิกที่เคลื่อนไหวได้ ท่าเต้นของเพลง "เฮยยวนเหว่ย" (ไอริสดำ) นั้นซับซ้อนอย่างยิ่ง เต็มไปด้วยท่าเต้นบนพื้นที่ต้องอาศัยแรงแกนกลางลำตัวในการควบคุมจำนวนมาก รวมถึงการจัดระเบียบร่างกายที่ทรงพลังอย่างถึงที่สุด

เหยาว่างคือเจ้านายเพียงหนึ่งเดียวของสวนแห่งความมืดมิดแห่งนี้

ทุกสายตาของเขา ปลายนิ้วที่ปัดผ่านในแต่ละครั้ง ล้วนเต็มไปด้วยแรงดึงดูดถึงตาย คล้ายกำลังเชื้อเชิญให้ผู้ชมดิ่งลงสู่หุบเหวอันงดงามและอันตรายนี้ไปพร้อมกัน

"เชี่ย... นี่คือโชว์ที่เวทีประกวดไอดอลทำออกมาได้จริงเหรอวะเนี่ย" ถุงมันฝรั่งทอดในมือเฉียวอี้โจวร่วงลงพื้นโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัวเลยสักนิด ตาเบิกกว้างเป็นไข่ห่าน "นี่มันงานศิลปะชัดๆ"

"คอนเซปต์แข็งแรงมาก" เสิ่นเลี่ยนเอ่ยประเมิน "ตั้งแต่ดนตรี เสื้อผ้า ฉาก ไปจนถึงการเต้น ทำออกมาได้สมบูรณ์แบบมาก เสน่ห์เฉพาะตัวของเหยาว่างแบกทั้งเวทีไว้ได้สบายๆ เลย"

หลังจบการแสดง เซฟโซนเงียบกริบจนแทบได้ยินเสียงเข็มหล่น ทุกคนยังคงจมดิ่งอยู่ในงานเลี้ยงแห่งภาพและเสียงอันไร้ที่ตินั้น

ทว่า บรรยากาศบนเวทีกลับแปรเปลี่ยนไปในชั่วพริบตา

สีม่วงและสีดำอันลึกลับเลือนหายไป ถูกแทนที่ด้วยแสงไฟสีส้มอบอุ่นราวกับยามโพล้เพล้ของเมืองใหญ่

บนเวทีปรากฏมุมถนนจำลอง เสาไฟถนนโดดเดี่ยวหนึ่งต้น กำแพงพ่นกราฟฟิตี้หนึ่งด้าน และม้านั่งเก่าทรุดโทรมตรงป้ายรถเมล์อีกหนึ่งตัว

ลู่อีไป๋สวมเสื้อฮู้ดตัวโคร่ง สวมหูฟัง นั่งนิ่งอยู่บนม้านั่ง ราวกับคนเดินถนนที่กำลังรอรถเมล์เที่ยวสุดท้ายอยู่จริงๆ

ไม่มีการเปิดตัวที่หรูหราอลังการ ดนตรีไหลรินเข้ามาอย่างเชื่องช้าในรูปแบบของท่อนอินโทร เป็นท่วงทำนองเปียโนที่แฝงความหม่นหมองเล็กน้อย ผสมผสานกับเสียงแซมเปิลบรรยากาศยามค่ำคืนของเมืองใหญ่

จากนั้น ลู่อีไป๋ก็ถอดหูฟังออก ลุกขึ้นยืน แล้วเดินมาใต้เสาไฟถนน

เขาเงยหน้าขึ้น มองไปยังจุดหนึ่งในความว่างเปล่า คล้ายกำลังทอดสายตามองแสงไฟจากบ้านเรือนหมื่นพันหลังคาเรือน

แล้วเขาก็เริ่มเอ่ยปาก

ไม่มีเสียงแผดคำรามดุเดือด มีเพียงท่อนแร็ปเล่าเรื่องที่มีจังหวะจะโคนหนักแน่น ดั่งกวีที่กำลังค่อยๆ บรรยายเรื่องราวของคนธรรมดาทุกคนที่ดิ้นรนใช้ชีวิตอยู่ในเมืองแห่งนี้

น้ำเสียงของเขาเปี่ยมไปด้วยเรื่องราว ทุกถ้อยคำตอกย้ำลงไปในหัวใจของผู้ชมอย่างชัดเจน

"กวีข้างถนนไร้ปากกา ใช้ท่วงท่าเต้นรำจารึกบทกวี"

เมื่อท่อนฮุคดังขึ้น ท่วงทำนองก็เปลี่ยนเป็นสูงตระหง่านและเปี่ยมพลัง การเต้นของลู่อีไป๋ก็ระเบิดออกตามไปด้วยทันที

นั่นคือท่าเต้นที่ผสมผสานฮิปฮอปเข้ากับโมเดิร์นแดนซ์ ทุกจุดเน้น ทุกการหมุนตัว ทุกครั้งที่กระโดด ล้วนเต็มไปด้วยพลังชีวิตดั้งเดิมและเสียงกู่ร้องอันไม่ยอมจำนน

สมาชิกในทีมของเขาไม่ได้เป็นเพียงฉากหลังอีกต่อไป แต่กลายร่างเป็นภาพสะท้อนชีวิตของผู้คนบนท้องถนน ร่วมกันถ่ายทอดบทเพลงสรรเสริญที่เป็นของคนธรรมดานี้ไปพร้อมกับเขา

หากจะบอกว่าเวทีของเหยาว่างคืองานศิลปะที่สูงส่งจนเอื้อมไม่ถึง เวทีของลู่อีไป๋ก็คือแรงสั่นสะเทือนที่พุ่งชนมุมที่อ่อนไหวที่สุดในหัวใจคุณได้ในทันที

เขาไม่ใช่เทพเจ้า เขาคือคุณ คือทุกคนที่กำลังวิ่งวุ่น สับสน ทว่ายังคงโอบกอดความฝันไว้ในเมืองแห่งนี้

ในช่วงท้ายของการแสดง เสียงดนตรีค่อยๆ แผ่วลง ลู่อีไป๋กับสมาชิกในทีมยืนหอบหายใจอยู่ด้วยกัน พวกเขามองไปที่กล้องแล้วเผยรอยยิ้มที่โล่งใจทว่าแน่วแน่ออกมา

วินาทีนั้น สตูดิโอก็ดังกึกก้องไปด้วยเสียงปรบมือและเสียงโห่ร้องดั่งสายฟ้าฟาด ยาวนานไม่ขาดสาย

"ฉัน... ฉันไม่รู้จะเลือกใครแล้ว" เฉียวอี้โจวพึมพำกับตัวเอง "คนหนึ่งก็ไฮคลาสจนพูดไม่ออก อีกคนก็เรียลจนอยากจะร้องไห้"

ท้ายที่สุด เมื่อผลคะแนนปรากฏ ทีมลู่อีไป๋ก็เอาชนะทีมเหยาว่างไปด้วยคะแนนเฉียดฉิว 476 ต่อ 465 คะแนน ผ่านเข้ารอบไปได้โดยตรง

ตัวเลขคะแนนสุดท้ายหยุดนิ่งอยู่บนหน้าจอ

เจียงเฉาใช้ข้อศอกสะกิดเสิ่นเลี่ยนที่อยู่ข้างๆ พยักพเยิดคางไปทางหน้าจอ มุมปากที่เคยมั่นหน้าคมกริบอยู่เสมอในยามนี้กลับยกยิ้มขึ้นด้วยความภาคภูมิใจระคนยินดี

"ต้องยกให้เหล่าลู่จริงๆ ว่ะ" เขาเอ่ยเสียงเบา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความชื่นชมอย่างไม่ปิดบัง "ลึกซึ้งกินใจมาก"

เสิ่นเลี่ยนมองดูชายหนุ่มที่เปล่งประกายระยิบระยับอยู่ใต้แสงไฟบนหน้าจอ แล้วก็เผยรอยยิ้มออกมาจากใจจริง พยักหน้าเห็นด้วย

ในฐานะสหายร่วมรบที่เคยสู้สุดชีวิตมาด้วยกันตอนจัดเกรดรอบสอง ทั้งเจียงหนาน เจียงเฉา และเสิ่นเลี่ยนต่างรู้สึกดีใจกับชัยชนะของลู่อีไป๋จากก้นบึ้งของหัวใจ

ผ่านไปไม่นาน ประตูเขตปลอดภัยก็ถูกผลักเปิดออก ลู่อีไป๋พาสมาชิกในทีมของเขาเดินเข้ามา

บนใบหน้าของเขายังคงหลงเหลือไอความร้อนแรงจากเวทีที่ยังไม่จางหายไปหมด ทั้งตัวแผ่เสน่ห์ดึงดูดใจออกมาถึงขีดสุด

"เหล่าลู่!" เจียงหนานพุ่งเข้าไปเป็นคนแรก คว้าตัวเขามากอดแน่นอย่างเต็มเหนี่ยว ก่อนจะยื่นมือไปขยี้ผมเขาอย่างตื่นเต้น "นายแม่งเจ๋งว่ะ! 'เจียโถวซือเหริน' โคตรอินเลย! ฉันดูจนร้องไห้เลยเนี่ย!"

ลู่อีไป๋ถูกเขารัดคอจนเซแถมยังถูกขยี้ทรงผมจนยุ่งเหยิงไปหมด ใบหน้าหล่อเท่ฉายรอยยิ้มจนใจออกมาอย่างหาได้ยาก เขายกมือขึ้นชกหลังเจียงหนานทีหนึ่ง "เพลง 'เซี่ยนติ้งเก้าไป๋' ของนายก็ไม่เลวเหมือนกันนี่ ตอนท่อน ending ฉันมัวแต่ไปสัมภาษณ์ เลยดูไม่ทัน มาๆๆ เต้นให้ฉันดูใหม่อีกรอบสิ"

"ไปไกลๆ เลย!" เจียงหนานหัวเราะด่าแล้วปล่อยตัวเขา

เจียงเฉาสาวเรียวขายาวคู่นั้นเดินเข้ามา แล้วยื่นกำปั้นไปทางลู่อีไป๋

ลู่อีไป๋เข้าใจความหมายทันที ยกมือขึ้นชนหมัดกับเขา

"เจ๋งจริงว่ะ~" เจียงเฉาเอ่ยชมอย่างไม่คิดจะปิดบัง

สุดท้าย เสิ่นเลี่ยนก็ก้าวเข้าไปข้างหน้า สวมกอดลู่อีไป๋อย่างหนักแน่นมั่นคง จากนั้นก็ยื่นมือไปตบท้ายทอยของเขาเบาๆ มองเขาแล้วพูดอย่างจริงจังว่า "ยินดีด้วยนะเหล่าลู่ สเตจของนายเข้าถึงใจคนดูได้สุดยอดจริงๆ!"

เมื่อมองดูพี่น้องทั้งสามคนที่ส่งเสียงเชียร์แสดงความยินดีให้ตนจากใจจริง ลู่อีไป๋ก็รู้สึกถึงกระแสความอบอุ่นที่เอ่อล้นขึ้นมาในอก

ถึงตอนนี้ ผู้เข้าแข่งขันระดับท็อปทั้งสี่คนที่ได้รับความสนใจอย่างล้นหลามมาตั้งแต่เริ่มรายการ

ในที่สุดยามนี้ก็อาศัยความสามารถของตนเอง คว้าชัยชนะในการประชันสุดโหดของการแสดงรอบแรกมาได้ทั้งหมด และได้มารวมตัวกันพร้อมหน้า ณ ที่แห่งนี้