ตอนที่ 76 ศึกชิงชัยแบบทีมในการแสดงรอบแรก 9

การที่เพื่อนสนิทต่างผ่านเข้ารอบกันถ้วนหน้า ทำให้บรรยากาศในเขตปลอดภัยผ่อนคลายและเปี่ยมสุขอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ทุกคนปลดเปลื้องความตึงเครียดของการแข่งขันลงอย่างสิ้นเชิง และเริ่มเพลิดเพลินไปกับการรับชมการแสดงที่เหลืออยู่อย่างแท้จริง

"ขอขอบคุณทีมลู่อีไป๋และทีมเหยาว่างสำหรับการแสดงอันยอดเยี่ยมที่นำมามอบให้พวกเราค่ะ! ถ้าอย่างนั้นลำดับต่อไป ทุกท่านคิดว่าจบลงแล้วใช่ไหมคะ" เธอจงใจหยุดเว้นจังหวะ ดึงความสนใจและกระตุ้นความอยากรู้ของทุกคนจนถึงขีดสุด "อย่าเพิ่งรีบร้อนค่ะ เรายังมีการประชันครั้งสำคัญของคู่ไพ่ตายคู่สุดท้ายอยู่อีก! พวกเขาจะเป็นผู้ตัดสินโควตาคนสุดท้ายที่จะได้ผ่านเข้าสู่รอบต่อไปโดยตรงค่ะ!"

เสียงของเวินช่านดังผ่านลำโพงก้องกังวานไปทั่วทั้งฮอลล์ "พวกเขาก็คือ...ทีม 'หมิงจือกู้ฟ่าน' (รู้ทั้งรู้ยังแกล้งทำผิด) ภายใต้การนำของฉวีหลินเฟิง ปะทะกับทีม 'หลิวไจ้กั้วชวี่' (ทิ้งไว้ในอดีต) ภายใต้การนำของเว่ยหวาค่ะ! ขอเสียงปรบมือต้อนรับด้วยค่ะ!"

แสงไฟบนเวทีสว่างขึ้นให้แก่ทีมของเว่ยหวาก่อนเป็นลำดับแรก โดยเปลี่ยนเป็นโทนสีเหลืองอบอุ่นที่แฝงความอ่อนโยนและโศกเศร้า

บนจอแอลอีดีขนาดยักษ์ ไม่ใช่เอฟเฟกต์ตระการตาอีกต่อไป หากแต่เป็นภาพใบเมเปิลสมจริงที่ค่อยๆ ร่วงหล่นช้าๆ กับเงาร่างตรงหัวมุมถนนเก่าคร่ำครึ ราวกับฉากเปิดของภาพยนตร์แนวศิลปะชั้นดี

ภายในเขตปลอดภัย ทุกคนต่างขยับตัวนั่งหลังตรงโดยสัญชาตญาณ นึกว่าจะได้เห็นเวทีที่เปี่ยมไปด้วยพลังระเบิดอารมณ์และความเข้มข้นดราม่า

ทว่าเว่ยหวากลับสวมเพียงเสื้อสเวตเตอร์คอเต่าสีขาวนวลเรียบง่าย กอดกีตาร์โปร่งเอาไว้ตัวหนึ่ง แล้วนั่งอยู่อย่างเงียบสงบบนเก้าอี้ทรงสูงกลางเวที

ขณะที่สมาชิกลูกทีมทั้งแปดคนของเขาเปรียบเสมือนภาพความทรงจำที่ถูกหยุดเวลาเอาไว้ กระจายตัวอยู่ตามเงามืดในจุดต่างๆ ของเวที บ้างก็พิงผนังที่สีหลุดล่อน บ้างก็นั่งอยู่บนขั้นบันไดอันเย็นเฉียบ บ้างก็เหม่อมองไปยังที่อันแสนไกลที่ไร้ผู้คน ร่วมกันประกอบขึ้นเป็นภาพอันเงียบสงบที่อบอวลไปด้วยความหม่นหมอง

เมื่อนิ้วมือเรียวยาวของเว่ยหวาดีดสายกีตาร์ เสียงดนตรีอินโทรอะคูสติกที่นุ่มนวลและใสสะอาดก็ดังขึ้น สตูดิโอบันทึกรายการที่เคยอึกทึกทั้งหลังพลันเงียบกริบราวกับถูกกดปุ่มปิดเสียงในทันใด

น้ำเสียงของเขาไม่ได้ใสกระจ่างและลอยล่องจนเหมือนพรสวรรค์จากฟากฟ้าแบบฉวีหลินเฟิง ซ้ำยังมีมิติความแหบพร่าเล็กๆ อันกรำโลกผ่านกาลเวลาแฝงอยู่ด้วย

เขาไม่ได้อวดทักษะระดับยากใดๆ ทั้งสิ้น เพียงใช้ท่วงทำนองที่เรียบง่ายและจริงใจที่สุด ราวกับคนเดินทางที่นั่งอยู่ข้างกองไฟ ค่อยๆ เอ่ยเล่าเรื่องราวความเสียดายอันน่าเศร้าของความรักที่ไม่อาจสมหวังในวัยเยาว์

ในบทเพลงของเขามีแสงอาทิตย์อัสดง มีสายลมยามเย็น และมีใครคนนั้นที่ไม่อาจกุมมือไว้ได้อีกต่อไป

และเมื่อบทเพลงค่อยๆ ดำเนินเข้าสู่ท่อนฮุก อารมณ์ความรู้สึกถูกผลักดันขึ้นสู่จุดสูงสุดอย่างเป็นลำดับ สมาชิกที่กระจายอยู่ทั่วเวทีก็ราวกับความทรงจำที่ถูกเสียงเพลงปลุกให้ตื่นขึ้น พวกเขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน แล้วร่วมประสานเสียงอันเปี่ยมด้วยมิติอันอบอุ่นและหนักแน่นเข้ามา

"ที่แท้พวกเรา ล้วนเคยเดิมพันวัยเยาว์ทั้งชีวิตเพื่อคนๆ หนึ่ง..."

เสียงของทั้งเก้าคนสอดประสานกันอย่างสมบูรณ์แบบ ขยายความเสียดายที่ฝังลึกในก้นบึ้งหัวใจและความถวิลหาอันไร้ที่สิ้นสุดผ่านพลังแห่งเสียงประสาน โอบล้อมทุกคนในสถานที่แห่งนี้เอาไว้อย่างอ่อนโยน

พวกเขาไม่มีการเต้นรำ มีเพียงการเดินเปลี่ยนตำแหน่งและการสื่อสารทางสายตาที่เรียบง่ายที่สุดบนเวที

ถ่ายทอดภาพการเดินสวนทาง การเหลียวมอง การกลืนคำพูดลงคอ และความพลัดพรากที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงในท้ายที่สุด

นี่ไม่ใช่แค่สเตจการร้องเพลงล้วนๆ อีกต่อไปแล้ว หากแต่เป็นละครฉากหนึ่งที่ทั้งเก้าคนร่วมกันถ่ายทอด เกี่ยวกับอดีตที่ทุกคนเคยพานพบและไม่อาจหวนคืน

"ให้ตายสิ... ที่แท้ทีมของเว่ยหวา... เป็นสไตล์นี้นี่เอง" เฉียวอี้โจวพึมพำกับตัวเอง "ความรู้สึกแบบนี้มันกินใจยิ่งกว่าทักษะการร้องที่สมบูรณ์แบบเสียอีก เก้าคนช่วยกันส่งอารมณ์ของเพลงนี้ออกมาจนล้นปรี่เลย"

สิ้นเสียงเพลง เว่ยหวากับสมาชิกลูกทีมยืนเคียงบ่าเคียงไหล่ โค้งคำนับให้แก่ผู้ชมด้านล่างเวทีอย่างนอบน้อม

เสียงปรบมือดังกึกก้องดุจสายฟ้าฟาด ผู้ชมจำนวนมากขอบตาแดงเรื่อ เห็นได้ชัดว่าถูกสเตจที่ละทิ้งความเฉียบคมทั้งหมดเหลือไว้เพียงความจริงใจนี้สะกดเข้าอย่างจัง

ทว่า ในขณะที่ผู้ชมยังคงจมดิ่งอยู่ในบรรยากาศแห่งความเศร้าสร้อยนี้ บรรยากาศบนเวทีพลันเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน

แสงไฟสีแดงเข้มราวกับสัญญาณเตือนภัยฉีกกระชากความมืดมิดในชั่วพริบตา ตรงกลางเวทีปรากฏกรงขังแบบกึ่งเปิดที่ร้อยเรียงขึ้นจากโซ่โลหะตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่อาจทราบได้ เสียงกลองจังหวะแทร็ปอันหนักหน่วงเต้นระรัวประหนึ่งจังหวะหัวใจที่เต็มไปด้วยอันตราย เข้าตรึงความสนใจของทุกคนไว้ในทันที

ฉวีหลินเฟิงยืนอยู่ตรงนั้น ภายใต้เงามืดของกรงขัง

ในฐานะเมนโวคอลอันดับหนึ่งที่ทุกคนยอมรับ ทุกคนต่างคิดว่าเขาจะเปิดฉากด้วยเสียงสูงอันน่าทึ่งจนตะลึงงัน

ทว่าเขากลับไม่ทำเช่นนั้น

เขาใส่เสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีดำคอวีคว้านลึกมาก สร้อยคอไม้กางเขนสีเงินทอดตัวอยู่ตรงไหปลาร้าผลุบๆ โผล่ๆ

ส่วนลูกทีมทั้งหกคนสวมชุดรัดรูปสีดำทะมัดทะแมงแบบเดียวกัน ล้อมรอบเขาไว้ด้วยกระบวนท่าที่เปี่ยมไปด้วยแรงกดดันมหาศาล

ดนตรีเพลง "หมิงจือกู้ฟ่าน" ดังขึ้น

การเต้นของพวกเขาไม่ได้เปี่ยมไปด้วยพลังระเบิดอารมณ์เหมือนทีมอื่น ทว่าการผสานงานของทั้งเจ็ดคนกลับกลมกลืนเป็นหนึ่งเดียวอย่างไร้รอยต่อ

ทุกท่วงท่าลงจังหวะได้อย่างแม่นยำ แฝงไปด้วยความเซ็กซี่อันตรายที่ดูเกียจคร้านและบรรยากาศต้องห้ามที่ดึงดูดใจอย่างยิ่ง

การเคลื่อนไหวของลูกทีมบางคราวก็เป็นดั่งเงาของเขา บางคราวก็เป็นดั่งโซ่ตรวนที่พันธนาการเขาไว้ การแปรแถวเต็มไปด้วยพลังปะทะทางสายตา

ที่ร้ายกาจยิ่งกว่าคือน้ำเสียงของฉวีหลินเฟิง ภายใต้จังหวะแทร็ป เขาใช้เสียงลมและการสลับเสียงแท้เสียงเทียมอันเป็นเอกลักษณ์ได้อย่างถึงขีดสุด ราวกับอสรพิษเย็นเยียบที่กำลังแลบลิ้น เลื้อยพันประสาทการรับฟังของคุณอย่างคลุมเครือและอันตราย

เมื่อเพลงเข้าสู่ท่อนฮุกช่วงไคลแมกซ์ เขาค่อยๆ ก้าวไปที่ริมกรงขัง มือข้างหนึ่งจับโซ่โลหะเย็นเฉียบเอาไว้ แล้วค่อยๆ เลียริมฝีปากสีแดงสดของตัวเองอย่างยั่วยวนเป็นที่สุดต่อหน้าเลนส์กล้องที่อยู่ใกล้ที่สุด

ทั่วทั้งสตูดิโอพลันระเบิดเสียงกรีดร้องดังสนั่นจนแทบจะพังหลังคาลงมา

คำพูดนั้นว่าไว้อย่างไรนะ ต่อหน้าความเซ็กซี่ ความน่ารักก็ไร้ค่าโดยสิ้นเชิง

"เชี่ยเอ๊ย!" ขากรรไกรของเฉียวอี้โจวแทบจะร่วงลงพื้น เอามือกุมหน้าตัวเองอย่างเวอร์วัง "ช่วยด้วย! เมนโวคอลของฉันกลายเป็นปีศาจจิ้งจอกไปแล้ว! พวกเขาทั้งเจ็ดคนนี่มันบอยแบนด์ปีศาจชัดๆ! แบบนี้ใครจะไปต้านไหววะ!"

แม้แต่ลู่อีไป๋ยังผิวปากออกมา ไม่ปิดบังความชื่นชมในแววตาแม้แต่น้อย "ดิบได้ใจ ฉันชอบ"

ในท้ายที่สุด เมื่อคะแนนถูกเปิดเผย ทีมของฉวีหลินเฟิงก็เฉือนเอาชนะทีมของเว่ยหวาไปด้วยคะแนนที่เฉียดฉิว

การที่ราชาแห่งเวทีละทิ้งความดุดันแล้วควักหัวใจออกมาแสดงนั้นน่าประทับใจจริงๆ ทว่าพลังทำลายล้างของโวคอลอันดับหนึ่งที่แปลงร่างเป็นปีศาจมายื่นความยั่วยวนขั้นสุดให้นั้น ย่อมตรงไปตรงมาและเข้าจู่โจมได้รุนแรงกว่าอย่างเห็นได้ชัด

สุนทรียศาสตร์แห่งสิ่งต้องห้ามอันชวนอึดอัดใจที่สร้างขึ้นร่วมกันโดยคนทั้งเจ็ดคน ในที่สุดก็เหนือกว่าไปอีกขั้น ดึงดูดความชอบของผู้ชมในห้องส่งได้อย่างอยู่หมัด

มาถึงตอนนี้ การประชันแบบแบ่งกลุ่มของการแสดงรอบแรกก็สิ้นสุดลงทั้งหมด

เมื่อคะแนนของกลุ่มสุดท้ายลงตัว พิธีกรเวินช่านพร้อมด้วยสองครูฝึกจิ้นหย่วนและอวี๋หว่านโจวก็เดินขึ้นมาบนเวทีพร้อมกัน

แสงไฟสว่างไสวในสตูดิโอสว่างขึ้นทั้งหมดอีกครั้ง สาดส่องใบหน้าของทุกคนในสถานที่แห่งนี้ที่ยังคงรู้สึกค้างคาอารมณ์ไม่หาย

"ขอบคุณเด็กฝึกทุกคนที่มอบงานเลี้ยงอันยอดเยี่ยมทั้งภาพและเสียงให้พวกเราในค่ำคืนนี้นะคะ!" เสียงของเวินช่านเปี่ยมไปด้วยความกระตือรือร้นและจริงใจ "และขอขอบคุณจากใจจริงสำหรับผู้เป็นพยานความเปล่งประกายทุกท่านที่มาร่วมงานในวันนี้ ทุกคะแนนโหวตของพวกคุณได้กำหนดชะตาชีวิตของพวกเขา และได้เป็นพยานการเติบโตของพวกเขาด้วยค่ะ!"

อวี๋หว่านโจวยิ้มพลางกล่าวเสริม "ใช่ค่ะ ยินดีด้วยนะคะ เด็กฝึกทั้งหนึ่งร้อยคน พวกเธอทำสเตจการแสดงรอบแรกสำเร็จแล้ว! พวกเธอได้พิสูจน์ตัวเองแล้ว พวกเราภูมิใจในตัวพวกเธอทุกคนค่ะ!"

จิ้นหย่วนรับไมโครโฟนไป สีหน้าของเขายังคงเคร่งขรึมเหมือนเช่นเคย ทว่าในแววตากลับมีความยอมรับเพิ่มขึ้นมาหลายส่วน "เวทีไม่เคยโกหก ทุกหยาดเหงื่อที่พวกคุณหลั่งริน ทุกความพยายามที่พวกคุณทุ่มเท พวกเราและผู้ชมทุกคนต่างเห็นอยู่ในสายตา ทีมที่ชนะอย่าเพิ่งเหลิง ทีมที่แพ้ก็อย่าเพิ่งท้อถอย ไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร ค่ำคืนนี้พวกคุณทุกคนคู่ควรกับเสียงปรบมือที่กึกก้องที่สุดครับ"

เมื่อสิ้นเสียงของเขา ในสถานที่แห่งนั้นก็ดังกระหึ่มไปด้วยเสียงปรบมือและเสียงโห่ร้องยินดีที่ยาวนานอีกครั้ง

เสียงของเวินช่านดังขึ้นอีกครั้ง เพื่อปิดฉากค่ำคืนอันยาวนานและยอดเยี่ยมนี้ "แม้การประชันในการแสดงรอบแรกจะสิ้นสุดลงแล้ว แต่นี่เป็นเพียงแค่การเริ่มต้นเท่านั้นค่ะ! การเดินทางของเหล่าเด็กหนุ่มคือทะเลแห่งดวงดาวอันกว้างใหญ่! ให้พวกเรามารอคอยการแสดงครั้งต่อไปที่ยอดเยี่ยมยิ่งกว่าของพวกเขาไปด้วยกันนะคะ!"

เธอยกไมโครโฟนขึ้น เผชิญหน้ากับผู้ชมทั้งฮอลล์แล้วตะโกนเสียงดัง "พวกเรา ไว้เจอกันในการแสดงรอบที่สองค่ะ!"

ผู้ชมต่างลุกขึ้นจากที่นั่ง ตอบรับกลับไปด้วยพลังทั้งหมดที่มี

"ไว้เจอกันในการแสดงรอบที่สอง!"