ตอนที่ 95 แย่แล้ว นี่กะจะเล่นงานกันให้ถึงตายเลยนี่หว่า

เฉียวอี้โจวมองแผ่นหลังของคนทั้งสอง ขยับปากตั้งท่าจะพูดอะไรบางอย่าง

แต่ท้ายทอยกลับโดนเสิ่นเลี่ยนฟาดไปทีหนึ่งเสียก่อน "พอได้แล้ว เตรียมกินข้าว"

[55555555 เรื่องผ่านไปไวเบอร์นี้เลยเรอะ!]

[เสิ่นเลี่ยน: ไม่มีเรื่องไหนที่หม้อไฟมื้อเดียวจะแก้ไม่ได้]

[เฉียวอี้โจวตัวแทนหมู่บ้านทำฉันขำจะตายแล้ว ถึงจะไม่ค่อยดีแถมยังไม่ได้พูดออกมาก็เถอะ แต่ฉันเห็นด้วยนะ!]

ปาร์ตี้หม้อไฟข้ามทีมอันแสนคึกคักนี้เริ่มตั้งแต่เที่ยงคืน ยิงยาวไปจนกระทั่งขอบฟ้าเริ่มสางถึงได้ปิดฉากลง อวี๋ไป่ชวน ลู่อีไป๋ และเจียงหนานต่างก็พาคนในทีมตัวเองมาร่วมแจมด้วยจริงๆ ชายหนุ่มหลายสิบชีวิตล้อมวงรอบหม้อไฟกรุ่นควันหลายใบ ชนแก้วสรวลเสเฮฮา ราวกับความตึงเครียดเชือดเฉือนบนเวทีก่อนหน้านี้เป็นเพียงแค่ความฝันตื่นหนึ่ง

[ข้อความบนจอ: หม้อไฟมื้อเดียว ซัดตั้งแต่เที่ยงคืนยันรุ่งสาง]

[นี่มันคู่แข่งที่ไหนกัน ชัดเจนว่าเป็นแก๊งเพื่อนกินมารวมพลสร้างความสัมพันธ์ต่างหาก!]

[จุดสิ้นสุดของไอดอลก็คือนักสวาปามสินะ ฉันตรัสรู้ละ]

พอกินอิ่มดื่มเปรม ความง่วงงุนก็ซัดสาดเข้ามาดั่งระลอกคลื่น

จานชามและแก้วน้ำที่ว่างเปล่าระเกะระกะเต็มโต๊ะ ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของมันเนื้อวัวผสมน้ำจิ้มงา ส่วนตัวการทั้งหลายต่างก็นอนระเนระนาด หาที่ล้มตัวลงนอนกันคนละทิศละทาง ไม่เหลือเรี่ยวแรงแม้แต่จะเก็บกวาดแล้ว

โชคดีที่ทีมงานรายการยังพอมีความเป็นคนอยู่บ้าง หลังการแสดงรอบอันโหดหินสิ้นสุดลง จึงให้ทุกคนได้หยุดพักผ่อนเต็มๆ หนึ่งวัน

แถมกิจกรรมปิ้งย่างที่ตกลงกันไว้ ก็จัดสรรอย่างรู้ใจให้เลื่อนไปเป็นช่วงค่ำ

นี่จึงเป็นโอกาสทองให้ทุกคนได้นอนชดเชยอย่างเต็มคราบ

แสงแดดส่องลอดรอยแยกของผ้าม่าน ทอดเงากระดำกระด่างลงบนพื้นห้องที่เกลื่อนกลาดไปด้วยข้าวของ

จนกระทั่งถึงบ่ายสองบ่ายสามโมง หอพักหมายเลขหนึ่งทั้งหลังก็ยังคงเงียบสงัดจนแทบได้ยินเสียงเข็มหล่น

ภายในห้องกว้างขวาง กลุ่มชายหนุ่มนอนทอดกายระเกะระกะ บ้างก็จมหายไปในโซฟาบีนแบ็ก บ้างก็เอาผ้าห่มพันกายแล้วนอนแหมะอยู่บนฟูกปูพื้น ท่าทางการนอนพิสดารพันลึก แต่ไม่มีข้อยกเว้นเลยสักคน ทุกคนล้วนหลับสนิทเป็นตาย

ในอากาศยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นอายความเกียจคร้านหลังมื้อหม้อไฟเจือจาง ผสานเข้ากับกลิ่นสบู่อาบน้ำจางๆ บนตัวของเหล่าเด็กหนุ่ม

เครื่องปรับอากาศคุมอุณหภูมิยังคงเป่าลมร้อนออกมาอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ทำให้ไม่รู้สึกถึงไอหนาวเหน็บภายนอกห้องแม้แต่น้อย และกลายเป็นข้ออ้างชั้นดีที่ช่วยให้คนกลุ่มนี้หลับใหลอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว

บนพรม มีคนแขนยาวขายาวพาดขาข้างหนึ่งไปบนเอวของคนข้างๆ อย่างไม่ระแวดระวัง คนที่โดนทับก็เพียงแค่ส่งเสียงครางฮืออย่างไม่สบอารมณ์ในความฝัน ก่อนจะพลิกตัวนอนต่อ

คนบนโซฟายิ่งเปิดเผยกว่านั้น คงเพราะกินหม้อไฟแล้วร้อนเกินไป เสื้อยืดบนร่างจึงถูกเขาเลิกขึ้นมาถึงหน้าอกโดยไม่รู้ตัวในยามหลับ กล้ามท้องเป็นลอนชัดเจนผลุบๆ โผล่ๆ ตามจังหวะลมหายใจที่สม่ำเสมอ เปี่ยมล้นไปด้วยพลังแห่งความหนุ่มแน่นอันมีชีวิตชีวา

เด็กหนุ่มอีกคนที่สวมเสื้อกล้ามสีดำจมตัวอยู่ในโซฟาบีนแบ็ก แขนข้างหนึ่งพาดอยู่บนที่พักแขน เผยให้เห็นเส้นสายกล้ามเนื้อที่แน่นตึงและได้รูป มืออีกข้างยังคงถือกระป๋องเครื่องดื่มเปล่าๆ ไว้อย่างหลวมๆ

ส่วนเสิ่นเลี่ยนนั้น เขานอนเอนกายอยู่บนโซฟาเดี่ยว ศีรษะเอียงเล็กน้อยโดยใช้แขนตัวเองหนุนแทนหมอน

ขนตายาวหนาทึบทอดเงาลงมาใต้ดวงตา คิ้วและตาที่ยามปกติแลดูเย็นชาเคร่งขรึมคลี่ออกอย่างผ่อนคลายในยามหลับใหล ดูอ่อนโยนไร้พิษสงเป็นพิเศษ

[[15:02] เปิดห้องไลฟ์สดมาเก้อแท้ๆ พวกเด็กๆ ทำไมยังไม่ตื่นกันอีกเนี่ย?]

[ช่างปะไร แช่กล้องไว้ตรงนี้เลยนะ ฉันยอมเปย์แพ็กเกจรายปีเลย!]

[เมนต์บน ให้พวกเขาได้นอนเถอะ ดูขอบตาดำจนแทบจะร่วงถึงพื้นอยู่แล้ว สงสารจะแย่]

[ห้องไลฟ์สดที่เงียบเชียบ มีแค่เสียงหายใจสม่ำเสมอของเหล่าคนหล่อ ได้ฟีลความสงบสุขในวันวานอยู่นะ]

[ฉันนั่งดูมาสามชั่วโมงแล้ว ไม่มีใครพลิกตัวสักคนเลยจริงๆ นี่มันหลับลึกเบอร์ไหนกันเนี่ย!]

กล้องแพนผ่านใบหน้าที่กำลังหลับใหลไปทีละคนอย่างไร้สรรพเสียง

พวกเขาเหนื่อยสายตัวแทบขาดกันจริงๆ

การฝึกซ้อมอย่างหนักหน่วงต่อเนื่อง เวทีการแสดงรอบที่กดดันมหาศาล ความตึงเครียดของประสาทที่พุ่งสูงลิบ... ตลอดหนึ่งเดือนกว่าที่ผ่านมา ทุกคนต่างเป็นเหมือนหนังยางที่ถูกขึงจนตึงเปรี๊ยะ

การฝึกหนักรีดเค้นเรี่ยวแรงหยดสุดท้ายของพวกเขาไปจนหมดสิ้น และหม้อไฟมื้อที่อิ่มหนำสำราญใจมื้อนั้น ก็กลายเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้สติสัมปชัญญะของทุกคนพังครืนลงมา

แรกเริ่มเดิมทีก็แค่อยากพิงพักผ่อนตรงนี้สักครู่ แต่สุดท้ายกลับผล็อยหลับเป็นตายไปเสียอย่างนั้น

ในยามนี้ ไม่มีเวที ไม่มีการแข่งขัน มีเพียงกลุ่มเด็กหนุ่มที่ปลดเปลื้องการระแวดระวังทั้งหมดลง แล้วนอนหลับระเกะระกะไปคนละทิศคนละทาง

นี่เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่พวกเขาเข้ากองรายการมา ที่สามารถนอนหลับได้อย่างสนิทใจจนตื่นเองตามธรรมชาติ โดยไม่ต้องคิดอะไรและไม่ต้องทำอะไรเลยสักอย่าง

[ตัวอักษรตกแต่ง: วันหยุดพักผ่อนประจำวันนี้ ธีมหลัก: นอนชดเชย]

ภายในห้องเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมหายใจสม่ำเสมอดังแว่วขึ้นลงเป็นจังหวะ และเสียงนกร้องนอกหน้าต่างสองสามเสียงที่แว่วมาเป็นครั้งคราว

ภายในอาคารหอพักหมายเลขหนึ่งช่างสงบสุขไร้คลื่นลม ทว่าบนโลกอินเทอร์เน็ตกลับเริ่มมีกระแสคลื่นใต้น้ำซัดกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง

ขณะที่เหล่าเด็กฝึกยังคงนอนหลับสนิทอยู่ในห้วงความฝัน เสี่ยวหลี่จากฝ่ายประชาสัมพันธ์ของรายการ ก็สะดุ้งสุดตัวจนเด้งขึ้นมาจากเก้าอี้เพราะเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังบาดแก้วหู

บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ตรงหน้าเขา ซอฟต์แวร์ที่ใช้สำหรับมอนิเตอร์กระแสความคิดเห็นบนโลกออนไลน์โดยเฉพาะ กำลังกะพริบแสงสีแดงจ้าชวนแสบตา

และใจกลางของสัญญาณเตือนภัยสีแดงนั้น ก็ปรากฏตัวอักษรขนาดใหญ่สองตัวอย่างเด่นชัด นั่นคือ เสิ่นเลี่ยน

"ฉันตาฝาดไปหรือเปล่าเนี่ย" เสี่ยวหลี่ขยี้ตาพลางยื่นหน้าเข้าไปใกล้จอคอมพิวเตอร์

นับตั้งแต่ระบบนี้เพิ่มชื่อของเสิ่นเลี่ยนเข้าไปในขอบเขตการมอนิเตอร์กระแสความคิดเห็น มันไม่เคยขึ้นไฟแดงเพราะเสิ่นเลี่ยนเลยแม้แต่ครั้งเดียว

ท็อปอันดับหนึ่งผู้นำโด่งแบบทิ้งห่างที่เรียกได้ว่า 'แทบไม่มีกระแสด้านลบ' คนนี้ แฟนคลับมีพลังการต่อสู้สูงลิ่ว ฐานแฟนคลับคนทั่วไปก็มั่นคงเหนียวแน่น ปกติแล้วอย่าว่าแต่อะไรเลย แม้แต่กระทู้แอนตี้สักกระทู้ยังยากที่จะจุดติดขึ้นมาได้

แต่ในเวลานี้ ดัชนีกระแสด้านลบกลับกำลังพุ่งสูงขึ้นด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

เสี่ยวหลี่ไม่กล้าชักช้า เขารีบคลิกเปิดดูต้นตอของสัญญาณเตือนทันที

นั่นเป็นกลุ่มซุบซิบดาราที่มีทราฟฟิกมหาศาล กระทู้หนึ่งถูกดันขึ้นเป็นกระทู้ยอดนิยมภายในเวลาสั้นๆ เพียงแค่ครึ่งชั่วโมง

พาดหัวกระทู้ชวนตื่นตระหนก: [เจาะลึกเบื้องหลัง "ชุ่ยช่านเลี่ยนซีเซิง" ทีมเสิ่นเลี่ยนส่อแววบูลลี่ สมาชิกสองคนร่ำไห้ตีจาก?]

เนื้อหาในกระทู้เขียนเป็นตุเป็นตะ ชี้ชัดว่าการย้ายทีมของซ่งอวิ๋นโจวและฟู่เซินเป็นการจำใจหนีเพราะถูกบูลลี่ภายในทีมอย่างไม่ต้องสงสัย ทุกตัวอักษรแฝงนัยว่าเสิ่นเลี่ยนเป็นคนหน้าไหว้หลังหลอก ปล่อยให้สมาชิกตั้งก๊กแบ่งพวก และคอยกีดกันเด็กฝึกที่ไม่มีเส้นสาย

เสี่ยวหลี่ใจหายวาบ เขารู้ได้ทันทีว่านี่ไม่ใช่แค่กระทู้โจมตีธรรมดาๆ ทั่วไป

เขารีบค้นหาคำสำคัญในกลุ่มนั้นอย่างรวดเร็ว แล้วก็เป็นไปตามคาด กระทู้ที่คล้ายคลึงกันผุดขึ้นมาราวกับดอกเห็ดหลังฝนตก จากหลากหลายมุมมองที่ร้อยเรียงกันเป็นตาข่ายดักจับกระแสสังคมเพื่อเล่นงานเสิ่นเลี่ยนโดยเฉพาะ

กระทู้ใหญ่ที่มีคนตอบมหาศาลอีกกระทู้หนึ่งยิ่งใช้ถ้อยคำประชดประชันเหน็บแนมกว่าเดิม: [คุยกันด้วยเหตุผล เสิ่นเลี่ยนนี่เป็นเด็กเส้นเกินไปไหม รายการแทบจะกลายเป็นของบ้านเขาไปแล้วมั้ง?]

จขกท.: ขำจะตาย การแสดงรอบเพิ่งจบไปหมาดๆ ผู้กำกับยังยืนประกาศกฎอยู่ตรงนั้นเลย เขากับเจียงเฉาสองคนคุยกันไม่กี่คำก็แบ่งห้องพักกันเสร็จสรรพแล้วเหรอ? กฎของรายการมีไว้ประดับฉากหรือไง? ไม่ให้เกียรติทีมงานรายการขนาดนี้ ก็แค่อาศัยว่าตัวเองดังไม่ใช่เหรอ?

ความคิดเห็นที่ 1: จริง รู้สึกว่าทั้งรายการหมุนรอบตัวเขาไปหมด แอร์ไทม์เยอะจนเว่อร์ คนอื่นอุตส่าห์ทุ่มเทเตรียมเวทีแทบตาย สุดท้ายที่ไวรัลกลายเป็นรีแอ็กชันของเขาทั้งนั้น

ความคิดเห็นที่ 2: เขาเรียกว่า 'เด็กเส้นของรายการ' ไง เข้าใจไหมล่ะ? นายทุนเขาวางบทล็อกมงไว้แต่แรกแล้ว พวกเราก็แค่ตัวประกอบส่งเสริมพระเอกเท่านั้นแหละ

ความคิดเห็นที่ 3: มิน่าล่ะสมาชิกสองคนนั้นถึงอยากย้ายหนี อยู่ในทีมไปก็ไม่มีวันได้ลืมตาอ้าปาก แอร์ไทม์ถูกเขาแย่งไปหมดคนเดียว อยู่ต่อเพื่ออะไรล่ะ? เป็นคนรับใช้คอยล้างเท้าเหรอ?

ทันใดนั้น กระทู้วิเคราะห์อีกกระทู้หนึ่งก็โผล่ขึ้นมา โดยมีมุมมองที่เฉียบคมและร้ายกาจยิ่งกว่า: [เรียงความขนาดย่อมวิเคราะห์แผนการร้ายของเสิ่นเลี่ยน ช็อตชวนกินหม้อไฟนั่นคือตำราแอ๊บใสของแท้]

จขกท.: สาวๆ อย่าโดนภาพลักษณ์หลอกเอานะ ดึกดื่นค่อนคืน ต่อหน้าทุกคนและกล้องถ่ายทำ เดินไปถามสมาชิกสองคนที่เพิ่ง 'แปรพักตร์' ว่าจะมากินหม้อไฟฉลองด้วยกันไหม นี่มันสิ่งที่คนปกติเขาทำกันเหรอ? เขารู้อยู่แก่ใจว่าอีกฝ่ายอึดอัดจนแทบแทรกแผ่นดินหนี ไม่มีทางตอบตกลงแน่ๆ แกล้งทำแบบนี้ก็เพื่อโชว์ว่าตัวเองใจกว้าง แล้วถือโอกาสประจานสองคนนั้นต่อหน้าสาธารณชนไปในตัวไม่ใช่เหรอ? พวกแอ๊บใสระดับสูงนี่แหละตัวอันตรายที่สุด

ความคิดเห็นที่ 1: เชี่ย! พอ จขกท. พูดมาฉันตาสว่างเลย! ท่าทางนิ่งๆ สบายๆ ของเขานั่น มันฟีลลิ่งปั่นหัวควบคุมจิตใจขั้นเทพชัดๆ ไม่ใช่เหรอ? 'ฉันไม่ได้โทษพวกนายนะ ทำไมพวกนายต้องไปล่ะ?' ร้ายกาจโคตร!

ความคิดเห็นที่ 2: ไม้นี้โหดจัด นอกจากจะสร้างภาพลักษณ์ว่าตัวเองไม่ถือโทษโกรธเคืองแล้ว ยังทำให้สองคนนั้นดูใจแคบไปเลย ได้ทั้งขึ้นทั้งล่องคนเดียว แผนการล้ำลึกขนาดนี้ ถ้าอยู่ในวังหลังอย่างน้อยก็อยู่รอดไปจนถึงตอนจบอะ

ถึงขั้นมีกระทู้เริ่ม "ขุดอดีต" พยายามจะคุ้ยประวัติด่างพร้อยขึ้นมาตั้งแต่รากเหง้า: [เอาเผือกเก่ามาเล่าใหม่ มีใครรู้บ้างไหมว่าตอนอยู่มหาวิทยาลัยเสิ่นเลี่ยนหน้าตาเป็นยังไง? ไปศัลยกรรมมาหรือเปล่า?]

จขกท.: อย่าเห็นว่าตอนนี้เขาดูดีมีมาดนะ จขกท. มีเพื่อนบังเอิญเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกับเสิ่นเลี่ยนพอดี เลยไปหารูปถ่ายรวมตอนนั้นมาได้ ดูสิว่าตอนนั้นกับตอนนี้ต่างกันขนาดไหน!

รูปที่แนบมาคือภาพถ่ายตอนเสิ่นเลี่ยนอยู่มหาวิทยาลัย ยุคนั้นทรงผมสไตล์เด็กแนวอินดี้ยังฮิตกันอยู่

เสิ่นเลี่ยนเองย่อมไม่พ้นตามกระแสไปด้วย

ทั้งตัวสวมเสื้อโค้ตลายเสือดาวที่ฮิตที่สุดในยุคนั้น กางเกงรัดรูป รองเท้าหนังทรงโลฟเฟอร์ปุ่มยาง

พยายามเซ็ตผมให้ชี้ตั้งโด่เด่เป็นช่อๆ อย่างชัดเจนทุกเส้น ที่ไม่ได้ย้อมผมเป็นสีฉูดฉาดหลากสี ก็เพราะตาแก่เสิ่นเคยขู่ไว้ว่า ถ้าขืนย้อมหัวเขียวกลับมาละก็ จะตีขาหมาของเขาให้หัก

เสิ่นเลี่ยนถึงได้จำใจยอมตัดใจ

ส่วนจุดอื่นแต่งตัวตามแฟชั่นที่ฮิตที่สุดในยุคนั้นเป๊ะ

ข่าวลือทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ การคาดเดาในแง่ร้ายสารพัดผุดขึ้นมาไม่หยุด ดูท่าคงใกล้จะถูกพวกแอ็กเคานต์ปั่นกระแสแคปไปลง แล้วพุ่งทะยานขึ้นเทรนด์ค้นหาในไม่ช้า

"แย่แล้ว นี่กะจะเล่นงานกันให้ตายไปข้างเลยนี่หว่า" เสี่ยวหลี่เหงื่อผุดเต็มหน้าผาก เขารีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาผู้อำนวยการฝ่ายประชาสัมพันธ์อย่างจ้าวต้าชุนทันที