ตอนที่ 94 กินด้วยกันหน่อยไหม

(ทุกคนครับ เกิดข้อผิดพลาดครั้งใหญ่ ต้องขออภัยด้วยครับ ผมนับจำนวนคนในทีมผิด ตอนที่คำนวณผู้รอรับเลือก 64 คน ดันคิดตรง ๆ เป็นแปดคูณแปดได้หกสิบสี่ เลยลืมกัปตันทีมไปแปดคน ความจริงหนึ่งทีมต้องมีเก้าคน ได้เพิ่มตัวละครเฉินซวี่เหยียเข้าทีมเสิ่นเลี่ยนแล้ว แก้ไขเนื้อหาก่อนหน้าเรียบร้อย ต้องขออภัยจริง ๆ ครับ ขอบคุณ จูก่อหลิน และ ผู้ใช้ 30831194 ที่ช่วยชี้แนะ และขอบคุณ หนานเฟิงชิงอวี่ ที่ช่วยทักท้วงเรื่องตอนเลือกเพลง "Final Spark" ที่เขียนทีมเจียงหนานสลับเป็นลู่อีไป๋ทั้งทีมด้วยครับ ขออภัยอย่างยิ่งในความไม่สะดวก ไม่ส่งผลกระทบต่อการอ่านหลังจากนี้แน่นอนครับ

และขอบคุณทุกคนที่ช่วยสนับสนุน ตอนนี้คะแนนรีวิวเปิดอย่างราบรื่นแล้ว โค้งคำนับครับ)

หลังจากเหล่าครูฝึกออกจากห้องไป เด็กฝึกก็จับกลุ่มกันเดินมุ่งหน้าไปยังอาคารหอพัก ความตึงเครียดและความเหนื่อยล้าหลังผ่านศึกใหญ่ ในที่สุดก็ถูกความสุขเอ่อล้นพัดพาจนมลายหายไปในนาทีนี้

ทว่า พวกเขายังเดินไปได้ไม่ทันไร ผู้กำกับฝ่ายดำเนินงานของรายการก็ถือโทรโข่งขนาดใหญ่เดินเข้ามาขวางขบวนของทุกคนไว้

"เด็กฝึกทุกคนรบกวนหยุดรอก่อนครับ เรื่องการจัดสรรหอพัก มีการจัดการใหม่ที่ต้องแจ้งให้ทราบ!"

ฝูงชนที่ส่งเสียงเซ็งแซ่เงียบลงในพริบตา ทุกคนหันไปมองผู้กำกับฝ่ายดำเนินงานเป็นตาเดียว

ผู้กำกับฝ่ายดำเนินงานกระแอมไอเคลียร์คอ ก่อนจะพูดต่อ "เนื่องจากหลังจากการแสดงรอบนี้ จำนวนทีมลดลง แต่ก็ยังมากกว่าจำนวนอาคารหอพักของเรา ดังนั้น จะมีอาคารหอพักสองหลังที่ต้องให้สองทีมพักร่วมกัน ส่วนทีมที่เหลือจะได้อยู่หนึ่งทีมต่อหนึ่งหลังครับ"

[[03:40] ช่วยด้วย ป่านนี้แล้วฉันยังมานั่งดูหนุ่มหล่อเลือกหอพักอยู่อีก]

[นั่นสิ ตีสามสี่สิบแล้ว พวกแกทำไมยังไม่นอนกันอีก?]

[แกก็ยังไม่นอนเหมือนกันไม่ใช่เหรอ? อย่าเพิ่งบ่น ดูเรื่องสนุกอยู่! จัดห้องพักเนี่ยละครฉากใหญ่เลยนะ!]

พอคำพูดนี้หลุดออกมา ด้านล่างก็เริ่มส่งเสียงฮือฮาทันที

เหล่าเด็กฝึกมองหน้ากันไปมา ไม่มีใครอยากเป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อน

[มาแล้วมาแล้ว! ดราม่ามาช้าแต่มานะ!]

ขณะที่ทุกคนกำลังมองตากันเลิ่กลั่ก คิดไม่ออกว่าทางรายการจะจัดสรรอย่างไร เจียงเฉาที่เพิ่งเดินมาขอโทษลัวหมิงเรื่องเมื่อครู่ พร้อมกับแวะมาถามเสิ่นเลี่ยนว่าจะกินอะไรในหม้อไฟ พอได้ยินเข้าก็เชิดคางไปทางเสิ่นเลี่ยนทันที

"เฮ้ ได้ยินหรือยัง" น้ำเสียงของเขาเจือความสนิทสนมแบบเปิดเผย "พวกเราสองทีมไปอยู่ด้วยกันเหมือนเดิมดีไหม? ยังไงก็ชินแล้ว ขี้เกียจย้าย อีกอย่างเดี๋ยววันหลังอยากกินหม้อไฟจะได้สะดวกด้วย"

[??? ฉันได้ยินอะไรนะ? หม้อไฟ?]

[วินาทีก่อนยังทำท่าปาดคอกันอยู่เลย วินาทีต่อมานัดกินหม้อไฟเนี่ยนะ? มิตรภาพของผู้ชายนี่มันเรียบง่ายขนาดนี้เลยเหรอ?]

[เจียงเฉา: ตีกันก็ส่วนตี ทะเลาะกันก็ส่วนทะเลาะ แต่อย่าเอาหม้อไฟมาล้อเล่น]

[ดึกดื่นป่านนี้มาพูดเรื่องหม้อไฟทำไมเนี่ย! ตอนแรกดูกำลังอิน ตอนนี้ท้องร้องเฉยเลย!]

[หิวด้วย+1 แอบเปิดแอพสั่งเดลิเวอรีเงียบ ๆ แล้วเนี่ย]

"เอาสิ" เสิ่นเลี่ยนพยักหน้าตกลง จากนั้นก็เริ่มสั่งเมนูอย่างรู้หน้าที่ "ขอเต้าหู้ปลาไส้มันปูเพิ่มอีกสองห่อนะ ขอบคุณ อันนั้นอร่อยจริง ๆ"

[5555555555 เสิ่นเลี่ยนนายไม่เกรงใจเลยจริง ๆ!]

[เต้าหู้ปลาไส้มันปู? ฟังดูน่ากินมาก! เสิ่นเลี่ยนสั่งเก่งเกิน! ซ่อนนิสัยสายกินไว้ไม่อยู่แล้ว!]

เมื่อได้รับคำตอบตกลง เจียงเฉาก็ฉีกยิ้มกว้างทันที เขาพยักหน้าแล้วจดลงในสมุดเล่มเล็ก เพราะไม่มีโทรศัพท์มือถือจึงกดสั่งเองไม่ได้ ได้แต่จดใส่กระดาษแล้วรบกวนให้ทีมงานช่วยใช้โทรศัพท์สั่งให้

จากนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นมองหลินจือเซี่ยที่ดูเรียบร้อยที่สุดในทีมของเสิ่นเลี่ยน "นายล่ะ? จะกินอะไร?"

หลินจือเซี่ยถูกคำถามกะทันหันนี้ทำเอางงไปชั่วขณะ เขาชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง "ผมเหรอครับ?"

เจียงเฉาทำหน้างุนงง "ก็ใช่น่ะสิ ไม่อย่างนั้นนายจะขึ้นไปนอนเลยหรือไง? กินสักคำสองคำหน่อยไหมล่ะ?"

"อ๊ะ อ๋อ ครับ!" หลินจือเซี่ยรีบพยักหน้ารับ โบกไม้โบกมืออย่างเกรงใจจนเนื้อเต้น "ผมกินแจมกับทุกคนนิดหน่อยก็ได้ครับ ไม่เลือกกินอยู่แล้ว!"

เฉียวอี้โจวตบไหล่หลินจือเซี่ยอย่างสนิทสนม บอกให้เขาไม่ต้องเกร็ง ก่อนจะขยิบตาให้เจียงเฉา "เวลาไม่แบทเทิลกัน นายน้อยเจียงของเราเป็นนายน้อยที่ดีแบบหาที่เปรียบไม่ได้เลยล่ะ"

[5555 หลินจือเซี่ยตกใจจนพูดจาติดอ่างไปหมดแล้ว]

[เจียงเฉานิสัยดีจังเลยอะ ถึงกับเดินถามทีละคนเลยเนี่ยนะ]

[เฉียวอี้โจวยืนยันเอง: นายน้อยที่ดีแบบหาที่เปรียบไม่ได้ ขำจะตายอยู่แล้ว นี่มันคำชมประหลาดอะไรกันเนี่ย!]

เสิ่นเลี่ยนไม่ได้สนใจความครึกครื้นตรงนี้ เขาหันไปหาผู้กำกับฝ่ายประสานงานที่ยังยืนรออยู่ แล้วพูดอย่างกระชับฉับไวว่า "ผู้กำกับครับ สองทีมเราอยู่ด้วยกันเหมือนเดิมแล้วกัน พอดีเลย ไม่ต้องย้ายของด้วย"

[ตกลงกันง่ายๆ งี้เลยดิ??? เพียงเพราะไม่อยากย้ายหอกับอยากกินหม้อไฟเนี่ยนะ???]

[จักรพรรดิเลี่ยน: ตราบใดที่ฉันขี้เกียจขยับตัว ทุกอย่างก็คุยกันได้หมด]

[ฉันบรรลุละ นี่สินะโลกของผู้แข็งแกร่ง แบทเทิลก็ส่วนแบทเทิล กินข้าวก็ส่วนกินข้าว แยกแยะชัดเจนมาก]

[เจียงเฉา: เคลียร์จบ เสิ่นเลี่ยน: ตกลง ผู้กำกับ: งั้นผมไปได้ยัง?]

ลู่อีไป๋กับเจียงหนานที่ยืนดูอยู่ไม่ไกลสบตากันแล้วยิ้มขำ

ลู่อีไป๋เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลกับเจียงหนานข้างกาย "ในเมื่อพวกนั้นอยู่ด้วยกันแล้ว พี่เจียงหนาน งั้นสองทีมเราก็อยู่ด้วยกันเลยไหมครับ? จะได้ไม่ต้องย้ายของเหมือนกัน"

เจียงหนานพยักหน้าน้อยๆ "ดียิ่ง"

[5555555555 อีกคู่ก็ล็อกคอกันอย่างไวเลยว่ะ!]

[หอพักหมายเลขสอง: ชุมนุมปัญญาชนผู้ทรงภูมิ หอพักหมายเลขหนึ่ง: พันธมิตรคนคลั่งกิน]

[ทีมงานรายการ: ตอนแรกกะจะสร้างศึกนองเลือด สรุปพวกนายเคลียร์กันเองข้างในจบหมด แถมยังนัดกินข้าวกันเสร็จสรรพอีกต่างหาก]

ผู้กำกับฝ่ายประสานงานเองก็นึกไม่ถึงว่าเรื่องที่น่าปวดหัวที่สุดจะคลี่คลายลงง่ายดายขนาดนี้ เขาตบมืออย่างอารมณ์ดี "ดีครับ! งั้นเอาตามนี้เลย! ทีมเสิ่นเลี่ยนกับทีมเจียงเฉาเข้าพักที่หอพักหมายเลขหนึ่ง! ทีมลู่อีไป๋กับทีมเจียงหนานเข้าพักที่หอพักหมายเลขสอง! ส่วนการจัดสรรของทีมอื่น เจ้าหน้าที่จะแจ้งเป็นรายทีมไปครับ! เอาล่ะ ทุกคนกลับไปเก็บของกันได้แล้ว!"

เมื่อการจัดสรรห้องพักได้ข้อสรุป บรรดาเด็กฝึกก็แยกย้ายกันไป มีทั้งคนที่ตื่นเต้นดีใจที่จะได้ต้อนรับรูมเมตคนใหม่ และคนที่ต้องเผชิญกับความรู้สึกเคว้งคว้างที่ต้องย้ายออกไป

ซ่งอวิ๋นโจวและฟู่เซิน ในฐานะสมาชิกทีมของเสิ่นเลี่ยนในรอบที่แล้ว หลังจากประเมินสไตล์เพลงใหม่และการแข่งขันภายในทีมอย่างรอบด้านแล้ว เพื่อให้ได้โอกาสในการแสดงความสามารถที่มากขึ้น ทั้งคู่จึงตัดสินใจเลือกย้ายไปร่วมทีมอื่นเอง

การตัดสินใจเลือกก็เรื่องหนึ่ง แต่การเก็บข้าวของย้ายออก มันเป็นอีกเรื่องหนึ่งเลย

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ในเวลาที่คุณต้องย้ายออกจากทีมที่คุณเป็นฝ่าย "ทรยศ" ออกมาเอง ท่ามกลางบรรยากาศที่แสนจะกลมเกลียวชื่นมื่นเช่นนี้ ความรู้สึกนั้นไม่ต่างอะไรกับการถูกลากมาประหารชีวิตในที่สาธารณะเลยสักนิด

เพื่อหลีกเลี่ยงความกระอักกระอ่วนตอนเผชิญหน้ากัน พอผู้กำกับประกาศเลิกแถว ซ่งอวิ๋นโจวกับฟู่เซินก็แทบจะสับขาซอยเท้าวิ่งกลับหอพัก หวังจะรีบเก็บของแล้วย่องออกไปอย่างเงียบเชียบ ก่อนที่พวกเสิ่นเลี่ยนจะกลับมา

[มาแล้วๆ หนึ่งในพาร์ตที่ตั้งตารอที่สุดของอีพีนี้: คอนเทนต์พบปะอดีตเพื่อนร่วมทีม]

[ฉันจำได้ว่าสองคนนั้นเป็นฝ่ายขอไปทีมอื่นเองปะ? แบบนี้โคตรจะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเลยนะ]

[เตรียมพบกับสมรภูมิเดือดขนาดย่อมได้เลย!]

ทั้งสองคนลนลานจนมือพันกัน อยากจะมีสักแปดมือให้รู้แล้วรู้รอด

ซ่งอวิ๋นโจวยัดเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเดินทางอย่างลวกๆ ส่วนฟู่เซินก็กวาดบรรดาขวดกระปุกสารพัดบนโต๊ะลงกล่องกระดาษอย่างไม่คิดชีวิต

ทว่า ยิ่งกลัวสิ่งไหน สิ่งนั้นก็ยิ่งมา

ทันทีที่พวกเขาลากกระเป๋าเดินทางมาถึงหน้าประตู เสียง "แกร๊ก" ก็ดังขึ้น ประตูห้องพักถูกผลักเปิดออกจังหวะเดียวกับที่เปิดจากข้างนอกพอดี

เสิ่นเลี่ยนเดินนำสมาชิกรุ่นเก่าและใหม่เข้ามาด้วยเสียงหัวเราะพูดคุยอย่างเฮฮา

ซ่งอวิ๋นโจวและฟู่เซินที่ยืนอยู่ตรงประตูแข็งทื่อไปทันที ในมือยังกอดกล่องกระดาษไว้ จะก้าวไปข้างหน้าก็ไม่ได้จะถอยหลังก็ไม่ทัน สีหน้าของทั้งสองซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด

บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่งไปชั่วขณะ

ซ่งอวิ๋นโจวรู้สึกว่าแก้มทั้งสองข้างร้อนผ่าว ความอึดอัดทำเอานิ้วเท้าแทบจะจิกทะลุพื้นรองเท้าอยู่รอมร่อ

ฟู่เซินยิ่งแล้วใหญ่ เขาก้มหน้ามุดต่ำ สายตาจับจ้องอยู่ที่ปลายรองเท้าตัวเองเขม็ง แทบอยากจะมุดดินหายตัวไปเดี๋ยวนั้น

เขาเตรียมใจที่จะโดนถากถางเสียดสีเอาไว้แล้ว ในเมื่อพวกเขานี่แหละที่เป็นฝ่ายเลือกเดินจากไปก่อน

[ชิบหายละ! สุดท้ายก็จ๊ะเอ๋กันจนได้! รู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกทะลุจอเลยเนี่ย!]

[โมเมนต์อับอายขายขี้หน้าแห่งชาติ กล้องยังจ่อซูมหน้าเต็มๆ อีก ช่วยด้วยยย!]

[ซ่งอวิ๋นโจว: ตอนนั้นผมกลัวแทบตาย คิดแค่อยากจะหาหลุมมุดแทรกแผ่นดินหนีไปให้พ้นๆ]

[สภาพเหมือนตัวคุณเวลาแอบย้ายงานใหม่แล้วดันโดนเพื่อนร่วมงานเก่าจับได้คาหนังคาเขาเป๊ะ]

ท่ามกลางความเงียบงันจนน่าอึดอัด เสิ่นเลี่ยนเกาหัวแกรกๆ มือตัวเองยังหิ้วถุงของกินพะรุงพะรังอยู่เต็มไปหมด จะให้ปล่อยคนเดินออกไปทั้งๆ ที่ถึงเวลากินข้าวแบบนี้ มันก็ดูไม่ค่อยเข้าท่าเท่าไร

"กินด้วยกันหน่อยไหมล่ะ?"

เขาชะงักไปนิดหนึ่ง แล้วเสริมขึ้นมาอีกประโยค คล้ายกำลังอธิบายว่านี่ไม่ได้ชวนแค่สองคนตามลำพัง "เดี๋ยวพวกอวี๋ไป่ชวนก็มา ลู่อีไป๋กับเจียงหนานดึกๆ ก็น่าจะแวะมาแจมด้วยเหมือนกัน"

คำชวนที่ดูแสนจะธรรมดานี้ พอเข้าหูซ่งอวิ๋นโจวกับฟู่เซิน กลับยิ่งทำให้รู้สึกทรมานใจยิ่งกว่าคำก่นด่าซักไซ้ใดๆ ทั้งสิ้น

ซ่งอวิ๋นโจวคอแห้งผาก หัวใจคล้ายถูกมือที่มองไม่เห็นบีบเค้นเอาไว้แน่น เขารีบเงยหน้าขึ้นแทบจะในทันที แล้วส่ายหัวไปมาอย่างแรง

"มะ...ไม่ต้องหรอกครับ!" น้ำเสียงของเขาแหบแห้งและลนลาน "ทีมพวกเรายังมีธุระ ต้องรีบไปแล้วครับ"

"ใช่ครับ พวกเราไม่รบกวนดีกว่า" ฟู่เซินรีบเออออตาม หัวส่ายดิกเป็นกลองป๋องแป๋ง

ทั้งสองคนปฏิเสธขึ้นพร้อมกันอย่างพร้อมเพรียง ไม่ยอมพูดต่อแม้แต่อีกคำเดียว ลากกระเป๋าเดินทางของตัวเองเผ่นแน่บออกจากประตูหอพักไปราวกับวิ่งหนีตาย

[เสิ่นเลี่ยน: ไปแล้วเหรอ? อ้าว กินข้าวเสร็จค่อยไปดิ]

[ละครในใจของสองคนนั้น: ชิบหายละ โดนด่ายับแน่ เสิ่นเลี่ยน: กินข้าว สองคนนั้น: ??? จุกกว่าเดิมอีก!]

[แผ่นหลังของสองคนนั้นดูอ้างว้างมาก... รู้งี้ไม่น่าทำตั้งแต่แรกเลย]