ตอนที่ 93 เลือกเพลงรอบสอง 7 อวี๋ไป่ชวน ได้พบคุณ คือเรื่องเซอร์ไพรส์ที่สุดในชีวิตผม

อวี๋ไป่ชวนอดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นนวดไหล่ขวาของตัวเอง

ในศึกตะลุมบอนแย่งเพลง "เจวี๋ยซาฉือเค่อ" (ช่วงเวลาเผด็จศึก) เมื่อครู่นี้ เพื่อแย่งชิงตำแหน่ง เขาชนเข้ากับเสิ่นเลี่ยนอย่างจัง ผลคือเหมือนวิ่งชนกำแพงหนา ร่างเขากระเด็นออกมาจนไหล่ยังปวดระบมถึงตอนนี้ และไม่ต้องสงสัยเลยว่า ใต้ร่มผ้าจะต้องเขียวช้ำเป็นปื้นใหญ่แล้วแน่นอน

พละกำลังมหาศาลบ้าเลือดจนไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมนั่น เขายังจำได้ขึ้นใจ

ตอนนี้ จะต้องมาประจันหน้ากับสัตว์ประหลาดตัวนี้ตรง ๆ อีกแล้วเนี่ยนะ

แถมถ้าแพ้ยังต้องไปร้องเพลงช้าอีกงั้นเหรอ

พอเห็นว่าคู่แข่งคืออวี๋ไป่ชวน ฝั่งทีมของเสิ่นเลี่ยนกลับผ่อนคลายกันถ้วนหน้า

"เฮ้ หัวหน้า คนกันเองนี่นา" เฉียวอี้โจวเอาศอกสะกิดเสิ่นเลี่ยน พลางขยิบตาทำหน้าทะเล้น "ดูสีหน้าเขาสิ เหมือนไม่อยากเจอพวกเราเท่าไรเลยนะ"

"ก็โดนหัวหน้าชนจนผวาไปแล้วไงล่ะ" ลัวหมิงเองก็เอ่ยแซวขึ้นมาอย่างหาได้ยาก เมฆหมอกแห่งความหม่นหมองจากการแพ้การแข่งรอบก่อน สลายหายไปมากโขทันทีที่ได้เป้าหมายใหม่บวกกับได้เห็นสีหน้าเหมือนเห็นผีของคู่แข่ง

สัญญาณนกหวีดดังขึ้น การแข่งขันเริ่มต้น

คราวนี้ ไม่จำเป็นต้องใช้แท็กติกซับซ้อนอะไรเลยแม้แต่น้อย

ยามที่เสิ่นเลี่ยนนำลูกทีมก้าวไปข้างหน้าด้วยฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงและเปี่ยมด้วยแรงกดดัน ทีมของอวี๋ไป่ชวนที่เพิ่งโดนแรงกระแทกเยี่ยงกระทิงเปลี่ยวมาหมาด ๆ กำแพงใจก็พังทลายลงอย่างสิ้นเชิง

พวกเขากลัวเข้าแล้ว

สภาพจิตใจที่กล้า ๆ กลัว ๆ พะวักพะวง ทำให้การเคลื่อนไหวของพวกเขาชะงักงัน

ผิดกับทีมของเสิ่นเลี่ยนที่มีเป้าหมายชัดเจนและฮึกเหิมดั่งสายน้ำหลาก

พวกเขาแทบไม่ต้องออกแรงอะไรมาก แค่บุกกดดันขึ้นมาพร้อมกันเป็นกลุ่ม แนวรับของทีมอวี๋ไป่ชวนก็แตกพ่ายไปเองเพราะความหวาดกลัวในใจ

เฉียวอี้โจวเกี่ยวบอลได้อย่างสบาย ๆ ก่อนจะหมุนตัวพาบอลตรงเข้าหากรอบประตู

"ปี๊ด——!"

ไร้ข้อกังขาใด ๆ

[แค่นี้ก็... จบแล้วเหรอ]

[สยบข้าศึกโดยไม่ต้องรบ คือยอดแห่งความยอดเยี่ยม — จาก "พิชัยสงครามซุนวู บทเสิ่นเลี่ยน"]

[ทีมอวี๋ไป่ชวนไม่กล้าขยับตัวกันเลย ขำจะตายอยู่แล้ว เสิ่นเลี่ยนเดินผ่าไปอย่างกับโมเสสแหวกทะเลแดง]

[มหกรรมบูลลี่ชัด ๆ (หยอกเล่นนะ) แผ่รังสีข่มขวัญรุนแรงเกินไปแล้ว]

นกหวีดหมดเวลาดังขึ้น ทีมของเสิ่นเลี่ยนคว้าชัยชนะมาได้อย่างเหนือชั้นขาดลอย

เสียงของจิ้นหย่วนดังขึ้นมาได้ถูกจังหวะ "ขอแสดงความยินดีกับทีมเสิ่นเลี่ยนครับ! ได้รับสิทธิ์ในการแสดงเพลง "นีหลิน" (เกล็ดย้อน) ไปครอง!"

"และตามกฎ ทีมของอวี๋ไป่ชวนจะถูกจัดเข้าสู่เพลงสุดท้ายโดยอัตโนมัติ นั่นคือเพลง... "อวี้เจี้ยน" (พานพบ) ครับ!"

บนจอภาพขนาดใหญ่ มีชื่อทีมของเสิ่นเลี่ยนสว่างขึ้นมาหลังเพลง "นีหลิน" ขณะที่หลังเพลง "อวี้เจี้ยน" ก็มีป้ายชื่อทีมของอวี๋ไป่ชวนขึ้นมาแขวนไว้เช่นกัน

"เอาละครับ! ถึงตอนนี้ เพลงทั้งหมดของการแสดงรอบสองของเราต่างก็มีเจ้าของกันครบถ้วนแล้ว! พายุลูกใหม่กำลังจะพัดกระหน่ำ ขอให้พวกเรามาร่วมลุ้นไปด้วยกันว่าเหล่าเด็กฝึกจะมอบการแสดงที่พลิกความคาดหมายแบบไหนมาให้พวกเราชมกันครับ!"

เมื่อสิ้นเสียงประกาศ สายที่ขึงตึงเครียดในสตูดิโอบันทึกรายการก็หย่อนลงในที่สุด บรรยากาศที่มีทั้งทีมที่สมหวังและทีมที่อมทุกข์เผยให้เห็นเด่นชัดตามมุมต่าง ๆ

ทีมที่มีไฟในการต่อสู้ลุกโชนที่สุด ย่อมหนีไม่พ้นทีมของเจียงเฉา

พวกเขาคว้าเพลง "เจวี๋ยซาฉือเค่อ" ที่ทรงพลังเหลือล้นไปได้สมใจอยาก ตัวเจียงเฉาเองไม่คิดจะปิดบังความกระหายชัยชนะไว้แม้แต่น้อย เขายกมือทำท่าปาดคอส่งข้ามฝูงชนไปยังทิศทางที่เสิ่นเลี่ยนยืนอยู่จากระยะไกล มุมปากยกยิ้มขึ้นอย่างยั่วโมโห

สำหรับพวกเขาแล้ว ไม่มีอะไรจะสะใจไปกว่าการใช้การแสดงบนเวทีที่บริสุทธิ์หมดจดบดขยี้คู่แข่งอีกแล้ว

อีกด้านหนึ่ง จูจื่ออวี๋กับลูกทีมกำลังกอดคอกันกระโดดโลดเต้น ดีใจราวกับถูกลอตเตอรี่รางวัลที่หนึ่งห้าล้านหยวน

ทีมไม้ประดับแบบพวกเขากลับแย่งเพลงหินระดับยากสุดอย่าง "Final Spark" มาได้ ความต่างสุดขั้วนี้ทำให้พวกเขาตกเป็นเป้าสายตาของคนทั้งห้องส่ง

ทว่าเมื่อเทียบกับความดีอกดีใจของทีมที่เลือกได้เพลงถูกใจเหล่านี้ บรรยากาศของทีมอวี๋ไป่ชวนกลับดิ่งลงสู่จุดเยือกแข็ง

อวี๋ไป่ชวนหน้าขรึมเป็นน้ำนิ่ง จ้องมองข้อมูลเพลง "อวี้เจี้ยน" บนหน้าจอแท็บเล็ตเขม็ง

นั่นคือเพลงรักร่วมสมัยที่มีท่วงทำนองอ่อนโยนและเนื้อเพลงหวานซึ้ง เรียกได้ว่าห่างไกลจากแนวสตรีตแดนซ์และท่าเต้นทรงพลังที่ทีมพวกเขาถนัดชนิดคนละฝั่งโลก

สมาชิกในทีมข้างหลังเขาต่างก็คอตกหมดอาลัยตายอยาก ราวกับมะเขือม่วงโดนน้ำค้างแข็งกัด

การให้กลุ่มนักเต้นที่คุ้นเคยกับการเสียเหงื่อท่วมห้องซ้อมและมุ่งเน้นพลังการระเบิดของท่วงท่า ต้องขึ้นไปยืนส่งสายตาหวานเชื่อมร้องเพลงบนเวที ช่างทรมานยิ่งกว่าฆ่าพวกเขาให้ตายเสียอีก

[ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!]

[อวี๋ไป่ชวน: การได้พบเธอ คือเซอร์ไพรส์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตฉัน]

[อวี๋ไป่ชวน น่าสงสารที่สุดแห่งปีแบบไม่มีใครเทียบ เพิ่งโดนชนกระเด็นไปหมาดๆ ตอนนี้ยังต้องโดนบังคับให้ร้องเพลงรักอีก]

[ขำจะตายแล้ว ให้แก๊งเมนแดนซ์ไปร้องเพลงช้าสายโวคอลล้วน ทีมงานรายการพวกคุณเป็นปีศาจเหรอ]

[ฉันจินตนาการภาพวันแสดงจริงออกเลย อวี๋ไป่ชวนกับเพื่อนร่วมทีมสายแดนซ์ต้องมายืนสบตากันหวานซึ้งบนเวที ช่วยด้วย!]

[ทีมงานรายการแสบเข้าไส้จริงๆ! ฉันขอประกาศให้ซีนนี้เป็นซีนพีคที่สุดของอีพีนี้เลย!]

[สงสารน้องปลาจับใจ แต่ก็อยากดูโคตรๆ ฮ่าๆๆๆ ขอโทษนะลูก!]

ท่ามกลางบรรยากาศที่จอแจและระคนไปด้วยความสุขปนเศร้านี้เอง แสงไฟในสตูดิโอบันทึกรายการก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง ประตูเวทีหลักค่อยๆ เปิดออก ร่างสามร่างก้าวเคียงข้างกันออกมา

คนที่เดินนำหน้าก็คือเวินช่าน

การปรากฏตัวของครูฝึกทั้งสามทำให้ทั่วทั้งบริเวณเงียบสงบลงในทันตา

จิ้นหย่วนยกไมโครโฟนขึ้นเป็นคนแรก ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มมาตรฐานประจำตัว "เอาละ เหล่าเด็กฝึกทั้งหลาย มาถึงตรงนี้ ช่วงการเลือกเพลงสำหรับการแสดงรอบสองของเรา ก็ขอประกาศสิ้นสุดลงอย่างเป็นทางการแล้วครับ!"

สิ้นเสียงของเขา เวินช่านก็ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว สายตาเย็นชาคู่นั้นกวาดมองใบหน้าของเด็กฝึกทุกคนในห้องส่ง

"ฉันรู้ว่าวันนี้ทุกคนเหนื่อยกันมาก ทั้งทางร่างกายและจิตใจ พวกเธอล้วนผ่านการแข่งขันปะทะที่ดุเดือดมา" น้ำเสียงของเธอผ่านไมโครโฟนถ่ายทอดไปยังทุกซอกทุกมุมอย่างแจ่มชัด ไม่ได้เจืออารมณ์มากเกินไป ทว่ากลับมีพลังที่ช่วยปลอบประโลมหัวใจผู้คน "ตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว"

เธอชะงักไปครู่หนึ่ง มองใบหน้าอ่อนเยาว์ด้านล่างเวทีที่บ้างก็เหนื่อยล้า บ้างก็ตื่นเต้น และบ้างก็หดหู่ มุมปากพลันยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่หาดูได้ยากยิ่ง

"เพราะฉะนั้น ทีมงานรายการจึงตัดสินใจว่า—"

ทุกคนต่างกลั้นหายใจ

"พรุ่งนี้ ให้ทุกคนได้หยุดพักผ่อนหนึ่งวันค่ะ!"

[! ! ! อะไรนะ! ฉันได้ยินอะไรเนี่ย! หยุดเหรอ? ! ]

[เจ้าคนหน้าเลือดหวังยอมทำตัวเป็นคนสักทีเหรอ? ฉันจะร้องไห้แล้ว!]

[ฉลองกันทั้งแผ่นดิน! ในที่สุดเด็กฝึกก็ได้พักผ่อนหนึ่งวันแล้ว!]

[การแข่งวันนี้ดุเดือดเกินไปจริงๆ ควรให้พวกเขาได้พักหายใจหายคอบ้าง]

พอสิ้นเสียงของเวินช่าน ทั้งสตูดิโอก็เงียบกริบไปหนึ่งวินาที ก่อนจะระเบิดเสียงโห่ร้องยินดีดังกึกก้องประดุจฟ้าร้อง!

"แม่... แม่เจ้าโว้ย! หยุดเหรอ! ฉันไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม!" เฉียวอี้โจวโผเข้ากอดลัวหมิงที่อยู่ข้างๆ อย่างตื่นเต้นพลางเขย่าตัวอีกฝ่ายสุดแรง

"ได้นอนตื่นสายแล้วโว้ย!"

"ให้ตายสิ! ความสุขมันช่างมาเร็วแบบไม่ทันตั้งตัวจริงๆ!"

เหล่าเด็กฝึกพริบตานั้นลืมสิ้นทั้งความเหน็ดเหนื่อยและความพ่ายแพ้จากการแข่งขัน แต่ละคนแสดงความดีใจออกนอกหน้า ดีใจเสียยิ่งกว่าตอนชนะการแข่งขันเสียอีก

จังหวะนั้นเอง อวี๋หว่านโจวที่อยู่ด้านข้างก็เผยรอยยิ้มพิมพ์ใจประจำตัวออกมา พลางเสริมขึ้นว่า "ยังไม่หมดแค่นี้นะคะ"

ทั่วทั้งห้องส่งเงียบลงอีกครั้ง สายตาทุกคู่จับจ้องมองเธอด้วยความคาดหวัง

"เพื่อเป็นการตอบแทนความพยายามของทุกคนในวันนี้" น้ำเสียงของอวี๋หว่านโจวอ่อนโยนดั่งสายลมฤดูใบไม้ผลิ "ทางรายการได้เตรียมเซอร์ไพรส์ไว้ให้ทุกคนเป็นพิเศษค่ะ พรุ่งนี้ตอนค่ำ ที่สนามหญ้าหน้าตึกหอพักจะมีปาร์ตี้บาร์บีคิวสุดยิ่งใหญ่ วัตถุดิบทุกอย่าง เติมได้ไม่อั้นเลยค่ะ!"

"ว้าว—! ! !"

หากบอกว่าการได้หยุดพักคือหยาดฝนชโลมใจจากฟากฟ้า เช่นนั้นปาร์ตี้บาร์บีคิวก็คือการเติมเต็มความสุขให้ทวีคูณยิ่งขึ้นไปอีก! อวี๋ไป่ชวนที่เมื่อครู่ยังหมดอาลัยตายอยากเพราะโดนบังคับให้ร้องเพลงช้า พอได้ยินคำว่า "บาร์บีคิว" ดวงตาก็พลันลุกวาว กลืนน้ำลายลงคอไปโดยไม่รู้ตัว

[บาร์บีคิว! แถมยังไม่อั้นด้วย! คราวนี้ทีมงานยอมทุ่มทุนสร้างสุดๆ เลยแฮะ!]

[ฮ่าๆๆๆ ดูสีหน้าอวี๋ไป่ชวนสิ รู้สึกเหมือนแค่บาร์บีคิวมื้อเดียวก็เยียวยาจิตใจที่บอบช้ำของเขาได้แล้ว]

[อวี๋ไป่ชวน: ถึงฉันจะต้องร้องเพลง "อวี้เจี้ยน" แต่ฉันก็ได้กินบาร์บีคิวนี่นา คิดดูอีกที มันก็ไม่ได้แย่จนรับไม่ได้ขนาดนั้น]

[ตั้งตารอดูไลฟ์กินบาร์บีคิวพรุ่งนี้เลย! อยากเห็นจังว่าตอนเสิ่นเลี่ยนกินบาร์บีคิวจะเป็นยังไง!]

"เอาละค่ะ" เวินช่านปรบมือ ดึงความสนใจของทุกคนกลับมา "วันนี้พอแค่นี้ ทุกคนกลับไปพักผ่อนได้แล้ว พักผ่อนเอาแรงให้เต็มที่ หลังหมดวันหยุด สิ่งที่พวกเธอต้องเผชิญคือการฝึกซ้อมที่เคี่ยวกรำยิ่งกว่าเดิม ฉันตั้งตารอที่จะได้เห็นการพลิกโฉมของพวกเธอทุกคนบนเวทีการแสดงรอบสองนะคะ"