ตอนที่ 92 เลือกเพลงรอบสอง 6 ทำไมถึงเป็นไอ้ตัวซวยนี่อีกแล้ว!

สายตาของทุกคนต่างจับจ้องมาที่เพลงนี้

นี่คือเพลงแดนซ์ที่มีกลิ่นอายความเป็นจีนอย่างเข้มข้น

การเรียบเรียงดนตรีผสานกู่เจิง ผีผา และเสียงกลองอันหนักหน่วงเข้าด้วยกัน ท่วงทำนองฮึกเหิมเร้าใจ

เพลงทั้งเพลงเปรียบเสมือนมหากาพย์วีรบุรุษที่ร้อยเรียงด้วยตัวโน้ต เต็มไปด้วยความโศกเศร้าอันยิ่งใหญ่ของการทุบหม้อข้าวเผาสะพาน และความเด็ดเดี่ยวของการต่อสู้จนตัวตาย

เฉินจิ่งหมิงตาเป็นประกาย รีบพูดขึ้นทันทีว่า " 'นีหลิน' ใช้ได้เลยครับ! ภาคดนตรีเพลงนี้ทรงพลังมาก พวกเราออกแบบท่าเต้นพร้อมเพรียงที่แฝงท่วงท่าวรยุทธ์เข้าไปได้ พลังความพร้อมเพรียงระดับนั้น รับรองว่าจุดเวทีให้ลุกเป็นไฟได้ไม่แพ้ 'เจวี๋ยซาฉือเค่อ' แน่!"

"เพลงนี้แหละ!" เฉินจิ่งหมิงตบหน้าขาตัวเอง ตื่นเต้นจนหน้าแดงก่ำ "ดนตรีเพลงนี้เห็นภาพชัดมาก! พวกเราสามารถดึงเอาท่วงท่าวรยุทธ์กับการร่ายรำแบบโบราณมารวมกัน แล้วจัดท่าเต้นพร้อมเพรียงที่เปี่ยมไปด้วยพลังได้เลย! ขบวนแถวที่พร้อมเพรียง มีจังหวะรุกรับเปิดปิดแบบนั้น จุดเวทีให้ลุกเป็นไฟได้ไม่แพ้ 'เจวี๋ยซาฉือเค่อ' แน่นอน!"

"ผมเห็นด้วย" เซี่ยหางพยักหน้าตาม แววตาเปล่งประกายตื่นเต้น "ตอนนี้ทีมเต็งอย่างพวกฉวีหลินเฟิงกับเจียงหนาน สไตล์ล้วนเอนเอียงไปทางเพลงแดนซ์สายเกาหลี การที่เราเลือกสไตล์จีนแท้ ๆ กลับเป็นกลยุทธ์นอกตำราที่จะสร้างภาพจำอันโดดเด่นขึ้นมาทันที แตกต่างจากคนอื่นอย่างสิ้นเชิง!"

ทว่าในฐานะคนที่เข้ามารับหน้าที่ดูแลการออกแบบท่าเต้นคนใหม่ของทีม เหยาว่างกลับเอ่ยข้อกังวลตามความเป็นจริงขึ้นมา "แต่การเต้นสไตล์จีนเน้นเรื่องท่วงท่าอารมณ์และรายละเอียดสูงมาก ทุกท่วงท่าต้องได้กลิ่นอายนั้นจริง ๆ ถ้าคิดจะเต้นให้ออกมาดี เกรงว่าตอนซ้อมจะเหนื่อยกว่าการเต้นสายพลังเพียว ๆ เยอะเลยนะ"

"กลัวอะไรกันล่ะ! ซ้อมเข้าไปก็สิ้นเรื่อง!" เฉียวอี้โจวทุบกำปั้นลงบนฝ่ามือตัวเองอย่างฮึกเหิม "ถือโอกาสนี้ให้พวกบ้ากล้ามแก๊งเจียงเฉาได้เห็นซะบ้าง ว่าพวกเราไม่ได้มีดีแค่ใช้แรงควาย! แต่มีฝีมือด้านเทคนิคเหมือนกัน!"

ท่ามกลางเสียงถกเถียงอันดุเดือด ในที่สุดสายตาของทุกคนก็เบนกลับมาประสานกันที่ตัวเสิ่นเลี่ยนอย่างรู้กัน เพื่อรอคอยให้เขาเป็นผู้ตัดสินใจขั้นสุดท้าย

สายตาของเสิ่นเลี่ยนทอดมองไปยังลัวหมิงที่อยู่ข้างกาย

อีกฝ่ายคอยยืนฟังอยู่อย่างเงียบงันมาตลอด เมื่อสบสายตากับหัวหน้าทีมในเวลานี้ เขาก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพยักหน้าลงอย่างหนักแน่น แววตาเปี่ยมด้วยความมุ่งมั่นอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน "หัวหน้า ผมไม่มีปัญหาครับ"

เปลวไฟในดวงตาคู่นั้น เป็นความเด็ดเดี่ยวที่ลุกโชนขึ้นมาใหม่อีกครั้งบนซากปรักหักพังของความรู้สึกผิดและการโทษตัวเอง ทั้งยังโชติช่วงยิ่งกว่าเดิม

เสิ่นเลี่ยนรู้สึกอบอุ่นวาบขึ้นมาในใจ

เขากวาดสายตามองสมาชิกร่วมทีมทีละคน บางคนยังคงหอบเหนื่อย บางคนมีบาดแผลติดตัว แต่ไม่มีใบหน้าของใครเลยที่เขียนคำว่ายอมแพ้เอาไว้

"ตกลง" น้ำเสียงของเขาหนักแน่นและทรงพลัง "งั้นก็เอา 'นีหลิน' "

[แค่ฟังเดโมก็เดือดแล้ว เสียงกลองนี่เหยียบลงกลางใจฉันเต็ม ๆ !]

[ 'นีหลิน' สินะ เกล็ดมังกรย้อนทิศ ใครแตะต้องเป็นต้องตาย ชื่อเพลงโคตรจะทรงพลัง!]

[เพลงนี้เลือกคนร้องมาก ถ้าคาริสมาไม่ถึงคือพังเละเทะ ไม่รู้ว่าทีมเสิ่นเลี่ยนจะไหวไหม]

ในวินาทีที่พวกเขาได้ข้อสรุป เสียงอันสดใสมีพลังของกวงเป่าก็ดังกระหึ่มผ่านลำโพงไปทั่วทั้งลานอีกครั้ง ขัดจังหวะการปรึกษาหารือของทุกทีม

"หมดเวลาส่งรายชื่อเพลงสำหรับรอบที่สองแล้วค่ะ! ขอให้หัวหน้าทีมทุกท่าน เดินไปยังอุปกรณ์ส่งข้อมูลที่อยู่กลางสนาม เพื่อทำการเลือกครั้งสุดท้าย! จำไว้นะคะ เมื่อส่งแล้วจะไม่สามารถแก้ไขได้อีก!"

เสิ่นเลี่ยนลุกขึ้นยืน ดึงเสื้อผ้าที่เปียกชุ่มเหงื่อจนแนบเนื้อให้คลายออก แล้วก้าวเท้าเดินมุ่งหน้าไปยังใจกลางสนาม

ในเวลาเดียวกัน หัวหน้าทีมของกลุ่มอื่น ๆ ก็พากันขยับตัวเช่นกัน

ภายใต้แสงสปอตไลต์อันเจิดจ้า เงาร่างแต่ละสายทยอยเดินมารวมกัน ก่อตัวเป็นภาพบรรยากาศที่เต็มไปด้วยคลื่นใต้น้ำอันเชี่ยวกราก

ลู่อีไป๋ที่เพิ่งพ่ายแพ้ไปอย่างน่าเสียดายยังมีร่องรอยของความเหนื่อยล้าและความไม่ยอมจำนนปรากฏบนใบหน้า ฉวีหลินเฟิงยังคงนิ่งสงบดั่งสายน้ำตามเดิม มองไม่ออกถึงอารมณ์ใด ๆ นอกจากนี้ยังมีเจียงหนาน หลัวอี้ รวมถึงอวี๋ไป่ชวนที่สีหน้าดูไม่ค่อยสู้ดีนักเช่นกัน...

เสิ่นเลี่ยนมองตรงไปข้างหน้าโดยไม่วอกแวก เขาจิ้มเลือกเพลง "นีหลิน" บนหน้าจออุปกรณ์ของตัวเองอย่างไร้ความลังเล แล้วกดยืนยันการส่งข้อมูล

"เรียบร้อยค่ะ! ทุกทีมทำการส่งข้อมูลเสร็จสิ้นแล้ว!" กวงเป่ากล่าว "ตอนนี้ ฉันจะมาเปิดเผยผลการเลือกเพลงสำหรับการแสดงรอบที่สองให้ทุกคนได้ทราบกันค่ะ!"

บนจอขนาดยักษ์ของสตูดิโอบันทึกรายการ รายชื่อเพลงทั้งหมดที่มีให้เลือกและชื่อของแต่ละทีมต่างหมุนวนอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหยุดนิ่งลงดัง "แป๊ก" ในท้ายที่สุด

"ทีมลู่อีไป๋ เลือกเพลงบัลลาด... 'เยวี่ยกวงเจียวอี้' (การแลกเปลี่ยนใต้แสงจันทร์) ค่ะ!"

"ทีมฉวีหลินเฟิง เลือกสเตจคอนเซ็ปต์... 'เท่อซิวซือจือฉวน' (เรือของเธซีอุส) ค่ะ!"

"ทีมหลัวอี้ เลือก... 'ไห่ซื่อเซินโหลว' (ภาพลวงตา) ค่ะ!"

"ทีมเจียงหนาน เลือก... 'I am you' ค่ะ!"

[ลู่อีไป๋เนี่ยนะเลือกเพลงช้า? แพ้การแข่งแล้วเปลี่ยนแนวไปเลยเหรอ?]

[ฉวีหลินเฟิงนี่ดูคูลดูมีคลาสที่สุดตลอดกาลจริง 'เท่อซิวซือจือฉวน' แค่ฟังชื่อก็ดูลึกล้ำยากแท้หยั่งถึงแล้ว]

เมื่อชื่อแต่ละชื่อถูกขานออกมา เพลงและชื่อทีมที่สอดคล้องกันบนหน้าจอก็สว่างวาบขึ้น ทุกอย่างเริ่มกระจ่างชัด

กวงเป่าแกล้งลากเสียงยาว ทิ้งความตื่นเต้นเอาไว้ท้ายสุด "ลำดับต่อไป เป็นบทเพลงที่มีผู้เข้าแข่งขันเลือกชนกันค่ะ! เพลง... 'นีหลิน'! ทีมที่เลือกเพลงนี้ก็คือ... ทีมเสิ่นเลี่ยน! และ... ทีมของอวี๋ไป่ชวนค่ะ!"

ทันทีที่สิ้นเสียงประกาศ เพลงทั้งหมดบนจอขนาดยักษ์ที่ถูกเลือกต่างก็สว่างขึ้นจนหมด เหลือเพียงเพลงสุดท้ายอย่าง "อวี้เจี้ยน" (การพานพบ) ที่แขวนอยู่อย่างโดดเดี่ยวท้ายสุด และกลายเป็นสีเทาไร้คนเหลียวแล

มีคนในสตูดิโอตระหนักถึงเรื่องนี้ขึ้นมาได้ในทันที

นั่นหมายความว่า ระหว่างทีมเสิ่นเลี่ยนกับทีมอวี๋ไป่ชวน ผู้แพ้จะไม่มีทางเลือกอื่น และต้องรับเอาเพลงช้าแนวบัลลาดเพลงเดียวที่เหลืออยู่นี้ไปโดยปริยาย

อวี๋ไป่ชวนที่อยู่อีกฟากหนึ่งของสตูดิโอถึงกับยืนแข็งค้างไปทั้งตัว

เขาหันมองไปทางเสิ่นเลี่ยนโดยไม่รู้ตัว และเมื่อสายตาของทั้งคู่สบประสานกันกลางอากาศชั่วขณะ ใบหน้าของอวี๋ไป่ชวนก็ซีดเผือดลงทันควัน

เขาอีกแล้ว!

ทำไมถึงเป็นไอ้ตัวหายนะคนนี้อีกแล้ววะ!

[!!! มาแล้วมาแล้ว! เสิ่นเลี่ยนอีกแล้ว!]

[อวี๋ไป่ชวน: ฟังฉันนะ ขอบคุณเธอเหลือเกิน เพราะมีเธอ สี่ฤดูจึงอบอุ่น...]

[ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ]

[เชือดนิ่มๆ แต่เจ็บถึงทรวง! ทีมงานรายการเล่นแรงมาก! คนแพ้ต้องไปร้อง 'อวี้เจี้ยน' เนี่่ยนะ!]

[ซีรีส์มหากาพย์แห่งปี 'เสิ่นเลี่ยนกับเหล่าเหยื่อผู้เคราะห์ร้าย' นักแสดงนำวันนี้: อวี๋ไป่ชวน]

[ไม่สิ ต้องเป็น 'การผจญภัยของอวี๋ไป่ชวน' ต่างหาก ฮ่าๆๆๆๆๆ]

[หน้าอวี๋ไป่ชวนเขียวปี๋ไปหมดแล้วเนี่ย ทะลุจอออกมารับรู้ได้ถึงความสิ้นหวังเลย]